ตอนที่ 54 มายากลแห่งหุบเขาหมอกมายา
การเดินทางในม่านหมอก
หลังจากที่หลิงเทียนเอาชนะสัตว์อสูรพันหน้าได้แล้ว เขาก็ออกเดินทางต่อไปในหุบเขาหมอกมายา เส้นทางเบื้องหน้าถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ ราวกับว่าเป็นเขาวงกตไร้ที่สิ้นสุด
เขาหยุดยืนอยู่กลางเส้นทาง ก่อนจะเพ่งพลังสัมผัสเพื่อสังเกตรอบตัว ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากรอบด้าน
"หวนคืน...หวนคืน..."
หลิงเทียนขมวดคิ้ว รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ หมอกเหล่านี้ไม่ใช่หมอกธรรมดาแน่นอน
“มายาภาพสินะ”
เขาหลับตาลงชั่วขณะ ปล่อยให้พลังภายในหมุนเวียนไปทั่วร่าง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาสามารถมองทะลุหมอกได้บางส่วน
และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้เขาต้องตื่นตัวทันที
เบื้องหน้าเขาแท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเพียงแค่หุบเขาธรรมดา แต่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์อาคมมากมายที่สลักอยู่บนพื้นและต้นไม้โดยรอบ
"ค่ายกลมายางั้นหรือ?"
เขาพึมพำเบา ๆ
---
ผู้พิทักษ์แห่งค่ายกล
ก่อนที่หลิงเทียนจะได้ก้าวเดินต่อ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปมองและพบว่ามีร่างของบุรุษในชุดคลุมสีเทากำลังยืนอยู่
ใบหน้าของชายผู้นั้นถูกปกปิดด้วยหน้ากากไม้เก่าแก่ ดวงตาของเขาเปล่งประกายเย็นชา
"เจ้าคือผู้บุกรุกสินะ..."
เสียงของชายผู้นั้นดังขึ้นเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจ
หลิงเทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ข้าไม่ได้บุกรุก ข้าแค่ผ่านทาง”
ชายหน้ากากไม้หัวเราะเบา ๆ “ไม่มีใครผ่านค่ายกลนี้ไปได้ง่าย ๆ หรอก”
สิ้นคำกล่าว พลังอันมหาศาลก็ปะทุออกมาจากร่างของชายผู้นั้น
---
การประลองอันดุเดือด
หลิงเทียนไม่เสียเวลาพูดมาก เขาสะบัดกระบี่ออกจากฝัก เตรียมรับมือกับศัตรูเบื้องหน้า
ชายหน้ากากไม้ขยับมือเบา ๆ ก่อนที่สัญลักษณ์อาคมที่อยู่รอบ ๆ จะเรืองแสงขึ้นมา พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน และภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวไป
ฟุ่บ!
ทันใดนั้น เงาร่างหลายร่างก็ปรากฏขึ้นรอบตัวหลิงเทียน แต่ละร่างมีลักษณะเหมือนกับเขาทุกประการ
"มายาภาพเลียนแบบ?"
หลิงเทียนหรี่ตาลงก่อนจะตวัดกระบี่ออกไป ทว่าทุก ๆ ครั้งที่เขาฟันไปที่เงาร่าง เงานั้นกลับไม่หายไป กลับกันมันเริ่มโจมตีตอบโต้
“ถ้าหากฟันแล้วไม่หายไป…”
เขายิ้มเย็น ก่อนจะหลับตาลง
---
พลังแห่งจิตสัมผัส
หลิงเทียนใช้พลังจิตสัมผัสของตนเองขยายออกไป สัมผัสถึงพลังที่แท้จริงของศัตรู
ภายในเสี้ยววินาที เขาก็พบเป้าหมาย
ซ่า!
กระบี่ของเขาฟันออกไปในทิศทางหนึ่งอย่างแม่นยำ แม้จะไม่มีร่างของศัตรูอยู่ตรงนั้นก็ตาม
แต่วินาทีต่อมา ร่างของชายหน้ากากไม้ก็ปรากฏขึ้นที่จุดนั้น เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“เจ้า…มองเห็นข้าได้ยังไง!?”
หลิงเทียนยิ้มมุมปาก "เจ้าซ่อนตัวเก่งก็จริง แต่ลมหายใจของเจ้าปกปิดไม่ได้"
---
ชัยชนะและทางออกของค่ายกล
ชายหน้ากากไม้ถอยหลังออกไปสองก้าวก่อนจะถอนหายใจ
"ข้ายอมรับว่าเจ้ามีฝีมือสูงกว่าที่ข้าคิด..."
เขาสะบัดมือก่อนที่ค่ายกลจะค่อย ๆ สลายตัวลง หมอกที่บดบังทัศนวิสัยก็ค่อย ๆ จางหายไป
หลิงเทียนเก็บกระบี่กลับเข้าฝัก ก่อนจะเอ่ยถาม “เจ้าคือใคร?”
ชายหน้ากากไม้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า
“ข้าเป็นเพียงผู้เฝ้าประตูของสถานที่แห่งนี้…”
ก่อนที่เขาจะพูดอะไรเพิ่มเติม ร่างของเขาก็ค่อย ๆ จางหายไป ราวกับไม่เคยมีตัวตน
---
จุดหมายที่ใกล้เข้ามา
เมื่อค่ายกลหายไปแล้ว หลิงเทียนก็สามารถเดินต่อไปได้ เขามองเห็นแสงเรืองรองจากปลายทางของหุบเขา
“ในที่สุด…ก็จะถึงสำนักกระบี่สวรรค์แล้ว”
เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันกลับมามองข้างหลังอีก
ติดตามตอนต่อไป!
81K
