เด็กน้อยที่เพิ่งเข้ามามีสีหน้าใจากการที่เขาทำของหล่นจนอาจจะเกิดเสียงดังขึ้นและส่งผลให้เหล่าศิษย์พี่ทั้งหลายตามมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็เป็ได้
แต่เขากับใกับเสียงร้องของเด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกฝาซึ้งนึ่งหล่นลงบนหัวของเขาเองมากกว่า
มีคนอยู่ในนี้ก่อนเขาและเขาก็ทำฝาซึ้งนึ่งหล่นโดนคนคนนั้น
เด็กน้อยมองไปยังหน้าเด็กหนุ่มที่มีหน้าตาไม่คุ้นเคย
"นี่! นี่! นี่! เ้า ... เ้าเป็ใคร? ...ข้าไม่เคยเห็นเ้ามาก่อน? เหตุใดเ้าถึงมาอยู่ที่นี่!?"คำถามออกมาเป็ชุดจากปากของเด็กน้อยที่เห็นเด็กรุ่นพี่อีกคนที่แอบย่องเข้ามาในครัวก่อนหน้าเขา
"นี่หนูน้อยจะโวยวายไปทำไม? ฮึ! … อยากให้คนอื่นรู้หรือไงว่าพวกเราอยู่ในนี่กันนะ!"เว่ยซินเหลียนดึงเด็กน้อยที่กำลังโวยวายมาด้วยความใ และเอามือปิดปากพร้อมกับลากเด็กน้อยให้นั่งลงหลบข้างเตา
เขาเงียบเสียง ผ่านไปสักครู่เว่ยซินเหลียนไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงลม และเสียงแมลงเขาก็ถอนหายใจแบบโล่งอก
"เฮ้ย~"
"นายมาหาของกินเหมือนกันเหรอ?"เว่ยซินเหลียนถาม แต่เขาก็ยังเอามือปิดปากเด็กน้อยอยู่
"อือ ... "เด็กคนนั้นส่งเสียงในลำคอ และผงกหัวไปพร้อมๆ กัน
ในหัวของเด็กน้อยเริ่มมีคำถามเกี่ยวกับคำพูดของเด็กหนุ่มที่ปิดปากเขาอยู่มันฟังดูแปลกๆ พิกล แต่ก็พอจะเข้าใจได้บ้างว่าคนคนนี้กำลังพูดอะไรกับเขา
เว่ยซินเหลียนปล่อยเด็กน้อยจากนั้นเขาก็ยืนขึ้น เพื่อหยิบเอาหมั่นโถวที่เหลือในหม้อซึ้งนึ่ง และยื่นมันให้เขาแล้วทำการปิดฝาซึ้ง
"เอานี่ ...ยังดีที่เหลือหมั่นโถวอยู่นะ ... พี่ก็เพิ่งกินมันไป อร่อยมากเลยละ"เว่ยซินเหลียนยิ้มหวานๆ ให้เด็กผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าเขา
เด็กน้อยยื่นมือไปรับหมั่นโถวที่เว่ยซินเหลียนยื่นให้
เด็กชายทั้งสองยืนคู่กัน หันหน้าเข้าหากัน
เด็กน้อยที่รับหมั่นโถวมาตัวเล็กกว่าเว่ยซินเหลียน สูงเพียงไหล่ของเขาเอง ตัวผอม มือเล็กน่าจะอายุยังน้อยอยู่ และเด็กกว่าเขา
(เด็กๆ จะทนหิวได้แค่ไหนเชียว!) เว่ยซินเหลียนมองไปยังเด็กน้อย "นี่ก็ดึกมากแล้วพวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ เดียวมีคนมาเจอเข้า มันจะไม่ดีเอา"เว่ยซินเหลียนบอกเด็กน้อย
"ขอรับ"เด็กน้อยรับคำอย่างว่าง่าย
ทั้งสองจึงย่องออกจากห้องครัวและแยกย้ายกันกลับเรือนของตนเอง
เว่ยซินเหลียนมองไปยังเด็กตัวเล็กๆที่เด็กกว่าเขา อันนี้เว่ยซินเหลียนคิดเอาเองนะ เพราะเขาก็ไม่ได้สังเกตตัวเองว่าตัวเขาเองนั้นก็อยู่ในร่างของเด็กผู้ชายเช่นกัน