ตอนที่ 5 ให้พวกเราอยู่ด้วยกันอย่างนั้นเหรอ (1)
กู้อู๋เหยียนพาเสิ่นซีโหลวมาถึงห้องนอนแล้วเดินไปตรงตู้เสื้อผ้า เขาเงยหน้ามองสำรวจรูปร่างผอมบางของอีกฝ่ายที่อยู่ด้านหลังสักพักก็เม้มปากยิ้ม เรียวนิ้วที่ข้อต่อกระดูกเด่นชัดกรีดไปตามไม้แขวนเสื้อซึ่งจัดเรียงเป็ระเบียบ ก่อนเลือกออกมาอย่างตั้งใจ
เสิ่นซีโหลวยื่นหน้าไปดูเสื้อขาวกางเกงขายาวแบบเดียวกันในตู้เสื้อผ้าพลางนึกตำหนิ นี่มีอะไรให้ต้องเลือกด้วยเหรอ แต่ละชุดเหมือนกันหมด หรือคิดจะเลือกเป็ลวดลายออกมางั้นเหรอ!!! ผู้ชายคนนี้เป็โรคกลัวการตัดสินใจหรือไง
เพราะถูกแรงกดดันของกู้อู๋เหยียน เสิ่นซีโหลวเด็กขี้ขลาดเลยไม่กล้าพูดสิ่งที่คิดออกมา ได้แต่เอ่ยปากหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง “เลือกอะไรมาสักชุดก็พอแล้วไหม”
กู้อู๋เหยียนที่ตั้งหน้าตั้งตาเลือกเสื้อผ้าไม่สนใจข้อเสนอแนะของเสิ่นซีโหลว อยู่ๆ เขาก็ย่อตัวลงหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุดของตู้แล้วโยนให้เสิ่นซีโหลวที่อยู่ด้านหลัง พูดขึ้นอย่างเฉยเมย “คุณสวมชุดนี้แล้วกัน...”
เสิ่นซีโหลวจ้องเสื้อผ้าในมือเขม็ง กระตุกมุมปากหัวเราะแห้งๆ “คุณแน่ใจนะ
“นี่เป็ชุดที่เด็กควรจะใส่หรือเปล่า...ชุดเอี๊ยมเนี่ยนะ ไม่คิดเลยว่าข้างหน้ายังมีมินเนี่ยนที่ขายความน่ารักอีกตัว ไหนจะเสื้อข้างในที่เป็เชิ้ตลายสก็อตที่โปรแกรมเมอร์ต้องมี[1] ด้วยเนี่ยนะ
“นี่ชัดเลยว่าไม่ใช่สไตล์เดียวกันหรือเปล่า” พูดจบเขาก็โยนเสื้อผ้าในมือลงบนโซฟาอย่างแรง แล้วประชิดตัวไปขวางกู้อู๋เหยียนตรงตู้เสื้อผ้า พลางหรี่ตาลง “นี่คุณตั้งใจจะเล่นตลกกับผมหรือเปล่า”
กู้อู๋เหยียนเบือนหน้าหลบใบหน้าของเสิ่นซีโหลวที่เข้ามาใกล้มากเกินไป ผลักคนตรงหน้าออกอย่างไม่ใส่ใจ พยายามสงบอารมณ์ตื่นตระหนกเมื่อครู่ที่อีกฝ่ายขยับเข้าใกล้กะทันหันแล้วพูด “คุณอย่าเอาความคิดแย่ๆ ไปตัดสินความคิดคนดีๆ สิ ตัวคุณเองที่รูปร่างหน้าตาไม่ไหว ยังจะมาโทษเสื้อผ้า...
“ไม่เคยได้ยินประโยคนี้เหรอ ขอแค่หน้าตาดูดี สวมผ้าขาดรุ่งริ่งก็ยังดูดีได้...”
“คุณ...นี่ชัดเลยนะว่าคุณเถียงข้างๆ คูๆ
“หึ...ช่างเถอะ” พูดจบ เสิ่นซีโหลวก็หยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไปอย่างกระฟัดกระเฟียดแล้วปิดประตูดัง ‘ปัง’ แสดงถึงความไม่พอใจอย่างรุนแรง
กู้อู๋เหยียนมองท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเขา มุมปากยกยิ้มอ่อนโยนเล็กน้อย แม้เสื้อผ้าจะขัดกันมาก แต่ก็เป็ชุดลำลองสไตล์แหวกแนวแบบคลาสสิกของดีไซเนอร์ชื่อดังระดับนานาชาติที่เผยแพร่ลงในนิตยสาร voge ตอนนั้นเขาเห็นนายแบบสวมออกมาดูดีมาก แต่หลังจากซื้อกลับมาก็ไม่เคยสวมเลยสักครั้ง
เสิ่นซีโหลวขยี้เส้นผมที่เป่าแห้งแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ เรือนผมสีน้ำตาลกระเซิงเล็กน้อย พอมองสภาพนี้ของเขา ทำให้กู้อู๋เหยียนนึกถึงสุนัขโกลเด้น รีทรีฟเวอร์ตัวนั้นที่เลี้ยงไว้ ขนที่เพิ่งอาบน้ำเป่าแห้งก็ยุ่งเหยิงแบบนี้
“คุณจ้องผมแล้วขำนี่หมายความว่าไง”
“ไม่มีอะไร ตอนนี้พอดูดีๆ แล้ว คุณก็หน้าตาพอไหวนะ...”
ไม่นึกเลยว่าปากอย่างเขาจะชมคนได้ ใบหน้าที่มีโครงเด่นชัดของเสิ่นซีโหลวมีความภาคภูมิใจมาก เ้าของดวงตารูปดอกท้อแวววาวเลิกคิ้วขึ้น “คุณก็ไม่ดูหน่อยว่าผมคือใคร ผมเป็ถึงผู้ชนะอันดับหนึ่งของรายการดาราในอุดมคติที่ได้รับการยอมรับจากทั้งโซเชียล...”
กู้อู๋เหยียนฟังจบก็เลิกคิ้วขึ้น พูดอย่างเรียบเฉย “คนพวกนั้นที่โหวตให้คุณอาจต้องไปพบจักษุแพทย์แล้วละ!!!” พูดจบก็ไม่ให้โอกาสเสิ่นซีโหลวได้โต้แย้งใดๆ ปิดประตูห้องน้ำทันที ทิ้งให้เขาเป็บ้าอยู่ข้างนอกเพียงลำพัง
“ฮึ่ย...ทำไมถึงมีผู้ชายที่เหมือนอสรพิษกวนประสาทขนาดนี้ได้นะ”
ไม่ต้องพูดกับเขาอีกแล้ว เสิ่นซีโหลวสาบานขึ้นในใจ ถ้าคุยกับเขาขอให้กลายเป็หมู แตะต้องเขาไม่ได้ ยังจะหลบไม่ได้อีกเหรอเนี่ย
กู้อู๋เหยียนเปลี่ยนชุดเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พลางชำเลืองมองคนที่อยู่ด้านข้างซึ่งนั่งหลับตาเหมือนกำลังครุ่นคิดบนโซฟาแล้วก็พลันหัวเราะ
“คุณทำอะไรน่ะ คงไม่ได้ะเืใจเพราะคำพูดเล็กๆ น้อยๆ นั่นหรอกนะ
“เป็ถึงนักแสดง คงไม่ใช่ว่ากระทั่งความสามารถในการรับแรงกดดันก็ไม่มีหรอกนะ”
กู้อู๋เหยียนมองเสิ่นซีโหลวอีกครั้ง เห็นเพียงเขาก้มหน้านั่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นี่ไม่เหมือนนิสัยเขาเลย นี่ตนพูดเลยเถิดเกินไปแล้วจริงๆ หรือ
ผ่านไปสักพักอีกฝ่ายยังคงไม่สนใจเขา คงจะไม่โกรธจริงๆ ใช่ไหม กู้อู๋เหยียนชะงักงันในใจ เอ่ยปากด้วยความอึดอัดเล็กน้อย “จริงๆ แล้วทุกคนที่ผมเคยพบมา นอกจากหลินเชิน ก็นับว่าคุณดูดีที่สุดแล้ว...”
เสิ่นซีโหลวได้ยินกู้อู๋เหยียนชมว่าตัวเองหล่อ ก็ลืมคำสาบานในใจเมื่อครู่ไปหมดสิ้น กระเด้งตัวจากโซฟาพลางยิ้มระรื่นมาโอบบ่ากู้อู๋เหยียนทันที แล้วขยี้ผมดำเงาของเขา ดวงตาขยับโค้งลง
“ผมก็พูดอยู่ หน้าตาผมจะไม่หล่อได้ยังไง
“ตอนแรกที่พี่หลี่เซ็นสัญญากับผมก็เพราะหน้าของผมเนี่ยแหละ แม้ผมจะไม่อยากยอมรับว่าที่ผมมีชื่อเสียงเพราะอาศัยหน้าตา แต่หน้าตานี้ก็เป็สัดส่วนที่สูงมากเลยนะ...
“เพียงแต่ ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ผมเป็นักแสดงเ้าบทบาทที่ทั้งหน้าตาดีและมีความสามารถ ไม่ใช่แค่แจกันดอกไม้ที่อาศัยหน้าตาเท่านั้น...”
ตอนที่เสิ่นซีโหลวพูดประโยคนี้ออกมา กู้อู๋เหยียนนั้นเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวและความรักที่อีกฝ่ายมีในการแสดงละครจากแววตา ความรักในสิ่งที่ทำอย่างสุดซึ้งเช่นนี้ทำให้เขาแสดงสีหน้าประทับใจ จนลืมยกมือที่วางบนไหล่ตัวเองออก
“ผมเชื่อคุณ!!!”
เสิ่นซีโหลวจับจ้องสีหน้าจริงจังของกู้อู๋เหยียนแล้วตะลึงไปชั่วขณะ เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องหัวเราะที่ตัวเองไม่เจียมตัว หรือหลงคิดเพ้อเจ้อไป ‘ในเมื่อเขามองฉันในแง่ดีขนาดนี้ งั้นฉันก็จะเป็ผู้ใหญ่ใจกว้าง ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเขาในเื่ก่อนหน้านั้นแล้วกัน’
“สายตาใช้ได้นะเนี่ย!!!” ขณะพูด เขาก็ยกมือไปทุบอกกู้อู๋เหยียน ั์ตาฉายรอยยิ้มเป็ประกาย
กู้อู๋เหยียนครางเสียงอู้อี้ด้วยความเ็ป ก่อนสะบัดมือเสิ่นซีโหลวที่พาดบนไหล่ตัวเองออก เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดน้ำเสียงเฉยเมย “อย่าดีใจจนลืมตัวไปนัก ผมแค่กลัวว่าคุณจะใจบาง เลยปลอบใจคุณสักหน่อย...”
เอาเถอะ กู้อู๋เหยียนก็ยังเป็กู้อู๋เหยียนคนนั้นอยู่ดี
“คุณปากร้ายแต่จิตใจดี ผมเข้าใจ!!”
กู้อู๋เหยียนกลอกตาใส่เสิ่นซีโหลวที่ยิ้มหน้าทะเล้นอยู่ข้างๆ แล้วเดินไปทางประตู
“พวกเราควรไปได้แล้ว”
“อืม...ได้”
“แต่คุณจะติดกระดุมให้เรียบร้อยได้หรือเปล่า...”
กู้อู๋เหยียนกวาดตามองจากบนลงล่าง พลางถามด้วยความสงสัย “ผมติดแล้วนี่...”
เชิงอรรถ
^ เป็นมุกที่คนทั่วไปใช้พูดถึงโปรแกรมเมอร์ โดยมองว่าโปรแกรมเมอร์ชอบใส่แต่เสื้อลายสก็อต เป็นของที่โปรแกรมเมอร์ต้องมี อธิบายว่าโปรแกรมเมอร์ไม่มีเซนส์ทางแฟชั่น ไม่แตกฉานเรื่องรสนิยม ทั้งยังน่าเบื่อ เป็นพวกยึดติด มีความหมายในเชิงหยอกล้อโปรแกรมเมอร์
143
![[มีอีบุ๊กที่MEB] ข้ามมิติมาเป็นลูกสะใภ้ปากร้ายของตระกูลชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717593399_74792433.webp)
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)
