แม้บัดนี้หลี่เยี่ยนฟางจะสามารถสงบจิตใจลงได้มากแล้วแต่เมื่อหันกลับมามองบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวน ที่ไม่เคยได้ใช้ชีวิตที่สุขสบายเลยสักครั้งก็นึกอยากจะหลั่งน้ำตา เพราะกระทั่งเงินจะส่งหลี่จิ้งถิงไปเข้าฝากตัวเป็ศิษย์ที่สถานศึกษามารดาอย่างนางก็ยังหาได้ไม่พอโชคดีที่อย่างน้อยนางก็ยังสามารถฝึกสอนบุตรสาวขีดเขียนเองได้ ไม่เช่นนั้นไม่รู้เลยว่าอนาคตของหลี่จิ้งถิงจะเป็เช่นไร
เด็กหญิงไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกผิดในใจของมารดาเลยสักนิดแม้หลี่จิ้งถิงจะไม่มีกระทั่งกระดาษพู่กัน หรือน้ำหมึกที่จะใช้ฝึกเขียนทุกวันได้แต่เขียนตามอักษรของมารดาบนพื้นทราย แต่นางกลับรู้สึกเบิกบานใจ เด็กหญิงชอบเวลาที่ท่านแม่เอาใจใส่นางเช่นนี้บนใบหน้าของหลี่จิ้งถิงจึงมีแต่รอยยิ้ม
พอได้เห็นรอยยิ้มของบุตรสาวสายตาของหลี่เยี่ยนฟางก็คลายความกังวลลงหลายส่วนนางตั้งใจเอาไว้ว่าอีกหลายวันพอเก็บเงินได้แล้ว จะไปที่ร้านหนังสือในเมืองซื้อตำราสำหรับหัดอ่านเขียนมาให้บุตรสาวสักสองสามเล่มเมื่อไหร่ที่ถิงเอ๋อร์อยู่ว่าง ๆ เด็กหญิงจะได้หยิบขึ้นมาอ่านดูได้เอง
แต่หลี่เยี่ยนฟางกลับคิดไม่ถึงว่าตำราเล่มหนึ่งจะมีราคาแพงมากเสียจน นางต้องควักเงินออกมาจนหมดแต่เพื่ออนาคตของบุตรสาว สุดท้ายนางก็จำต้องกัดฟันจ่ายออกไปโดยไม่ลังเล
“ถิงเอ๋อร์ชอบตำราที่แม่ซื้อให้หรือไม่”
“เ้าค่ะ”หลี่จิ้งถิงขานรับ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดหน้าพลิกไปมาอย่างระมัดระวังเด็กหญิงชะงักไปนิดหนึ่งก่อนถามเสียงแ่
“นี่คงจะแพงมากเลยใช่ไหมเ้าคะ”
หลี่เยี่ยนฟางส่ายหน้า“ไม่ได้แพงเลยสักนิด พอแม่เอ่ยปากขอต่อ เถ้าแก่ยังลดราคาให้แม่อีกด้วย”
ใบหน้าของมารดายังคงประดับด้วยรอยยิ้มทำให้หลี่จิ้งถิงที่ยังคงเป็เด็กจับผิดสิ่งใดไม่ได้ดังนั้นนางจึงเอาศีรษะซุกเข้าไปในอ้อมอกของหลี่เยี่ยนฟาง พลางเอ่ยถามเสียงนุ่ม
“ท่านแม่ถ้าลูกท่องอักษรในตำราเล่มนี้ได้หมดแล้ว วันหน้าท่านต้องซื้อตำราให้ข้าอีกหลาย ๆเล่มนะเ้าคะ”
“แน่นอนขอเพียงถิงเอ๋อร์ตั้งใจเขียนอ่าน แม่ย่อมต้องสนับสนุนเ้าอย่างเต็มที่”
พอพูดจบในแววตาของหลี่เยี่ยนฟางก็ฉายแววมุ่งมั่นนางประจักษ์แจ้งว่าความรู้เป็สิ่งสำคัญ ดังนั้นต่อให้ต้องทำงานทั้งวันทั้งคืนเพื่อแลกกับเงินอันน้อยนิดหลี่เยี่ยนฟางก็จะกัดฟันมุมานะบากบั่น เยี่ยงมารดาผู้มีใจหมายมุ่งจะทำ เพื่อให้บุตรสาวยืนหยัดได้อย่างไม่ต้องรู้สึกด้อยกว่าผู้ใด
ท่านยายจูเหลือบมองรอยคล้ำใต้ดวงตาของหลี่เยี่ยนฟางที่ค่อย ๆ ปรากฏอย่างชัดเจนและไม่ยอมเลือนหายไปอย่างเคร่งเครียดหญิงชรารู้ดีถึงสาเหตุที่มาที่ไปของร่องรอยความเหน็ดเหนื่อยเหล่านี้
“ฟางเหนียงจื่อเ้าเองก็ต้องหาเวลาพักผ่อนบ้างนะหากเ้าเป็อะไรไปสักคนแล้วถิงเอ๋อร์จะอยู่อย่างไร”
หลี่เยี่ยนฟางกล่าวตอบหญิงชราด้วยรอยยิ้มขื่นๆ “ข้ารู้เ้าค่ะ แต่ว่าเป็เพราะข้า นางจึงต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้แม้กระทั่งเงินที่จะส่งให้นางเข้าสถานศึกษา ข้าก็ไม่มี มาบัดนี้ได้เห็นนางสนใจในการเล่าเรียนเขียนอ่านข้าย่อมต้องเป็กำลังสนับสนุนอย่างเต็มที่”
ท่านยายจูได้ยินถ้อยคำของนางแล้วก็เอ่ยอย่างวิตกกังวลอยู่บ้าง
“หากถิงเอ๋อร์รู้ว่าเ้าต้องทำงานหนักขนาดนี้เพื่อหาเงินมาซื้อตำราให้นาง เ้าคิดว่านางจะยอมรับได้หรือ”
หลี่เยี่ยนฟางนิ่งงันไป“ข้า...ข้าโกหกนางว่าข้าซื้อตำรามาได้ในราคาถูก นางไม่ได้ล่วงรู้เื่ราวเลยสักนิดขอท่านยายได้โปรดอย่าบอกนางเลยนะเ้าค่ะข้าไม่แน่ใจว่าหากนางรู้ว่าตำราเล่มหนึ่งแพงมากถึงขนาดนั้นนางจะยังยินยอมให้ข้าซื้อให้อีกหรือไม่ ดังนั้น...”
“เอาล่ะ ๆเ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่เปิดปากพูดออกไปหรอก แต่ว่าเ้าเองก็ต้องหัดแบ่งเวลามาพักผ่อนบ้างไม่อย่างนั้นหากวันหน้าเกิดล้มป่วยขึ้นมา ถิงเอ๋อร์จะอยู่อย่างไรเ้าต้องคิดถึงนางให้มาก ๆ นะ”
“เ้าค่ะ”หลี่เยี่ยนฟางรีบรับปากโดยไม่สงวนท่าที
ท่านยายจูยังจะพูดอะไรได้อีกหญิงชราทำได้แค่จำใจช่วยปิดบังอย่างจนปัญญาด้วยรู้ดีว่าหลี่เยี่ยนฟางรู้สึกติดค้างบุตรสาวอยู่มาก ถึงอีกฝ่ายจะพยักหน้ารับปากกับนางแล้วแต่หญิงชราก็รู้ดีว่าลับหลังนางมารดาของหลี่จิ้งถิงก็ยังคงทำงานหนักเช่นเดิมอยู่ดี
หลายวันต่อมายามรุ่งสางหลี่เยี่ยนฟางลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็รู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าดูพร่าเลือนอยู่บ้าง ท่ามกลางความมึนงงและสับสัน นางค่อย ๆพยุงตัวขึ้นช้า ๆ มองไปข้างกายก็เห็นหลี่จิ้งถิงนอนบิดตัวไปมา ก่อนจะค่อย ๆลืมตาตื่นขึ้น
“ถิงเอ๋อร์ตื่นแล้วหรือ เดี๋ยวแม่จะรีบไปทำอะไรให้กินนะ”
หลี่จิ้งถิงผงกศีรษะแม้ยามนี้หลี่เยี่ยนฟางจะรู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัวแต่ก็พยายามเก็บงำสีหน้าพลางรีบเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางที่ค่อนข้างอิดโรย
ต่อจากนั้นเมื่อเตรียมอาหารเสร็จนางก็ต้องรีบออกจากบ้านเพื่อไปทำงานที่ร้านขายผ้าทันทีก่อนออกไปหลี่เยี่ยนฟางก็ยังไม่ลืมกำชับให้หลี่จิ้งถิง ตั้งใจอ่านตำราที่ซื้อมาให้ดีถ้าติดขัดตรงไหนก็ให้รอถึงตอนเย็นเมื่อนางกลับมาแล้วจะช่วยอธิบายให้เด็กหญิงเข้าใจอีกที
“ถ้าลูกช่วยงานท่านยายจูเสร็จแล้วจะรีบกลับมาอ่านทบทวนที่ท่านแม่สอนทันทีเ้าค่ะ”
หลี่เยี่ยนฟางมองดูใบหน้าเล็กๆ ของบุตรสาวที่ทอแววจริงจังแล้วก็มีสีหน้าอมยิ้ม
“เอาล่ะแม่ต้องไปแล้ว เย็นนี้แม่จะรีบกลับมาหาลูกไว ๆ นะ”
หลี่จิ้งถิงเดินไปส่งมารดาที่หน้าประตูเรือนพอเห็นมารดาจากไปไกลแล้ว เด็กหญิงก็หันหลังเดินเข้าเรือนของท่านยายจูที่อยู่ข้าง ๆทำกิจวัตรที่เคยทำเป็ประจำทุกวันอย่างขยันขันแข็ง
นับั้แ่หลี่เยี่ยนฟางลักลอบหลบหนีไปหยวนจิ้งโหวก็ส่งคนแยกย้ายกันออกไป ตามเสาะหาอย่างไม่ยอมลดละ แต่การจะตามหาคนให้พบสิ่งสำคัญก็คือร่องรอยหรือเบาะแสที่คนผู้นั้นทิ้งไว้ ทว่าหลังจากคนของเขาออกค้นหาอยู่นาน กลับพบว่าหลี่เยี่ยนฟางไม่เหลือร่องรอยอะไรให้พอจะติดตามหาตัวได้เลยนั่นคือเื่แปลกพิลึกที่หยวนจิ้งโหวยังไขปริศนาไม่ได้
แต่ถึงกระนั้นผู้เป็บิดาก็ยังไม่ยอมถอดใจสั่งให้คนของเขาเฝ้าคอยสืบหาข่าวของบุตรสาวไม่ยอมหยุด มาตรว่าหลี่เยี่ยนฟางจงใจหลบซ่อนแต่นางมีความสามารถจนถึงขั้นซ่อนเร้น จนคนของเขาหาตัวไม่พบเลยเชียวหรือ หยวนจิ้งโหวรู้สึกว่าสถานการณ์ยามนี้ของเขาเป็ดั่งทางตันที่ทำอะไรไม่ได้เลย
แม้บุตรสาวจะลอบหลบหนีตามบุรุษออกไปแต่หยวนจิ้งโหวก็ยังไม่เคยคิดจะตัดสายสัมพันธ์กับนางถึงขั้นภายในใจยังคาดหวังอยู่ลึก ๆ ด้วยว่า หากนางยอมกลับมาตัวเขาเองก็ยินดีจะยอมรับหลี่เยี่ยนฟางกลับเข้าจวน โดยไม่นึกรังเกียจเลยสักนิด
ขณะที่หยวนจิ้งโหวร้อนใจดั่งไฟลนหยวนจิ้งโหวฮูหยินเองก็รู้สึกร้อนใจอย่างสุดแสนไม่ต่างกัน
“ฮือ ๆ...ทำไมนานจนป่านนี้แล้ว คนของท่านยังหาลูกสาวของพวกเราไม่พบอีกท่านได้กำชับพวกเขาไปหรือไม่ว่า หากได้ข่าวเมื่อใดให้รีบกลับมารายงานทันที” หยวนจิ้งโหวฮูหยินพูดปนสะอื้นหลังจากหลี่เยี่ยนฟางหายตัวไป นางก็พลันล้มป่วยลุกจากเตียงไม่ขึ้นมาโดยตลอด
หยวนจิ้งโหวที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยก้าวมาหยุดที่หน้าเตียงของภรรยา มองดูนางที่ผอมซูบลงไปมากพลางสูดลมหายใจเข้าลึกมือที่สั่นสะท้านของเขายกขึ้นลูบไปมาเบา ๆ ที่หน้าผากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนและระมัดระวังทั้งที่เขาเองก็ทุกข์ระทมดุจเดียวกัน ในอกรู้สึกปวดร้าวไปหมด แต่ก็ยังคลี่ยิ้มขมฝาดเอ่ยปลอบภรรยา
“ข้าสั่งการพวกเขาไปแล้วเ้าไม่ต้องเป็ห่วง เอาล่ะ อีกเดี๋ยวสาวใช้นำยาเข้ามา เ้าต้องกินให้หมดนะมิเช่นนั้นหากฟางเอ๋อร์กลับมาแล้วเห็นเ้านอนป่วยอยู่เช่นนี้ นางจะต้องรู้สึกวิตกกังวลแน่ๆ”
พอได้ยินสามีเอ่ยชื่อบุตรสาวน้ำตาของหญิงชราก็หลั่งไหลลงมาไม่หยุดคิดถึงบุตรสาวคนเดียวที่นางเฝ้าเลี้ยงดูอุ้มชูด้วยความทะนุถนอม
ไม่รู้เลยว่าป่านนี้หลี่เยี่ยนฟางจะมีชีวิตเป็เช่นไรยามนี้จะรู้สึกสำนึกเสียใจเมื่อสายแล้วหรือไม่
หยวนจิ้งโหวหยิบผ้ามาซับน้ำตาให้ภรรยายิ่งนับวันความโศกเศร้าของผู้เป็แม่ก็มีแต่เพิ่มพูนทบทวีแม้จะนึกโกรธเคืองที่บุตรสาวลอบหนีตามบุรุษไป แต่ในใจของนางกลับเฝ้าอวยพรอยู่ทุกวันให้หลี่เยี่ยนฟางมีชีวิตที่ปลอดภัย และปรารถนาที่จะได้เห็นหน้าลูกสาวอีกสักครั้ง
ฝ่ายหยวนจิ้งโหวเองแม้จะค่อนข้างเข้มงวดกับบุตรชายแต่กับหลี่เยี่ยนฟางนั้น เขากลับเป็บิดาที่แสนจะอบอุ่นและใจดีรักใคร่เอ็นดูบุตรสาวคนเดียวเป็ที่สุด ดังนั้นพอรู้ว่าหลี่เยี่ยนฟางหายตัวไปในใจเขาเองก็รู้สึกทุกข์ระทมด้วยความเป็ห่วงไม่ต่างกัน
พวกเขาทั้งสองไม่เคยคิดเลยว่าบุตรสาวที่มักจะเชื่อฟังและทำตามบิดามารดาตลอด จู่ ๆจะกล้าหาญทำเื่ที่โง่เขลาเช่นนี้
หลายปีที่ผ่านมาหยวนจิ้งโหวฮูหยินเฝ้าถามสามีนับครั้งไม่ถ้วนว่ายังหาตัวหลี่เยี่ยนฟางไม่พบอีกหรือ หลี่เยี่ยนฟางยังไม่กลับมาอีกหรือแต่ทุกครั้งหยวนจิ้งโหวก็มีแต่คำปฏิเสธให้กับนาง และนางเองก็ไม่อาจกล่าวโทษเขาได้
บางครั้งเมื่อยามราตรีครั้นนางหลับใหลเข้าสู่ห้วงความฝัน ก็มักจะเห็นบุตรสาวยังคงออดอ้อนนางอยู่ข้างกายแต่หลังจากตื่นคลำไปมาอยู่ข้างเตียง ก็ต้องกลับมาอยู่กับความเป็จริง...ที่สุดจะทน
การได้ยินเสียงร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้นของหยวนจิ้งโหวฮูหยินกับการได้เห็นแววตาที่มืดหม่นของหยวนจิ้งโหวกลายเป็เื่คุ้นชินของคนในจวนไปเสียแล้ว
จางซื่อหยุดฝีเท้าอยู่หน้าม่านที่ปิดทึบครู่หนึ่งก่อนจะหันไปพยักหน้าให้สาวใช้รวบม่านขึ้น พลางหันไปรับถ้วยยามาประคองถือเอาไว้ เว่ยอี๋เหนียงกับสวีอี๋เหนียงที่ยืนรออยู่ข้างๆ ช่วยพยุงร่างของหยวนจิ้งโหวฮูหยินขึ้นผิงหมอน เพื่อหนุนหลังให้นางนั่งได้สะดวก
“น้องสะใภ้ดื่มยาก่อนเถิด” จางซื่อพูดพลางใช้ช้อนคนยาที่อยู่ในชามไปมาเพื่อให้อุ่นลง
พอจางซื่อจะป้อนยาให้หยวนจิ้งโหวฮูหยินกลับส่ายหน้า น้ำเสียงท้อแท้ถูกถามออกมาอย่างแ่เบา
“ได้ข่าวฟางเอ๋อร์หรือยัง”
“ยังไม่ได้ข่าวเลยน้องสะใภ้แต่ท่านไม่ต้องห่วง ข้ากำชับกำชาให้ป้าอวี้คอยจับตาดูอยู่ไม่ห่างหากได้ข่าวก็ให้นางออกเดินทางไปรับตัวฟางเอ๋อร์กลับมาหาท่านทันที”
หลังจากพูดคุยตะล่อมให้นางกินยากันอยู่สักพักหยวนจิ้งโหวฮูหยินที่ดื่มยาเข้าไป ก็ค่อย ๆ เคลิ้มหลับลง
อีกด้านใบหน้าของสตรีในห้องผู้หนึ่งที่มักจะทอประกายอ่อนโยนอยู่เป็นิจกลับค่อย ๆ ฉายรอยสาแก่ใจจาง ๆ ออกมา ในใจนางรู้สึกว่าเสียงร่ำไห้คร่ำครวญอย่างโหยหวนของหยวนจิ้งโหวฮูหยินนั้นช่างฟังแล้วรู้สึกไพเราะยิ่งนัก
1K
