ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]

        คนๆ นั้น... คนที่นางคอยเฝ้าถวิลหาทั้งเช้าเย็น แม้ยามฝันยังอยากโอบกอดเอาไว้ ไม่ให้หายไป

        คนๆ นั้น... คนที่ทุกคนต่างก็เชื่อว่าเขาได้ตายจากไปแล้ว

        หลินหยาง

        อยู่ๆ ก็มาปรากฏตัวต่อหน้านางง่ายๆ แบบนี้เลย

        “ไง ไม่เจอกันนานเลยนะ”

        รอยยิ้มของหลินหยางยังคงให้ความรู้สึกเอื่อยเฉื่อยเหมือนเดิมแต่พระจันทร์คืนนี้ส่องสว่างยิ่งกว่าปกติ ทำให้เห็นดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจนซึ่งนัยน์ตาอันสดใสของเขาก็กำลังสั่นไหวอยู่เช่นกัน

        ความคิดถึงถวิลหาที่แสดงออกมาอย่างลึกซึ้งถึงปานนี้ มีหรือที่หลินหยางจะไม่รู้สึกหวั่นไหว

        “เจ้า...เจ้า...”

        เวินชิงชิงพยายามขยี้ตาอยู่หลายครั้ง นางแทบไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้าของนางเลย

        แต่พอนางมองเห็นรอยยิ้มอันกวนประสาทที่เป็นสัญลักษณ์ของหลินหยางได้ชัดเจนเต็มสองตาแล้วความรู้สึกภายในใจทั้งหมดที่นางพยายามกดมันเอาไว้มาโดยตลอดก็ได้ถูกปลดปล่อยพรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้น ราวกับเขื่อนกั้นน้ำที่พังทลาย

        “เจ้าบ้า!!!!”

        เวินชิงชิงเข้าไปซบในอกของหลินหยางทันทีปากก็กัดเข้าที่ไหล่ของเขา แต่ก็ไม่กล้าออกแรงกัดลงไปจริงๆ นางหวังให้เวลาหยุดอยู่เพียงแค่เสี้ยววินาทีอยากจะโอบกอดชายหนุ่มจอมกวนคนนี้เอาไว้ตลอดกาล

        หลินหยางเองก็กอดร่างกายอันนุ่มนวลและแฝงไว้ด้วยกลิ่นกายอันหอมหวนของนางเอาไว้อย่างอ่อนโยนภายในใจพลันเกิดความรู้สึกอันอบอุ่นขึ้น เขาค่อยๆ ลูบหลังปลอบโยนเวินชิงชิงอย่างเบามือพร้อมกับกระซิบบอกนางว่า“คุณหนูชิงชิงข้าอุตส่าห์มีชีวิตรอดกลับมาหาท่านได้ ข้าไม่อยากโดนท่านกัดตายแทนนะ...”

        พรืด

        เวินชิงชิงหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาท่ามกลางหยาดน้ำตาที่นองเต็มหน้าหมัดเล็กๆ ของนางทุบเข้าไปตรงไหล่ของหลินหยางรัวๆ ราวกับเม็ดฝนที่สาดเทลงมา นางทุบจนรู้สึกปวดเมื่อยไปหมด

        หลินหยางยืนเงียบๆปล่อยให้เวินชิงชิงระบายความรู้สึกอันร้อนแรงของนางออกมาจนหมดก่อน จากนั้นค่อยถามนางว่า“ช่วงที่ข้าไม่อยู่นี้สถานการณ์ในบ้านเป็นอย่างไรบ้าง? พวกท่านประมุขเล่า...”

        พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าที่ดูอ่อนโยนของนางพลันมลายหายไปในทันที

        “หลินอี้ เรื่องมันยาวมาก...เอาเป็นว่าสถานการณ์ของตระกูลเราตอนนี้ค่อนข้างย่ำแย่พวกท่านพ่อกำลังประชุมหารือเกี่ยวกับเรื่องงานเทศกาลขุมทรัพย์สมบัติวิญญาณที่กำลังจะเริ่มในวันพรุ่งนี้ติดต่อกันมานานหลายคืนแล้ว”

        “พวกเราไปดูกัน”

        หลินหยางไม่พูดพล่ามอะไรอีก แล้วจึงดึงเวินชิงชิงออกเดินไปยังห้องคว้าเมฆในคฤหาสน์ทันที

        ..................................

        ขณะเดียวกันนั้นเอง ภายในห้องคว้าเมฆ

        สีหน้าของเวินติ่งเทียนดูจริงจังและเคร่งเครียดนอกจากเวินติ่งเทียนแล้ว ภายในห้องก็ยังมีสองผู้อาวุโสระดับเซียนเทียนอาจารย์นักการช่างทั้งสองท่านอย่างอี้ชังไห่และอี้สิงอวิ๋น พ่อบ้านเวินชงโดยที่คนเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลที่สำคัญที่สุดของตระกูลเวินและยังมีสมาชิกใหม่อีกคนที่ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ในห้องนี้ด้วย นั่นก็คือสวี่เหยานั่นเอง

        สวี่เหยา สาวน้อยผู้ฉลาดหลักแหลมที่ถูกหลินหยางเลือกมาช่วยงานแบบไม่ได้ตั้งใจคนนี้ในช่วงเวลาสั้นๆ แค่ครึ่งปีกลับสามารถแสดงความสามารถด้านการค้าและการทำธุรกิจออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมจนเป็นที่ประหลาดใจของคนในตระกูลจนตอนนี้นางได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นเถ้าแก้แทนที่เจ้าอ้วนหวัง ซึ่งตอนนี้นางได้ดำรงตำแหน่งเป็นเถ้าแก่ใหญ่ของเลี่ยนเทียนเฮ่าจนถูกเวินติ่งเทียนเชิญให้เข้าร่วมประชุมครั้งสำคัญของตระกูลเวินด้วยแล้ว

        บรรยากาศภายในห้องโถงนั้นหนักอึ้งกว่าปกติหลายเท่าเวินติ่งเทียนเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เถ้าแก่สวี่จากข้อมูลที่เจ้ารายงานมา การประลองที่จะจัดขึ้นในงานเทศกาลวันพรุ่งนี้ถูกตั้งผลแพ้ชนะเอาไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่ไหม...”

        “ใช่ค่ะ ท่านประมุข!!”

        สวี่เหยาลุกขึ้นตอบรับสีหน้าท่าทางที่ดูชาญฉลาดและดูเชี่ยวชาญของนางนั้น ดูไม่เหมือนสาวน้อยอายุยี่สิบกว่าขวบปีเลยแม้แต่น้อยช่วงครึ่งปีมานี้ นางได้ใช้ความรู้ความฉลาดของนางในการต่อสู้ทางธุรกิจกับศัตรูอยู่ตลอดเวลาจนหางตาของนางเริ่มมีริ้วรอยของตีนกาโผล่ขึ้นมาบ้างแล้ว

        ไม่มีใครรู้ว่า เพราะสาเหตุใดสาวน้อยผู้นี้ถึงพยายามต่อสู้ต่อต้านกับพวกตระกูลเฉินโดยไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้งเดียวนางสู้เพื่อตระกูลเวินจนถึงวินาทีสุดท้ายเลยจริงๆ

        เกรงว่าคนที่รู้ถึงสาเหตุนั้นคงมีแค่ตัวสวี่เหยาเองคนเดียวเท่านั้นภายในส่วนลึกในจิตใจของนางนั้นยังคงเชื่อมาโดยตลอด นางเชื่อมั่นว่าเขาคนนั้นจะต้องกลับมายังที่สถานที่แห่งนี้อีกครั้งอย่างแน่นอน

        สวี่เหยาตอบกลับอย่างมั่นใจว่า “สวี่เหยาได้ทุ่มเงินไปกับการล้วงข้อมูลจากพวกข้าราชการของฝ่ายผู้ดูแลภายในจำนวนมหาศาลข้อมูลที่ได้มาก็คือเจ้าหวังหมิงชงนั่นมันกำหนดผู้ชนะเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ว่าพรุ่งนี้เราจะเอาสมบัติชั้นดีแค่ไหนไปแสดงก็ไม่อาจจะมีชัยเหนือพวกตระกูลเฉินได้เลยค่ะ”

        “ไอ้ชาติหมาหวังหมิงชง แม่มันเถอะมันเป็นบ้าไปแล้วรึไง? เรื่องหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ยังกล้าทำหรือมันจะไม่กลัวเราไปฟ้องราชสำนักเลย!!” อี้สิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ด้านข้างก็โมโหจนทุบโต๊ะดังปัง

        ส่วนอี้ชังไห่นั้นกลับนั่งวิเคราะห์อย่างใจเย็นว่า “ตำแหน่งของเจ้าหวังหมิงชงในราชสำนักนั้นค่อนข้างจะสูงเป็นรองเพียงแค่สามหัวหน้ารัฐมนตรีเท่านั้น มันไม่มีทางยอมเสี่ยงอันตรายขนาดนี้เพื่อตระกูลเฉินแน่...ดูจากพฤติกรรมของมันแล้ว มันต้องถูกใครบางคนข่มขู่แน่”

        นั่นก็ใช่...

        ไม่ว่าใครก็ดูออก แต่มันก็ไม่สามารถทำอะไรเจ้าหวังหมิงชงนั่นได้อยู่ดี

        ตระกูลเวินถึงจะยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ตาม แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ตระกูลใหญ่ของประชาชนคนธรรมดาเท่านั้นไม่มีทางเทียบกับราชสำนักของอาณาจักรชูอวิ๋นได้แน่นอน

        และอีกเรื่องที่น่าแปลกใจก็คือแม่ทัพตู้หมิงแห่งกองกำลังพิทักษ์เมืองช่วงนี้ก็ไม่ได้ติดต่อมาหาพวกเขาเลยแม้แต่ฝ่ายผู้ดูแลกองทัพก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นห่วงสถานการณ์ของตระกูลเวินอีกต่อไปแล้ว

        นั่นยิ่งทำให้ตระกูลเวินสิ้นหวังมากกว่าเดิม

        ข้อมูลของสวี่เหยาทำให้ทุกคนรู้สึกสิ้นหวังเหมือนกับว่าพวกเขาพอจะเห็นผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นในงานเทศกาลที่จัดขึ้นในวันพรุ่งนี้แล้ว- ตระกูลเวินจะถูกตระกูลเฉินบดขยี้จนล่มสลายแล้ว

        และในตอนที่ทุกคนกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นั้นประตูห้องคว้าเมฆก็ถูกเปิดออกกะทันหันดังปัง

        เวินชิงชิงที่บนใบหน้าอย่างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาก็พุ่งเข้ามาภายในห้อง

        “เล่นบ้าอะไรของเจ้า ชิงชิง!!”

        เวินติ่งเทียนแต่เดิมก็อารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่แล้วในการประชุมสำคัญแบบนี้เวินชิงชิงยังกล้าเข้ามาวุ่นวายอีกเขาเลยระเบิดอารมณ์ใส่ทันที

        แต่เพลิงพิโรธในใจเขาพึ่งลุกโชนได้ไม่ถึงวินาทีก็นิ่งไปทันที

        และไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นทุกคนในห้องต่างก็นิ่งอึ้งอย่างกับก้อนหินก้อนหนึ่งไปชั่วขณะจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองหลายๆ ครั้งขยี้จนลูกตาแทบจะหลุดติดมือออกมาด้วยแล้ว

        สวี่เหยาถึงกับน้ำตาไหลพรากออกมาทันทีแล้วจึงตะโกนส่งเสียงขึ้นมาเป็นคนแรก

        “ผู้อาวุโสหลิน!!!!”

        จากนั้นก็บังเกิดรอยยิ้มแห่งความยินดีขึ้นบนใบหน้าของทุกคนในห้อง

        อี้สิงอวิ๋นระเบิดเสียงหัวเราะลั่นฮ่าฮ่า

        ส่วนอี้ชังไห่นั่นรีบไปหายารักษาโรคหัวใจของเขาทันทีก่อนที่จะหัวใจวายตายไปเสียก่อน

        เวินชงและผู้อาวุโสระดับเซียนเทียนทั้งสองท่านที่เหลืออยู่เองก็กำลังยกมือขึ้นมาเช็ดขอบตาที่เปียกชื้น

        ส่วนเวินติ่งเทียนนั้นรีบตรงดิ่งเข้ามาหาหลินหยางจากนั้นก็กอดเขาแน่นๆ เข้าไปทีหนึ่ง

        “กลับมาแล้วสินะ!!!!”

        ประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว แต่ความหมายลึกล้ำเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

        “ข้ากลับมาแล้ว!!!!”

        หลินหยางพยักหน้าตอบรับด้วยแววตาหนักแน่นดุจขุนเขา

        บรรยากาศภายในห้องคว้าเมฆแห่งนี้เปลี่ยนไปทันที

        ราวกับว่าวินาทีที่หลินหยางปรากฏตัวขึ้น ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็มลายหายไปกับสายลมในทันที

        ถึงพวกเขาจะไม่รู้เลยว่าช่วงเวลาครึ่งปีที่หลินหยางหายตัวไปนั้นเขาไปทำอะไรมาบ้างแต่พวกเขาทุกคนกลับรู้สึกเชื่อมั่นในตัวของเด็กหนุ่มที่ตอนนี่ตัวสูงขึ้นมาหลายเซนติเมตรอย่างสุดหัวใจ

        ขอแค่มีหลินหยางอยู่ ตระกูลเวินก็ไม่มีทางล่มสลายแล้ว

        ไม่สิ

        ต้องบอกว่า

        แค่มีหลินหยางอยู่ วันพรุ่งนี้ จะเป็นวันคืนที่เลวร้ายที่สุดของพวกตระกูลเฉินและตระกูลโอวหยางแล้ว

        แต่ในขณะที่หลินหยางกำลังแย้มยิ้มให้กับการต้อนรับอันอบอุ่นของตระกูลเวินอยู่นั้นในตอนที่เขากำลังสัมผัสได้ถึงแววตาอันหวานฉ่ำหยาดเยิ้มจากดวงตาทรงเสน่ห์ของสาวน้อยอย่างสวี่เหยานั้นเองก็มีเรื่องที่ทำให้หลินหยางถึงกับหัวเสียไม่น้อยเกิดขึ้น....

        “ท่านประมุข!!!!”

        มีเหล่านักรับของตระกูลเวินหลายคนรีบวิ่งแจ้นมารายงานว่า

        “ที่ห้องครัวมีโจรบุกปล้นขอรับ ท่านรีบไปดูเถอะโจรนั่นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ป่วนจนห้องครัวแทบจะแตกอยู่แล้ว!!”

        เรื่องอะไรกันนี่?

        โจรหรือ?

        ที่ห้องครัวนี่นะ?

        ผู้คนต่างรู้สึกประหลาดใจกับเหตุการณ์แปลกๆ นี้มีเพียงแค่หลินหยางเท่านั้นที่ยืนกุมขมับอยู่คนเดียว แทบอยากจะพุ่งออกไปถอนขนเจ้าหั่วเอ๋อร์ออกเสียเดี๋ยวนี้เลย

        “เอ่อ... นั่นน่ะ...สัตว์เลี้ยงข้าเอง...”

        หลินหยางรู้สึกละอายจนแทบจะมุดลงดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด...

        ..................................

        และแล้ววันใหม่ก็มาถึง

        ณ เมืองอวิ๋นเฉิงตอนนี้ก็ได้มีการจัดงานเทศกาลครั้งใหญ่ขึ้น

        เทศกาลขุมทรัพย์สมบัติวิญญาณ

        ในปีก่อนๆ นั้น เทศกาลที่จัดขึ้นทุกๆ สามปีอย่างเทศกาลขุมทรัพย์สมบัติวิญญาณนี้ไม่ค่อยเป็นที่สนใจของผู้คนเสียเท่าไรเพราะมันเป็นเทศกาลสำหรับพวกที่ทำธุรกิจงานช่างเสียมากกว่าชาวเมืองอวิ๋นเฉิงเกือบทั้งหมดพอได้ยินชื่องานนี้แล้วมักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า“ไม่เกี่ยวกับข้า”

        แต่ปีนี้กลับพิเศษออกไป

        เพราะผู้คนต่างก็รู้กันตั้งแต่เมื่อครึ่งปีก่อนแล้วว่าทั้งสามตระกูลใหญ่ของเมืองอวิ๋นเฉิงกำลังมีเรื่องขัดแย้งกันอยู่

        ตระกูลเวินนั้นถูกอีกสองตระกูลใหญ่กลุ้มรุมรังแกจนแทบจะเอาตัวไม่รอดและในงานเทศกาลขุมทรัพย์สมบัติวิญญาณครั้งนี้ จะเป็นจุดตัดสินความขัดแย้งครั้งนี้ว่าจะลงเอยไปในทิศทางไหน

        เวินติ่งเทียนจะสามารถนำตระกูลเวินตอบโต้ฝ่ายตรงข้ามได้หรือไม่?

        หรือว่าเฉินเย่เซิงและโอวหยางกงจะสามารถบดขยี้ตระกูลเวินให้จมลงสู่ขุมนรกไปอย่างสิ้นเชิงกัน?

        เหล่าชาวเมืองอวิ๋นเฉิงต่างก็อยากจะรู้ผลลัพธ์ของความขัดแย้งในครั้งนี้จนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

        ทำให้ชาวเมืองจำนวนมหาศาลต่างก็หลั่งไหลกันเขามายืนรออยู่ข้างเวทีประลองในลานกว้างเมฆาร่วงโรยแห่งนี้ตั้งแต่ตอนที่ฟ้ายังไม่สว่างดี

        ณ ช่วงเช้าของวันนี้ชาวเมืองประมาณครึ่งหนึ่งของเมืองอวิ๋นเฉิงนั้นล้วนมารวมตัวกันอยู่ในที่แห่งนี้แล้วณ ลานกว้างเมฆาร่วงโรยที่แต่เดิมนั้นสามารถจุคนได้มากนับแสนคนตอนนี้กับเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากกำลังยืนเบียดเสียดกันอย่างแน่นหนาจนตอนนี้แทบจะไม่มีที่ให้วางเท้าแล้ว

        ผู้ที่ดูแลเรื่องราวต่างๆ ในเมืองอย่างฝ่ายผู้ดูแลภายในต้องรีบพาทหารของราชสำนักกว่าสองพันคนออกมาดูแลรักษาความปลอดภัยทันทีแต่ก็พบว่าไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึงจึงต้องรีบเรียกทหารของกองกำลังพิทักษ์เมืองอีกกว่าหมื่นคนมาช่วยถึงจะสามารถกระจายกันไปดูแลรักษาความเรียบร้อยภายในลานกว้างแห่งนี้ได้อย่างทั่วถึง

        ลานกว้างเมฆาร่วงโรยในตอนนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับทะเลมนุษย์เสียงพูดคุยอื้ออึงดังเหมือนกับเสียงคลื่นน้ำในมหาสมุทร หัวคนจำนวนมากที่เรียงกันอย่างเบียดเสียดโดยที่แต่ละคนต่างก็มีสีหน้าที่ไม่เหมือนกันแต่พวกเขาต่างก็หันหน้าจับจ้องไปยังสถานที่เดียวกันนั่นก็คือบนเวทีสูงสองชั้นที่มีขนาดความกว้างประมาณครึ่งหนึ่งของสนามกีฬาซึ่งตั้งอยู่ใจกลางลานกว้างแห่งนี้

        เวทีนี้จะเป็นเวทีหลักของงานเทศกาลขุมทรัพย์สมบัติวิญญาณที่กำลังจัดขึ้นอยู่บุญคุณความแค้นทั้งหมดจะถูกตัดสินชี้ขาดกันบนเวทีแห่งนี้

        ฝั่งทิศเหนือของเวทีแห่งนี้มียกพื้นสำหรับกล่าวคำปราศรัยขนาดสองชั้นที่สูงเมตรกว่าบนนั้นถูกจัดวางไว้ด้วยโต๊ะเก้าอี้ตกแต่งไว้อย่างสวยงาม หนึ่งในนั้นคือเก้าอี้ขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้พยุงชั้นดีซึ่งเป็นที่นั่งของหัวหน้าฝ่ายผู้ดูแลภายในของอาณาจักรชูอวิ๋น - หวังหมิงชง นั่นเอง

        ส่วนบริเวณด้านข้างและด้านหลังของเก้าอี้ของหวังหมิงชงถูกวางไว้ด้วยเก้าอี่ที่มีระดับรองลงมาขั้นหนึ่งอยู่ประมาณสิบกว่าตัวซึ่งเป็นของเหล่าข้าราชการคนหลักๆ ของฝ่ายดูแลภายในต่างก็มารับชมการเทศกาลครั้งนี้ด้วยเช่นกันหนึ่งในนั้นมีสองคนที่เป็นบุคคลสำคัญของเมืองนี้

        หนึ่งในสี่หัวหน้าองครักษ์ของราชสำนัก - ซูหมิงชุน

        และแม่ทัพแห่งกองกำลังพิทักษ์เมือง - ตู้หมิง

        ทั้งสองคนนี้เป็นคนที่คอยดูแลความสงบเรียบร้อยของงานเทศกาลครั้งนี้ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ได้นั่งในตำแหน่งสำคัญแบบนี้

        ส่วนยกพื้นบริเวณฝั่งทิศตะวันออกและตะวันตกของเวทีนี้เป็นที่นั่งของเหล่าตัวละครหลักที่จะมาปะทะกันในงานวันนี้

        ทิศตะวันออกเป็นของตระกูลโอวหยางและตระกูลเฉินส่วนทิศตะวันตกจะเป็นของตระกูลเวิน

        โดยที่บริเวณตรงกึ่งกลางระหว่างยกพื้นทั้งสามส่วนนั้นมีแท่นตีอาวุธที่ตอนนี้ยังมีควันลอยละล่องออกมา มันจะเป็นอาวุธสำคัญของทั้งสองฝ่ายที่จะใช้ในการประลองยุทธภัณฑ์ในเทศกาลขุมทรัพย์สมบัติวิญญาณ

        ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีใครยืนอยู่บนเวทีเลยก็ตามแต่แค่บรรยากาศโดยรอบของงานในตอนนี้ผู้คนก็เหมือนจะสามารถรับรู้ได้ถึงแรงกดดันและความตึงเครียดของเทศกาลในครั้งนี้

        หลังจากที่เวลาผ่านไปราวสามชั่วยาม ภายใต้การนำทางของผู้ดูแลงานครั้งนี้เหล่าตัวละครหลักก็ได้ค่อยๆ เดินเข้ามาภายในลานกว้างแห่งนี้แล้ว