มารสำราญรม ภาค.โลกใบเล็ก

"ถุ้ย" เสียงพ่นพิษที่ได้จากการดูดสกัดดังออกมาเป็นระยะๆ เวลานี้หนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีมิอาจจะมีความเขินอายได้อีก ร่างของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าเริ่มมีอาการชาและตัวเย็นขึ้นเรื่อยๆ

โอสถสลายพิษขั้นต้นนั้นเพียงพอที่จะสลายพิษของราชางูทมิฬนั้นได้ 3 ใน 4 ส่วนทันที หากแต่หนึ่งส่วนที่เหลือนั้นก็มาพอที่จะทำให้ผู้ฝึกปราณระดับเปิดชีพจรทวาร [ผู้ฝึกปราณระดับ 3] นั้นตายได้ทุกขณะ

หากปรารถนาให้ตัวมารดาของมันรอดชีวิตมีเพียงแต่ต้องทำให้พิษนี้สลายไปอย่างน้อยๆ 9 ใน 10 ส่วน

ในฐานะหมอโอสถผู้ชำนาญ หากมันเป็นผู้ฝึกปราณทั่วไปที่มีระดับเปิดชีพจรทวาร [ผู้ฝึกปราณระดับ 3] ตัวมันนั้นสามารถใช้พลังปราณของตัวเองขับพิษส่วนที่เหลือให้แม่เจ็ดได้โดยง่าย ไม่เช่นนั้น หาก ณ ตอนนี้มันมีเข็มเงินที่จำนวนมากพอตัวมันก็สามารถรักษานางให้หายได้ในทันที

หากแต่ตอนนี้ตัวมันซุนนานมิได้มีเข็มเงิน และพลังปราณของมันก็มิได้อยู่ในระดับเปิดชีพจรทวาร ดังนั้นในตอนนี้สิ่งที่มันทำได้ก็เหลืออีกแค่ไม่กี่วิธี หนึ่งพาท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่ารีบเดินทางกลับถ้ำเร้นลับให้เร็วที่สุดเพื่อให้ท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านของมันช่วยเหลือ สองมันจำต้องใช้เคล็ดวิชามหารัญจวนเพื่อช่วยนางกลั่นพิษในร่างนางออกมา

ในสองวิธีนี้วิธีที่หนึ่งนั้นโอกาสแทบเป็นไปไม่ได้เพราะยามนี้ตัวมันซุนนานมีพลังปราณสะสมเหลือเพียง 1 ใน 4 ส่วน ไม่เพียงพอให้วิ่งแบกร่างท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าอย่างรีบร้อนจนไปถึงถ้ำเร้นลับได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัยอย่างแน่นอน

หากแต่ถ้ามันเลือกวิธีที่สอง มันก็มิอาจจะปกปิดเคล็ดวิชาได้อีก จำต้องเคล้าคลึงกลั่นปราณในร่างนางให้ถึงสุดขีดขั้นของวิชาอย่างต่อเนื่อง เรือนกายใดๆ ของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าก็จำต้องผ่านมือมารของมัน นอกจากนั้นชิวหาของมันก็ยังต้องแนบสัมผัสดูดกลืนปราณและแก่นหยินของนางเพื่อกลั่นพวกมันให้บริสุทธิ์มากที่สุดพร้อมกับไอพิษที่สะสมในร่างของนาง

ยามนี้ตัวมันซุนนานไม่มีทางเลือกอีกต่อไป ร่างกายของท่านแม่แปดเริ่มเย็นและแข็งตัวแล้ว!!!

ไม่ช้าซุนนานตัวมันก็จำเป็นต้องรีบใช้เคล็ดวิชามหารัญจวนขั้นกึ่งสมบูรณ์ในทันที โดยมิอาจจะมีตัวเลือกใดที่ดียิ่งกว่านี้ไปได้อีกแล้ว

แม่แปดซุนเฟิ่งย่า ไม่ช้าในสภาพสะลึมสะลือทั่วเรือนกายของนางยามนี้หนาวสั่นเป็นที่สุด ริมฝีปากของนางก็แห้งผ่า ในความคิดของนางนั้น ยามนี้ตัวนางก็รู้ว่าโอกาสเป็นตายมาอยู่ตรงหน้านางแล้ว หากแต่ในห้วงที่ลมหายใจของนางค่อยๆ เริ่มจะรวยรินและเนิบช้าลงนั้น

นางพบว่าเรือนร่างของนางค่อยๆ ถูกปลดเปลื้อง ภาพเบื้องหน้าของนางคล้ายชัดไม่ชัด ในเวลานั้นนางพบว่ามีริมฝีปากของบุรุษแนบชิดไปกับริมฝีปากอันแห้งผ่าของนาง ไม่ช้าเต้าอกนวลนิ่มอวบอิ่มของนางก็มีมือบุรุษอันชำนาญมาเคล้าคลึง เรือนกายของนางค่อยๆ อุ่นขึ้นในทันที หากแต่สติของนางยังไม่แจ่มชัด ในที่แห่งนี้จะมีบุรุษผู้ใดเล่าเข้ามาเคล้าคลึงเรือนกายของนางได้บ้าง... นางขบคิด หากแต่อีกใจหนึ่งนางก็สั่นสะท้าน เมื่อนางคิดว่ามือที่เคล้าคลึงนางนั้นช่างคุ้นเคย นางคุ้นชินกับการสัมผัสเช่นนี้... '!!!ซุนน้อย' ชื่อของบุรุษผู้เดียวที่นางคิดว่าเป็นไปได้มากที่สุดไม่ช้าก็ปรากฏขึ้นในใจของนาง

หากแต่นางก็ไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกเจ้าตัวน้อยกระทำเช่นนี้ แม้ในใจนางจะคิดว่านี่อาจจะเป็นวิธีรักษาวิธีหนึ่งของซุนนานตัวน้อยของนาง หากแต่นางก็เขินอายเกินจะคิดและพูดออกไป การแนบสนิทของริมฝีปากชิวหาที่พัวพัน นิ้วมือและการสัมผัสอย่างชำนาญต่อสตรียิ่งของบุรุษผู้นี้ทำให้ทั่วเรือนกายของนางสั่นสะท้านจนมิอาจจะกล่าววาจาใดๆ ได้เลยแม้แต่น้อย มันเป็นห้วงสุขกระสันที่เหล่าสตรีเพศทุกผู้นามปรารถนา

หากจะถามนางว่านางโกรธซุนนานที่ทำกับนางเช่นนี้หรือไม่ นางคงตอบว่าไม่ หากแต่ในใจก็แสนสับสนเช่นกัน

ในความหนาวเหน็บของเรือนกายจากพิษร้ายของราชางูทมิฬนั้น ไม่ช้าซุนเฟิ่งย่าก็พบว่าร่างกายของตัวนางเองค่อยๆ ร้อนขึ้น ร้อนขึ้นเรื่อยๆ จากที่หนาวสั่นจนร่างกายด้านชา หากแต่บัดนี้กับค่อยๆ คลายหนาวและอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ประสาทสัมผัสและสติของนางที่ย่ำแย่คล้ายด้านช้า บัดนี้ก็ค่อยๆ กลับมาแจ่มชัดขึ้น ภาพตรงหน้าที่ไม่ค่อยชัดก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ซุนนานตอนนี้ตัวมันเข้าพัวพันกับท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าเรือนกายแนบสนิทไร้สิ่งปิดบัง มันใช้ริมฝีปากดูดสัมผัสไปทั่วจุดชีพจรด้านบน แม้การกระทำเช่นนี้จะแลดูว่าเป็นบุรุษเจ้าชู้เจ้าสำราญเป็นผู้ชำนาญสตรีเพศ หากแต่มันไม่มีเวลามากนักที่ผลักสัมผัสจากริมฝีปากไปที่อื่นมันจำเป็นต้องกระตุ้นจุดนี้ให้มากที่สุดก่อนเพื่อดึงไอพิษที่อยู่ในร่างท่านแม่แปดให้ได้มากที่สุด นอกจากนั้นมือไม้ของมันก็รีบเร่งเคล้าคลึงชีพจรส่วนบน ริมฝีปาก แก้ม กระหม่อม ใบหู ติ่งหู จากนั้นก็ไล่มายังซอกคอ ปากของจูบสัมผัสของซุนนานยามนี้ดูดสัมผัสไอพิษจนขมคอของตัวมัน หากแต่ชิวหาของมันก็ยังพลิ้วไหวจูบสัมผัสดูกลืนเล่นลิ้นท่านแม่แปดอย่างถึงทรวง บดขยี้สร้างห้วงอารมณ์แสนสะท้านให้แก่นางอย่างต่อเนื่อง แม้นางมิอาจจะเข้าใจการกระทำเช่นนี้ของซุนนานได้โดยง่ายก็ตาม

นอกจากนั้นสองแขนและมือไม้ของมัน ที่ย่ำยีไปทั่วเรือนกายของท่านแม่ซุนเฟิ่งย่า เคล้าคลึงบีบนวดสัมผัสกระตุ้นร่างกายของนางไปทั่วไป ปราณในร่างของนางต่างค่อยๆ เดือดไปทุกจุดชีพจรทั่วเรือนกาย ทั้งชีพจรหลักและชีพจรที่ซ่อนเร้น

"อ๊าาาา" เสียงครางที่ดูแสนจะน่ารัญจวนของซุนเฟิ่งย่าร้องดังออกมาอย่างห้ามมิได้

เมื่อตอนนี้ใบหน้าของซุนนาน ซุนน้อยของตัวนางกำลังเปลี่ยนไปเล่นซนกับยอดปทุมถันสีชมพูแดงระเรื่อคู่งามของตัวนาง ที่บัดนี้มันได้แข็งเป็นไตตั้งเต้าแล้ว ทั่วเรือนกายของนางคล้ายสั่นไหวและไร้เรียวแรงต้านทานที่จะห้ามปรามซุนนานบุรุษผู้ช่ำชองมิให้กระทำการมากไปกว่านี้ หากแต่ทั่วเรือนกายนางยามนี้ต่างสั่นสะท้านพร้อมมีเหงื่อรัญจวนซึมทั่วไป นางมิอาจจะรู้ได้เลยว่าเหงื่อไคลเหล่านี้ของนางต่างแฝงไปด้วยพิษร้าย

"อ๊าาา" ซุนเฟิ่งย่าจำต้องครวญครางอีกครั้ง

ยามนี้มิเพียงเต้าอกและยอดปทุมถันคู่งามของนางเท่านั้นที่ถูกล่วงล้ำ หากแต่ดินแดนเร้นลับสตรีเพศของนาง ก็ถูกมือไม้ของซุนนานซุกซนไม่หยุดหย่อนมันช่างเหมือนกับมัจฉาที่ได้น้ำ มือไม้ของซุนนานราวกับกระโดดโลดเต้นและท่องไปในแดนเร้นลับของสตรีนางอย่างรู้ความและชำนาญยิ่ง ตัวของนางซุนเฟิ่งย่าจึงได้แต่ครวญครางด้วยน้ำเสียงน่าละอายอย่างต่อเนื่องและดังก้องไปทั่วพนาไพรไม่หยุดหย่อน "อ๊า อ๊า อ๊าาาา"

ไม่ช้าเหล่าปักษาที่อยู่ละแวกต้นไม้ใกล้สถานที่ซึ่งหนึ่งบุรุษและสตรีต่างร่ายรำในห้วงรัญจวน พวกมันต่างตกใจในเสียงร้องรัญจวนของบุรุษและสตรีเพศนัก ที่ร้องอื้ออ๊าครวญครางอย่างไม่ละอายกลางดงป่าพนาไพรเสียงดัง ปักษาน้อยใหญ่ต่างตกใจโบกสะบัดตีปีกพับๆๆ ขึ้นหลายสิบตัวทันที

ความรู้สึกมากมายใจจิตของซุนฟิ่งย่ายามนี้นางพรั่งพรูพร้อมกับความสับสน สิ่งเหล่านี้จะเรียกว่าการรักษาได้อย่างไร นางราวกับกำลังถูกชำเรารักอยู่ชัดๆ หากแต่นางก็หาได้พูดสิ่งใดไม่ นางอายและกระดากปากเกินจะพูดไป นางยังมิรู้เหตุผลในสาเหตุที่ซุนน้อยของนางกระทำกับนางเช่นนี้ ดังนั้นในตอนนี้นางจึงมิคิดจะพูดและว่ากล่าวสิ่งใดทั้งนั้น นอกจากนั้น!!!

"อ๊าาาาาาาาาาาาา" ซุนเฟิ่งย่าครางเสียงกระสันยาวก้องทั่วดงป่าผืนพนาอีกคราว ร่างกายของนางหดเกร็งอย่างห้ามมิได้ แดนเร้นลับของสตรีเพศนางกำลังถูกรุกล้ำและชำเรารักด้วยหัตถ์มารมัจฉาของซุนนาน มันดีดดิ้นพลิ้วและระรัวสัมผัสเป็นจังหวะเกินบรรยาย ในหัวของซุนเฟิ่งย่าได้แต่คิดเหตุใดซุนน้อยของนางถึงกระทำกับนางเช่นนี้ และเหตุใดซุนน้อยของนางถึงกระทำชำเรารักเช่นนี้ได้อย่างชำนิชำนาญยิ่งนักราวกับว่าเรือนกายของสตรีเพศนั้นเป็นดังของเล่นของตัวมัน ซุนเฟิ่งย่าได้แต่คิดถามตัวเองในใจ หากแต่ในห้วงอารมณ์เช่นนี้ นางก็มิอาจจะห้ามใจตัวเองที่จะเสพรับรสอันสุขสันต์นี้ได้

สองมือไม้ของนางกอดสัมผัสแนบร่างอกอุ่นของซุนนานอย่างคล้อยตาม ไม่ช้าใบหน้าขาวๆ ที่นวลละมุนของซุนนานก็หยุดแสดงฤทธิ์ที่เต้าอกยอดปทุมถันของนาง ซุนนานมันผายหน้าออก นัยน์ตาของซุนเฟิ่งย่ายามนี้ที่เหม่อมองใบหน้าของซุนนาน ช่างวาบหวามหวานเยิ้ม หากแต่ในเวลาเดียวกันสองดวงเนตรของนางก็คล้ายสั่นเทาและมีน้ำตาคลออยู่ ห้วงอารมณ์เช่นนี้ช่างหลากหลายเกินบรรยาย มีทั้งถูกผิดสุขเศร้าในเวลาเดียวกัน

นอกจากนั้นนางยังรู้สึกถึงแรงปรารถนาอย่างแรงกล้าภายในจิตใจส่วนลึกของตัวนางเอง หากแต่นางก็มิอาจจะกระทำดังจิตใจในห้วงความรู้สึกส่วนลึกได้

หากแต่ในไม่ช้า ใบหน้าของซุนนานก็แนบชิดกับนางอีกคราวสองริมฝีปากก็ประกบกันชิวหาที่เปรียบประดุจเจ้าแห่งอสรพิษพยางูที่เกรี้ยวกราดก็ร้อยรัดพัวพันซึ่งกันและกันอีกครั้ง ซุนเฟิ่งย่าแทบจะไม่รู้สึกตัวเลยว่านางตอบสนองร่างกายของนางต่อซุนนานจนแทบจะหลอมรวมกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้ว

ทั้งสองเคล้าคลึงกันเช่นนี้อยู่นาน อย่างไร้ความเอียงอาย หนึ่งมือมารของซุนนานก็ดีดสัมผัสสั่นสะท้านจุดเร้นลับครวญครางของสตรีซ้ำไปซ้ำมา

ยามนี้ซุ่นเฟิ่งย่าแม้มีปากก็มิอาจจะพูดกล่าวอะไรได้ ยามนี้ทั่วเรือนกายของนางตอบสนองและตกเป็นของมือมารของซุนนานโดยสมบูรณ์ หากจะมีสิ่งใดที่ไม่เกิดขึ้นนั่นก็คือในแดนเร้นลับที่สุดของสตรีที่มีถ้ำเร้นลับซ่อนอยู่นั้นมันมิได้ถูกรุกล้ำกล้ำกรายเข้าไปด้วยสิ่งใด นางเพียงถูกชำเรารักแต่เพียงภายนอก ตัวนางเองซุนเฟิ่งย่ายามนี้ นางก็มิรู้ได้ว่าสิ่งที่นางถูกกระทำนี้จะเรียกว่าเป็นการชำเรารักได้อย่างเต็มปากเต็มคำหรือไม่ เพราะเขตหวงห้ามแดนสุดท้ายของสตรีเพศของนางมิได้ถูกล่วงละเมิด

หากแต่ในตอนนี้ภายในถ้ำเร้นลับของสตรีเพศของนางกับชโลมชุ่มไปด้วยคราบน้ำรักรัญจวนใจที่เอ่อล้นไปทั่วแดนเร้นลับสตรี จนไม่อาจจะปิดซ่อนได้ ซุนเฟิ่งย่าที่รู้สึกตัวนางก็อายแสนอายในเรื่องนี้นัก

หากแต่ในไม่ช้านางก็พบว่า

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" เสียงครางของซุนเฟิ่งย่าดังก้องยาวก่อนที่ในไม่ช้าเรือนกายของนางจะสั่นสะท้านไปกับห้วงความรู้สึกอันเอ่อล้นและลุ่มลึกของบุรุษและสตรีเพศ มาตรว่าตลอดชีวิตนี้ของนางไม่จะเคยผ่านห้วงกามอารมณ์ของบุรุษสตรีที่ล้ำลึกและสุขสมเช่นนี้มาก่อน จะให้นางพูดอธิบายความรู้สึกนี้เช่นไร นางย่อมมิอาจจะพูดหรืออธิบายให้ใครฟังได้ยิ่ง มันเหนือล้ำกว่าสิ่งที่นางคิดและนางเคยรู้ไปมากนัก มิใช่ตัวนางมิเคยผ่านบุรุษเพศ ผ่านการชำเรารักมา... หากแต่การถูกชำเรารักที่แสนสุขสมและสุขสันต์มากล้นจนเรือนกายของนางถึงกับสั่นสะท้านถึงเพียงนี้นางพึงเคยพบพานและรู้จักมันเป็นครั้งแรก

ซุนเฟิ่งย่านอนนิ่ง พร้อมหอบหายใจไปมาเบาๆ หลังจากที่นางถึงสรวงสวรรค์สุดท้ายแห่งห้วงความรู้สึกอันเอ่อล้นไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ในที่สุดซุนนานก็ได้หยุดการกระทำทุกอย่างของตัวมันแล้ว นางได้พักเรือนกายที่ถูกชำเรารักครั้งแล้วครั้งเล่า

นางพยายามที่จะเหลียวหันไปมองทิศทางที่ซุนนานอยู่ หากแต่ยังไม่ทันที่นางจะพูดอะไร ริมฝีปากของซุนนานก็ประทับเข้ากับริมฝีปากของนางอีกครั้งอย่างแนบชิด นอกจากนั้นมือซุกซนข้างหนึ่งของมันนั้นก็เคล้าคลึงไปที่เต้าอกของนางอย่างไม่ยำเกรง

ซุนเฟิ่งย่าสัมผัสได้ว่าในปากของนางนั้นคล้ายมีของเหลวที่มีไอเย็นบางอย่างเข้ามาในร่างกายของนาง เมื่อนางกลืนมันเข้าไปมันก็แทรกซึมในร่างของนางอย่างรวดเร็ว เรือนกายของนางพลันรู้สึกซาบซ่านเป็นที่สุด ราวกับทั่วภายในเรือนการของนางได้รับการชำระล้าง ไอเย็นนี้มิได้หนาวสั่นจนทุกข์ทรมาน หากแต่มันเป็นความเย็นสบายที่พอดิบพอดีให้กระสันซ่านและสั่นสะท้านอยู่บ้าง

ไม่ช้าซุนนานก็ถอนริมฝีปากของตัวมันออก ก่อนจะหยิบชุดเสื้อผ้ามาปิดบังเรือนกายให้กับแม่แปดซุนเฟิ่งย่าของตัวมันที่ตอนนี้กำลังหลอมแก่นหยินบริสุทธิ์ที่ตัวมันซุนนานสกัดออกมาและส่งคืนให้นาง

วิธีการส่งคืนแก่นหยินบริสุทธิ์ในครั้งนี้คือหนึ่งในวิธีการที่ดีที่สุดของเคล็ดมหารัญจวน ซึ่งนอกเหนือจากแดนเร้นลับของสตรีแล้ว การส่งแก่นหยินคืนสตรีเพศผ่านทางปากของนางนั้นนับว่าได้ประโยชน์มากที่สุดแล้ว แม้มันจะศูนย์สลายไปบ้าง 2 ถึง 3 ส่วนก็ตาม แต่ก็นับว่าได้รับแก่นหยินอันบริสุทธิ์ล้ำกลับคืนในปริมาณมากในคราวเดียว

หากแต่ยามนี้ซุนนานตัวมันก็หาได้มีตัวเลือกมากนัก

ซุนนานนั่งสงบนิ่งข้างกายของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าของมัน ที่ตอนนี้นางนอนราบนิ่งราวกับว่าอยู่ในความฝัน นัยน์ตาพริ้มพรายขยับหลับบ้างลืมบ้างไปมาไม่หยุด ไม่ช้าเมื่อนางลืมตาขึ้นได้สติอย่างแม้นมั่น นางก็พบว่าตัวนางมิได้ฝันไป เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับซุนนานตัวน้อยของนางนั้นเป็นเรื่องจริง

แม้นางจะมิอาจพูดได้ว่าถูกซุนนานตัวน้อยของนางทำชำเรารัก เพราะตัวซุนนานเองมิได้รุกล้ำซึ้งดินแดนเร้นลับสุดท้ายของสตรีเพศของนาง หากแต่การสัมผัสไปทั่วเรือนกายและทั่วหน้าด่านแดนเร้นลับของสตรีเพศเช่นนี้ ก็แทบไม่ต่างกับการทำชำเรารักต่อนางเลยแม้แต่น้อย นอกจากนั้นห้วงอารมณ์รัญจวนใจที่ซุนนานมอบให้นางนั้น นางก็รู้สึกเกินบรรยายยิ่งนัก

นางคิดว่าสิ่งเหล่านี้ต้องมิใช่ฝีมือของบุรุษที่มิเคยแตะต้องสตรีเพศอย่างแน่นอน

ซุนเฟิ่งย่ามิได้พูดอะไรในตอนนี้ นางได้แต่สำรวจเรือนกายของตนเองอย่างละเอียดซ้ำไปซ้ำมาและเอียงอายพร้อมมีใบหน้าที่แดงระเรื่อ ความคิดอ่านในใจหลากหลายเกินบรรยาย ทั่วเรือนกายนางราวกับถูกย่ำยี

ซุนเฟิ่งย่ากล่าววาจาสั่งซุนนานด้วยน้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง "ซุนน้อยหันหลังให้แม่แปดเสีย"

ซุนนานได้ยินดังนั้นก็รอบหายใจลึก ก่อนจะรีบทำตามสั่งโดยไม่ปริปาก ราวกับรู้ตัวว่าตัวเองนั้นราวกับเป็นนักโทษต้องคดีที่รอสอบสวน

ซุนเฟิ่งย่าที่เขินอาย นางค่อยๆ หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ช้าๆ และเมื่อนางสวมใส่เสร็จ นางก็คล้ายมิกล้าเรียกให้ซุนนานหันหลังกลับมา นางเหม่อมองแผ่นหลังบุรุษของซุนนานตัวน้อยของนางอยู่นาน

สุดท้ายนางก็ตัดสินใจเรียกซุนนาน "ซุนน้อยวันนี้เกิดเรื่องมากมายเรากลับถ้ำเร้นลับกันก่อนเถอะวันนี้มีเพียงผลไม้สดก็น่าจะเพียงพอแล้ว เนื้อสัตว์ตากแห้งเราก็มีเก็บไม่น้อย เรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้แม่แปดยังไม่อยากจะพูดอะไร แม่แปดเหนื่อยเหลือเกิน"

หากแต่หลังจากที่นางพูดจบซุนนานก็กล่าวเรียกชื่อนางคล้ายมีเรื่องปรารถนาจะพูดบอกนางในทันที "ท่านแม่..."

หากแต่ซุนเฟิ่งย่าก็กล่าวตะคอกเสียงดังกลับในทันที "ซุนน้อยวันนี้เจ้าดื้อมากแล้วนะ แม่แปดบอกแล้วไงวันนี้แม่แปดยังไม่อยากพูดอะไร แม่แปดเหนื่อยเหลือเกิน ให้แม่แปดได้หยุดคิดและพักผ่อนเสีย ตอนนี้เรากลับถ้ำเร้นลับกันก่อนเถอะ แม่แปดมิอยากพูดกล่าวสิ่งใดในตอนนี้"

สุดท้ายตัวของมันซุนนานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แม้แต่การเปิดใช้เนตรวิญญาณเพื่อดูห้วงอารมณ์ของท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่า ตัวมันก็คล้ายจะไม่กล้ากระทำ

มันกลัวที่จะเห็นห้วงอารมณ์ของท่านแม่แปดที่เสียใจและผิดหวังในการกระทำของมัน มันกลัวสิ่งนี้เหลือเกิน

.

.

.

ไม่ช้าหนึ่งบุรุษรูปงาม และหนึ่งสตรีที่น่าเสน่ห์หาก็เดินชดช้อยกลับสู่ถ้ำเร้นลับที่ ณ ตอนนี้ที่เปรียบเสมือนบ้านของพวกเขาทั้งสอง