ข้าลงทุนกับโชคชะตา และโลกก็ต้องตอบแทนแก่ข้า

คำพูดของหัวหน้าหน่วยลับอีกาดำคนปัจจุบันดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง

จางลู่ร่างกายสั่นวาบ ความกลัวที่เขาไม่เคยรู้สึกมานานหลายพันปีไหลบ่ากลับมาในพริบตา ความรู้สึกนั้นเหมือนวันแรกที่เขาได้พบคนจากสาขาหลัก ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย

เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากความมืด

ชายชุดขาวก้าวเข้ามาช้า ๆ ทุกย่างก้าวทำให้แรงกดดันในอากาศหนักขึ้น ดวงตาหลังหน้ากากดำจับจ้องมาที่จางลู่อย่างเย็นชา

“เจ้าจำข้าได้ด้วยงั้นหรือ”

เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น

หน้ากากถูกถอดออกช้า ๆ

เส้นผมสีดำปลิวไหว ดวงตาคมลึกสะท้อนแสงไฟวิญญาณ น้ำเสียงบิดเบี้ยวค่อย ๆ สลาย กลับคืนเป็นเสียงชายหนุ่มที่ใสสะอาดอีกครั้ง

“ไม่ได้เจอกันหลายวันเลยนะ…ท่านลุง”

จางลู่หน้าซีดขาว เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สายตาจ้องมองจางเหวินราวกับกำลังมองปีศาจ

ในสายตาของจางเหวิน ตัวเลขหนึ่งปรากฏขึ้นเงียบงัน ค่าความชอบ…ติดลบยี่สิบ

จางลู่ฝืนอ้าปาก เสียงแหบพร่าค่อยๆ ดังออกมา

“เจ้า…เจ้าแข็งแกร่งได้ขนาดนี้…ได้อย่างไรกัน…”

จางเหวินไม่ตอบ ความเงียบกดทับห้องทั้งห้อง

จางลู่ที่เต็มไปด้วยโทสะและความตื่นตระหนกกลับตะโกนขึ้นอย่างเสียสติ

“เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว! เอาละ เดินทางไปมอบตัวกับตระกูลกู่กับข้าซะ โทษหนักจะได้กลายเป็น…”

ตูมมมม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่น

ศีรษะของจางลู่แตกกระจายหายไปในทันที เลือดสีแดงสดพุ่งกระเซ็นไปทั่วห้อง ผนังสีดำเปื้อนสีแดงฉาน เศษสมองกระแทกพื้นดังแปะ ๆ ร่างไร้หัวทรุดลงไปนอนกับพื้นโดยไร้เสียงใดหลงเหลือ แม้แต่วิญญาณก็ถูกทำลายในทันที

ผู้นำหน่วยลับอีกาดำเบิกตากว้าง ลมหายใจติดขัด หัวใจแทบหยุดเต้น

เขาเคยได้ยินข่าวลือถึงความโหดเหี้ยมของจางเหวินจากอีกาดำที่รอดชีวิตกลับมา แต่ไม่เคยคิดเลยว่า อีกฝ่ายจะลงมือสังหารคนในตระกูลเดียวกัน…โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวแบบนี้

เขารวบรวมสติอย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อย ๆ พยุงร่างตัวเองลุกขึ้น เดินกะเผลกเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าจางเหวิน ศีรษะก้มต่ำจนแตะพื้น

“คารวะ…นายท่าน”

จางเหวินเหลือบตามอง

“โอ้…เจ้ายอมรับข้าแล้วงั้นหรือ?!”

ชายชุดดำตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้เหงื่อจะไหลอาบทั้งตัว

“ข้าเชื่อมั่นว่า หากท่านต้องการขึ้นเป็นผู้นำตระกูล มันจะง่ายดายราวกับดื่มน้ำแน่นอนขอรับ”

จางเหวินพยักหน้าเบา ๆ สายตาเหลือบมองค่าความชอบที่พุ่งขึ้นแตะเจ็ดสิบ ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงเรียบ

“ข้าไม่ได้ต้องการเป็นผู้นำตระกูลนี้นี่สิ”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนถามต่อ

“ตอนนี้เหลือครูฝึกอยู่กี่คน มีคนที่ใช้งานได้จริงบ้างหรือไม่ และกำลังรบของหน่วยลับอีกาดำเป็นเช่นไร”

ผู้นำหน่วยลับรีบตอบทันที

“หลังจากหัวหน้าคนก่อนเสียชีวิต ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหน่วยตอนนี้คือข้า มีการบ่มเพาะระดับนิพพานขั้นที่ 4 นอกจากข้า ยังมีผู้บัญชาการอีก 3 ที่มีระดับนิพพานขั้นที่ 4 ทุกคนล้วนมีความสามารถที่ดี”

“ครูฝึกในปัจจุบันมีทั้งหมดยี่สิบคน ท่านน่าจำพวกเขาได้ พวกเขา 18 คนยังเป็นครูฝึกคนเดิมและมีเพิ่มเติมใหม่อีก 2 คน โดยทั้ง 20 คนมีการบ่มเพาะตั้งแต่ระดับก่อตั้งจิตวิญญาณขั้นที่ 7 ถึง 9 และยังมีนักฆ่าฝึกหัดชุดใหม่ที่พึ่งรับเข้ามาอีกเจ็ดร้อยคน ทั้งหมดมีระดับไม่เกินแกนทองคำ”

จางเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้น…ตอนแรกข้าจำได้ว่ามันแข็งแกร่งกว่านี้มาก”

ผู้นำหน่วยลับก้มศีรษะต่ำ

“ในตอนที่ท่านจางหลิงเยว่ส่งหน่วยลับออกไปตามล่าท่าน…เกือบทั้งหมดเสียชีวิต ครูฝึกรุ่นก่อนและนักฆ่าชุดเก่าล้วนตายสิ้น เหลือเพียง 2 คนที่รอดกลับมาได้ และกลายเป็นครูฝึกในปัจจุบัน”

จางเหวินพยักหน้าเบา ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยน สำหรับเขาหน่วยลับอีกาดำนั้นค่อนข้างมีความแข็งแกร่ง ทั้งจากที่เคยได้ใช้งานและทำงานร่วมกันมาก่อน โอกาสสำเร็จในภารกิจนั้นค่อนข้างคาดหวังได้ โดยเฉพาะพวกครูฝึกการที่จะเป็นครูฝึกได้จะต้องเชี่ยวชาญในด้านนั้นระดับสูงมากและ ถ้าเป็นครูฝึกทั้ง 18 คนที่เขารู้จักก็น่าใช้งานได้

จากนั้นเขายกมือขึ้น

หยดน้ำสีแดงบริสุทธิ์ยี่สิบห้าหยดปรากฏขึ้นกลางอากาศ ลอยเรียงเป็นวงกลม เปล่งแสงอ่อนราวผลึกเลือด

“เจ้าไปพาครูฝึกและผู้บัญชาการมาพบข้า”

ชายชุดดำก้มหัวแล้วรีบพุ่งออกจากห้องไปทันที จางเหวินไม่ได้กลัวว่าชายคนนั้นจะหลบหนีหรือไปแจ้งข่าวกับภายนอกเพราะว่าเขาได้ใช้สร้างม่านพลังป้องกันระดับสูงหลายสิบชั้นกักขังที่นี่เอาไว้ และด้านนอกประตูมิติยังมีร่างจริงของเขาเฝ้าอยู่ด้วย

ซึ่งร่างของเขาในตอนนี้เป็นเพียงร่างแยกน้ำเท่านั้น

ขณะนั้นหยดน้ำทั้ง 25 หยดสั่นไหว เขาดัดแปลงมันให้คนที่กินมันเข้าไปสามารถป้องกันวิชาความตายของตระกูลจางได้และใส่เงื่อนไขชีวิตและความตายลงไปด้วย สำหรับเขาแล้วคนที่ก้มหัวให้เขาแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่มีสิทธิหันปลายดาบมาทางเข้าได้อีกครั้งตลอดชีวิต

ไม่นานหลังจากนั้น ความเงียบงันภายในอาคารบัญชาการก็ถูกทำลายลง เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นต่อเนื่องจากทางเดินด้านนอก หนักแน่น เป็นระเบียบ ราวกับกองทัพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างสุภาพ

“นายท่าน ข้าพาทุกคนมาแล้ว”

จางเหวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

“เข้ามาได้”

บานประตูสีดำสนิทเปิดออกช้า ๆ แสงจากภายในสาดออกมา เผยให้เห็นร่างทั้งยี่สิบสี่ร่างที่ทยอยเดินเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะคุกเข่าลงพร้อมกัน เสียงกระทบพื้นดังแน่นหนัก

“คารวะนายท่าน!”

เสียงทั้งยี่สิบสี่คนดังขึ้นพร้อมกัน ไม่มีความลังเล ไม่มีความสั่นไหว

จางเหวินกวาดสายตามองคนตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กลุ่มครูฝึกรุ่นเก่าเหล่านั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ไม่ได้เจอกันสักพักเลยนะ”

หนึ่งในครูฝึกก้มศีรษะต่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่นายท่านยังจดจำพวกเราได้”

จางเหวินยิ้มบาง ๆ สายตากวาดมองทั้งยี่สิบสี่คนอย่างละเอียด บางคนใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา บางคนอยู่ในวัยกลางคน ร่างกายผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ในจำนวนนี้มีผู้ชายสิบหกคน และผู้หญิงอีกแปดคน ทุกคนล้วนมีช่วงอายุและบุคลิกแตกต่างกันไป

เขายิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม

“สองคนไหน…คือคนที่รอดกลับมาจากการตามล่าข้า”

ทันใดนั้น หญิงสาวสองคนก็ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะก้มศีรษะพร้อมกัน

“คารวะนายท่าน”

จางเหวินมองทั้งสองคนอย่างเงียบงัน คนหนึ่งสูญเสียแขนไปข้างซ้ายไป ส่วนอีกคน ขาซ้ายขาดตั้งแต่ต้นขา รอยบาดแผลเหล่านั้นมีร่องรอยของพิษเขาเหลืออยู่เล็กน้อย

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือค่าความชอบที่ปรากฏในสายตาของเขา

ทั้งสองคน…ทะลุเจ็ดสิบไปแล้ว

จางเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พวกเจ้าโกรธข้าหรือไม่!? ที่ข้าพรากแขนขาของพวกเจ้าไป รวมถึงชีวิตของเพื่อนและอาจารย์ของพวกเจ้าด้วย”

หญิงสาวทั้งสองตอบกลับทันที โดยไม่มีความหวาดกลัวใดปรากฏในแววตา มีเพียงความเคารพอย่างแน่วแน่

“สิ่งที่พวกเราทำคือหน้าที่ พวกเราเพียงทำตามคำสั่งของผู้นำตระกูลในเวลานั้นอย่างสุดความสามารถ”

“พวกเราไม่เคยโกรธแค้นนายท่านแม้แต่น้อย หากนายท่านต้องการชีวิตของพวกเรา พวกเราพร้อมจะฆ่าตัวตายในทันที ขอเพียงท่านเอ่ยปาก”

จางเหวินยิ้มออกมาเบา ๆ

“ไม่จำเป็น”

เขากวาดสายตามองทุกคนอีกครั้ง

“ข้าค่อนข้างชอบพวกเจ้าทั้งยี่สิบสี่คน”

“สิบแปดคนเป็นครูฝึกเก่าที่รู้มือกันดี ผู้บัญชาการทั้งสี่คนในปัจจุบัน ข้าเองก็เคยทำงานด้วย ส่วนครูฝึกใหม่อีกสองคน…ก็มีความสามารถไม่น้อยที่รอดชีวิตมาได้”

จางเหวินยกมือขึ้น เสียงของเขานิ่งสงบแต่หนักแน่น

“ดังนั้น พวกเจ้า…อยากมาทำงานให้ข้าไหม?”

“ไม่ใช่ในฐานะอัจฉริยะของตระกูล ไม่ใช่ในฐานะว่าที่ผู้นำตระกูลจางในอนาคต แต่เป็นคนที่ทำงานให้ข้า จางเหวินโดยตรง พวกเจ้าจะเดินตามข้าเพียงคนเดียวเท่านั้นต่อจากนี้”

ทั้งยี่สิบสี่คนตอบกลับแทบจะในเวลาเดียวกัน ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีแห่งความลังเล

“พวกเราพร้อมถวายชีวิตให้แก่นายท่าน!”

จางเหวินยิ้ม ก่อนจะดีดนิ้ว

เพี๊ยะ!

หยดน้ำสีแดงบริสุทธิ์ยี่สิบสี่หยดปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสงสีเลือดส่องวาบราวอัญมณี ลอยไปหยุดอยู่ตรงหน้าของทั้งยี่สิบสี่คนอย่างแม่นยำ

ในจำนวนนั้น

หยดน้ำระดับราชานักบุญสี่หยด ลอยไปหยุดต่อหน้าครูฝึกรุ่นเก่าสามคน และหนึ่งหยดไปหยุดตรงหน้าหนึ่งในสี่ผู้บัญชาการคนปัจจุบัน

ส่วนหยดน้ำระดับนักบุญอีกยี่สิบหยด ลอยไปหาคนที่เหลือ

การจัดสรรไม่ได้สุ่มเลือก หากแต่เป็นการคัดเลือกจากความทรงจำในอดีตของจางเหวิน เขารู้ดีว่า ทั้งสี่คนที่ได้รับหยดน้ำราชานักบุญนั้น หากมีระดับบ่มเพาะเท่ากัน พวกเขาสามารถต่อสู้กับคนระดับเดียวกันได้ทุกคน และแม้ต้องเผชิญหน้าศัตรูหลายคนพร้อมกันก็ยังเอาตัวรอดได้

เสียงของจางเหวินดังขึ้น ชัดเจนและสงบนิ่ง

“หยดน้ำเหล่านี้ กลั่นมาจากเลือดของนักบุญและราชานักบุญ”

เขามองทุกคนทีละคน

“หากพวกเจ้ากินมันเข้าไป การบ่มเพาะของพวกเจ้าจะก้าวข้ามขีดจำกัด และเข้าสู่ระดับนักบุญ…หรือแม้แต่ราชานักบุญในทันที”