เมื่อผมกับแม่เลี้ยงต้องผจญภัยในระบบเกมเอาชีวิตรอดสุดลามก

        หญิงสาวทั้งสามคนอยู่ในสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้ามีรอยฉีกขาดนิดหน่อย ตามเนื้อ ตามตัวก็มีรอยเปื้อนกับบาดแผลเล็กน้อย แต่ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส พวกเธอเองก็ดูจะดีใจมากที่เจอผมกับแม่ "โชคดีจังนะคะที่ยังมีคนรอดชีวิตอยู่ นึกว่าจะเหลือแค่พวกเราซะอีกใจหายแทบแย่" หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้นด้วยท่าทางโล่งอก เธอเป็นผู้หญิงร่างเล็กน่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบนิด ๆ ผิวขาว สวมแว่นตา ใบหน้ากลมมนดูน่ารัก ผมออกสีน้ำตาลแดง และถักเป็นเปีย ยาวถึงกลางหลัง ใส่เสื้อกล้ามสีขาว เอวลอย สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีแดง ใส่กางเกงยีนเข้ารูปกับรองเท้าผ้าใบ โดยรวม ๆ แล้วถือว่าหุ่นดีทีเดียว เธอมีชื่อว่า ยูกิเอะ อายุ 19 ปี เป็นพยาบาลหญิง ที่ทางรายการทีวีส่งให้ขึ้นมาด้วย เพื่อดูแลสุขภาพของ ผู้ที่ได้รับรางวัล

        หญิงสาวคนต่อมา เป็นคนที่ผมเห็นตั้งแต่ตอนอยู่บนเครื่องแล้วเธอมีชื่อว่า พี่ชิโอริ อายุ 26 ปี เป็นแอร์โฮสเตสดูแลผู้โดยสารบนเครื่อง พี่ชิโอริ เป็นสาวลูกครึ่งญี่ปุ่น กับ จีน เธอไว้ผมยาวสีทองถึงกลางหลัง ผิวขาวเนียน สูงโปร่งประมาณ หนึ่งหกสิบปลาย ๆ เห็นจะได้ ส่วนรูปร่างนั้นไม่ต้องพูดถึง อกเป็นอกเอวเป็นเอว 93-64-88 ซม. ดูรวม ๆ แล้วคล้าย mizuki hoshina อยู่นิดหน่อย ชุดแอร์ของพี่ชิโอริจะเป็นเสื้อเชิ้ตรัดรูปสีขาว กับกระโปรงสั้นสีแดง เหมือนตอนอยู่บนเครื่องจะเห็นมีเสื้อประจำสายการบินเป็นสีแดง สวมทับแต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว คงขาด หรือไม่พี่ชิโอริคงโยนทิ้งไปแน่ ๆ

        และหญิงสาวที่ผมกับแม่เจอเป็นในกลุ่มเป็นคนสุดท้าย คือคนที่ผมอยากจะตะโกนออกมาให้ดังลั่นเกาะมกที่สุด ใช่แล้วครับเธอคือ มาโดกะจัง อดีตดาราเอวีตัวท็อบขวัญใจของผมที่เธอพึ่งจะแขวนเต้าไปเมื่อปีก่อน นี่มันอะไรกันเนี่ย.!! ไม่คิดเลยว่าเธอจะอยู่ต่อหน้าในระยะไม่ถึงสามเมตร เสื้อยืดสีชมพูที่ใส่อยู่แม้จะไม่ได้แหวกคอ ลึกหรือสั้นเต่อจนเอวลอย แต่มันก็รัดรูปจนเห็นเต้าขนาด 99 เซน (38นิ้ว) นูนเด่นออกต่อหน้าต่อตาผม เอาจริง ๆ ขนาดพอกับของแม่ผมเลยถ้าจะเล็กก็เล็กกว่านิดเดียว อูววววว…สุดยอด ถึงจะเคยเห็นของข้างในเสื้อจากผลงานการแสดงของเธอมาเป็นร้อย ๆ ครั้งแล้วก็เถอะ แต่ก็เทียบไม่ได้กับการเห็นในระยะประชิดแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ผมขอติดอยู่บนเกาะนี้ไปทั้งชาติเลยก็ยอม ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

        "เรียวอิจิ…เรียวอิจิ…!!" เสียงของแม่ร้องเรียกผมหลายครั้งก่อนที่เธอจะมาสะกิดจนผมสะดุ้งรู้สึกตัว "คะ ครับ ครับ มีอะไรครับแม่.." "เป็นอะไรของลูก แม่เรียกตั้งหลายครั้งเหม่ออะไรขนาดนี้" ผมทำหน้าเลิ่กลั่ก

        รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน พร้อมขอโทษเธอทันที แม่ถามว่าจะเอายังไงกันต่อดี จะออกสำรวจต่อไหมหรือจะพาสามคนนี้ไปพักก่อนดูพวกเธออิดโรยพอสมควร พอได้ยินแม่ถามแบบนั้นผมก็คิดหนักพอสมควร เจอผู้รอดชีวิตมันก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าไม่ทำอะไรก็คงตายกันหมดแน่ ๆ ดังนั้นผมจึงตัดสินใจเอาน้ำกับอาหารกระป๋องที่เจอแบ่งให้พวกเธอทาน ก่อนจะพักนิดหน่อยและตั้งใจจะออกสำรวจต่อ

        เกาะด้านนี้ดูกว้างขวางมากกว่าจุดที่ผมกับแม่ลอยมาเกยหาด มันจะน่าอุดมสมบูรณ์มากกว่าฝังนั้นหลายเท่า ไม่มีประโยชน์ที่จะกลับไป ข้าวของที่จำเป็นผมกับแม่ก็หามาหมดแล้ว ยกเว้นว่ามันจะมีอะไรลอยมาเกยหาดอีกละนะ ซึ่งคิดว่าไม่น่าจะมี เอาไว้นาน ๆ ครั้งค่อยกลับไปดูใหม่ก็แล้วกัน พอทุกคนทานอาหารเสร็จ พอก็เลยมีความคิดว่าออกไปสำรวจคนเดียวน่าจะดีกว่า ยิ่งไปกันหลายคนแถมมีแต่ผู้หญิงด้วยน่าจะค่อนข้างลำบาก ชายหาดตรงนี้ก็เหมาะจะตั้งแคมป์ หากก่อกองไฟ และจับปลาได้ก็น่าจะอยู่ไปได้อีกหลายวัน ที่นี่ก็เหลือแค่เรื่องน้ำดื่ม น้ำจากลูกมะพร้าวก็ดื่มได้อยู่แต่มันไม่น่าจะเพียงพอสำหรับห้าชีวิต แถมในอนาคตจะเจอคนอื่นอีกรึเปล่าก็ไม่รู้ ขาดอาหารยังพออยู่ได้ แต่ขาดน้ำพวกเราไม่รอดแน่

        ดังนั้นผมจึงตัดสินจะลองเข้าไปในป่าของเกาะฝังนี้ดู บางทีอาจจะเจอแหล่งน้ำจืดก็ได้ และถ้าโชคดีอาจจะได้เจอผลไม้ ไม่ก็สัตว์ตัวเล็ก ๆ เอามาทำเป็นอาหาร เมื่อวางแผนเสร็จสรรพผมกับสาว ๆ ทั้งสี่จึงช่วยกันก่อกองไฟทันที จากนั้นผมก็นำท่อนไม้ประมาณสี่ห้าท่อนมาเหลาด้วยมีดพก จนปลายแหลม ก่อนมอบให้พวกสาว ๆ และตัวผมเอง หนึ่งคือเอาไว้ป้องกันตัว และสอง เอาไว้ให้พวกเธอลองไปจับปู จับปลาในทะเล ฆ่าเวลาระหว่างที่ผมเข้าไปสำรวจในป่า

        "ระวังตัวด้วยนะเรียวอิจิ.." เสียงแผ่วเบาของแม่เอยขึ้นพร้อมสีหน้าที่เป็นกังวล ในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าป่า ผมส่งยิ้มสดใสให้แม่พร้อมบอกว่าไม่ต้องห่วง เรื่องแค่นี้สบายมาก แต่แม่ก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี ก่อนที่เธอจะดึงตัวผมเข้าไปกอดต่อหน้า พี่สาวทั้งสาม โดนแม่จู่โจมแบบนี้ก็เขินนิดหน่อยแต่…ไอ้ที่รู้สึกมากกว่าความเขินก็คือ อารมณ์บางอย่างภายในตัวที่มันพลุ่งพล่านหลังจากแผ่นอกได้สัมผัสกับสองเต้ามหึมาอวบแน่นเด้งดึ๋งดั๋งของแม่มากกว่า ให้ตายสิ รู้สึกดีเป็นบ้า ชักอยากจะให้แม่กอดแบบนี้ตลอดไปแล้ว อ้าาาาา….อูววววว…

        สมองผมเผลอคิดอะไรลามกจกเปรตกับแม่ตัวเองอีกแล้ว และเหมือนจะไม่ใช่แค่สมองร่างกายท่อนร่างก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองด้วย ไม่ได้ ๆ พอ ๆ นี่แม่เรานะเฟ้ย!

        ก่อนจะกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตผมรีบผละออกจากตัวของแม่ แล้วรีบหันหลังเข้าไปอย่างรวดเร็ว "้เรียวอิจินี่ล่ะ ก็คงจะอายที่โดนแม่กอดสินะ โชคดีนะลูกรีบกลับมาไว ๆ นะจ๊ะ" เสียงของแม่ร้องดังลั่นไล่หลังผมมาติด แต่ผมก็ไม่ได้หันกลับตอบเธอ มันก็ต้องกลับมาแน่นอนอยู่แล้ว มีทั้งแม่ มีทั้งพี่สาวแสนสวยราวกับนางฟ้าทั้งสามคน ใครจะไม่กลับมาก็โง่เต็มที่แล้ว

        ภายในป่าค่อนข้างจะเงียบมาก ๆ ไม่เห็นมีสัตว์ตัวเล็ก ๆ เลย แถมผมยังเจอดอกไม้ กับต้นไม้หน้าตาแปลก ๆ อีกเพียบ ชักไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ไอ้สิ่งที่เห็นมันจะมีอยู่จริง ๆ แต่ผมก็ไม่กล้าเข้าใกล้ หรือ เข้าแตะต้องพวกมันหรอกนะ ดูน่ากลัวยังไงไม่รู้ จึงเดินต่อไปอีกนิดก่อนที่หูจะได้ยินเสียงแปลก ๆ ซู่..!! "หือ? เสียงน้ำเหรอ? " ผมคิดในใจก่อนจะเร่งฝีเท้าตามเสียงนั้นไปจนมาเจอกับเข้ากับบ่อน้ำตกขนาดย่อม ๆ ที่ไหลลงมาจากบนภูเขา และมีลำธารทอดยาวไปอีกทาง ตอนนั้นผมตื่นเต้นดีใจสุดขีด รอดตายแล้ว ถ้ามีแหล่งน้ำแบบนี้ละก็อยู่บนเกาะรอความช่วยเหลือไปได้อีกนาน ผมแทบอดใจไม่ไหวที่จะกลับไปบอกทุกคน แต่ยังพอมีเวลาเหลือผมจึงลองเดินสำรวจต่ออีกนิดหน่อยลัดเลาะไปตามลำธารที่เห็น คงไม่ได้ไปไกลมาก เอาไว้รอให้ทุกคนพร้อมแล้วมาด้วยกันท่าจะดีกว่า

        ผมเดินมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ ก่อนจะพบกับอะไรบางอย่าง รูปร่างหน้าตาของมันเหมือนผลไม้สีเหลืองอมส้ม ทรงกลม ๆ รี ๆ ดูคล้ายกล้วย แต่ก็ไม่ใช่ กลิ่นหอมดี เหมือนกล้วยเลย แต่เนื่องจากมันหน้าตาแปลก ๆ ผมก็เลยไม่กล้ากินดูในตอนแรก แต่ในขณะที่กำลังชั่งใจอยู่หางตาก็เหลือบไปเห็นตัวอะไรบางอย่างขนาดเล็ก หูแหลม สีน้ำตาล หางเป็นพวงคล้ายกระรอก ผิดกันตรงที่เจ้าตัวนี้มีถึงหกหาง จะว่าไปก็ดูน่ารักดี มันไม่ได้สนใจผมแต่สนใจเจ้าผลไม้ประหลาดที่ผมเจอมากกว่า มันวิ่งดุ๊ก ๆ ตรงเข้ามาหยิบผลที่ตกตรงพื้นไปหนึ่งลูกก่อนจะแทะกินอย่างเอร็ดอร่อยจากนั้นก็วิ่งหายไป "ถ้าเจ้าตัวนี้กินได้เราก็ต้องกินได้สิ" ผมคิดได้ดังนั้นจึงตัดสินใจปอกเปลือกมันออกแล้วกัดไปเต็มคำ…"โอ้ววว.. หวานดีแฮะ อร่อยจัง คืออะไรไม่รู้หรอกนะ แต่แบบนี้ก็รอดตายแล้วรีบเก็บไปให้พวกสาว ๆ ชิมดูดีกว่า"

        ผมยิ้มออกมาอย่างมีความสุขก่อนเก็บเจ้าผลไม้ประหลาดที่ตกอยู่บนพื้น และบนต้นประมาณห้าถึงสิบลูกใส่กระเป๋า ซอกแซ่ก…!!ในระหว่างที่เก็บอยู่ จู่ ๆ ก็เกิดเสียงแปลก ๆ ขึ้นบนต้นยอดไม้ ผมตกใจมากจนต้องหยุดมือทันที เสียงที่เกิดดังพอสมควร ซึ่งไม่น่าจะใช้เจ้าตัวเล็กเมื่อกี้ ใจผมตกไปอยู่ที่ตาตุ่มก่อนจะค่อย ๆ แหงนหน้ามองขึ้นไป และแล้วสายตาของผมก็ปะทะเข้ากับสายตาของตัวอะไรบางอย่างที่กำลังมองจ้องกลับมา ดวงตาของมันแดงก่ำดูน่ากลัวสุด แถมไม่ใช่แค่ดวงด้วย เท่าที่เห็นมีประมาณแปดถึงสิบดวงเห็นจะได้ จะตัวอะไรก็ไม่รู้แต่ผมคงไม่อยู่รอดูมันหรอก ผมรีบโกยอ้าวเผ่นแนบกลับมาตามทางเดิมทันที จริง ๆ ก็มีอาวุธในมือที่เป็นหอกไม้น่ะนะ แต่ใครจะไปนึกทันฟ่ะ ถอยก่อนดีกว่า

        และก็ใช้เวลาไม่นานก่อนจะกลับมาถึงยังชายหาดที่ตั้งกองไฟผมยืนหอบแฮก ๆ เหงื่อท่วม หายใจถี่ ๆ อยู่สักพักก่อนจะกวาดตามองไปรอบตัว อ้าว? ไม่มีใครอยู่แฮะ แต่พอมองออกไปไกล ๆ ในทะเลภาพที่ผมได้เห็นก็คือ…สาว ๆ แสนสวยทั้งสี่คนกำลังอยู่ในชุดชั้นใน ส่วนในมือก็ถือหอกไม้แหลมดูเหมือนพวกเธอกำลังช่วยกันจับสัตว์ในทะเลอยู่ วะ…ว้าววววววว…สวรรค์ชัด ๆ ทั้งแม่ ทั้งพี่ ยูกิเอะ ทั้งพี่ชิโอริ ทั้งพี่มาโดกะจังขวัญใจผมกำลัง กระโดดดึ๋งดั๋งหน้าอก หน้าใจเด้งไปมา อย่างสนุกสนานท่ามกลางน้ำทะเลสีคราม เห็นแล้วอยาก….อยากลงไปจับ จับ ปลาด้วยจังเลย อ้าาาาา อูววววว โอ้วววว จริง ๆ จะเข้าไปด้วยก็ได้แต่พวกเธอคงร้องกรีดลั่นแน่ ๆ เสียดายจังแต่ได้ดูอยู่ตรงนี้ก็มีความสุขแล้ว รีบก่อกองไฟก่อนดีกว่าวันนี้ก็แดดดีน่าจะจุดได้ไม่อยาก

        ผมรีบทำเหมือนเดิมทันทีโดยการปั่นกิ่งไม้ให้เสียดสีจนเกิดความร้อน จะว่าโชคดีก็ได้มั่งเพราะทำอยู่ไม่นานก็เกิดควันไฟ ก่อนที่ผมจะใช้ปากเป่า และนำมันไปจุดกับกองฝืน จนเกิดไฟลุกพรึ่บ เหมือนสี่สาวจะสังเกตเห็นแล้วด้วย ผมว่าผมรีบหลบไปก่อนดีกว่าเดียวค่อยโผล่หน้าออกมา (เป็นไงล่ะดูเป็นสุภาพบุรุษดีใช่ไหม หึหึ แต่ไม่ใช่อยากที่คิดหรอก…ตอนนี้เ_ี่ยนว้อยยยย เ_ี่ยนจริง ๆ เพราะในขณะที่กำลังจุดไฟสายตาผมก็หันไปมองนม มองก้นพวกสาว ๆ ตลอด มองไปมองมาอะไรบางอย่างตรงเป้ามันก็แข็งตุงออกมาตามสัญชาตญาณลูกผู้ชาย)

        ยังไงก็ต้องหาที่เงียบ ๆ ปลดปล่อยออกไม่ไหวแล้ว ผมรีบเดินออกห่างจากจุดที่ก่อกองไฟพอสมควรก่อนจะถอดกางเกง และงัดเจ้าท่อนเนื้อที่กำลังพองโด่แข็งตัวออกมา จากนั้นก็บรรจงใช้อุ้งมือบีบกำ และรูดเข้าออกไปมา อูยยยย…ซี้ดดดด…อ้าาาา….โอ้วววว….เสียวเป็นบ้าเลย ผมหลับตาซูดปาก มือก็ยังถอกท่อนเนื้อเข้าออกไปเรื่อย ๆ

        แต่หลังจากทำไปได้ประมาณสามสี่นาที จู่ ๆ เสียงของแม่ก็ดังขึ้น "เรียวอิจิ อยู่แถวนี้รึเปล่าลูก? " ผมสะดุ้งเฮือก และคิดในใจว่า ซวยแล้ว แม่มา เอาไงดี ถ้าเงียบแม่จะเดินจากไปไหม หรือถ้าบอกออกไปแม่จะมาหารึเปล่า

        "เรียวอิจิอยู่ไหมลูก ทำอะไรอยู่ตอบแม่หน่อยสิ" แม่ยังคงเรียกผมรอบสองด้วยความเป็นห่วง เอาวะเป็นไงเป็นไงเป็นกัน "ผมอยู่ตรงนี่ครับแม่ พอดีปวดท้องน่ะครับแม่ไม่ต้องเข้ามาผมใกล้จะ ซะ เสร็จ แร้ว…แล้ววว" ผมร้องบอกแม่ออกไปด้วยเสียงสั่น ๆ จะไม่ให้สั่นได้ไงก็ทั้งตัวกำลังสั่นอยู่ "อ้าว เหรอ แม่ก็นึกว่าเป็นอะไร โอเคงั้นเสร็จแล้วตามออกมานะ แม่กับคนอื่น ๆ จับปลามาได้เยอะเลย เดี๋ยวมาย่างกินกัน" "คะ ครับ" ผมตอบแม่กลับไป จากนั้นก็เร่งมือทำภารกิจต่อให้เสร็จทันที อูวววว…โอ้วววว…อีกนิด อีกนิด….อ้าาาาาา…!! ผมเสียงดังลั่นดุดัน ไม่เกรงใจใคร พร้อมกับร่างที่กระตุกสามสี่ครั้ง จากนั้นน้ำสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งออกมาเป็นกระเด็นไปโดนพุ่มไม้ไหลย้อยยืดเป็นทาง

        ผมยืนพิงต้นไม้หายใจเข้าออกช้า ๆ อยู่ต่อประมาณสองสามนาทีจึงเก็บเจ้าท่อนเนื้อที่คลายตัวเข้ากางเกงก่อนจะเดินตัวเบาอย่างอารมณ์ดีออกมาหาทุกคนที่กำลังช่วยกันย่างปลากันอยู่ นอกจากปลา แล้วก็มีปู ด้วยทุกคนเก่ง ๆ มากเลย ถ้าเป็นแบบนี้ละก็พวกเราคงอยู่ที่นี่ตลอดไป เอ๊ย! คง อยู่จนมีคนมาช่วยได้แน่ ๆ (จริง ๆ ก็อยากอยู่แบบนี้ตลอดไปนั่นแหละ เกาะสวรรค์ชัด ๆ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ)

        จบตอน

        โปรดติดตามตอนต่อไป

        ตอนหน้า น้ำตกสุดเสียวกับสี่สาวสุดสวย และอันตรายที่ไม่คาดคิด..!!