พลอยขี้เหร่ เกิดใหม่เป็นสาวเริ่ด! ในยุคชิงต่างโลก!

​

พลอย10 ยอดฝีมือ! จบเรื่อง?

         วางใจได้นะเจ้าคะ! หนิงเอ๋อมิได้สังหารพวกนางหรอก แค่กดจุดให้พวกนางปวดคอไปอีกซักหลายวัน แล้วเบียดง่ามมือกระแทกนิดๆ เข้าจุดหลอดลมให้พวกนางสลบ ก็แค่นั้น!

        ทั้ง8คนที่หลับไปแล้วในตอนนี้ ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บสาหัส! มีแต่2ป้าที่อย่างจะเจ็บคอพูดจาได้ยากไปหลายวัน แล้วก็อาจปวดหัวอีกสัก2วันเท่านั้นเอง!

        ขณะที่ฉันเดินกลับมาจับมือจับแขน และพูดคุยกับท่านแม่กับเปาเอ้อ ศิษย์พี่หวังต้าหู่ก็วิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ พร้อมกับคนอีกหลายคน ที่ดูท่าทีจะเป็นมือปราบ หรือทหาร!

        “คารวะศิษย์พี่ต้าหู่” ท่านแม่และหนิงเอ๋อประสานกำปั้นแบบชาวยุทธ มือซ้ายกำหมัดหลวมๆ ห่างจากคอ1คืบ มือขวาจับหมัดซ้าย

        ต้าหู่ กล่าวเสียงดัง “555 ศิษย์น้องหญิงทั้งสอง! ไม่ได้พบกันซะตั้งหลายปี ยังคงงดงามเช่นเดิม โอ้ มิใช่ซินะ หนิงเอ๋อ เจ้างดงามกว่าเดิมมากนัก งามกว่าแม่ของเจ้าแล้วนะเนี่ย! 555”

        หวังต้าหู่คือศิษย์ทางการลำดับที่12 ของทวดถังต้าซาน อายุมากกว่าท่านแม่10ปีได้ ได้พบกับหนิงเอ๋อครั้งสุดท้ายเมื่อ2ปีก่อน ตอนนั้นเขาเป็นหัวหน้ามือปราบขั้น3ของมณฑลส่านซี (อยู่ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน) เป็นคนเปิดเผย มากน้ำใจ เสียงดัง ห้าวหาญ และมีความสุขุมรอบคอบพอสมควร เขาได้กำชับหนิงเอ๋อหลายครั้งแล้วว่าให้เรียกเขาว่าศิษย์พี่ ห้ามเรียกว่าลุง (ท่าทางลุงเขาอยากจะดูหนุ่มแน่นอยู่น่ะ)

        หลังจากลุงต้าหู่ทักทายน้องพลอยกับท่านแม่แล้ว แกก็กลับไปดูอาการของคนที่นอนสลบทั้ง8อย่างละเอียดอีกครั้ง สักครู่หนึ่ง ก็หัวเราะ พร้อมกล่าวชื่นชมฉันอีก

        “ว่ะ555 ฝ่ามืออรหันต์! แบบฉบับศิษย์น้องหนิงเอ๋อ! ช่างร้ายกาจยิ่งนัก รุนแรง! แต่ก็นุ่มนวลด้วย ผู้ที่สลบไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลยแม้แต่น้อย! ..

        ส่วนกรงเล็บมังกร! นี้ก็เช่นกัน แม่นยำยิ่งนัก คล้ายดุดัน แต่กลับเงียบสงบ! ที่2คนนี้เจ็บหนัก น่าจะเป็นตอนท้ายสุดที่ศิษย์น้องเอาหัวพวกนางฟาดพื้นเบาๆ ซินะ! 555”

​

        แม้ตอนที่หนิงเอ๋อจะปะทะ อืม.. เรียกว่าตบตีฝ่ายเดียวจะดีกว่านะ! ตอนนั้นถึงต้าหู่จะอยู่ไกลไปหน่อย แต่ก็เห็นการลงมือที่ออมมือไว้อย่างชัดเจน ยิ่งได้มาดูชมผลงานที่ทิ้งไว้แบบใกล้ๆ ก็ยิ่งประทับใจในความร้ายกาจของศิษย์น้องผู้นี้ยิ่ง!

        จากการพูดคุยระหว่างน้องพลอยกับลุงต้าหู่ เริ่มทำให้คนรอบๆ ข้างเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น สายตาที่มองมาที่น้องพลอย (หนิงเอ๋อ) มีทั้งความชื่นชม เลื่อมใส หลงใหล อยากจะมาจับต้องลูบไล้ คลำๆ.. แค่กๆ.. อืม แต่ก็มีผู้ที่หวาดกลัวอยู่เช่นกัน!

​

        ลุงต้าหู่ หันไปสั่งลูกน้อง “เอาล่ะ พวกเจ้าไปหาแคร่มาหามพวกนางไปห้องพยาบาลเสียเถอะ ให้พวกหมอจัดการต่อ นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”

        แล้วลุงแกก็ชะงักไปครู่นึง หันมาพูดกับหนิงเอ๋อ “ข้าพอจะเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ จากการพูดคุยของคนรอบด้านแล้ว และเจ้าก็มิได้ลงมือเกินเลย .. แต่เจ้าจะให้เรื่องราวจบลงเพียงเท่านี้ หรือต้องการจะเอาเรื่องพวกนางอีก?”

        หนิงเอ๋อยิ้มอ่อนๆ “ศิษย์พี่กล่าวกระไรเช่นนั้นเจ้าคะ นี่เป็นเพียงการทะเลาะกันเล็กๆ ใยต้องเอาเรื่องเอาราวกันอีก แล้วผู้ปากเสียล่วงเกินท่านแม่ ข้าก็ลงมือหนักพอสมควรไปแล้ว ก็ให้เรื่องนี้จบไปเถอะเจ้าค่ะ” 

        (แต่ถ้าพวกนี้ยังโง่ที่จะมาบวกกันต่อ น้องพลอยก็พร้อมจะสนองตอบ มาบวกกันต่อนะเจ้าค้ะ) 

        หลังจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยดำเนินการ นำผู้บาดเจ็บ(สลบ) ไปส่งฝ่ายพยาบาลแล้ว ท่านแม่ก็ถามขึ้น “ตอนนี้ศิษย์พี่เป็นหัวหน้ามือปราบมณฑลส่านซี นี่เจ้าค่ะ เหตุใดจึงมาอยู่ที่สวี่ชางนี้ได้?”

{พลอยนำภาพแผนที่มณฑลจีนในยุคของพลอย(ก่อนมาเกิดใหม่) มาประกอบให้เห็นมณฑลต่างๆ ชัดเจนขึ้นนะเจ้าคะ}

​

​

​