เมืองหลวงตอนเช้าวันอาทิตย์เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาสายก็เริ่มคับคั่งและหนาแน่นไปด้วยผู้คน
“เซซิเลีย..พวกเราจะไปไหนหรอ?”
“ก็ไปเดตกันไงคะ.. ><”
“แล้วพวกเราจะไปเดตกันที่ไหนหรอ?”
“ก็ร้านเสื้อผ้า..ร้านอาหาร..แล้วก็ร้านบันเทิงต่างๆ..ประมาณนั้นแหละค่ะ”
เด็กสาวแสนสวยกำลังควงแขนแล้วจูงเมืองเด็กหนุ่มผมขาวคนหนึ่งเดินไปทั่ว
#ร้านเสื้อผ้าผู้ชาย#
“เรเวลสนใจชุดไหนมั้ยคะ”
“อืม..คิดไม่ออกอะ..”
“งั้นฉันเลือกให้คุณเป็นไงคะ”
“อืม..เอางั้นก็ได้มั้ง”
#ร้านเสื้อผ้าผู้หญิง#
“ซะ..เซซิเลีย…เธอจะมาแผนกชุด..ชะ..ชั้น.นะะ..ใน..ทำไม 0//0” เรเวลปิดตาหน้าแดงก่ำ
"เอ๋!..ชุดชั้นในก็เป็นเสื้อผ้าผู้หญิงเหมือนกันนิคะ?”
“พะ..พวกเราไปดูตรงอื่นเถอะะ…อันนี้เธอค่อยมากับท่านเซเลน่าก็ได้”
เรเวลรีบจูงมือเซซิเลียแล้วพาเดินออกไป
“คะ..ค่ะ”
#ร้านอาหาร#
“อู้วว..อันนี้โคตรอาย่อยเลย..งับ..อับ..อรึบ”
“ใช่มั้ยล่ะคะ><..แต่ค่อยๆกินก็ได้ค่ะ..ยังมีอีกเยอะ”
#ร้านสัตว์เลี้ยง#
เรเวลยืนมองกระต่ายน่ารักวิ่งไปมาในกรง
“กระต่ายพวกนี้เหมือนคุณเลยนะคะ”
“ไม่อะ..เพราะฉันหล่อกว่ากระต่ายพวกนี้ตั้งเยอะ” เรเวลถือไอติมแล้วเลียไปมา
“นั่นสินะคะ >//<” เซซิเลียพุ่งเข้ามากอดแบบไม่ทันตั้งตัว
“อะ..เอ้ยย…เซซิเลีย..ฉันพูดเล่น..ไอติมหกหมดแล้วเห็นมั้ย”
#ร้านโยนโบว์ลิ่ง#
‘ตู้มมมมม'
“เห้ยไอเด็กเปรตผมขาว..แกจะมาพังร้านฉันเรอะ”
“วะ..เหวอ..ขะ..โทษคร้าบบบบ…ผมคุมค่าสเตตัสตัวเองไม่อยู่ครับ”
เซซิเลียเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้ามาห้ามแล้วช่วยเจรจาทันที
“ขอโทษจริงๆนะคะ..พอดีแฟนของฉันเป็นคนซุ่มซ่ามน่ะคะ..ยกโทษให้เขาด้วยเถอะนะคะ..เดี๋ยวฉันชดใช้ค่าเสียหายให้ค่ะ” เซซิเลียโค้งหัวคำนับเล็กน้อยเพื่อขออภัย
“มะ..ไม่เป็นไรจ๊ะ..คุณหนูคนสวย..ค่าเสียหายไม่ต้องก็ได้…สนใจไปเดตกับพี่แทนมั้ยจ๊ะ..”
“เเเเเอ๋!?”
“เห้ยย..ไอแก่…นี่แกม่อแฟนฉันงั้นหรอ” เรเวลกระชากคอเสื้อคุณลุงที่ทำท่าทางแทะโลมใส่เซซิเลีย
“คนอย่างแกรีบจ่ายค่าเสียหายแล้วไปไกลๆเลยป้ายยยยยยย"
"นะ..หนอยยย..แน่..."
“ขะ..ขอโทษนะคะ..นี่ค่าเสียหายค่ะ…"
เซซิเลียรีบจูงคอเสื้อเรเวลแล้วลากออกไปทันที
#ริมถนนคนเดิน#
เซซิเลียกับเรเวลจับมือกันแล้วเดินตามปกติ
“เซซิเลีย..จะว่าไป..มีคนที่ไม่รู้ว่าเธอเป็นองค์หญิงด้วยหรอ?”
“สามัญชนใช่ว่าทุกคนจะเคยเห็นเชื้อพระวงศ์กันหมดนะคะ..แม้กระทั่งขุนนางเอง..ถ้าไม่ใช่ขุนนางระดับกลางถึงระดับสูงที่อยู่ใกล้เมืองหลวงก็มีโอกาสน้อยครั้งที่จะได้เห็นเชื้อพระวงศ์อย่างพวกเราค่ะ”
“ตอนแรกฉันคิดว่าทุกคนในเมืองหลวงจะรู้จักเชื้อพระวงศ์กันหมดซะอีก”
“ก็ถ้าเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ทุกคนในเมืองหลวงรู้จักหมดก็มีเหมือนกันนะคะ”
“เอ๋!?..ใครอะ..พระราชาหรอ?”
“อันนั้นก็ด้วยค่ะ55…แต่ว่ายังมีอีกคน..คุณลองเดาสิคะว่าใคร”
“ยอมแพ้เลยละกัน..เดาไม่ออกหรอก”
“พี่ชายฉันเองไงคะ”
“เอ๋!?…องค์ชายลูมิเอลเนี่ยนะ..อุ๊บบบ” เซซิเลียรีบเอามืออุดปากเรเวลทันที
ทุกสายตาบริเวณโดยรอบริมถนน..จับจ้องมายังเรเวล..ราวกับมีปฎิกิริยากับชื่อนั้น
“ระวังหน่อยก็ดีนะคะ..ถ้าคุณไม่อยากโดนคนรุมล้อมตามไปถึงบ้าน..อย่าพูดชื่อนั้นเลยค่ะ"
“ขะ..เขาดังขนาดนั้นเลยงั้นหรอ?” เรเวลกระซิบข้างหูเซซิเลียด้วยน้ำเสียงเบาที่สุด
“ก็ถ้าเขากลับมาที่อาณาจักรเมื่อไหร่เดี๋ยวก็รู้เองแหละค่ะ” เซซิเลียยิ้มแล้วลูบหัวเรเวลเล็กน้อย
#โรงแรมม่านรูด#
“หืม..ม่านรูดมันคืออะไรอะ?”
“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ..คงเป็นโรงแรมทั่วไปที่ชื่อแปลกๆมั้งคะ"
“หรอ..งั้นพวกเราไปที่อื่นกันต่อเถอะ”
“ค่ะ”
ทั้งคู่เดินเที่ยวย่านต่างๆด้วยกัน
จับมือกัน..กอดกัน..และควงแขนกัน ไม่ต่างจากคู่รักคู่นึง
จนกระทั่งเวลาได้ผ่านมาจนถึงช่วงพลบค่ำ
#ย่านโคมแดง#
“เอ๋..โคมแดง..คือมันอะไรล่ะนิ”
“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ..แต่ที่นี่น่าสนใจดี..ลองเข้ากันไปดูมั้ยคะ”
“อืม”
.
หลังทั้งคู่เดินเข้ามาได้สักพักนึง
.
“ซะ..เซซิเลีย..ย่านแถวนี้ฉันว่ามันแปลกๆนะ”
บรรยากาศโดยรอบมีแต่ผู้หญิงแต่งตัวล่อแหลม...โคมไฟสีแดงย้อมบรรยากาศยามค่ำคืน…แถมมีกลิ่นหอมของน้ำหอมแปลกๆบางอย่าง
“นะ..นั่นสินะคะ..พวกเรารีบออกจากที่นี่กันเถอะ”
เซซิเลียรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก..และไม่อยากให้เรเวลอยู่ที่นี่นาน..จึงรีบจูงมือพาเขาออกไป
แต่ทว่า…
“เซซิเลีย..เธอรู้ทางออกจริงๆงั้นหรอ..”
เซซิเลียกับเรเวลเดินหาทางออกกันทั่วย่านโคมแดงที่สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต
“เอาตรงๆมั้ยคะ..ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ..” เซซิเลียยิ้มแล้วเขกหัวตัวเองพร้อมกับทำหน้าแอ๊บแบ๊ว
“หะ..เห้ยย..หมายความว่าตอนนี้พวกเราก็หลงทางกันน่ะสิ!!!…”
“คงประมาณนั้นค่ะ..แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอค่ะ” เซซิเลียยิ้มแล้วเข้ามาควงแขนเรเวล
“ไม่ใช่ปัญหาบ้าอะไร…นี่พวกเราออกไปจากนี้กันไม่ได้เชียวนะ..เธอเป็นถึงราชวงศ์ไม่ใช่หรอ..แผนที่ในเมืองหลวงก็น่าจะอยู่ในหัวหมดนิ” เรเวลเหงื่อตก..เมื่อนึกถึงความประมาทที่ตัวเองไม่ได้เตรียมแผนที่มา
“ฉันเป็นราชวงศ์ก็จริงค่ะ..แต่ปกติเวลาไปไหนมาไหน ก็จะไปกับเมดแล้วก็พ่อบ้านตลอด แถมบางครั้งก็มีไนท์ตามไปด้วย.. ซึ่งสถานที่ๆพวกเขาไม่เคยพาฉันไป..ฉันก็ไม่รู้หรอกคะ.."
"งั้นเธอก็หมายความว่า..พวกคนใช้ของเธอไม่เคยพาเธอมาย่านโคมแดงอย่างงั้นหรอ”
เซซิเลียพยักหน้า..แล้วหลบหน้าเรเวลเล็กน้อย
“เห้ออ…ช่างมันเถอะ”
"อ้ะ..ระ..เรเวล"
เรเวลดึงตัวเซซิเลียเข้ามากอด..แล้วลูบหัวเธอเบาๆ
เซซิเลียหน้าแดงแล้วหัวใจเต้นแรงทันที
เธอเงยหน้าจ้องมองดวงตาสีแดง..ที่ดูอบอุ่นคล้ายเปลวเพลิงนั่น
“คุณให้อภัยฉันหรอคะ?”
“มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้นินา..เพราะฉันเองก็เป็นคนเห็นด้วยกับเธอที่จะเดินเข้ามาในนี้เหมือนกัน..ไหนๆก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว..ก็ช่วยกันหาทางออกเถอะ..ถึงที่นี่จะมีกฎห้ามไม่ให้ใช้แอเรียลบิน..แต่ถ้าพวกเราค่อยๆเดินสแกนทีละตารางนิ้วไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เจอทางออกเองแหละ….”
“นั่นสินะคะ..แต่พวกเราไม่จำต้องทำแบบนั้นหรอกค่ะ”
ตอนนั้นเองเรเวลมีความคิดแว้บนึงเข้ามาในหัว
“อ้ะ!..จริงสิ..ไปถามผู้หญิงที่อยู่หน้าบ้านที่มีโคมไฟสีแดงก็ได้นี่นา…แค่ถามว่าทางออกอยู่ไหน..ถามคำเดียวก็จบแล้ว..เรื่องแค่นี้ทำไมคิดไม่ออกนะ..” เรเวลเมื่อคิดได้ดังนั้นจึงรีบเดินไปถามทันที
“ดะ..เดี๋ยวก่อนค่ะ..”
เซซิเลียคว้าข้อมือเรเวลไว้เพราะรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีที่จะให้เรเวลเข้าใกล้ผู้หญิงพวกนั้น
“ไม่จำเป็นเลยค่ะ..ที่ฉันบอกว่าไม่ต้องกังวลคือ..ฉันสามารถใช้พลังของฉันหาทางออกได้แบบง่ายๆเลยนะคะ”
“เอ๋..ทำยังไงล่ะ?”
“สกิลที่ได้มาใหม่นี้ถึงจะไม่เคยลองใช้..แต่ตอนนี้ถือว่าเป็นโอกาสเหมาะพอดี”
‘อาร์ติเฟกซ์-แว่นตาแห่งอิกดราซิล’ หลังสิ้นเสียงร่าย..
ปรากฎอาร์ติเฟกซ์แว่นตาสีเขียวขึ้นที่ตาข้างซ้ายของเซซิเลียทันที
พลังเวทย์มหาศาลเพิ่มสูงขึ้นในชั่วพริบตา
แว่นตาแบบข้างเดียว..ที่มีลวดลายสีเขียวสลับเหลืองอันงดและปราณีต ตอนนี้กำลังประดับอยู่ที่ตาข้างซ้ายของเธอ
‘เวทย์พืข-เมล็ดจำลองแผนที่’
หลังร่ายสกิลจบ..ปรากฎเมล็ดพืช1เมล็ดโผล่ขึ้นที่ฝ่ามือของเซซิเลีย
“เมล็ดนี่มัน?” เรเวลมองเมล็ดพืชบางอย่างที่มีขนาดใหญ่กว่าเมล็ดต้นไม้โลก 3-4 เท่า
เซซิเลียโยนเมล็ดนั้นลงบนพื้นทันที
ปรากฎข้อความบางอย่างในหน้าจอแว่นตาข้างซ้าย
[การจำลองแผนที่ 3 มิติ เริ่มขึ้นได้]
[กรุณาระบุขอบเขต] → จำลองไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงทางออกในถนนหลัก
[การจำลองเริ่มดำเนินการ]
1%
30%
70%
100%
[การจำลองเสร็จสมบูรณ์]
ตอนนั้นเองปรากฎแผนที่3มิติแบบโฮโลแกรมโผล่ขึ้นกลางอากาศด้านหน้าเซซิเลียทันที
“นี่มัน?” เรเวลมองภาพนั้นอย่างตื่นตลึง
แผนที่แสง3มิติโฮโลแกรมแบบเสมือนจริง ทั้งความกว้าง ความยาว และความลึก ล้วนจำลองได้เหมือนกับของจริงไม่มีผิดเพี้ยน
“ตอนนี้พวกเราอยู่ตรงนี้ค่ะ”
เซซิเลียชี้ไปยังหยุดสีแดงสองจุดที่กำลังกะพริบอยู่
“แล้วจุดสีเหลืองที่มีเยอะมากๆนี่มันคืออะไรหรอ?”
“จุดสีเหลืองคือคนอื่นนอกจากพวกเราค่ะ”
ดูเหมือนว่าจุดสีแดงจะเป็นจุดที่แทนผู้คนที่เซซิเลียรู้จัก..ส่วนสีเหลืองจะแทนผู้คนที่เซซิเลียไม่รู้จัก
“ส่วนทางออกที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ตรงนี้ค่ะ..ตรงไปทางทิศตะวันออกแล้วเลี้ยวซ้ายตรงช่องแคบนั้นเลย”
“อืมงั้นพวกเราไปกันเถอะ”
แผนที่โฮโลแกรม3มิติถูกย่อขนาดลงแล้วลอยอยู่เหนือมือด้านซ้ายของเซซิเลีย
เรเวลวิ่งไป..พร้อมกับมองไปยังมือซ้ายข้างนั้น
สกิลนี้นี่สะดวกดีจังแหะ…
“นั่นไงคะ..ทางออก..”
“อืมพวกเราไปกันเถอะ…วะ..เหวอออออ”
ตอนนั้นเองเรเวลหยุดชะงัก..ราวกับถูกอะไรบางอย่างฉุดไปด้านหลัง
...................................
#คุยกับคนเขียน(ไรท์)#
ขออภัยครับ..ดูเหมือนจะเขียนฉากบู๊ของเซซิเลียไม่ทันในตอนนี้จริงๆ..เอาไว้ตอนหน้าก็แล้วกันครับ..พอดีไรท์ติดเลิฟคอมมิดี้เยอะเกินไปหน่อย..ต้องขออภัยนักอ่านด้วยครับ
ตอนหน้า →ตอนที่73 ความแข็งแกร่งของเซซิเลีย
235K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
