ครูฝึกหลินลอบส่ายหัวเบา ๆ "เมื่อวานข้าตรวจสอบแล้ว พบว่าเปิดเส้นลมปราณหนึ่งแล้วจริง ๆ ถึงแม้จะถึงขั้นปลายแล้ว แต่หากจะทะลวงเปิดเส้นลมปราณที่สอง คืนเดียวจะเพียงพอได้อย่างไร? "
"ยิ่งไปกว่านั้น รัศมีจากร่างกายของเขาก็มั่นคง ไม่มีพลังที่เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนพึ่งทะลวงข้ามระดับมา"
"คงไม่ได้ทะลวงข้ามระดับแล้วฝึกฝนให้มั่นคงภายในคืนเดียวกระมัง นี่จะน่าขันเกินไปแล้ว" ท้ายที่สุดครูฝึกหลินก็ลอบหัวเราะอยู่กับตนเอง
สิ่งที่เขาไม่รู้คือคำพูดเหล่านี้ของเขาล้วนเป็เื่จริง
การตายของปีศาจต้นไม้ั์ ทำให้ปีศาจต้นไม้ั์ตนอื่น ๆ โมโหแล้ว พื้นดินะเืไหว ปีศาจต้นไม้ั์ตนอื่น ๆ เข้ามาล้อมรอบหานเฟิง
"ท่าไม่ดี หานเฟิงตกอยู่ในอันตรายแล้ว" ครูฝึกหลินร้องะโ หมายจะลงมือ จากนั้นครูฝึกหลินก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ
เห็นเพียงหานเฟิงที่ถูกปีศาจต้นไม้ั์รายล้อมไม่ยอมถ่อมตนแม้แต่น้อย ชิงลงมือก่อนในทันที เพียงแค่เผชิญหน้ากัน ปีศาจต้นไม้ั์สามตนก็ถูกโค่นลงแล้ว
ปีศาจต้นไม้ั์สามตนเชียวนะ แม้จะเป็ผู้ฝึกยุทธ์ที่เปิดเส้นลมปราณที่สามขั้นปลาย ก็ไม่มีทางจัดการมันได้ง่ายดายเช่นนี้กระมัง
จู่ ๆ ทันใดนั้น ในสมองของครูฝึกหลินก็ปรากฏภาพ ๆ หนึ่งขึ้นมา
"วิชากรงเล็บสยบนิ่งเมื่อครู่ ได้ข้ามผ่านขั้นสมบูรณ์ไปแล้ว ใกล้เข้าสู่ขั้นสมบูรณ์สูงสุดแล้ว หรือว่านี่เป็เหตุผลให้หานเฟิงแข็งแกร่งเพียงนี้? "
เนื่องจากไม่อาจคิดได้มากกว่านี้แล้ว ครูฝึกหลินทำได้เพียงเชื่อว่ามีเหตุผลเช่นนี้
"หานหลิน พวกเ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปสังหารปีศาจต้นไม้ั์เ่าั้"
"หานเฟิงกล้าหาญชาญชัยเกินไปแล้ว เขาฆ่าปีศาจต้นไม้ั์ไปหนึ่งตน กลับไม่รีบถอยกลับมา ยังจะไปโจมตีปีศาจต้นไม้ั์เ่าั้เพิ่มอีก!"
ครั้นลอบสบถแล้ว ครูฝึกหลินก็ะเิพลังเป็ดวงไฟสีส้มลูกหนึ่งขึ้นกลางฝ่ามือในทันใด
"ดาบเปลวเพลิง!!"
ดาบเปลวเพลิงเป็วิทยายุทธ์ขั้นมนุษย์ระดับล่าง
ดาบเปลวเพลิงความยาวราวครึ่งเมตรปรากฏออกมาโดยพลัน ทั้งหมดมีเก้าเล่ม มันพุ่งออกไปในทันที
ดาบเปลวเพลิงตกลงตรงใจกลางวงล้อมของปีศาจต้นไม้ั์ เกิดเสียงะเิดังสนั่น เปลวไฟพุ่งออกไป ปีศาจต้นไม้ั์บางส่วนถูกดาบเปลวเพิงตัดเป็สองท่อนในทันที บางส่วนไหม้เป็เถ้าถ่านเพราะสะเก็ดไฟที่เกิดจากกะเิของดาบเปลวเพลิง
สำหรับครูฝึกหลิน สัตว์อสูรระดับสองหนึ่งกลุ่มนั้นอ่อนแอยิ่ง แต่นั่นก็เพราะเขาคือผู้ที่สามารถต่อกรกับสัตว์อสูรระดับหกได้
"เ้ารีบกลับมาเร็วเข้า ปีศาจต้นไม้ั์มามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว เ้าไม่สามารถเอาชนะพวกมันได้ทั้งหมด"
จนถึงตอนนี้หานเฟิงสังหารปีศาจต้นไม้ั์ไปเก้าตนแล้ว ในสถานการณ์ที่ไม่อาจเปิดเผยการมีอยู่ของไฟสามัญได้ เขาเริ่มถึงขีดจำกัดแล้วจริง ๆ เมื่อได้ยินครูฝึกหลินกล่าวเช่นนั้น เขาจึงพยักหน้าแล้วกลับไปหาพวกหานหลินทันที สิ่งที่รอหานเฟิงอยู่กลับเป็สายตาแปลก ๆ ของหานหลินและคนอื่น ๆ ที่มองมา
ทว่าไม่นานความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงไปทางครูฝึกหลินแล้ว
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นมนุษย์นั้นกำลังภายในทั้งหมดจะถูกแปลงสภาพให้กลายเป็พลังปราณ กอปรกับวิทยายุทธ์ขั้นมนุษย์ที่ฝึกยิ่งทำให้ปลดปล่อยพลังออกมาได้มากขึ้น
อย่างเช่นพลังธาตุไฟ น้ำ สายฟ้าและอื่น ๆ
เมื่อใช้พลังเหล่านี้โจมตี จะสามารถโจมตีในระยะไกลได้ อย่างเช่นดาบเปลวเพลิง ก่อนที่ครูฝึกหลินจะมาถึง ดาบเปลวเพลิงก็พุ่งออกไปก่อนแล้ว
ส่วนหานหลินและคนอื่น ๆ พวกเขายังอยู่ในขั้นสามัญ วิทยายุทธ์ระดับสูงที่สุดที่พวกเขาเคยฝึกฝนคือกรงเล็บสยบนิ่ง ทำได้เพียงโจมตีระยะใกล้เท่านั้น
นี่จึงเป็เหตุผลว่าเหตุใดผู้ฝึกยุทธ์ขั้นมนุษย์จึงได้เหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามัญ ไม่เพียงแต่พลังปราณของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นมนุษย์เหนือกว่าพลังของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามัญเท่านั้น ยังเป็เพราะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นมนุษย์สามารถโจมตีจากระยะไกลได้ หากผู้ฝึกยุทธ์ขั้นมนุษย์ต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามัญ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามัญที่ทำได้เพียงโจมตีระยะใกล้ย่อมเสียเปรียบในด้านนี้
ดาบเปลวเพลิงลอยอยู่รอบกายครูฝึกหลิน เมื่อใดก็ตามที่ปีศาจต้นไม้ั์โจมตี ดาบเปลวเพลิงจะสั่นเพียงเล็กน้อย จากนั้นปีศาจต้นไม้ั์ก็จะถูกผ่าครึ่ง และกลายเป็เถ้าถ่านไป
ในไม่ช้า ปีศาจต้นไม้ั์ส่วนใหญ่ก็ตายอยู่ในเงื้อมมือของครูฝึกหลิน
พื้นสั่นะเือยู่ชั่วขณะหนึ่ง ภายใต้สายตาประหลาดใจของพวกหานหลิน ปีศาจต้นไม้ั์ที่สูงใหญ่กว่าเดิมก็ปรากฏตัวขึ้น
พวกหานหย่งซิ่งทั้งสามคนหัวเราะขึ้นมา "ดังคาด ปีศาจต้นไม้ั์มากมายเพียงนี้ จะต้องมีผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์เป็แน่ หลินเยวี่ย ปีศาจต้นไม้ั์ธรรมดา ๆ เ่าั้ยกให้เ้าแล้ว พวกเราจะจัดการผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์เหล่านี้เอง"
หลินเยวี่ยสบถออกมาเสียงดัง "พวกเ้าคนสารเลวทั้งสาม ถึงกลับทิ้งขยะไว้ให้ข้า น่ารังเกียจจริง ๆ "
เฝินหลีะโขึ้นไป นางกางฝ่ามือออกไป "วงแหวนเพลิงเมฆา!!"
วงแหวนเพลิงเมฆา วิทยายุทธ์ขั้นมนุษย์ระดับล่างของตระกูลหาน!
วงแหวนไฟสีแดงสิบกว่าวงถูกเฝินหลีปล่อยออกไป พวกมันครอบลงบนผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์สัตว์อสูรระดับสาม ผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์หวีดร้องเสียงแหลม กลายเป็เถ้าถ่านปลิวว่อนกลางอากาศ
หลินต๋าเตะเท้าออกไปโดยพลัน "ท่าเท้าวายุทลาย!!"
ท่าเท้าวายุทลาย วิทยายุทธ์ขั้นมนุษย์ระดับล่าง
ลมกระโชกแรงพุ่งออกไป ต้นไม้ั์ผู้พิทักษ์ถูกลมโหมแรงซัดเข้าใส่จนป่นปี้เป็ชิ้นเล็ก ๆ กลายเป็ซากไม้ผุพังกองหนึ่ง
หานหย่งซิ่งชี้นิ้วทั้งห้าออกไป "ดัชนีสายฟ้า!!"
นิ้วทั้งห้าของหานหย่งซิ่งพลันเกิดเสียงะเืเลื่อนลั่น สายฟ้าสีน้ำเงินขนาดหัวแม่มือปรากฏบนนิ้วทั้งห้าของหานหย่งซิ่ง
หานหย่งซิ่งผลักฝ่ามือออกไป นิ้วแต่ละนิ้วยิงสายฟ้าขนาดนิ้วหัวแม่มือออกไปในบัดดล
สายฟ้านี้อาจดูไม่ใหญ่โต แต่เมื่อมันผ่าลงบนผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์ มันพลันส่งเสียงดังก้องออกมา ะเิพื้นกลายเป็หลุมเล็ก ๆ ในทันที
ผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์ทั้งหมดที่ถูกโจมตีล้วนแต่กลายเป็ผงสีดำ
ทั้งสามคนต่อสู้อย่างเบิกบานใจ ไม่นานผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์ก็ถูกสังหารสิ้น ครูฝึกหลินเยวี่ยก็สังหารปีศาจต้นไม้ั์ธรรมดาไปกลุ่มหนึ่งแล้วเช่นกัน
อีกฟากหนึ่ง หานเฟิง หานหลินและคนอื่น ๆ ต่างเฝ้ามองภาพนี้อย่างตื่นตาตื่นใจ
ดาบเปลวเพลิง วงแหวนเพลิงเมฆา ท่าเท้าวายุผ่าทลาย ดัชนีสายฟ้า ทำให้พวกเขาตกตะลึงมากเกินไป เมื่อเทียบกับวิทยายุทธ์เหล่านี้แล้ว กรงเล็บสยบนิ่งกลายเป็วิชานุ่มนิ่มไปเลยทีเดียว
ทั้งสิบคนอัดแน่นไปด้วยความตื่นเต้นและหวังว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะสามารถทะลวงไปถึงขั้นมนุษย์ และได้ฝึกวิทยายุทธ์ขั้นมนุษย์ระดับล่างเหล่านี้
ในตอนนี้เอง กิ่งก้านสาขานับร้อยพุ่งออกมาจากในป่า แต่ละกิ่งก้านมีสีเขียวเข้มดูแปลกตา
หานหย่งซิ่งหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน "เป็แม่ทัพต้นไม้ั์ เขายอดหยกเล็ก ๆ เช่นนี้กลับปรากฏสัตว์อสูรเช่นนี้ออกมาแล้ว!"
"พวกเราต้องสังหารมัน ไม่เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วที่นี่จะต้องกำเนิดาาปีศาจต้นไม้ั์ขึ้นมาเป็แน่ ถึงตอนนั้น เมืองเหรินจงก็ต้องยุ่งยากแล้ว"
หากาาปีศาจต้นไม้ั์สัตว์อสูรระดับหกเกิดขึ้นแล้ว ภายในระยะเวลาสั้น ๆ มันก็จะเลื่อนขั้นไปถึงระดับสิบสอง
"ดัชนีอัสนีกัมปนาท!!"
ครั้งนี้หานหย่งซิ่งวาดนิ้วออกไป สายฟ้าสีม่วงลำแสงขนาดใหญ่เท่าแขนผู้ใหญ่พุ่งออกไปโดยพลัน
ดัชนีอัสนีกัมปนาท!! วิทยายุทธ์ขั้นมนุษย์ระดับกลาง
แม่ทัพต้นไม้ั์สัตว์อสูรระดับสี่พึ่งปรากฏกาย ก็สลายกลายเป็เถ้าธุลีไปเสียแล้ว
ครูฝึกหลินกลับมาก็ตบป้าบเข้าที่หัวของหานเฟิงด้วยความโมโห "ดูเื่ดี ๆ ที่เ้าทำสิ สังหารปีศาจต้นไม้ั์ตนหนึ่งยังไม่พอ ยังดึงดูดปีศาจต้นไม้ั์มามากมายเพียงนี้ พาให้ผู้พิทักษ์ต้นไม้ั์กับแม่ทัพต้นไม้ั์ตามมาอีก โชคดีพวกเราที่เป็ครูฝึกระดับพลังไม่เลว ไม่เช่นนั้น...."
หานเฟิงหัวเราะแหะ ๆ ออกมา ทว่าตอนนี้ในใจเขาพอตระหนักถึงกำลังในการต่อสู้ของตนเองคร่าวๆ แล้ว
เหตุผลที่หานเฟิงฆ่าปีศาจต้นไม้ั์แล้วยังไม่ยอมถอยกลับนั้น เป็เพราะอยากประเมินขีดจำกัดในการต่อสู้ของตนเอง หานเฟิงรู้ดีว่ามีครูฝึกหลินอยู่ข้าง ๆ เขาไม่มีทางตกอยู่ในอันตราย
2K
