ตอนที่3 คุณหมอคะ อย่าทำให้หนูรักหัวใจหนูไม่แข็งแรง
ห้องสี่ด้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นยานั้นทำให้ร่างบางที่หลับยาวหลายชั่วโมงเพราะยาที่คุณหมอให้นั้นจนผ่านไปหลายชั่วโมงมากๆหลังจากผ่านตัดที่ยาวนานในที่สุดปลายหมอกก็ฟื้นขึ้นมาจนได้ดวงตากลมๆนั้นลืมตาครัั้งแรกกลังจากที่เธอคิดว่าตัวของเธอนัั้นคงตายไปแล้วและก็คงจะดีเพราะว่าพี่สาวของเธอจะได้ไม่ต้องไปทำงานแบบนัั้น
เธอที่รู้ความจริงและรักพี่สาวที่ยอมเสียสละตัวเองมากมายเพียงนี้ก็เพื่อที่จะรักษาเธอความรู้สึกนี้เป็ความผิดของเธอและมันก็ฝังลึกลงไปในจิตใจเธอเฝ้าโทษตัวเองว่าทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นมาความลำบากที่พี่สาวต้องพบเจอก็คือตัวของเธอนั่นเองที่เป็คนทำ.
"น้องหมอกเป็อย่างไรบ้าง"คุณหมอแดริวที่เฝ้าอาการของปลายหมอกไม่ห่างหลังจากผ่าตัดเขาก็มาปลายหมอกมาพักฟื้นและรอดูอาการของเธอจนเผยหลับไปด้วยความเหนื่อย...
จนตอนนี้ที่ตื่นขึ้นมาและได้เห็นปลายหมอกฟื้นแล้วจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็ห่วงสายตาของคุณหมอมันอบอุ่นมากๆแต่เมื่อปลายหมอกเงียบๆคุณหมอหนุ่มจึงบอกว่าเธอผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจใหม่แล้วต่อจากนี้ก็จะต้องใช้ชีวิตแบบคนทั่วๆไปได้แล้ว
"หมอทำการเปลี่ยนหัวใจให้น้องหมอกแล้วนะ"
"ต่อจากนี่น้องหมอกจะใช้ชีวิตที่ตัวเอง้าได้แล้ว"รอยยิ้มของคุณหมอที่ส่งให้ร่างบางที่มองเขาตอนนี้ด้วยดวงตาที่เศร้าหมองเพราะรู้อยู่แล้วว่าเงินทั้งหมดที่นำมารักษาตัวเธอมันคือหยาดเหงื่อที่พี่สาวของเธอต้องลำบาก...
จะให้เธอมีความสุขได้อย่างไรจะมีรอยยิ้มและดีใจทำเป็ไม่รู้เื่รู้ราวมันไม่ได้เพราะตัวของเธอรู้สึกผิดต่อพี่สาวมากๆและรังเกียจการใช้ชีวิตของตัวเองที่จะต้องพึ่งพาพี่สาวของเธอไปตลอดและมองเห็นความลำบากทรมานจิตใจของพี่สาวเธอรับไม่ได้จริงๆที่จะเป็ตัวถ่วงในชีวิตของพี่สาว...
"หนูไม่น่าเกิดมาเลย"คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของปลายหมอกและน้ำตาของเธอก็ไหลรินออกมาด้วยความเ็ปและรู้สึกว่าชีวิตของเธอมันช่างไร้ค่ามากๆเกิดมาก็เป็ภาระของคนอื่นแถมยังทำอะไรไม่ได้เลย...
เมื่อเห็นว่าร่างบางโทษตัวเองและรู้สึกผิดต่อพี่สาวของเธอมากๆหลังจากรู้ความจริงทั้งหมดคุณหมอหนุ่มเข้าใจความรู้สึกของเด็กสาวเป็อย่างดีเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอมองเห็นความลำบากของพี่สาวเพื่อหาเงินมารักษาตัวของเธอและเมื่อรู้ว่าเงินนั้นได้มาจากอะไรก็ทำให้เธอผิดหวังและเฝ้าแต่โทษตัวเองว่าเป็ความผิดของเธอถ้าเธอไม่เกิดมาพี่สาวของเธอก็คงไม่จะไม่ลำบากขนาดนี้...
คุณหมอหนุ่มเห็นใจจึงเข้าไปจับมือของร่างบางเอ่ยปลอบอ่อนโยนและให้กำลังใจปลายหมอกให้มีชีวิตอยู่เริ่มต้นการใช้ชีวิตใหม่อย่าจมอยู่กับความรู้สึกผิดอีกเลย...
"ทุกคนรู้แล้วแต่มีชะตาของตัวเองอย่าโทษตัวเองเลยว่าเป็ภาระหรือเป็คนที่ไม่มีประโยชน์"
"ทุกคนล้วนมีค่าในตัวเองจำเอาไว้"คุณหมอหนุ่มเอยปลอบโยนหญิงสาวที่กำลังอ่อนแอในเวลานี้เธอไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาแต่เพียงแค่เสียงสะอื้นคุณหมอก็เข้าใจแล้วว่าเธอกำลังเ็ปอยู่จึงอยู่เป็เพื่อนคอยพูดคุยไม่ห่าง...
เวลาผ่านไปอีกหลายเดือนการรักษาตัวใน่แรกหลังจากการผ่าตัดนั้นคุณหมอก็ยังต้องดูอาการอย่างใกล้ชิดแผลทุกอย่างหายดีหมดแล้วและหัวใจที่เปลี่ยนก็ดูเหมือนว่าจะเริ่มเข้าดีกับร่างบางเธอเริ่มที่จะใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้นกว่าเดิม...
แต่ทว่าก็พยายามหลบเลี่ยงการพบเจอพี่สาวั้แ่ผ่าตัดเสร็จรักษาตัวจนตอนนี้ปลายหมอกเองก็ยังไม่พบปลายฟ้าสักครั้งเพราะเธอไม่อาจที่จะมองหน้าพี่สาวของตัวเองได้ยิ่งมองไปยิ่งได้เห็นเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวของเธอไม่น่าเกิดขึ้นมาเลยจึงพยายามหลีกหนีความจริงตลอดมาไม่พบหน้าจนถึงทุกวันนี้เพราะยังทำใจไม่ได้ที่จะต้องฝืนยิ้มทั้งๆที่เ็ปในตอนนี้...
"คุณหมอพี่ของหนูติดเงินคุณหมอเท่าไหร่หนูจะเป็คนใช้คืนได้ไหม"
"ไม่ต้องบอกพี่หนูนะให้หนูทำงานอะไรก็ได้คุณหมอบอกหนูมาได้เลย"ปลายฟ้าหมอกที่รู้ว่าตัวเองนั้นจะออกจากโรงพยาบาลอีกไม่นานแต่ว่าเธอไม่อยากที่จะไปอยู่กับพี่สาวของเธอคุณหมอเป็เพียงคนเดียวที่สนิทกับเธอมากๆจึงได้เอ่ยถามคุณหมอไปและพี่สาวของเธอนั้นก็ยังติดเงินคุณหมออีกด้วยจึงอยากที่จะเป็คนชดใช้เงินที่พี่สาวติดเอาไว้ด้วยตัวของเธอเอง
"น้องหมอก อย่าหนีอีกเลย"
"ยิ่งหนีก็ยิ่งทำให้ต้องหนีไปตลอดเลยนะ"
"คุณฟ้าเขาจะเ็ปไม่แพ้กัน"
"เงินนะไม่ต้องก็ได้พี่หมอไม่้าจะเอาคืนหรอก"คุณหมอแดริสเอ่ยออกมาหวังจะกล่อมให้อปลายหมอกอย่าหนีอีกเลย
"ถ้าคุณหมอยืนยันอย่างนั้นหนูจะหนีไปไม่ให้ใครพบอีกเลย"เมื่อเห็นว่าคุณหมอเข้าข้างและเห็นใจพี่สาวของเธอมากขนาดนั้นเธอเองก็จะไม่เข้าไปยุ่งอะไรเลย
จะให้คนแบบเธอไปให้พี่สาวเห็นหน้าได้อย่างไรเพราะรู้ทั้งๆรู้ว่าตัวคือตัวภาระมาโดยตลอดจะมีความสุขเมื่อมองใบหน้าพี่สาวได้แบบใด...
"น้องหมอกใจเย็นๆสิ"
"จะดื้อรั้นทำไม เื่ที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยวางได้ไหม"คำพูดเกลี้ยกล่อมคุณหมอดูเหมือนว่าจะยิ่งเติมเชื้อเพลิงความรู้สึกผิดในใจของหญิงสาวมากกว่าเดิมจึงทำให้เธอนั้นพูดเสียงแข็งและยืนการว่าเธอจะหนีไปจริงๆคุณหมอที่คิดหนักและเป็กังวลว่าเด็กสาววัย 19 ปีที่ไม่เคยทำอะไรจะไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้อย่างไร
เธออ่อนต่อโลกนักแถมยังดื้อรั้นสุดๆหากคุณหมอปล่อยเธอไปเกรงว่าเธออาจจะตกเป็เหยื่อของคนไม่ดีที่หลอกลวงหญิงที่บริสุทธิ์แบบเธอไป...
"ได้พี่หมอจะให้น้องหมอกทำงานให้แต่อย่าหนีไปได้ไหม"
"พวกเรามาทำข้อตกลงกันนะ"นี่คงเป็ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเวลานี้แล้วคุณหมอจึงได้คิดที่จะทำข้อตกลงกับปลายหมอกเสียดีกว่าปล่อยให้เธอหนีไปและผจญกับชีวิตที่อันตรายของโลกภายนอกผู้หญิงที่อ่อนแอแถมยังน่าสงสารแบบเธอจะต้องพบเจออะไรนั้นคุณหมอไม่อาจจะคาดคิด...
"ก็ได้ค่ะเรามาทำข้อตกลงกันก็ได้แต่เื่นี้อย่าบอกพี่สาวของหนูนะ"ปลายหมอกเมื่อรู้ว่าคุณหมอยื่นข้อเสนอให้เธอจึงอยากจะฟังดูว่ามีข้อเสนอแบบใดที่เธอจะช่วยชดใช้หนี้ที่พี่สาวยืมคุณหมอมารักษาตัวของเธอนั่นเองภาระทั้งหมดเธอจะเป็คนทยอยจ่ายคืนด้วยตัวของเธอเองจะได้ไม่รู้สึกผิดกับพี่สาวมากจนเกินไป..
จากนั้นทั้งสองคนก็ทำข้อตกลงกันมีกฎอยู่แค่ 3 ข้อเท่านั้นและพวกเขาก็ดูเหมือนว่าจะเข้าใจเป็อย่างดีกับกฏ 3 ข้อนี้..
จนเวลาผ่านไปหลายวันเข้าและแล้วปลายหมอก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเธอได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านของคุณหมอหนุ่มโดยที่เธอนั้นบอกกับพี่สาวว่าตอนนี้ยังไม่้าพบเจอกันและอย่ามาหาเธออีกนะ..
พี่สาวของเธอเมื่อรู้ว่าปลายหมอกยังไม่ให้อภัยกับตัวเองจึงรู้สึกเป็ห่วงและอยากที่จะเข้าไปดูแลแต่ก็ถูกคุณหมอห้ามเอาไว้เสร็จก่อนเพราะเวลานี้ความรู้สึกเ็ปในหัวใจของปลายหมอกนั้นมีมากเกินเกินไปทำให้เธอมีอคติกับตัวเองและรู้สึกผิดตลอดเวลาที่เธอพบเจอกับพี่สาวเพราะฉะนั้นจึงอยากจะหนีไปให้ไกลๆ...
รอให้เวลาที่จะช่วยเยียวยาหัวใจดวงนี้ของเธอให้กลับมาเข้มแข็งและเรียนรู้การใช้ชีวิตของโลกกว้างและเธอจะเข้าใจว่าสิ่งที่พี่สาวของเธอทำทั้งหมดนั้นเธอไม่ใช่คนผิดแต่อย่างใด...
หลายเดือนผ่านไปปลายฟ้าก็ได้ใช้ชีวิตกับคนที่เธอรักร่วมอยู่กินกันเป็สามีภรรยาเื่นี้ปลายหมอกรู้มาจากคุณหมอก็ยินดีกับพี่สาวด้วยตอนนี้เธอทำงานเป็คนดูแลบ้านให้คุณหมอ..
เธอใช้ชีวิตเรียนรู้ไปอย่างช้าๆถึงจะไม่ค่อยจะเข้าใจชีวิตเท่าไหร่ก็ตามแต่ถ้าว่าก็ค่อยๆเรียนไปเธอทำงานด้วยตัวเองได้หลายๆอย่างงานบ้านเธอทำได้ดีแถมยังเรียนรู้กันทำกับข้าวฝีมือก็เริ่มพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ...
ส่วนคุณหมอก็ไม่ค่อยที่จะกลับมาที่บ้านของเขาสักเท่าไหร่มีงานมากมายที่เขาจะต้องรักษาผู้คนไปมองเองก็รู้ดีเธอตั้งใจทำงานดูแลบ้านให้คุณหมออย่างเต็มที่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไรความรู้สึกของเธอเริ่มดีขึ้นมากขึ้นเท่านั้นไม่รู้สึกโทษตัวเองแล้วคงเพราะว่าเริ่มได้รู้จักการใช้ชีวิตแต่ละขั้นตอนและเริ่มที่จะเข้าใจความรู้สึกของพี่สาวขึ้นมาทีละนิดทีละนิดแต่ก็ยังโทษตัวเองอยู่ดีแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็ภาระไม่มีคุณค่าอะไรจวบจนนึกถึงเธอก็จะเ็ปขึ้นมาทุกครั้งที่รู้ว่าพี่สาวของเธอทำงานอะไรหาเงินหาทองมาใช้จ่ายกับโลกของเธอก็ยิ่งทำให้เธอเ็ปเสียเหลือเกิน..
ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจของคนเราก็ทำให้อีกฝ่ายไม่อาจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงได้จึงหลบหนีเข้ามาอยู่ในโลกของตัวเองที่คิดว่ามันปลอดภัยที่สุดแล้วไม่กล้าเผชิญหน้า...