กำเนิดใหม่ : เทพยุทธ์จ้าวกระบี่ 【จบแล้ว】

บทที่ 131 คนงามปรากฏตัว

        ในลานกว้าง ลมกระโชกแรง พัดให้เกิดระลอกคลื่นสีน้ำเงินบนพื้นน้ำทะเลสาบ

        ตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ด้านในลานเรือน ไร้เสียงพูดคุยใดๆ ต่างตั้งตารอ จับจ้องไปยังทิศทางเดียวกันรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังเล็กน้อย

        ทุกคนรู้ดีว่าฉากสำคัญในงานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้น!

        “ฮ่าๆ พวกท่านไม่ต้องกังวลเกินไป”

        ชายวัยกลางคนที่มีพลังปราณรุนแรงปรากฎตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มและน้ำเสียงสดใสร่างกายที่องอาจก้าวออกมาพร้อมคนรับใช้ห้าหกคน ช่างเป็นการเปิดตัวที่ยิ่งใหญ่จริงๆ

        คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าของเรือนกลิ่นกำจรคนปัจจุบันผู้นำตระกูลฉู่เชื้อสายไป๋หยาง ฉู่เจิ้นหนาน

        เมื่อเห็นบรรดาหนุ่มสาวผู้มากความสามารถรอเขาอยู่เงียบๆ ก็รู้สึกสุขใจและภูมิใจมาก

        หากไม่ใช่เพราะความงามอันน่าทึ่งของหญิงสาวในตระกูลที่ดึงดูดความสนใจจากทุกฝ่ายฉู่เจิ้นหนานคงไม่มีวันได้เห็นความยิ่งใหญ่นี้ในชีวิตของเขา นับประสาอะไรกับการได้รับความเคารพจากอัจฉริยะมากมายเช่นนี้

        “ทุกท่านคงรอมานานแล้ว คราวนี้พวกท่านให้เกียรติแก่ผู้นำตระกูลเล็กๆอย่างข้า ในนามของตระกูลฉู่ขอขอบคุณทุกท่านมาก ฮ่าๆ”

        ฉู่เจิ้นหนานหรี่ตาแสร้งยิ้มอย่างสุภาพและกล่าวเสียงดัง ภาคภูมิใจยิ่งนักเขาแอบรับของขวัญมากมายจากกองกำลังอันทรงพลังในงานเลี้ยงนี้ มีหรือจะไม่พอใจ

        “ท่านผู้นำฉู่ช่างยิ่งใหญ่และอาจหาญ ถือเป็นเกียรติแก่พวกเราที่ได้เห็นอำนาจของท่าน”

        “ผู้อาวุโสทุ่มเทแรงกายแรงใจจัดงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่นี้ให้พวกเราที่นานทีจะได้มารวมตัวกันลำบากท่านแล้ว”

        บางคนประจบประแจงแสร้งยิ้มเพื่อสร้างความประทับใจที่ดีโดยคิดว่าถ้าพูดจาดีๆ สักสองสามคำ ฉู่เจิ้นหนานอาจจะพูดยกยอพวกเขาต่อหน้าคนงามบ้าง

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่เจิ้นหนานก็รู้ว่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านี้กำลังประจบเขาแต่ก็ยังอดมีความสุขไม่ได้

        จริงๆ แล้วคนเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลสำคัญของกองกำลังหลักต่างๆภายภาคหน้าอาจสืบทอดสำนักหรือตระกูลใหญ่ การได้รับความเคารพจากพวกเขา แม้จะเป็นเพียงคำพูดเล็กๆน้อยๆ ก็คุ้มค่ายิ่งนัก

        ในขณะเดียวกันที่มุมลานมีร่างๆ หนึ่งจ้องมองฉู่เจิ้นหนานที่ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนอย่างเคียดแค้นนั่นคือฉู่อวิ๋น

        “จิ้งจอกเฒ่า!” ฉู่อวิ๋นก่นด่าในใจอย่างเย็นชา ดวงตาลุกเป็นไฟเขากำหมัดแน่นและหายใจเข้าออกถี่รัว

        เมื่อมองดูท่าทีได้ใจของฉู่เจิ้นหนาน ฉู่อวิ๋นก็โกรธแค้นมากแทบจะรีบออกไปต่อสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

        ผู้นำตระกูลผู้นี้ทั้งใส่ร้าย กดขี่ หลอกลวงเขาและบังคับให้ฉู่ซินเหยาแต่งงานเพื่อหาประโยชน์ใส่ตน น่ารังเกียจสิ้นดี!

        อาจกล่าวได้ว่าความทุกข์ทรมานทั้งหมดของฉู่อวิ๋นล้วนเกิดจากฉู่เจิ้นหนานโชคดีที่เขาดวงแข็งพอ ไม่เช่นนั้นคงตายในป่าสีเลือดไปแล้ว

        “คุณชายอวิ๋น อยู่ที่นี่เอง”

        ยามนี้เอง เสวี่ยหรูเยียนที่เห็นฉู่อวิ๋นก็เดินมาหาด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า“เมื่อกี้นี้ท่านไปอยู่ไหนกัน? มานี่เร็ว ท่านบอกว่าอยากยลโฉมคนงามตระกูลฉู่ไม่ใช่หรือ?”

        “ตอนนี้ผู้นำตระกูลฉู่ก็ออกมาพูดแล้ว อีกไม่นานคนงามก็คงปรากฎตัว”

        ฉู่อวิ๋นพยักหน้าและพูดว่า “จะไปเดี๋ยวนื้”

        แม้ว่าการเดินตามเสวี่ยหรูเยียนอาจเป็นจุดสนใจ แต่ฉู่อวิ๋นไม่คิดว่าฉู่เจิ้นหนานจะจำเขาได้

        เพราะตอนนี้ ฉู่อวิ๋นได้กำเนิดใหม่แล้วและผ่านประสบการณ์ความเป็นความตายในป่าสีเลือดรัศมีรอบตัวของเขาจึงเปลี่ยนไปมากทั้งความแข็งแกร่งและสภาพจิตใจแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเขาไม่ใช่ดาวหายนะที่ทุกคนตะโกนใส่ร้ายอีกต่อไป

        “เตรียมที่นั่ง!”

        ไม่นาน ฉู่เจิ้นหนานก็โบกมือให้บรรดาสาวใช้หยิบเก้าอี้ไม้และเบาะออกมาจัดเรียงเก้าอี้เป็นแถวโดยหันหน้าไปทางศาลาในลานบ้าน

        เมื่อมองแวบแรก ที่นั่งนี้อาจดูค่อนข้างเรียบง่าย แต่มีเพียงสี่ที่นี้เท่านั้นที่อยู่ใกล้กับศาลามากที่สุด

        ทั้งสี่ที่นั่งนี้มีไว้สำหรับตระกูลเสวี่ย เคหาสน์เขากระบี่และเผ่าปีศาจวัวตามลำดับ

        แต่กลับมีที่นั่งหนึ่งว่างอยู่ ทำให้ฉู่เจิ้นหนานขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าที่นั่งนี้เดิมถูกกำหนดให้กับคนสำคัญคนหนึ่ง

        “ท่านผู้นำฉู่ ในเมื่อที่ตรงนี้ว่าง ขอให้แขกของข้านั่งจะได้หรือไม่?”เสวี่ยหรูเยียนขอให้ฉู่อวิ๋นนั่งตรงนั้น

        “นี่...” เมื่อมองไปที่ฉู่อวิ๋น ฉู่เจิ้นหนานก็หรี่ตาลง คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตกลง“ก็ได้”

        จากนั้น เขาก็หันหลังกลับโดยไม่สังเกตเห็นตัวตนของฉู่อวิ๋นด้วยซ้ำ

        “ฮึ่ม! คนป่านี่มาจากไหนกัน? ถึงกับมานั่งข้างหน้าได้เช่นนี้”

        “เสียดายที่นั่งดีๆ จริงๆ ถ้าคุณหนูเสวี่ยไม่พูดขึ้นมาก่อน ข้าคงจะได้นั่งตรงนั้นแล้ว”

        หลายคนต่างอิจฉา คนงามตระกูลฉู่ใกล้จะปรากฎตัวแล้ว ที่นั่งด้านหน้าตรงนั้นจะได้ชื่นชมความงามของนางได้อย่างใกล้ชิด

        ตำแหน่งดีๆ เช่นนี้กลับถูกคนป่าที่ไม่ทราบที่มาคว้าไป ทำให้คนหนุ่มสาวต่างไม่พอใจ

        “เจ้าเด็กโชคช่วย! ครานี้จะปล่อยเจ้าไปก่อน”

        นอกจากนี้ ยังมีคนที่มุ่งร้ายจับจ้องไปยังที่นั่งของฉู่อวิ๋นด้วยคิดจะแย่งมันมาแต่เมื่อเห็นสีหน้าของตระกูลเสวี่ย ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยับยั้งความคิดนั้นไว้

        “คุณชายอวิ๋น ที่นั่งนี้หาได้ยาก ขอท่านรักษามันไว้”เสวี่ยหานเฟยยิ้มอย่างอ่อนโยน หรี่ตาลงเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเขาคิดอะไรอยู่

        โม่ซิวและตงฟางสยงที่อยู่ข้างๆ พวกเขาต่างก็จ้องมองฉู่อวิ๋นอย่างดูถูกเหยียดหยามจากนั้นก็เมินเฉยอีกฝ่ายไป แล้วหันไปมองที่ศาลาด้วยสายตาร้อนแรง

        “พี่หญิง... ข้าอยู่นี่แล้ว ท่านอยู่ไหน?”

        ฉู่อวิ๋นหาได้สนใจสายตาดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นไม่เพราะตอนนี้เขาก็ร้อนใจเช่นกัน หลังจากผ่านความทุกข์ยากมามากมายเขาก็อยากพบฉู่ซินเหยาใจจะขาด

        “ฮ่าๆ ในเมื่อทุกท่านให้เกียรติมาที่นี่เสี่ยวซินเหยาของข้าบอกว่านางมีความสุขมาก เต็มใจจะบรรเลงดนตรีหนึ่งบทเพลงหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับมัน”

        คำที่ฉู่เจิ้นหนานพูด ทำให้ทุกคนที่นี่กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ในที่สุดคนงามก็จะปรากฏกายแล้วตั้งตารอยิ่งนัก!

        ทันใดนั้นฉู่เจิ้นหนานก็ปรบมือให้สาวใช้สองคนนำกู่ฉินมาวางไว้บนโต๊ะหินของศาลา จากนั้นเขาก็แขวนผ้าม่านโปร่งแสงไว้รอบๆ

        เมื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาของทุกคนก็เปล่งประกาย ต่างกระสับกระส่ายมองไปรอบๆ หาคนงาม

        “ฟิ้ว—”

        สายลมพัดผ่านลานเรือน อ่อนโยนและเย็นสบาย

        ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ไกลออกไปมีหญิงสาวสวมชุดสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวอย่างอ่อนช้อยเดินออกมาอย่างสง่างามโดยมีสาวใช้สองคนคอยประคอง

        ผมสีดำยาวสลวยของนางปลิวไปตามสายลม ดวงตาทอแสงอ่อนโยน ผิวขาวราวหยกรูปร่างหน้าตางามอัศจรรย์จับใจ ทำให้หัวใจของผู้คนเต้นระรัว

        เพียงผัดแป้งเล็กน้อย นางก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา กลิ่นหอมรัญจวนโชยมาตามสายลมราวกับเทพธิดาที่ถูกเนรเทศมายังโลกมนุษย์หลุดออกมาจากภาพวาดตระการตา

        ทุกคนตกตะลึง โดยเฉพาะชายหนุ่มต่างดวงตาลุกเป็นไฟ หายใจหอบอย่างอยู่ไม่เป็นสุขพวกเขาไม่เคยเห็นคนที่งดงามเช่นนี้มาก่อน!

         “พี่หญิง!”

        เมื่อเห็นหญิงสาวปรากฏตัว ดวงตาของฉู่อวิ๋นสั่นไหว คิดในใจอยู่เงียบๆ

        ใช่แล้ว คนงามนางนี้คือฉู่ซินเหยา พี่สาวที่ฉู่อวิ๋นพร่ำหาทั้งวันคืนในที่สุด เขาก็ได้พบนางแล้ว!

        แต่หลังจากหายตื่นเต้น เขาก็รู้สึกจุกแน่นในใจ เมื่อพบว่าแม้ว่ารูปร่างหน้าตาของฉู่อวิ๋นยังคงสวยงามแต่ดวงตาของนางกลับว่างเปล่า ราวกับไม่อยากมีชีวิตอยู่

        ดูเหมือนว่าหากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากสาวใช้ แม้แต่จะยืนก็คงทำไม่ได้

        ยิ่งไปกว่านั้น ยังเห็นสาวใช้กางร่มให้เพื่อป้องกันแสงแดดให้นางอีกด้วย

        “ตอนนี้แดดก็ไม่แรง ทำไมต้องกางร่มด้วย?!”

        ฉู่อวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็โกรธขึ้นมา!

        “หรือว่า... พี่ซินเหยาถูกขังอยู่ในห้องมืดและเพิ่งได้รับการปล่อยตัวออกมาจึงไม่ชินกับแสงแดด?!

        “กึด!”

        เมื่อนึกได้เช่นนั้น หัวใจของฉู่อวิ๋นก็เต้นระรัวทันทีเลือดร้อนไหลอย่างบ้าคลั่งไปทั่วร่าง แม้แต่หมัดของเขาก็สั่นสะท้าน

        หากถอดหน้ากากออก จะเห็นใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นราวกับเทพซิวหลัว!

        จากรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้ ฉู่อวิ๋นจึงคาดเดาได้ว่าแม้ว่าฉู่ซินเหยาจะไม่ตกอยู่ในอันตรายแต่ก็ถูกจองจำจนสูญเสียอิสรภาพ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองท้องฟ้าได้!

        นางเป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่ง เหตุใดจึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้?! เขาไม่ได้คิดว่านางเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ!

        “ฉู่...เจิ้น...หนาน!!! ข้าจะฟันแกเป็นชิ้นๆ!”

        หัวใจของเขากู่ร้องด้วยความเจ็บปวด หน้าอกของเขาสั่นไหวฉู่อวิ๋นโกรธแค้นยิ่งนัก! เขารู้ว่าฉู่ซินเหยาร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยบ่อยแม้ว่าจะได้รับยาเม็ดหิมะไป แต่สภาพร่างกายของนางก็ยังไม่ดีขึ้นมากนัก

        นางที่โดนทรมานทั้งร่างกายและจิตใจเช่นนั้น จะทนได้หรือ?

        ในยามนี้ ฉู่อวิ๋นโกรธมาก ต้องการลงมือแย่งนางไปแม้ว่าเขาจะตายในลานเรือนนี้ก็ตาม!

        “เจ้าหนู อย่าเพิ่งวู่วาม! ยังไม่ถึงเวลาที่จะช่วยคน ถ้าเราลงมือตอนนี้ไม่เพียงแต่เจ้าจะตาย แต่แม้แต่พี่สาวของเจ้าก็จะถูกบังคับให้แต่งงานด้วย!”

        “สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการให้นางจำเจ้าได้ ไม่เช่นนั้นดูท่าทางนางในตอนนี้ คงได้ตรอมใจตายไม่ช้าก็เร็ว!”

        ท้ายที่สุด เป็นโยวกู่จือที่เตือนให้ฉู่อวิ๋นสงบลง

        ในขณะเดียวกัน ฉู่ซินเหยาพร้อมด้วยสาวใช้ก็เข้าไปในศาลาที่รายล้อมด้วยม่านโปร่งแสงดูลึกลับและสวยงาม

        นางนั่งที่โต๊ะหินแล้ววางมือหยกสีขาวบนกู่ฉิน แต่ใบหน้ากลับเย็นชาไม่แม้แต่จะอยากขยับกาย

        “ถ้าเจ้าไม่บรรเลงตามที่ข้าบอกข้าจะกลับไปที่ลานตะวันออกตระกูลฉู่แล้วทำลายมันเสียทำลายความทรงจำทั้งหมดของเจ้ากับเด็กคนนั้น!”

        ทว่าเมื่อนึกถึงคำพูดข่มขู่ของฉู่เจิ้นหนาน ดวงตาของฉู่ซินเหยาก็รื้นน้ำตาไหลรินร่วงมา เต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ได้

        และเพราะม่านพวกนี้ จึงไม่มีใครมองเห็นนางได้ชัดเจนทุกคนต่างรอคอยให้นางบรรเลงอย่างใจจดใจจ่อ

        “คุณหนูฉู่ ถึงเวลาบรรเลงแล้วเจ้าค่ะ!”

        ข้างๆ นาง สาวใช้นางนั้นดูเคร่งขรึม หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาของฉู่ซินเหยาและกระซิบข้างๆหู “คุณหนู ท่านลืมคำสั่งของนายท่านไปแล้วหรือ?”

        “ตอนเจอหน้ากับชายหนุ่มพวกนั้นก็ต้องยิ้ม ยิ้มอย่างมีความสุข”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่ซินเหยาก็เจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก นางกัดริมฝีปากสีแดงสดแน่นร่างกายอันบอบบางสั่นเทา แต่ก็ไม่ต้องการให้ลานตะวันออกถูกทำลาย จึงจำต้องฝืนยิ้มอย่างเศร้าๆ

        “ข้าจะเริ่มบรรเลง เพื่อให้พวกท่านได้เพลิดเพลินแล้ว...”

        นางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงทั้งยิ้มและน้ำตาที่ไหลริน รู้สึกโศกเศร้าอย่างยิ่ง

        ทุกคนต่างตื่นเต้นและโห่ร้องสถานที่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นซึ่งตรงกันข้ามกับสถานการณ์หลังม่านโปร่งแสง

        “พี่หญิง!”

        ในยามนี้ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแต่อ่อนแรงฉู่อวิ๋นก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก เขากัดฟันและกำหมัดแน่นปลายเล็บทิ่มฝ่ามือจนเลือดอาบ!

        เขาสาบาน! ต่อจากนี้ไปฉู่ซินเหยาจะไม่มีทางเป็นทุกข์เช่นนี้อีก!

        ใครที่คิดชั่วๆ ก็จะฆ่ามันไม่ให้เหลือ!