แป๊บๆก็กำลังจะเปิดเรียนมัธยมปลาย ่ปิดเทอมนี้เลยต้องเตรียมตัวเปิดเทอมด้วย ส่วนทางด้านพลอยก็เช่นกัน่นี้พวกเราก็ยังคุยกันอยู่เรื่อยๆ แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์เรากลับมาเรียบๆ ง่ายๆเหมือนเดิม
ในเมื่อน้องพลอยเริ่มเตรียมตัวแล้ว ผมก็ไม่ยอมน้อยหน้าเหมือนกัน ผมยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ที่กำลังจะมาถึง พอคิดถึงคุณครู เพื่อนใหม่ ที่ยังไม่รู้จัก ในใจก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง
ตอนนี้ ในใจของแม่ ลูกชายคือทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอพึ่งพาได้ สิ่งที่เธอหวังมากที่สุดคือลูกชายจะเติบโตเป็คนเก่ง เป็ลูกผู้ชายที่พึ่งพาได้ในทุกด้าน ในอดีตเธอคาดหวังในตัวลูกชายไว้สูงมากแล้ว ตอนนี้ยิ่งสูงกว่าเดิมเสียอีก เพราะในใจของเธอ ลูกชายไม่ใช่ภาพลักษณ์ของคนที่ต้องให้เธอปกป้องอยู่อีกต่อไป ่เช้าผมกับแม่เดินแถวย่านการค้าเพื่อซื้อหนังสือเตรียมเข้ามัธยมศึกษาปลาย หลังจากเดินวนไปวนมาสองรอบ ผมกับแม่ก็มีหนังสืออยู่ในมือเยอะแยะไปหมด หนังสือแต่ละเล่มดูเหมือนจะไม่เยอะ แต่พอรวมๆ กันแล้วกลับดูเยอะมาก จนพวกเราสองคนต้องแบ่งกันถือ พอนึกถึงตรงนี้ ผมก็แอบชำเลืองมองแม่ที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าด้านข้างของเธอดูราวกับไม่เคยผ่านการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา ยังคงสวยสะกดใจผมได้ถึงเพียงนี้ ความผูกพันที่ผมมีต่อแม่นั้นเกินกว่าจะบรรยายเป็คำพูดได้ มันกลายเป็สิ่งที่อยู่ในใจและแสดงออกมาในการกระทำทุกอย่าง เพียงแต่ ตอนนี้แม่ก็ยังคงมีท่าทีขัดขืนผมอยู่เล็กน้อย อาจจะเป็เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเราพัฒนาไปเร็วเกินไป ทำให้แม่ยังตั้งตัวไม่ทัน การเปิดใจยอมรับกันและกันนั้นต้องใช้เวลา หรืออาจจะต้องมีสถานการณ์บางอย่างเข้ามาเกี่ยวข้อง คงไม่สามารถใจร้อนเร่งรัดได้ สายตาแม่มองไปยังที่นึง
ผมมองตามสายตาของแม่ไป ก็เห็นครอบครัวคู่หนึ่งกำลังจูงลูกมา ลูกตัวเล็กๆ น่าจะเพิ่งเริ่มอ่านหนังสือออก กำลังหัวเราะร่าเริงกับหนังสือภาพเล่มหนึ่ง ส่วนผู้เป็ภรรยาก็กำลังถือหนังสือให้ลูก ใช้นิ้วชี้ไปตามตัวหนังสือ สามียืนอยู่ข้างหลังคนทั้งคู่ เอามือไพล่หลัง ยิ้มอย่างอบอุ่น ราวกับกำลังปกป้องคนทั้งสองอยู่ สีหน้าของแม่ดูเศร้าสร้อย ทั้งกำลังหวนรำลึกถึงอดีต ทั้งกำลังถอนหายใจ ความสุขของครอบครัวแบบนั้น สำหรับเธอแล้ว อาจจะเป็ภาพที่ไม่มีวันหวนกลับมาได้ ความสุขที่เธอเคยวาดฝันไว้ สุดท้ายก็เลือนลางหายไปตามสายลม ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้แม่ หวังจะปลอบโยนความเศร้าที่ฉายอยู่ในแววตาของเธอในความทรงจำของผม แม่เข้มแข็งมาโดยตลอด ั้แ่ผมยังเด็ก แม่ก็อบรมสั่งสอนผมอย่างเข้มงวด ชี้แนะให้ผมเดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง พอมาถึงตอนนี้ ที่บ้านเหลือแค่พวกเราสองคน แม่เป็คนค้ำจุนบ้านหลังนี้ไว้
ผมก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองแม่ สีหน้าของเธอดูหม่นหมอง ราวกับเปลวไฟที่มอดดับไปแล้ว
ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย ในใจก็เกิดเป็ระลอกคลื่น แม้ว่าผมกับแม่จะกลายเป็คู่รักกันแล้ว แต่ทิศทางในอนาคตของครอบครัวนี้จะเป็อย่างไรกันนะ?
ผมอดไม่ได้ที่จะนึกถึงพ่อแท้ๆของตัวเอง เขาออกจากบ้านไปนานแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ก็กลายเป็สิ่งที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ราวกับะเิเวลาลูกหนึ่ง พูดจริงๆผมไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขายังไง โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแม่ก็พัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว จะว่าไปก็รู้สึกผิดอยู่บ้างเหมือนกัน แต่ก็คงอีกนานกว่าจะได้เจอหน้าพ่อ ผมคิดในใจ หรือว่าการเจอกันครั้งหน้าของพ่อแม่จะเป็ในศาลกันนะ แล้วพ่อแม่จะจัดการกับเื่ราวความขัดแย้งพวกนั้นยังไง ผมหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา มองตัวอักษรบนหน้ากระดาษ แต่กลับอ่านไม่เข้าหัวเลยสักนิด ราวกับมันวนเวียนอยู่ในสมองแล้วก็หลุดลอยออกไปอีกครั้ง ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากภายนอก แต่ผมกลับรู้สึกได้ถึงความเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ผมรู้สึกเ็ปใจแทนแม่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงถึงจะดีที่สุด เื่ราวต่างๆ นานาเหล่านี้ทำให้สมองของผมตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ผมรู้สึกถึงความเล็กน้อยของตัวเอง ต่อหน้าพายุที่กำลังจะมาถึงกลับทำอะไรไม่ได้เลย
ผมถอนหายใจยาวเหยียด ในที่สุดก็ตั้งสติได้ แล้วเริ่มอ่านนิยายในมืออย่างละเอียด เื่ราวที่เขียนอยู่ในหนังสือ เริ่มต้นจากชายคนหนึ่งที่ถูกประชาชนเรียกว่าทรราช เขาทำให้บ้านเมืองปั่นป่วน ทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ทำให้ประชาชนไม่พอใจไปทั่ว ต่อมาก็ยังบังคับขืนใจหญิงสาวแสนสวยจากตระกูลขุนนางในเมืองพาตัวกลับวังไปเป็ราชินี เด็กชายนี้ถูกกษัตริย์ผู้เป็ทอดทิ้งไว้กลางป่า แต่ต่อมาก็รอดชีวิตมาได้ด้วยโชคช่วย เขาไม่เข้าใจเื่ชาติกำเนิดและความจริงใดๆทั้งสิ้น สุดท้ายเขาก็นำทัพฏกลับมายังเมืองหลวง สังหารพ่อที่ชื่อเสียกระฉ่อนของตัวเอง และตามธรรมเนียมปฏิบัติ เขาก็แต่งงานกับม่ายของกษัตริย์ ซึ่งก็คือแม่ของเขาเอง โดยที่เขาและราชินีไม่รู้เื่ความลับนี้เลย
"เป็ยังไงบ้าง เลือกได้รึยัง?"
เสียงของแม่ดังขึ้นข้างหู ดึงผมออกมาจากโลกแห่งเื่ราวในหนังสือ ในหัวของผมมีแต่เื่ราวที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ กษัตริย์องค์ใหม่ที่แต่งงานกับแม่จะเจอกับเื่ราวอะไร พวกเขาจะรู้ความลับทั้งหมดนี้ในที่สุดไหม แม่เห็นผมเหม่อลอย ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ลูกก็ยังเหมือนเดิมเลยนะ เห็นหนังสือที่ชอบแล้ววางไม่ลงเลย"
ความเศร้าบนใบหน้าของแม่หายไปหมดสิ้นแล้ว เหลือไว้แต่รอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงตะวัน มองแล้วชื่นใจจริงๆ พอมองนาฬิกา ก็เพิ่งรู้ว่ายืนอยู่หน้าชั้นหนังสือมาเป็ชั่วโมงสองชั่วโมงแล้ว
"ถ้าชอบขนาดนี้ ซื้อกลับไปอ่านที่บ้านดีกว่ามั้ง เรากลับบ้านกันเถอะ"
"ไม่ๆ เปลี่ยนเล่มดีกว่าครับ แม่ช่วยผมเลือกหน่อย" ผมรีบวางหนังสือลง แม้ว่าผมจะอ่านเพลินมาก แต่ก็รู้สึกว่าถ้าให้แม่เห็นมันคงไม่ดีเท่าไหร่
"ก็ได้ๆ แม่ดูหน่อยนะ..." แม่กวาดสายตาไปที่ชั้นหนังสือ แล้วก็ยื่นนิ้วชี้เรียวยาว กดลงบนสันหนังสือ กดเบาๆ ก็ดึงหนังสือออกมาได้ แม่ในตอนที่ตั้งใจจดจ่อแบบนี้ดูทั้งเท่ทั้งสวย ผมรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ แม้แต่ลมหายใจก็ยังแทบจะหยุด ในไม่ช้าแม่ก็เลือกหนังสือมาได้ห้าหกเล่ม คราวนี้หนังสือเยอะจนถือไม่ไหวจริงๆ ผมรีบไปหยิบตะกร้ามาใส่หนังสือทั้งหมด แล้วก็ไปจ่ายเงินกับแม่ ตอนเดินออกมาจากร้านหนังสือ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มลงแล้ว กำลังจะเข้าสู่่เย็นย่ำ
ระหว่างทางเดิน แม่ก็เงยหน้าขึ้นถาม "เย็นนี้อยากกินอะไร?"
ผมก็ตอบไปทันทีว่า "อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่แม่เลย"
"อะไรก็ได้นี่แหละยากที่สุดเลย ออกความเห็นมาหน่อยสิ บอกมาละเอียดๆ หน่อย ไม่งั้นแม่ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี" แม่ลดคิ้วลงเล็กน้อย เหมือนจะไม่พอใจที่ผมตอบแบบส่งๆ
ผมรีบพูด "แม่ทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้นแหละครับ ทำอะไรที่แม่ถนัดๆ ก็ได้ครับ ผมคิดดูก่อนนะ... ไข่เจียวมะเขือเทศดีไหมครับ?"
แม่ได้ยินผมพูดแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "อะไรกัน แม่ทำอะไรก็อร่อย ที่จริงก็คือลูกชอบกินมากกว่ามั้ง"
"ชอบกินก็ส่วนนึงครับ ที่สำคัญที่สุดก็คือเชฟใหญ่ประจำบ้านผมทำอะไรผมก็อยากกินทั้งนั้นแหละครับ กินกับไข่เจียวมะเขือเทศกินข้าวได้หลายจานเลย" ผมรีบอวยแม่ยกใหญ่ฝีมือทำอาหารของแม่ดีมากจริงๆ ทำให้ผมไม่ค่อยอยากไปกินอาหารนอกบ้านเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่ก็สู้ฝีมือแม่ไม่ได้อยู่ดี เลยทำให้ขาดความตื่นเต้นในการค้นหาร้านอาหารอร่อยๆ ไปโดยปริยาย ในชีวิตคนเรา หลายคนมักจะจดจำรสชาติอาหารของแม่ได้ดีที่สุด แถมยังยิ่งคิดถึงเมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้นเรื่อยๆ
แม่ยิ้มแล้วส่ายหน้า "ปากหวานจริงนะเรา" แม่พูดแบบนั้น แต่ในใจก็รู้สึกดีกับคำชมของลูกชาย แม่เป็คนประเภทที่จริงจังกับชีวิตมาก พวกเขาพยายามทำทุกอย่างที่อยู่ในมือให้ดีที่สุดเท่าที่ความสามารถจะอำนวยให้ พวกเราคุยเล่นหัวเราะกันมาตลอดทาง จากตลาดสดจนถึงหน้าหมู่บ้าน จากบันไดทางขึ้นจนถึงหน้าประตูบ้าน ผมล้วงกุญแจออกมา เสียบเข้าไปในลูกบิด แค่บิดไปครึ่งรอบ ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ผมอดสงสัยไม่ได้ จำได้ว่าตอนออกจากบ้านล็อคประตูแล้วนี่นา ทำไมเหมือนไม่ได้ล็อคเลยหรือว่าผมจำผิด?
เปิดประตูเข้าไปในบ้าน ก็เห็นเงาตะคุ่มๆ นั่งอยู่บนโซฟา รอบตัวมีแต่ควันบุหรี่ลอยคลุ้ง ผมนึกว่าเป็ขโมย รีบกลั้นหายใจ แต่ก็รู้สึกว่าเงาคนนั้นคุ้นๆ เหมือนกัน ชะงักเท้าอยู่กับที่
"เป็อะไร รีบเดินสิ เอาของไปวางก่อนค่อยว่ากัน" แม่ที่เดินตามหลังมาผลักหลังผมเบาๆ ผมถึงได้สติ รีบก้าวเท้าไปข้างหน้าสองก้าว มองจากมุมนี้ก็เห็นชัดขึ้น คนที่นั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟาก็คือพ่อที่หายหน้าหายตาไปนาน พ่อใส่ชุดสีเข้ม ชุดดูยับยู่ยี่ไปหน่อย ปกเสื้อสองข้างลู่ลงมา ปลายแขนเสื้อสะท้อนแสง รองเท้าก็ไม่ได้เปลี่ยนเป็รองเท้าแตะ ยังเป็รองเท้าหนังคู่เดิม ถุงพลาสติกใบใหญ่วางอยู่ข้างตัว เหมือนข้างในจะมีเสื้อผ้ากับของอื่นๆ กองอยู่ ผมรู้สึกว่าพ่อดูเปลี่ยนไป ถ้าไม่เห็นพ่อที่บ้านจริงๆ คงจำไม่ได ควันบุหรี่ที่พ่นออกมาคำแล้วคำเล่าเหมือนพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น พ่อในสภาพแบบนี้ดูโทรมลงกว่าเมื่อก่อนเยอะ แถมยังดูเคร่งขรึมขึ้นด้วย ผมอึ้งไปครู่หนึ่ง คำว่าพ่อ จุกอยู่ที่คอไม่รู้ว่าจะพูดออกไปดี หรือไม่พูดดี สำหรับผม พ่อเป็สัญลักษณ์ของความน่าเกรงขามมาตลอด แต่ความน่าเกรงขามนี้กำลังพังทลายลง เหมือนในนิทานเื่นั้น แต่ตอนนี้ เขาก็ยังเป็พ่อของผมอยู่ดี แถมเื่ระหว่างผมกับแม่ก็ทำให้ผมรู้สึกผิดอยู่บ้าง เลยทำตัวไม่ถูก
"นัทกลับมาแล้วเหรอ?" เสียงแหบพร่าของพ่อดังขึ้น ฟังดูเหมือนคำถาม แต่จริงๆเหมือนตำหนิมากกว่า ตำหนิว่าทำไมผมไม่ทักทายเขาเสียก่อน อำนาจในฐานะพ่อที่ครอบงำชีวิตวัยเด็กของผม ทำให้ผมเงยหน้าไม่ขึ้น ผมรู้ว่าคราวนี้คงหนีไม่พ้น ต้องตอบไปแบบตะกุกตะกักว่า "ครับ... ครับ... พ่อ"
ผมเห็นพ่อพยักหน้า เหมือนจะบอกว่าผมไปได้แล้ว แต่ผมััได้ชัดเจนว่าร่างกายของแม่ที่อยู่ข้างหลังแข็งทื่อไปชั่วขณะ แล้วถึงค่อยกลับมาเป็ปกติ ผมตั้งใจจะรีบเอาหนังสืออะไรพวกนี้กลับห้องไปก่อน แต่สุดท้ายก็ก้าวขาไม่ออก วางถุงผ้าลงโครมบนโต๊ะอาหาร ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง
ในใจผมเต้นไม่เป็ส่ำ ไม่รู้ว่าพ่อกลับมาจะทำอะไร แต่สีหน้าท่าทางมันฟ้องว่ามาไม่ดีแน่ ผมเหลือบไปมองเล็กน้อย ก็เห็นถุงยางอนามัยกับยาคุมที่ผมกับแม่ใช้ วางอยู่บนโต๊ะหน้าทีวีตรงหน้าพ่ออย่างโจ่งครึ่ม ในใจก็ใ นึกว่าเื่ของผมกับแม่แดงออกมาแล้ว แต่พอคิดดูอีกที ไม่ว่ายังไงพ่อก็คงไม่คิดถึงตัวผมหรอกมั้ง คิดได้แบบนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อย แต่ในใจก็ยังคงหวาดหวั่นอยู่ดี
ในเมื่อพ่อเห็นแล้ว ยังไงก็ต้องสืบสาวราวเื่แน่ ถ้าถึงตอนนั้นความสัมพันธ์ของผมกับแม่ถูกเปิดโปงออกมาจริงๆ จะเป็ยังไง แม่จะเป็ยังไง ผมจะเป็ยังไง ผมควรทำยังไง? คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในสมอง ทำให้ผมใจนทำอะไรไม่ถูก รู้สึกเหมือนใจจะหลุดออกมาจากอก แม่ที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เห็นของที่วางอยู่บนโต๊ะเหมือนกัน ในใจก็เหมือนมีอะไรหนักๆมากดทับ การกลับมาของสามีทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน แถมยังมาเปิดโปงเื่ที่เธออยากซ่อนเร้น ความอ่อนแอและาแในใจ
เธอไม่ได้มองสามีที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ความสับสนวุ่นวายมันแค่พุ่งขึ้นมาแว๊บนึง เธอพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง ยิ่งลนลาน ก็ยิ่งจับได้ง่าย สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือทำตัวให้เป็ธรรมชาติและใจเย็นที่สุด ทางเดียวที่จะผ่านเื่นี้ไปได้ แม่คิดแบบนั้นและความคิดอีกอย่างหนึ่งก็คือต้องปกป้องลูกชายให้ดี ไม่ว่ายังไงลูกชายก็คือที่ยึดเหนี่ยวจิตใจที่สำคัญที่สุดของเธอในตอนนี้ ถ้าลูกชายจากเธอไปอีกคน เธอคงไม่รู้จะทำยังไงดี วันคืนที่ได้อยู่กับลูกชายฉายวนเวียนอยู่ในสมองของเธอ ภาพตอนลูกชายทำตัวงี่เง่า ตอนลูกชายดูแลเธอ ตอนลูกชายพูดจาหวานๆกับเธอ รวมถึงตอนที่ลูกชายกับเธอร่วมรัก
พอนึกถึงตรงนี้ ใบหน้าของแม่ก็แดงซ่านขึ้นมา ความรังเกียจและต่อต้านที่มีต่อสามีก็ยิ่งทวีขึ้นไปอีกขั้น เธอรู้ว่าตอนนี้เธอกับสามีถึงจะแยกกันอยู่ แต่ในทางกฎหมายก็ยังเป็สามีภรรยากันอยู่ดี แต่ตัวเธอเองกลับมีความสัมพันธ์กับลูกชาย เื่ศีลธรรมอะไรนั่นช่างมันก่อน ในแง่ของความรู้สึกแล้ว สิ่งที่เธอทำก็ไม่ต่างอะไรจากการนอกใจ พอนึกถึงตรงนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย แม้ว่าผู้ชายที่เธอควรจะเรียกว่าสามีคนนั้นจะทำร้ายจิตใจเธอมากขนาดไหน แต่เธอก็ทำสิ่งที่ทรยศต่อเขาจริงๆ
ในใจของแม่สับสนวุ่นวายไปหมด แต่ภายนอกกลับไม่ได้แสดงออกมาแม้แต่น้อย ผมมองหน้าพ่อ แล้วก็เหลือบมองแม่ด้วยความกระวนกระวายใจ แม่ยังคงทำหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม ผมจ้องมองแม่เขม็ง ไม่รู้ว่าแม่เป็อะไรไป ปกติแล้วต่อให้ไม่ทะเลาะกับพ่อ ก็ต้องพูดอะไรออกมาบ้าง แต่ตอนนี้แม่เห็นทุกอย่างแล้วแท้ๆ กลับทำเหมือนมองไม่เห็น ไม่ใช่แค่พ่อ แต่รวมถึงของพวกนั้นบนโต๊ะด้วย แม่คิดหาทางรับมือไปพลาง วางของลงไปพลาง ถุงพลาสติกหนักๆ ทำให้มือของเธอเจ็บไปหมด ถึงค่อยรู้สึกสบายขึ้นมาบ้าง เธอยังคงเงียบไม่พูดอะไร คิดจะชิงลงมือก่อน ในบรรยากาศแบบนี้ ใครพูดก่อน คนนั้นแพ้ ใครเริ่มโกรธก่อน คนนั้นแพ้ เธอเหมือนนักล่าที่ใจเย็น รอให้เหยื่อติดกับ แล้วมองดูเขาดิ้นรนอยู่ในกับดัก และก็เป็ไปตามคาด สามีของเธอทนไม่ไหว ในที่สุดก็หมดความอดทน ะโออกมาแทบจะลั่นว่า "เธอช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?"
เสียงตวาดของพ่อทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว ผมรู้สึกเหมือนของในบ้านสั่นะเืไปหมด แม้จะรู้ว่าพ่อไม่ได้ะโใส่ผม แต่ก็ยังทำให้ผมใจหายใจคว่ำ แต่ท่าทีของพ่อก็ไม่ได้ข่มขวัญแม่ได้ แม่ยังคงทำตัวสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่เหมือนจะรู้เื่นี้อยู่แล้ว และก็เหมือนจะไม่สนใจว่ามันจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ "อธิบายอะไร?" แม่พูดออกมาเบาๆประโยคนี้แทบจะไม่ได้พูดใส่พ่อด้วยซ้ำ ผมตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวพ่อจับได้พิรุธ เลยแกล้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ ก้มหน้าก้มตาอยู่บนโต๊ะอาหาร แอบสังเกตปฏิกิริยาของพ่อกับแม่ พ่อดูโกรธเกรี้ยว ในขณะที่แม่กลับสงบนิ่ง มันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เหมือนผมอยู่ตรงกลางระหว่างลาวากับูเาน้ำแข็ง ทั้งรู้สึกกลัว ทั้งรู้สึกอุ่นใจ
แม่ไม่สนใจคำถามของพ่อ แถมยังไม่สนใจว่าพ่อจะโกรธเป็ฟืนเป็ไฟด้วยซ้ำ แต่กลับยืนอยู่ตรงนั้น แผ่รังสีอำมหิตออกมาจากร่าง ท่าทีที่เคยสงบนิ่งเมื่อกี้กลับกลายเป็เหมือนเข็มที่ซ่อนอยู่ในปุยฝ้าย
"อะไร?" เน้นเสียงหนักที่คำว่า "อะไร"
"ทีตัวเองมีเมียน้อยได้ ทำไมฉันจะมีบ้างไม่ได้?" น้ำเสียงของแม่เอื่อยๆ เฉื่อยๆ แต่ฟังดูเหมือนเธอกำลังถามพ่อมากกว่า ผมได้ยินแม่พูดแบบนี้ก็อึ้งไป ก่อนหน้านี้ผมรู้แค่ว่าพ่อแม่ไม่ถูกกัน แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีเื่แบบนี้ด้วย การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ความกลัวและความรู้สึกผิดในใจผมลดลงฮวบฮาบ สายตาที่ผมมองพ่อเริ่มเปลี่ยนไป พอนึกย้อนไปถึงเมื่อก่อนที่พ่อชอบอ้างว่าไปดื่มกับเพื่อน แล้วหายหัวไปทีละหลายวัน ปล่อยให้เมียป่วยเมียเจ็บไม่เคยชายตามอง? พฤติกรรมน่าสงสัยต่างๆ ของพ่อก่อนหน้านี้ทำให้ผมเริ่มคิดอะไรต่อมิอะไร
ผมเห็นพ่อดับบุหรี่ เงยหน้าขึ้นมองแม่ แววตาดูเลิ่กลั่ก ความฮึดฮัดเมื่อกี้หายไปไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้แม่ดูมีอำนาจเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด
พ่อกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกแม่พูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "นึกว่าฉันไม่รู้เหรอ? นึกว่าซ่อนกิ๊กได้มิดชิดนักรึไง? บอกให้รู้นะ ฉันรู้มาตั้งนานแล้ว ที่ทนมาตลอดก็เพราะเห็นแก่ลูกเท่านั้นแหละ ในเมื่อวันนี้เธออยากจะแหวกหญ้าให้งูตืีน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน หลักฐานฉันมีครบ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้ดู"
แม่เดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้อง ผมเห็นแม่พูดจริงจังขนาดนี้ก็อึ้งไป ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงไม่เคยพูดเื่นี้ให้ผมฟังเลย ผมไม่รู้ว่าควรทำอะไรหรือต้องทำอะไรตอนนี้ ผมรู้แค่ว่าไม่ว่ายังไง ผมก็ควรอยู่ข้างแม่ แม้จะต้องเป็เหมือนชายหนุ่มในนิทานที่ฆ่าพ่อตัวเอง ผมก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจ หลังจากพ่อดับบุหรี่ไปแล้ว ก็ไม่ได้จุดสูบอีก พ่อเอนหลังพิงโซฟา ดูเหมือนจะเหนื่อยล้ามาก ความรู้สึกผิดและสงสารพ่อเล็กๆ น้อยๆ ในใจผมหายวับไปหมด เหลือแต่ความรู้สึกว่ามีเมียสวย เอาใจเก่ง แถมยังดีพร้อมขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้จักรักษา จนต้องตกอยู่ในสภาพแบบวันนี้ สมน้ำหน้าตัวเอง ผมถอนหายใจ พ่อแม่คงต้องแยกทางกันจริงๆสินะ เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง แม่ก็เดินกลับมาเสียงดังตึงๆ ราวกับพายุพัดโหมกระหน่ำ แม่โยนแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะ เหมือนจะระบายความโกรธแค้นทั้งหมดลงไป มือข้างหนึ่งเท้าเอว ยืนอยู่ตรงหน้าพ่อ ถามเสียงดัง "เอามาแล้ว นี่ไง จะดูเลยไหม จะเปิดดูตอนนี้เลยไหม? เสียบทีวีก็ดูได้แล้ว แค่ไม่ต้องกลัวเสียหน้าลูกชายตัวเองก็พอ"
แม่หรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนเสือร้ายที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่ แม่มองพ่อ พูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน แต่ท่าทีกลับดูเฉยเมย ราวกับทุกอย่างไม่เกี่ยวกับตัวเองอีกต่อไป พ่อเห็นแม่เป็แบบนี้ ก็ถึงกับอึ้งไปกับท่าทีของแม่ พ่อคงไม่เคยคิดว่าแม่จะกลายเป็คนเข้มแข็งได้ถึงขนาดนี้ แม่คนเดิม แม้จะไม่ได้อ่อนแอ แต่ต่อหน้าพ่อ ก็มักจะยอมอ่อนข้อให้เสมอ แม้ว่าพ่อจะตะคอกใส่แม่เสียงดัง แม่ก็ไม่เคยโกรธขนาดนี้ แถมยังไม่เคยเห็นแม่รุกไล่จี้จุดแบบนี้ด้วยซ้ำ พ่อก้มหน้าลง มองแฟลชไดรฟ์ลูกนั้น รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง
ผมมองพ่อกับแม่ สองคนยืนประจันหน้ากัน คนหนึ่งสูงคนหนึ่งต่ำ แต่ผลแพ้ชนะมันชัดเจนอยู่แล้ว พ่อเงียบเสียง ไม่พูดอะไร สายตาเหม่อลอย จ้องแฟลชไดรฟ์ที่แม่โยนทิ้งไว้ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้น พ่อก็เบิกตาโพลง เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ น้ำเสียงกลับมาหยาบคายเหมือนเดิม
"ดีๆๆ ดีมาก เก่งนี่ เก่งจริง ฮ่าๆๆ เธอเก่ง!" พ่อคงโกรธจนสติแตกไปแล้ว พูดจาติดๆ ขัดๆ เหมือนเค้นคำพูดออกมาทีละคำ พ่อหัวเราะอย่างเสียสติ ไม่รู้ว่าหัวเราะอะไร แต่ในเสียงหัวเราะนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรง ฟังแล้วขนลุก แม่จ้องพ่อด้วยสายตาเ็า ไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีของพ่อ พ่อเองก็หัวเราะเสียงดังลั่นอยู่พักใหญ่ แล้วพูดว่า "พอที เลิกพูดได้แล้ว ในเมื่อเื่มันเลยเถิดมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็อะไรทั้งนั้น เลิกกันไปเลย จบๆ"
"แล้วไงต่อ?" แม่ถาม เธอไม่ได้มองพ่อเลยสักนิด ทั้งๆที่เป็เื่ใหญ่โตของคนสองคน แต่สำหรับแม่แล้วมันเหมือนแค่การออกไปทิ้งขยะ
"ลูกต้องอยู่กับฉันและบ้านหลังนี้ด้วย" พ่อกวาดสายตามองไปรอบๆ เหมือนกำลังประเมินราคา "บ้านเป็สินสมรส เดี๋ยวศาลตัดสิน ก็ต้องแบ่งคนละครึ่ง..." แม่ยังไม่ทันให้พ่อพูดจบ ก็ขัดจังหวะขึ้นมาทันที "ไม่ต้องเลย บ้านส่วนของนาย ฉันจะซื้อต่อเอง พูดว่าจะเลิก ก็ต้องเลิกให้มันขาดๆไป ส่วนลูกน่ะ ไม่มีทางได้ไปกับนายหรอก เลิกคิดลมๆ แล้งๆ ไปได้เลย" ถ้าเื่ก่อนหน้านี้ยังไม่ค่อยเกี่ยวกับผมเท่าไหร่ แต่ตอนนี้มันเป็เื่ความเป็ความตายของผมแล้ว แน่นอนว่าไม่ต้องคิดเยอะ ผมไม่มีทางไปอยู่กับพ่อเด็ดขาด ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะต้องจากแม่ที่ผมรักไปนี่นา แถมแม่บอกว่าจะซื้อบ้านหลังนี้ด้วย บ้านหลังนี้ผมก็ผูกพันมาั้แ่เด็ก ถ้าให้ผมย้ายออกไปจริงๆ ผมคงใจหายน่าดู ให้ผมไปอยู่กับพ่อแบบไม่มีหลักแหล่งแน่นอน ผมไม่เอาเด็ดขาด ต่อให้ศาลตัดสินให้ผมไปอยู่กับพ่อจริงๆ ผมก็จะแอบหนีกลับมาหาแม่อยู่ดี แม่เหลือบมองผมด้วยสายตาตัดพ้อ เหมือนจะบอกใบ้ให้ผมพูดอะไรบางอย่าง พอเห็นสีหน้าเศร้าๆของแม่ ผมก็รู้สึกเ็ปใจอย่างมาก รีบพูดออกมา "ผมจะอยู่กับแม่ครับ"
พ่อได้ยินผมพูดแบบนั้น ก็ถึงกับเืขึ้นหน้า "ไอ้ลูกไม่รักดี ไม่รู้จักบุญคุณคน" พ่อด่าทอเสียงดัง โบกมือไปข้างหน้าเหมือนจะตบผม ผมรีบถอยหลังหลบโดยสัญชาตญาณ ผมรู้สึกว่าพ่อในตอนนี้ดูน่ากลัวเกินไป จนไม่กล้าขัดขืน ทำได้แค่หงอ
ตอนนั้นเอง แม่ก็พรวดพราดเข้ามาขวางหน้าผม บังพ่อไว้ เหมือนแม่ไก่ที่ปกป้องลูก ยืดอกเผชิญหน้ากับเหยี่ยวร้าย ผมเห็นแม่ปกป้องผมอย่างกล้าหาญ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ทำให้ผมเกิดความกล้าขึ้นมาจากข้างใน เหมือนจุดไฟขึ้นกองใหญ่ พ่อที่ดูน่ากลัวเมื่อกี้ดูไม่น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว
"ฉันบอกแล้วไงว่าลูกไม่มีทางไปอยู่กับนาย ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ มีอะไรดีถึงจะให้ฉันยก"
พ่อก็เดินออกจากบ้านไปพร้อมกับกระแทกประตูปัง! เหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด ทำให้ในใจผมเกิดความรู้สึกหลากหลาย แต่ก็ยังดี ที่การทะเลาะกันครั้งนี้เหมือนจะเป็การปิดฉากเื่ราวของพ่อแม่ได้สักที ชีวิตของผมกับแม่หลังจากนี้คงจะไม่มีอะไรมารบกวนอีก ลูกแมวลักกี้ร้องคลอเบาๆ ท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลง แม่ร้องไห้เบาๆสักพัก แล้วก็เปลี่ยนเป็สะอื้นเบาๆ ผมกอดแม่เงียบๆปล่อยให้แม่ค่อยๆ จัดการความรู้สึกตัวเองให้ดีขึ้น ท้ายที่สุด พวกเรายังมีเวลาอีกเยอะ สิ่งที่แม่ไม่ทันตั้งตัวที่สุดก็คือเื่ที่สามีนอกใจ พอนึกย้อนกลับไปถึงชีวิต่ต้นๆ ของตัวเอง แม่ก็รู้สึกเหมือนชีวิตวัยสาวของตัวเองช่างน่าเสียดาย ความไม่พอใจระลอกหนึ่งซัดกระหน่ำอยู่ในใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉากที่แม่ตัดสินใจแตกหักกับสามีสองฉากนั้น มันติดอยู่ในใจของแม่ ทำให้เธอร้องไห้ไม่หยุด ผู้หญิงนั้นอ่อนแอ แต่เมื่อเป็แม่คนกลับเข้มแข็ง ความเข้มแข็งและความเด็ดเดี่ยวของแม่ ส่วนใหญ่มาจากสัญชาตญาณความเป็แม่ ในฐานะภรรยา เธออ่อนแอ การอบรมสั่งสอนแบบดั้งเดิมทำให้เธอคิดว่าสามีและครอบครัวคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต แม่พูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าเธอไม่เคยทำอะไรให้พ่อเสียใจ แม้แต่ตอนที่โดนคุกคามในที่ทำงาน เธอก็ยังหลีกเลี่ยงอยู่ห่างๆ ปกติก็ไม่สุงสิงกับผู้ชายวัยใกล้เคียงกันมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังรั้งใจสามีไว้ไม่ได้ การนอกใจของสามีสำหรับเธอแล้วเป็การทำร้ายจิตใจอย่างมาก แม้ว่าเธอจะเคยสงสัยสามีที่หายหัวไปทั้งคืน แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ ยังคงดูแลสามีอย่างดีตอนที่เขาเมาไม่ได้สติ เพียงแต่ ตอนแรกตั้งใจจะขู่ให้ตายไปข้างเพื่อผ่านพ้น่ยากลำบากนี้ไปให้ได้ แต่กลับไม่คิดว่ามันจะเป็การยืนยันการคาดเดาของตัวเอง ในแง่ของการผ่านพ้น่เวลายากลำบากไปได้ นี่ก็ถือว่าเป็เื่ที่น่าดีใจอยู่หรอก แต่เธอกลับรู้สึกขัดใจในใจ ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไป ไม่รู้ว่าทำไม์ถึงไม่ยุติธรรมกับเธอขนาดนี้ ตัวเองทุ่มเทให้สามีไปมากมายขนาดนั้น แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร ความรู้สึกอ่อนแรงอย่างหนักหน่วงถาโถมเข้ามาเหมือนพายุโหมกระหน่ำ ทำอะไรไม่ได้เลย เธอโกรธเคืองอยู่พักหนึ่ง แล้วก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ััเธอ ตอนนี้เอง เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าข้างๆ ตัวเธอยังมีลูกชายอยู่ เ้าหนูนี่ถึงจะมีข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ บ้าง แต่ก็ตั้งใจดีกับเธอเสมอ ความคิดนี้พอผุดขึ้นมา ก็เหมือนน้ำป่าที่ไหลบ่ามาอย่างท่วมท้น ความมืดมนที่สามีทิ้งไว้ในใจของเธอถูกความอ่อนโยนของลูกชายพัดพาไปจนหมดสิ้น ในที่สุด ความรู้สึกอยากร้องไห้ก็ค่อยๆ จางหายไป เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ สูดน้ำมูก แล้วก็เช็ดน้ำตา แม่เอามือปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าออก แม้ว่าดวงตาจะบวมแดงจากการร้องไห้ แต่ความงามของแม่ก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย "ตอนนี้... ฉันๆๆ ก็... เหลือ... แค่... เธอ... แล้ว ฮือ..." แม่ร้องไห้จนพูดจาไม่ค่อยรู้เื่ ผมได้ยินแม่พูดแบบนี้ ในใจก็รู้สึกะเืใจอย่างมาก ทั้งเป็ห่วงที่แม่ร้องไห้ ทั้งดีใจที่แม่พึ่งพาผม ผมกอดสาวงามน่าสงสารเอาไว้ในอ้อมแขน อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไป จูบเบาๆ บนใบหน้าของเธอ จูบซับน้ำตา จูบรอยคราบน้ำตาบนใบหน้า ภายใต้การปลอบประโลมของผม แม่ก็ค่อยๆ ปรับลมหายใจให้เป็ปกติผมมองหน้าแม่ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเพราะร้องไห้ ขนตางอนยาวชื้นไปด้วยน้ำตา น้ำตาสองข้างเอ่อล้นอยู่ในเบ้าตา ส่องประกายระยิบระยับ ทำให้ดวงตาดูสดใสขึ้นมา แก้มยุ้ยๆแดงปลั่ง ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ชวนให้หลงใหลผมอดใจไม่ไหวที่จะจูบริมฝีปากของแม่ แม่ก็ไม่ได้ปัดป้องจูบของผม คนสองคนจูบกันอยู่แบบนั้น ไม่มีการพลอดรัก ไม่มีความใคร่ มีแค่ริมฝีปากแตะริมฝีปาก มีแค่ใจััใจ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองได้ััส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในใจแม่ แล้วก็ประคองเอาไว้ในมืออย่างทะนุถนอม ลูบไล้ ัั ใช้การปลอบโยนแบบนี้ลบรอยแผลในใจของเธอจูบครั้งนี้จบลงอย่างเป็ธรรมชาติ เหมือนตอนที่เริ่มต้น ผมกอดแม่ไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง ราวกับใช้ปีกที่ยังไม่แข็งแรงของตัวเองปกป้องเธอ แม่ซบอยู่ในอ้อมกอดของผม ศีรษะหนุนอยู่บนอกของผม ผมโน้มตัวลงกระซิบข้างหูแม่เบาๆ "เมียจ๋า อย่าเศร้าไปเลยนะ ผมจะรักเมียไปตลอดชีวิตเลย"ประโยคนี้ตอนแรกก็แค่อยากจะพูดให้แม่สบายใจ ไม่คิดว่าแม่จะหัวเราะทั้งน้ำตาออกมา แม่หยิกเอวผมทีนึง เหมือนตอนปกติที่ทำ หัวเราะเบาๆพลางบ่นผมด้วยน้ำเสียงเอือมระอา "ห้ามเรียกมั่วซั่วนะ ได้ยินไหม!" ผมเห็นแม่เป็แบบนี้ ใจที่เคยห่อเหี่ยวก็พลันโล่งอก หัวเราะไปกับแม่ด้วยแม้ว่าแม่จะบ่นลูกชายไปบ้าง แต่พอได้ยินลูกชายพูดแบบนี้ ในใจก็หวานชื่
939
