เขานั่งลงที่เตียงของตนเองอีกสองคนยังไม่กลับมา ถือขวดเล็กจิ๋วส่องดูมันมีของเหลวสีน้ำเงินแวววาวอยู่ครึ่งขวด
เฟยเทียนเทนิดนึงลงใส่ปากและกลืนลงไปเขานำขวดไปซ่อนไว้ใต้เตียงและเริ่มบำเพ็ญ
แรกๆก็ปกติแต่พอลืมตาขึ้นมาแผลถลอกฟกช้ำดำเขียวล้วนหายไป เหลือเพียงผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเท่านั้น
ยิ่งทำให้เขารับรู้ถึงสรรพคุณของมันมากขึ้นและในใจยิ่งระวังตัวมากกว่าเดิม มีสรรพคุณในการรักษาแถมยังช่วยเพิ่มพลังลมปราณ!
เฟยเทียนคาดคะเนหากไม่มีอะไรผิดพลาด เพียงครึ่งเดือนดื่มของเหลวทีละนิดและบำเพ็ญ เขาจะสามารถทะลวงสู่ขั้นรวบรวมได้ทันที!
และกลายเป็ศิษย์สายนอกอนาคตช่างสดใสยิ่ง แต่นั้นยังเป็อนาคตเขาพยายามทำปัจจุบันให้ดีที่สุดและระมัดระวังการเกิดข้อผิดพลาด
ยิ่งตอนนี้เขาไปมีเื่กับพวกนั้นเฟยเทียนคิดว่ามันคงไม่จบง่ายๆ สยงคุนเป็ถึงอริของหลี่เจียง มีพี่ชายชื่อ สยงป้า ติดอันดับสิิบเอ็ด ซึ่งเป็คู่ชิงคู่ชัง ทั้งพี่และน้อง!
แข่งขันกันไม่หยุดหย่อน ทำให้เฟยเทียนปวดหัวไม่น้อยกับปัญหาที่เพิ่มมา แต่เขาก็ผ่อนคลายอย่างน้อยตนก็ยังป้องกันตัวเองได้
แต่เ้าอ้วนผอมนี่สิ แม้กระทั่งฝึกปราณยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ!
พูดแล้วหาว่าตายยาก ทั้งสองคนเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
"ยังดีนะที่วันนี้เสร็จเร็วไม่งั้นข้าคงต้องอดอาหารแล้วจริงๆ!"
"เหอะ! โชคดีีบ้าอะไรละ!ได้แค่ซาลาเปาสามลูก!" เ้าผอมเช็ดเหงื่อสบถมาคำหนึ่ง
"พวกเ้า.." จู่ๆเฟยเทียนที่ไม่ค่อยพูดกับสหายเท่าไหร่ก็ปริปากแล้ว!
"มีอะไรก็รีบๆพูดเถอะข้าอยากจะหลับเต็มแก่แล้ว เห็นว่าเป็เ้าที่ไม่ค่อยพูดหรอกนะถึงจะฟัง" เ้าผมจัดท่าทีว่าจะนอนอย่างรวดเร็ว
"ข้าไปมีเื่กับสยงคุนมา ข้ากลัวว่ามันจะมาลงที่พวกเ้าด้วยหลังจากนี้ก็ระวังตัวดีๆ หากมีอะไรมาบอกข้า แต่ทางดีที่ดีก็หมั่นเพียรฝึกปราณเถอะ" เฟยเทียนร่ายยาวออกมาทำให้เ้าอ้วนที่นอนฟังเด้งตัวขึ้นมาทันที
"สยงคุน!!" ทั้งสองะโออกมาพร้อมกันด้วยความตะลึง
"จะะโหาพระแสงอะไรละ!" เขาตบกะบาลมันไปคนละที
"เ้าไปมีเื่กับเ้าคลั่งนั้นได้ยังไง? เ้าหาเื่ใส่ตัวอีกแล้ว! ไม่พอยังมาลงที่พวกข้าด้วย!" เ้าอ้วนถลึงตามองเขาด้วยความโกรธ ฝั่งเ้าผอมก็พอกัน
"ข้าขอโทษแล้วกัน ทำไงได้ละแค่เดินชนขอโทษก็ขอโทษไปแล้วแต่มันดันจะตีข้า จึงต้องป้องกันตัว" เฟยเทียนเล่าความจริง
"ช่างเถอะ จากนี้เราก็ระวังตัวแล้วก็หมั่นเพียรฝึกปราณซักหน่อยพอป้องกันตัวได้ อย่างน้อยก็เจ็บน้อยลงเวลาโดนกระทืบ" เ้าผอมพูดออกมาและหาวหวอดๆ
"ก็จริงของเ้า" เ้าอ้วนก็พลอยหลับไปทันที
"เ้าพวกนี่มันกลัวอะไรจริงๆจังๆบ้างมั้ยเนี่ย" เขาหมดคำจะพูดจึง บำเพ็ญปราณต่อ
...
ยังคงเป็เช่นทุกวันทำงาน กินข้าว บำเพ็ญเพียร ตกเย็นมาเขาก็นั่งรออยู่ในห้องบำเพ็ญด้วยของเหลวสีน้ำเงินในขวดเล็กจิ๋ว
พอได้ยินเสียงเปิดประตูกลับต้องตะลึง! ทั้งสองคนหน้าตาปูดบวม ฟกช้ำดำเขียวดูไม่ได้นัก!
"สยงคุนทำพวกเ้าหรือ!" เฟยเทียนเกรี้ยวกราดเป็อย่างมาก เื่นี้เกิดที่เขาควรลงที่เขาแต่ดันลอบกัดทำร้ายคนรอบข้าง
ไอ้พวกสวะ! เฟยเทียนสบถในใจ
"มันอยู่ไหนข้าจะไปเอาคืนให้!" เขาหันไปจ้องทั้งสองเงียบอยู่สักพักจึงเอ่ยปาก
"มันบอกว่าจะรอเ้าอยู่ที่ป่าหลังเขาที่ใช้ตัดไม้ไปทำฟืน หากไม่ไปครั้งหน้าจะทำร้ายพวกข้าจนฝึกปราณไม่ได้!" เมื่อพูดถึงจุดนี้เ้าผอมก็ปล่อยโฮออกมา
"เ้าอ้วนดูแลมันซะเดี๋ยวข้ากลับมา" เฟยเทียนหยิบกริชใต้หมอนใส่ไว้ใต้อกเสื้อ เดินออกไปอย่างสุขุม
เขาไม่เคยกลัวสำหรับพวกสวะ มีดีแค่ยกพรรคยกพวกมารังแกคนอื่น หากสามารถล้มหัััวหน้าหรือตัวเจ๋งๆได้ พวกนั้นก็กลัวหัวหดแล้ว!
ไม่ใช่เขาไม่เตรียมความพร้อม ภายในกายยังมีแผ่นเหล็กขนาดกลางอันนึงสอดไว้ป้องกันกันถูกใช้อาวุธทำร้ายร่างกาย
ซึ่งเขาได้เตรียมกายไว้แต่เนิ่นๆั้แ่ตระหนักถึงปัญหาที่จะเกิด เฟยเทียนใช้เวลาเดินไม่นานก็มาถึง
และก็เป็อย่างที่เขาคนที่นี่มีคนรวมตัวอยู่สิิบกว่าคน อาวุธพร้อมครบมือ ทั้งมีดทั้งไม้ ท่อนเหล็กเอย อะไรเอย
เขาหยุดอยู่ข้างสยงคุนห่างจากมันราวยี่สิบก้าว
"สุดท้ายก็เป็แค่หมาหมู่นึกว่าจะท้าดวลแบบลูกผู้ชาย ถุ้ย!" เขาด่าอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้สยงคุนตาแดงก่ำ
"จะตายอยู่ร่อมร่อยังปากดี!"
"สวะอย่างพวกเ้ามีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตข้าหรือ? วันนี้หากไม่ได้เืพวกเ้าเซ่นไหว้ข้า ทดแทนทั้งสองคนนั้น คงนอนไม่หลับแล้ว!" เขาะโทั่วร่างเกิดการะเิพลังขึ้น
"อยากตายนักก็เข้ามา!" สนงคุณที่อารมณ์ร้อนอยู่แล้วแถมยังมาโดยแบบนี้อีกจึงทนไม่ไหวะโดังลั่นทั่วร่างปูดโปน ะเิพลังตะบันเข้าใส่
เมื่อหัวโจกเปิดลูกน้องก็ตามทั้งสิบกว่าคนกรูเข้าหาเฟยเทียนอย่างรวดเร็ว
เขาไม่หันหนี คว้ากริชออกจากอกตั้งท่ารับมือ พลังลมปราณไหลไปทั่วร่าง
"ฆ่า!" เขาพูดออกคำหนึ่งและออกลายทันที
มีศิษย์รับใช้คนนึงเข้ามาก่อนเพือจะใช้ท่อนเหล็กทุบเขาแต่เฟยเทียนหลบทันเขากระชากมันเข้าหาแทงกริชเข้าที่คอหอยเต็มๆ
ดึงกริชออกมาเืสายกระเด็นเต็มหน้าเขาเริ่มเปิดฉากการต่อสู้ทันที
เฟยเทียนถูกแทงหลายจุดแต่ด้วยแผ่นเหล็กช่วยให้เขารอดพ้นมาได้ ทุกครั้งที่ออกลายฟาดฟันกริช ต้องมีคนเจ็บหรือตาย!
ทั้งสองฝ่ายห่ำหั่นกันอย่างดุดัน เสียงดังจนคนอื่นได้ยินและมีคนไปแจ้งหอคุมกฏ
จังหวะนั้นเฟยเทียนที่อาบไปด้วยเื เข้าประชิดตัวสยงคุนได้ สยงคุนไม่มีอาวุธเนื่องจากถูกเขาแย่งมา
มันคิดว่าเขาคงจะเจ็บหนักจึงปล่อยหมัดใส่อย่างไม่เกรงกลัว อาศัยความที่ตัวเล็กกว่า หลบอย่างรวดเร็ว กริชในมือกรีดยาวใต้แขนั้แ่ข้อมือยันรักแร้
จางกนั้นเขาจ้วงแทงเข้าไปที่สีข้างจากนั้นจึงถูกคนที่อยู่ข้างกายสยงคุน ฟาดจนกระเด็นไป กริชก็ปักคาอยู่ที่ตัวของสยงคุน
มันทรุดลงเฟยเทียนยังคงบ้าคลั่งไม่สนใจ เขาคว้าท่อนเหล็กที่วางอยู่พื้น ฟาดไม่ยั้งเข้าหากลุ่มคนอย่างบ้าคลั่ง
"ตาย! ตาย! ตาย!" เขาะโอย่างเกรี้ยวกราดแม้ตอนนี้ร่างกายจะเต็มไปด้วยแผลก็ตาม
ทำให้พวกมันเริ่มกลัวและถอยหนีทุกคนล้วนาแเต็มตัว เฟยเทียนหยุดชะงักเกือบทรุดลงยังดีที่มีท่อนเหล็กค้ำยันเขาเงยหน้าขึ้น
มองไปยังพวกสยงคุน "หน้าไหนอยากมีเื่ก็เข้ามา! ข้าจะเป็คู่มือให้!"
เสียงนี้ก้องกังวานอยู่สามครั้งในหูของผู้คนจนมีเสียงทรงอำนาจเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาทุกอย่างจึงยุติ
"บังอาจก่อเหตุไม่สงบ! คุมตัวพวกมันไป!" ผู้คุมกฏ นาม เหว่ยถูคนนี้มาถูกเวลาเสียจริง
ทั้งหมดถูกคุมตัวไปรักษาและถูกสอบสวนจากหอคุมกฏ
เนื่องจากเป็เพียงศิษย์รับใช้ยาที่ใช้ก็ไม่ต่างจากยาธรรมดามาก แค่ดีีกว่านิดหน่อย ตอนนี้ทุกคนล้วนร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผลสีขาว
รวมถึงฝั่งเฟยเทียนที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขาวเช่นกัน
ทั้งสองฝั่งนั่งอยู่ในห้องซึ่งมีผู้คุมกฏเหว่ยเป็คนสอบสวน
ฝั่งสยงคุนเหลือเพียงแปดคนที่สามารถมาให้การสอบสวนได้ทุกคนไม่กล้าโกหกหอคุมกฏ เนื่องจากที่นี่ขึ้นชื่อเื่ความยุติธรรม ไม่คดโกง
ผิดว่าไปตามผิด ถูกว่าไปตามถูก!
"สรุปแล้วพวกเ้าเริ่มจากแค่เดินชนไหล่? โดยเฉพาะเ้าสยงคุน! หากไม่ใช่ว่ามีพี่ชายคุมกะลาหัวตอนนี้เ้าคงเป็ศพนอนอยู่ข้างท่านแล้ว!"
"ส่วนเ้าเด็กใหม่! ข้ายอมรับว่าเ้าใจเด็ดมากไม่ธรรมดา และข้าจะถือว่าเ้าป้องกันตัวและปกป้องสหาย"
"ฝั่งเ้าจะถูกขังห้องมืด สามเดือน! ส่วนเ้าเฟยเทียนจะถูก หนึ่งเดือน! เนื่องจากยังถือว่าร่วมกันก่อเหตุไม่สงบ!"
ผู้คุมกฏเหว่ยกล่าวจบก็ลุกออกไป จากนั้นจึงมีคนมานำตัวพวกเขาไปขัง
...
ขอบคุณที่อ่านครับ
3K
