เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

 หานเทียนเสียงเดินตรงเข้าหาเฟยฮุ่ย โดยมิได้มีผู้ใดกล้าเข้าไปขวาง ส่วนเฟยฮุ่ยอาศัยจังหวะนี้เร่งโคจรลมปราณ จนพร้อมสู้ต่อ

"ใครทำเจ้าสะบักสะบอมเช่นนี้ โอ๊ะ! เจ้ามีบาดแผลสามตั้งสามที่ด้วย! คนไหนทำร้ายเจ้า ชี้สิเฟยฮุ่ย คนไหน เจ้าชี้สิ!" หานเทียนเสียงให้เฟยฮุ่ยชี้ตัวคนที่สร้างบาดแผลให้กับนาง

"เจ้านั่น!" เฟยฮุ่ยชี้ไปที่เจ้าคนแรกที่แทงนางเจ็บ ซึ่งนางจำได้แม่นยำ

"เจ้านั่นเหรอ! อ้าว! รีบหลบไปอยู่ข้างหลังเพื่อนเลยเหรอ คิดว่าหนีข้าได้?" หานเทียนเสียงหันไปตามที่เฟยฮุ่ยชี้

"อ๊าค!" เสียงเจ้าคนแรกที่สร้างแผลให้กับเฟยฮุ่ย ถูกหานเทียนเสียงแทงด้วยกระบี่ตำแหน่งเดียวกับที่มันแทงนาง

การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วดั่งภูตผี คมกระบี่ที่แทงอย่างแม่นยำ แสดงถึงฝีมือขั้นสูงของหานเทียนเสียง ถึงพวกมันอยากหนีก็คงไม่พ้น

"คนไหนอีก เฟยฮุ่ย!" หานเทียนเสียงมองแผลเฟยฮุ่ย แล้วก็มองหาคนทำ

"เจ้านั่น กับ เจ้านั่น!" เฟยฮุ่ยชี้ตัวอีกสองคนที่เหลือ พวกมันถึงกับสะดุ้ง เพราะงานนี้มีเจ็บแน่

"อ๊ากก! อ๊ากก!.." ในเวลาไล่เลี่ยกัน หานเทียนเสียงเคลื่อนที่ไปแทงพวกมันได้ถึงสองคน โดยที่มันไม่สามารถป้องกันตัวเองได้เลย

"ส่วนไอ้พวกที่มันจะรุมสังหารเจ้าเมื่อสักครู่ ข้าส่งมันไปปรโลกหมดแล้วนะ" หานเทียนเสียงพูดคุยกับเฟยฮุ่ยเหมือนไม่ได้ถูกล้อมด้วยกำลังหลายร้อย

"เจ้าด้วย! มานี่สิ" เฟยฮุ่ยชี้ที่หานเทียนเสียง

"หาา! ข้าด้วยเหรอ" เทียนเสียงเข้าไปหานาง นางเคืองเขาด้วยเหตุอันใด

เฟยฮุ่ยกอดและซบหน้าลงที่อกของหานเทียนเสียง ไม่พูดจาสิ่งใด

หานเทียนเสียงใจเต้นรัว จนกลัวว่านางจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นหรือเปล่า

"เจ้ากอดข้าทำไม" ครั้งนี้หานเทียนเสียงลองแกล้งถามนางดูบ้าง

"ข้าคิดถึงเจ้า..." เฟยฮุ่ยตอบทั้งที่ยังกอดเขาไว้แน่น

"เอ่อ...พวกมันยืนมองหาโอกาสเล่นงานเราอยู่นะ" ที่จริงหานเทียนเสียงนั้นดีใจมาก แต่ก็เขินมากเช่นกัน

"ใครโจมตีเราคนแรก มันก็ตายคนแรก เจ้าลงมือได้เลย!" เฟยฮุ่ยสั่ง

"จ้ะๆ ข้าจัดการให้..." หานเทียนเสียงต้องเออออไปกับนางด้วย จะมีวรยุทธ์หรือไม่มี หานเทียนเสียงก็ยอมนางอยู่ดี

"อืม...พอแล้วล่ะ..." เฟยฮุ่ยเหมือนว่าจะใช้หานเทียนเสียงพักใจจากเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมาทั้งหมด และตอนนี้นางพร้อมสู้ต่อแล้ว

"อืม...เดี๋ยวไปต่อที่โรงเตี๊ยมในเมืองหลวงกันนะ"

"ทะลึ่ง!" เฟยฮุ่ยใช้ด้ามกระบี่กระทุ้งท้องของหานเทียนเสียงไปหนึ่งที

"อุ๊บบ! ข้าล้อเจ้าเล่นน่ะ" หานเทียนเสียงพูดหยอกล้อนาง แต่โคจรพลังจนเต็มพิกัด

"ข้าคิดว่าเราควรเล่นงานหัวหน้ามันก่อนนะ" เฟยฮุ่ยหาทางจบการต่อสู้นี้ให้ไวที่สุด

ก่อนที่ทั้งคู่ จะได้คิดอ่านกระทำประการใดต่อไป ลูกธนูนับร้อยดอกก็พุ่งเข้าหาทั้งคู่

เฟยฮุ่ยและหานเทียนเสียง รับมือกับห่าธนูที่พุ่งเข้ามาได้ไม่ยากเย็นนัก แต่การโจมตีระลอกสองและระลอกสามมีตามมาเรื่อยๆ หากยิ่งสู้นานก็ยิ่งเสียเปรียบ เพราะกำลังภายในอาจหมดลงเสียก่อน

"เจ้าเหลือกำลังภายในอีกเยอะไหม" หานเทียนเสียงกำลังหาทางจบศึกครั้งนี้

"ข้าเหลือประมาณกึ่งหนึ่ง"

"ข้าเหลือเก้าส่วน เช่นนั้น ข้าจะลองโหมใส่พวกมันก่อน เจ้าคอยคุ้มกันข้า เวลาข้าพักปรับลมปราณ ปล่อยพวกมันยิงธนูใส่เราเรื่อยไปเช่นนี้ไม่ดีแน่" หานเทียนเพิ่งเริ่มสู้กำลังเขายังสมบูรณ์

"ตกลง!" เฟยฮุ่ยเห็นด้วย

บรรยากาศโดยรอบเริ่มเย็นยะเยือกอีกครั้ง เมื่อหานเทียนเสียงกำลังจะใช้เหมันต์บัญชาอัสนี เขาพุ่งตรงไปยังแถวพลทวน ที่ยืนตั้งมั่นคอยป้องกันให้กับแถวพลธนูนับร้อยที่อยู่ด้านหลัง

เฉินลู่ซีไม่ยอมเป็นฝ่ายรับ สั่งกองม้าห้าสิบนายจู่โจมใส่หานเทียนเสียงเช่นกัน

"เหมันต์บัญชาอัสนี!" 

หานเทียนเสียงใช้กำลังเต็มที่สาดปราณกระบี่โจมตี เพราะฝ่ายตรงข้ามก็หมายเอาชีวิตเขาเช่นกัน ที่สำคัญคือคนที่อยู่ข้างหลังเขา นางต้องไม่เป็นอันตราย

ทั้งคนทั้งม้าที่วิ่งเข้ามา ต้องปราณกระบี่ของหานเทียนเสียงจนโลหิตเหือดแห้ง ผิวไหม้เกรียม เสียชีวิตร่วงหล่นเป็นใบไม้ร่วง แม้พวกที่ถือทวนโจมตีหลังแนวม้าศึก ก็ให้บาดเจ็บไปตามๆ กัน

หานเทียนเสียงที่ยังมีอานุภาพปราณกระบี่ของเหมันต์บัญชาอัสนี พุ่งเข้าจู่โจมพวกถือทวนที่ยังตั้งมั่นดีอยู่  แต่แนวกำลังของพลธนูได้ถอยร่นไปอีกนับสิบก้าว  และเตรียมบรรจุศรธนูเพื่อรับคำสั่งให้ยิงครั้งใหม่

แถวของพลทวนนั้นต้านหานเทียนเสียงมิได้เลย จึงแตกออกจนเปิดช่อง หานเทียนเสียงเห็นพลธนูทั้งหลายเตรียมปล่อยคันศรเล็งมาที่ตน จะโคจรลมปราณให้ถึงขั้นที่แปดเพื่อใช้เหมันต์บัญชาอัสนี ก็มิทันการ  จึงใช้กำลังภายในของกระบี่เทวะขั้นที่เจ็ดมาขัดตาทัพไว้ก่อน

"เทวะสยบมาร"

หานเทียนเสียงใช้กระบวนท่าที่รุนแรงน้อยกว่าเหมันต์บัญชาอัสนี แต่รุนแรงกว่ามังกรไร้ลักษณ์ของเฟยฮุ่ย จัดการแถวของพลธนูก่อนจะลั่นไกได้สำเร็จ พวกมันต่างพากันหนีตายแตกพ่ายไปคนละทิศละทาง

การลุยเดี่ยวของหานเทียนเสียง สร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับกองกำลังของเฉินลู่ซี่ และที่สำคัญ หานเทียนฝ่ากลางทัพจนมาถึงขบวนชั้นในแล้ว เมื่อเขามองเห็นเฉินลู่ซีใช้กระบี่ส่งสัญญาณให้กองกำลังชุดสุดท้ายที่คุ้มกันตนเองอยู่เข้ามาจัดการกับหานเทียนเสียง

หานเทียนเสียงใช่กระบวนท่าขั้นสูงติดต่อกัน จำต้องอาศัยเวลาปรับลมปราณ จึงใช้วิชาตัวเบากระโดดถอยออกมา โดยปราศจากพลธนูนั้นไล่ตามเพราะเพิ่งถูกหานเทียนเสียงตีแตกไป จะมีก็เพียงกำลังพลชุดสุดท้ายที่เฉินลู่ซีสั่งเมื่อครู่ตามไล่ตีเข้ามา...แต่ก็เหมือนกับวิ่งเข้าหาความหายนะเพราะ... เฟยฮุ่ยเตรียมใช้มังกรไรัลักษณ์รอรับพวกมันอยู่แล้ว

"อ๊าคค!" เสียงกองกำลังที่วิ่งตามหานเทียนเสียงเข้ามาเจอกับกระบวนท่ามังกรไร้ลักษณ์ของเฟยฮุ่ย  พวกมันถูกคมกระบี่ของนางจนล้มลงคนแล้วคนเล่าจนหมด

เฉินลู่ซีหน้าซีดเผือด ด้วยคิดว่าน่าจะกำจัดหานเทียนเสียงได้แล้ว แต่ดันลืมไปว่าเฟยฮุ่ยยังอยู่...มันเห็นท่าไม่ดีจึงสั่งกำลังพลทั้งหมดให้ถอยหลังไปสิบลี้...

"บ้าที่สุด! มันแค่สองคน ไอ้พวกเด็กนรก!" เฉินลู่ซีสบถออกมาด้วยเจ็บใจ เมื่อตรวจไพร่พลก็พบว่าบาดเจ็บล้มตายไปเกินครึ่ง หากสู้ต่อถึงชนะก็ไม่ทันเวลาในการติดตามเป้าหมายอยู่ดี