[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์

บทที่ 39 นักรบระดับสามปะทะแม่ทัพระดับสี่! ท่าไม้ตาย!

"เริ่มการต่อสู้!!!"

เสียงในครั้งนี้ก้องกังวานเป็นพิเศษ พร้อมด้วยเสียงกลองรบที่ดังขึ้นมาปลุกเร้าความรู้สึก!

หลี่มู่จ้องมองโอหยาง

โอวหยางฮัวจ้องมองหลี่มู่

เสียงประกาศดังขึ้น

แต่คนทั้งสองไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด

หลี่มู่ชะงักไปเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาคุ้นเคยกับการที่เสียงประกาศดังขึ้น แล้วคู่ต่อสู้ก็จะพุ่งเข้ามาราวกับจะเอาชีวิต

ในเมื่อนายไม่เข้ามา

งั้นฉันจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเอง!

ก้าวนกกระเรียน!

หลี่มู่ก้าวเท้าไปข้างหน้า ย่างก้าวแผ่วเบาและคล่องแคล่ว

ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ สัมผัสแล้วจากไป

ภายในไม่กี่ก้าวก็ราวกับหงส์บินผ่านไป

ดวงตาของโอวหยางฮัวพลันฉายแววประหลาดใจ

ในการคาดการณ์ของเขา หลี่มู่ไม่ควรมีการก้าวเท้าเช่นนี้!

นี่เป็นสิ่งที่อีกฝ่ายไม่เคยใช้มาก่อน!

"ซ่อนไม้ตายเอาไว้เหรอ? แล้วมันจะเป็นอย่างไรล่ะ?!"

โอวหยางฮัวเผยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้าวเท้าอันหนักแน่นออกไป

ย่างก้าวราวกับหินใหญ่เคลื่อนที่!

ทรงพลังและหนักแน่น แต่ไม่ช้าเลยแม้แต่น้อย!

นกกระเรียนสยายปีก!

หลี่มู่เขย่งปลายเท้า ร่างกายพุ่งขึ้นสู่อากาศทันที

โอวหยางฮัวก็เช่นกัน เขาเหยียบพื้นหนึ่งก้าว แล้วกระโจนขึ้นไปอย่างรุนแรง!

ร่างทั้งสองสลับที่ไปมากลางอากาศในชั่วพริบตา

หมัดของทั้งสองแลกเปลี่ยนกัน พวกเขาปะทะกันอย่างดุเดือด!

ทั้งสองฝ่ายต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย

หลังจากการปะทะครั้งหนึ่ง ทั้งสองร่างก็สวนทางกัน

โอวหยางฮัวลงมาอย่างมั่นคง

ส่วนหลี่มู่เซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทรงตัวได้

พวกเขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องมองอีกฝ่าย

สายตาของทั้งคู่เปลี่ยนไป

ความปรารถนาในการต่อสู้ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง!

มันปรากฏขึ้นในดวงตาของหลี่มู่

คู่ต่อสู้ในครั้งนี้แข็งแกร่งจริง ๆ!

เป็นครั้งแรกที่หลี่มู่ได้พบกับคู่ต่อสู้ที่สามารถตามทันความเร็วของตนเองได้!

ในด้านพลังนั้นยิ่งเหนือกว่าอย่างชัดเจน!

การโจมตีก่อนหน้าเป็นเพียงการหยั่งเชิงเท่านั้น!

ทั้งสองฝ่ายต่างเป็นเช่นนั้น

สายตาของโอวหยางฮัวพลันเคร่งขรึม ไม่มีแววตาดูถูกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

เพียงแค่การหยั่งเชิงครั้งเดียว ก็สามารถยืนยันได้แล้ว

อีกฝ่ายไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะเอาชนะได้ง่าย ๆ!

นี่คือคู่ต่อสู้ที่คู่ควรให้ตนจริงจังขึ้นมา!

ในความรู้สึกคลุมเครือ เขาได้ทราบถึงการซ่อนคมของหลี่มู่

แม้จะซ่อนเร้นเอาไว้อย่างลึกล้ำ แต่ประกายเย็นเยียบที่เผยออกมาเป็นครั้งคราวนั้น คมกริบและน่าสะพรึงกลัว!

ตอนที่สิงโตล่าเหยื่อย่อมต้องใช้พลังทั้งหมด!

หลี่มู่ตอบรับทันที

"สำหรับนักรบ ฉันถือว่านายพูดมากเกินไปแล้ว"

แน่นอนว่าโอวหยางฮัวเข้าใจเหตุผลนี้ดี!

เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองพลาดในจุดนี้!

"ฉันยอมรับว่าตอนแรกตัวเองดูถูกนายไปบ้าง"

"แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงจุดจบที่นายจะต้องพ่ายแพ้"

ดวงตาของโอวหยางฮัวเปล่งประกายคมกริบ

เขาบิดคอเล็กน้อย ก้าวเท้าหนึ่งครั้ง ร่างกายพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!

หมัดค้อน!

การระเบิดพลังระยะสั้น!

ในขณะเดียวกันก็เป็นกระบวนท่าที่หลี่มู่คุ้นเคยที่สุด!

หลี่มู่กำหมัดขวาเอาไว้ด้านหลัง ราวกับลูกธนูที่ขึงสายเต็มที่

ก่อนจะพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ดั่งลูกธนูที่หลุดออกจากสาย

รวดเร็วดั่งสายฟ้า!

เสียงลมแหวกอากาศดังหวีดหวิว กระแสลมรุนแรงจนแก้มของผู้คนรู้สึกเจ็บ

ทันใดนั้นรูม่านตาของโอวหยางฮัวก็หดเล็กลง

แต่การเคลื่อนไหวของมือไม่กล้าช้าแม้แต่น้อย

"อาชาเหล็กขวางสายธาร!"

เขาขยับมือทั้งสองข้างตามแนวนอน ขึ้นลงเป็นแนวคลื่น ราวกับคลื่นที่ซัดเข้าใส่

หมัดของทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้สัมผัสกัน แต่มีพลังอ่อนนุ่มพุ่งเข้าปะทะกับหมัดค้อนของหลี่มู่อยู่เป็นระยะ ๆ!

ตึง!

หมัดตกลงบนฝ่ามือของโอวหยางฮัว

หมัดค้อนที่ถูกลดทอนพลังไปเกือบครึ่ง เพียงทำให้ร่างกายของโอวหยางฮัวสั่นเล็กน้อย และถอยหลังออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

หลี่มู่ถอยแล้วพุ่งเข้าไปใกล้

ห้าขุนเขาทะลวงฟ้า!

หมัดปราบมังกร!

อีกหนึ่งหมัดเคลื่อนไหวราวกับมังกรเหิน ทำให้ผู้คนไม่อาจคาดเดาได้

"ผ่าภูเขา!"

ภายในชั่วพริบตานี้โอวหยางฮัวไม่ถอย แต่กลับรุกเข้าไปพร้อมเอียงตัวเข้าประชิด ฝ่ามือขวาทำท่าดาบอ้อมผ่าน ‘หัวมังกร’ แล้วฟัน ‘คอมังกร’ ทันที!

หลี่มู่เปลี่ยนท่าทางทันที

หกทิศทลายพสุธา!

หมัดสยบพยัคฆ์!

ราวกับว่าตอนแรกเห็นมังกร ทว่าภายในชั่วพริบตาก็กลายเป็นเสือ!

พยัคฆ์ร้ายคำราม ขุนเขาสั่นสะเทือน!

พยัคฆ์ร้ายหันหลัง พุ่งชนฝ่ามือดาบ!

โครม!

หมัดสัมผัสกันครู่หนึ่งแล้วแยกจาก ทั้งสองฝ่ายต่างถอยหลังหลายก้าวอย่างรวดเร็ว

หลี่มู่ขยับนิ้วมือที่เจ็บปวดเล็กน้อย

มือของคนคนนี้แข็งราวกับไม่ใช่มนุษย์!

ภายในชั่วพริบตาถัดมา โอวหยางฮัวก็ก้าวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

ฝีเท้าของเขาว่องไวและแปรเปลี่ยนไปมา

"แยกหิน!"

ฝ่ามือคมดุจลูกธนูพุ่งตรงไปยังจุดสำคัญ อย่างหัวใจของหลี่มู่

ขวานผ่าภูเขาเสริมด้วยเหล็กกล้า!

ฝ่ามือผ่าขุนเขา!

หลี่มู่เองก็ตอบโต้ด้วยฝ่ามือเช่นกัน

ฝ่ามือปะทะกับคมฝ่ามือ

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านฝ่ามือของหลี่มู่ในทันที

ทว่าชายหนุ่มคล้ายไม่รู้สึกตัว เขาไม่สนใจความเจ็บปวดแม้แต่น้อย พร้อมคว้ามือของโอวหยางฮัวเอาไว้

ก่อนจะดึงโอวหยางฮัวเข้ามาประชิดตัวทันที

พร้อมกันนั้น แขนขวาก็โอบกอดเข้าไปอย่างรวดเร็ว!

ตีวงโอบล้อม ขวางกั้นเสือ!

โอบพยัคฆ์!

แม้กระบวนท่าพื้นฐานจะมีเพียงแปดท่า

แม้จะเป็นเพียงพื้นฐาน

แต่นี่คือวิชาของนักรบระดับสิบห้า!

เพียงแค่เข้าใจอย่างถ่องแท้ก็จะเป็นผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่!

ในการต่อสู้ สามารถสลับกระบวนท่าได้อย่างรวดเร็ว มันเพียงพอจะรับมือกับสถานการณ์ส่วนใหญ่ได้แล้ว!

"ฝ่ามือแยกศิลา!"

แขนขวาถูกจับเอาไว้ โอวหยางฮัวใช้ฝ่ามือซ้ายพุ่งตรงไปที่ศีรษะของหลี่มู่

ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนท่าทางทันที

ไม่!

เป็นการซ้อนกระบวนท่า!

หลี่มู่ก้าวเท้าหนึ่งก้าว เดินเข้าประชิด ในขณะเดียวกันก็ใช้แขนซ้ายออกกระบวนท่า เปลี่ยนฝ่ามือมารับตรง ๆ

ปีนเขาสำรวจอาชา!

ฝ่ามือพินิจอาชา!

ดวงตาของโอวหยางฮัวสว่างวาบขึ้นด้วยประกายแห่งความเฉียบคม ความรู้สึกภาคภูมิใจแวบผ่าน

ฝ่ามือปะทะกับสันมือ

ในขณะเดียวกัน มือขวาของเขาก็สะบัดหลุดจากพันธนาการอย่างรุนแรง แล้วใช้หมัดเปล่าพุ่งตรงไปที่หน้าอกของหลี่มู่!

"ฝ่ามือสัมผัสศิลา!"

ม่านตาของหลี่มู่หดเล็กลงทันที เขาไม่มีเวลาหลบหลีกแล้ว

และเขาก็ไม่คิดจะหลบด้วย!

หากหลบไม่ทัน ตนก็จะไม่หลบ!

ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!

หมัดค้อน!

เห็นได้ชัดว่าหมัดขวาของหลี่มู่ออกทีหลังแต่ถึงก่อน

ระเบิดพลังหมัดระยะประชิดครั้งแรก!

ราวกับฟ้าแลบ เมื่อหมัดนั้นตกลงบนหน้าอกของโอวหยางฮัว กล้ามเนื้อหน้าอกของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันถูกหมัดนี้กดลงอย่างหนัก

ในขณะเดียวกัน เกือบจะในช่วงเวลาเดียวกันนั้น

การโจมตีด้วยฝ่ามือสัมผัสศิลาของโอวหยางฮัว ก็ตกลงสู่หน้าอกของหลี่มู่แล้ว

ตึง ตึง ตึง!

หน้าอกถูกกดลง ขณะนี้หัวใจของหลี่มู่เต้นรัวราวกับถูกกระตุ้น

เขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว เลือดพลุ่งพล่าน และรู้สึกเจ็บปวดภายในหัวใจ

อีกด้านหนึ่ง โอวหยางฮัวก็ไม่ได้ไล่ตามเพื่อเอาชนะ

เช่นเดียวกัน เขาถอยหลังเพื่อเพิ่มระยะห่าง

การโจมตีด้วยหมัดค้อนนั้นไม่ใช่สิ่งที่ง่ายจะรับมือเลย!

เขาเองก็รู้สึกไม่สบายตัวเช่นกัน!

หน้าอกปวดร้าวอย่างรุนแรง!

เลือดไหลออกมาหยุดอยู่ที่ปากแล้ว แต่เขากลืนมันกลับลงไปอย่างฝืนทน

ความหยิ่งทะนงของเขาไม่อาจยอมให้ตัวเอง ถูกคนบ้านนอกทำให้กระอักเลือดได้!

"แค่ก! แค่ก!"

เลือดเริ่มไหลออกมาจากใต้หน้ากากของหลี่มู่

มือข้างนั้นหนักเหลือเกิน!

แม้แต่หัวใจก็รู้สึกราวกับจะระเบิดออกมา!

กระบวนท่าของหมอนี่ล้วนมีแบบแผน!

เห็นได้ชัดว่าโอวหยางคนนี้มีวิชาการต่อสู้!

และฝ่ามือของเขาก็อาจจะได้ฝึกฝนกำลังภายในพิเศษมาด้วย!

ความเจ็บปวดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของหลี่มู่อีกครั้ง

การเปิดประตูแปดทิศอย่างสุดโต่งในวันนี้ สร้างภาระให้กล้ามเนื้อมากเกินไป!

ส่งผลให้สภาพของหลี่มู่ย่ำแย่มาโดยตลอด!

และหลังจากทนรับฝ่ามือของโอวหยางฮัวแล้ว ยิ่งทำให้กล้ามเนื้อทั่วร่างเกือบจะประท้วงหยุดงาน!

อวัยวะภายในเองก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย!

...

"คนรุ่นหลังน่าเกรงขามจริง ๆ"

หงหยาที่อยู่ในห้องรับรองอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง สีหน้าพลันเคร่งเครียด

ไม่ถึงหนึ่งนาที คนทั้งสองก็ประมือกันไปหลายกระบวนท่า

การออกหมัดอย่างรวดเร็ว การเปลี่ยนแปลงท่าทางอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาคนดูตาลายไปหมด!

ผู้ชมจำนวนมากแทบไม่ทันได้เห็นการเคลื่อนไหว ในการต่อสู้ของคนทั้งสองเลยด้วยซ้ำ

แต่หงหยานั้นแตกต่างออกไป ด้วยสายตาแม่ทัพระดับห้าของเขา ย่อมสามารถมองเห็นได้มากกว่า

"ท่าไม้ตายของคุณชายโอวหยางนั้น สืบทอดมาจากคนคนนั้นอย่างแท้จริง"

"ท่าไม้ตายของคุณชายโอวหยาง อย่างน้อยก็ฝึกฝนจนถึงขั้นชำนาญแล้ว"

"ชำนาญเหรอครับ?" สวีเฟิงที่อยู่ข้างกายของหงหยาตกตะลึงเล็กน้อย

หงหยากล่าวเสียงเรียบว่า 

"สิ่งที่เรียกว่าชำนาญนั้นคือการแบ่งระดับ ความเชี่ยวชาญของนักรบต่อท่าไม้ตายหนึ่ง เริ่มจากเรียนรู้ เข้าใจ ชำนาญ จนถึงเชี่ยวชาญ..."