รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบบริเวณหน้าร้านอาหารริมหาดบางแสนซึ่งเป็สถานที่นัดเจรจาธุรกิจในวันนี้บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งท้องทะเลตัวร้านทั้งหมดสร้างด้วยไม้ทาทับด้วยสีขาวสะอาดตาตกแต่งด้วยเปลือกหอยและปะการังถ้าไม่สังเกตดีๆก็คงต้องนึกว่าเป็ของจริงอย่างแน่นอนคามินทร์มองคนที่เอาแต่สนใจดูนั่นนี่ไปเรื่อยราวกับเด็กๆ แล้วอดอมยิ้มกับท่าทางไม่ได้มือหนายื่นมากุมมือหญิงสาวแล้วบีบกระชับดึงให้มาเดินข้างๆ
“ปล่อย!!”ธารธาราถลึงตาใส่ร่างสูงอย่างไม่ชอบใจ
อาการขัดขืนกับน้ำเสียงห้วนสั้นของหญิงสาวเป็ตัวกระตุ้นต่อมช่างแกล้งของชายหนุ่มได้ดีนักเขาไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาที่เขาใช้มองลูกแมวขี้โมโหนั้นทั้งรักใคร่หวงแหนมันช่างแตกต่างกับเวลาที่เขามองทิชากรเหลือเกิน
“ถ้าไม่อยากให้คามน์จับมือ…”คนเ้าเล่ห์เว้นถ้อยคำหรี่ตามองเหยื่อตัวน้อยที่เกร็งตัวระแวงก่อนจะอาศัยความไวรั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน“งั้น…เอาเป็อย่างนี้แล้วกัน”เมื่อปากว่ามือก็ถึงในทันที
ธารธาราได้แต่อึ้งค้างถลึงตาโตมองราวกับเห็นสัตว์ประหลาดกับคำว่า‘อย่างนี้แล้วกัน’ของชายหนุ่มเพราะคามินทร์ไม่ได้จับมือเธอเหมือนครั้งแรกแต่กลับโอบเอวเธอเข้าไปกอดแล้วพาเดินเข้าไปในร้านราวกับคู่รัก
“คามินทร์ นี่…”
“เดี๋ยวหลงทาง”ร่างสูงก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มทั้งยกยิ้มชอบใจที่ธารธารากลายร่างเป็หินก้อนใหญ่แข็งค้างไปแล้ว
ข้ออ้างพรรค์นี้เขาก็ยังคิดออกมาได้เกินไปแล้ว เกินไปแล้วคามินทร์กลายเป็ผู้ชายหน้าหนาขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันเธอจะบ้าตายอยู่แล้วทำไมปีศาจร้ายอย่างเขาถึงได้เดินนำหน้าเธอก้าวหนึ่งเสมอ
คามินทร์ยังคงอารมณ์ดีแม้จะโดนมือเล็กๆทั้งหยิกทั้งทุบตีเขามาตลอดทางก็ตามคงแค้นมากล่ะสิยิ่งทำอะไรเขาไม่ได้ด้วยแล้วคงเจ็บใจน่าดูเลยได้แต่ขมุบขมิบปากต่อว่าอยู่ในใจมันน่าจับมาลงโทษนักแต่ความคิดของชายหนุ่มก็พลันหยุดชะงักเมื่อธารธารารีบสะบัดตัวจนหลุดจากอ้อมกอดของเขาวิ่งเข้าไปะโกอดชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นดีใจ จนคนโดนกอดแทบจะตั้งหลักรับร่างเล็กนั่นไม่ทัน
“พี่ก้อง พี่ก้องมาได้ยังไงคะมาเมื่อไหร่ ทำไมไม่เห็นบอกธาราแล้วนี่พักที่ไหนคะพี่ก้องสบายดีหรือเปล่า”คำถามรัวเร็วของหญิงสาวทำเอาก้องภพถึงกับต้องรีบเบรกตัวโก่ง
“หยุดก่อนๆ ครับคนสวยตกลงจะให้พี่ตอบคำถามไหนก่อนดีหึ!”ก้องภพยีผมหญิงสาวอย่างเอ็นดูในความช่างเจรจาโดยไม่ได้สนใจสายตาอีกคู่ที่มองมาอย่างเอาเื่
ธารธารามัวแต่ตื่นเต้นดีใจจนลืมคนที่มาด้วยกว่าจะรู้ตัวอีกทีรังสีแห่งการฆ่าฟันก็ดูเหมือนจะพลุ่งพล่านจนเธอเองยังต้องย่นคออย่างหวาดกลัวและก่อนที่พายุลูกใหญ่จะเริ่มปะทุหญิงสาวก็ต้องรีบหาทางคลี่คลายสถานการณ์เอ่ยแนะนำให้คนทั้งคู่รู้จักกัน
“เอ่อ…พี่ก้องคะนี่คามินทร์ค่ะ เป็…”
“คู่หมั้นของธารายินดีที่ได้รู้จักครับคุณก้องภพ”คามินทร์พูดแทรกไม่รอให้หญิงสาวแนะนำอะไรต่อพลางดึงร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแสดงความเป็เ้าของกับชายหนุ่มตรงหน้าห้ามยุ่ง!
“เช่นกันครับคุณคามินทร์ผมก้องภพ…คนพิเศษของน้องธารา”ก้องภพกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหวเมื่อเห็นท่าทางหึงหวงของชายหนุ่มตอนยัยธาราะโกอดเขาก็ว่าสีหน้าเลวร้ายแล้วแต่ตอนนี้เห็นทีว่าถ้าเขาจะยัดข้อหาพยายามฆ่าให้ชายหนุ่มก็ไม่ถือว่าแจ้งความเท็จแน่แต่ก็นั่นหละดูท่าทางแม่น้องสาวที่ยอมหงอไม่กล้าโต้ตอบได้แต่ส่งยิ้มแหยๆมาให้สิ ถ้าเขานึกอยากเอาคืนแทนก็คงไม่ผิดอะไรใช่ว่าเขาจะไม่รู้ความเป็มาของทั้งคู่เสียเมื่อไหร่
“แต่แหม…จะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือครับคุณคามินทร์ที่บอกว่าน้องธาราเป็คู่หมั้นผมยังไม่ยักกะเห็นแหวนสักวงอย่างนี้ผมจะเชื่อได้ยังไงจริงไหมคะเด็กดีของพี่ก้อง”น้ำเสียงทุ้มห้าวดัดเสียจนหวานเลี่ยนของก้องภพถามความคิดเห็นของน้องสาวนอกไส้ทั้งยังส่งสายตาหวานเชื่อมอย่างไม่เกรงใจแถมยังกล้ายักคิ้วยียวนให้ร่างสูงอย่างไม่กลัวตาย
“เออ พี่ก้องพอดีธารานัดลูกค้าเอาไว้น่ะค่ะงั้น…”สถานการณ์ไม่สู้ดีหญิงสาวได้แต่คิดหาทางออกจนหัวหมุนข้ออ้างนี้น่าจะทำให้วิกฤตนี้ผ่านพ้นไปได้
“อ่อ”ก้องภพเหลือบมองเอกสารในมือหญิงสาวก็ได้แต่ลอบยิ้มในใจ“ถ้าน้องธาราหมายถึงตัวแทนจาก เพิร์ลกรุ๊ปพี่ว่าเรามานั่งกินมื้อเที่ยงริมทะเลด้วยกันสักมื้อดีไหมคะ”
“ห๊า!”หญิงสาวได้แต่อ้าปากค้างที่แรกก็ไม่เข้าใจแต่พอก้มลงดูกำหนดการนัดหมายถึงได้รู้ว่าพี่ชายนอกไส้ของเธอกำลังพูดถึงเื่อะไรอยู่
“มาค่ะน้องธารามานั่งกับพี่ก้องตรงนี้ดีกว่าเราไม่ได้เจอกันตั้งนานพี่มีเื่จะคุยด้วยเยอะแยะเลย”ใบหน้าขาวตี๋ตามแบบฉบับลูกคนจีนพูดจาคะขาได้อย่างคล่องปากแถมมือก็ยังไวราวกับปลาหมึกลากแขนหญิงสาวมานั่งข้างตนเองอย่างถือวิสาสะเอาอกเอาใจธารธาราประหนึ่งว่าที่แห่งนี้มีเพียงสองเราคนอื่นล้วนเป็อากาศ
“อ้าว คุณคามินทร์ไม่นั่งเหรอครับ”พอจัดแจงที่นั่งของตัวเองเสร็จแล้วคนช่างยั่วก็ทำทีเป็นึกขึ้นได้ว่ายังมีชายหนุ่มอยู่ด้วยอีกคน
ไม่มีสัญญาณตอบรับมีเพียงเสียงกัดฟันดังกรอดรอดมาเป็ระยะๆคนมินทร์จ้องหน้าก้องภพอย่างไม่เป็มิตรหากไม่ติดว่าอีกฝ่ายเป็ตัวแทนบริษัทคู่ค้ารายใหญ่ที่เขา้าจะเจรจาธุรกิจด้วยไม่แน่ว่าป่านนี้เขาคงกระทืบให้หน้าตี๋ั้แ่หญิงสาวข้างกายวิ่งเข้าไปกอดมันแล้วเหอะ!ทำเป็แนะนำตัวเป็พิธีการทำไมเขาจะจำมันไม่ได้ไอ้ตี๋หน้าตากวนบาทาที่คอยตามธารธารายังกับลูกหมาตามนายคนนี้
“เอ่อ…ธาราว่าเรามาคุยเื่งานกันดีกว่าไหมคามน์เสร็จแล้วจะได้สั่งอาหารมาทานกันธาราหิวแล้ว”ธารธาราใจสั่นหวั่นว่าจะมีเื่พยายามแก้สถานการณ์ตรงหน้าอย่างเร่งด่วนลองฮึ่มฮั่มใส่กันแบบนี้อีกไม่นานคามินทร์คงได้ลุกขึ้นมาหักคอพี่ชายต่างสายเืของเธอแน่ๆ“พี่ก้อง พอได้แล้วค่ะคามน์โกรธแล้ว”หญิงสาวกระซิบเสียงเบาส่งสายตาอ้อนวอนไปยังก้องภพให้หยุดหาเื่ชายหนุ่มเสียที
“อะไรนะคะธาราของพี่ก้องหิวแล้วเหรอคะงั้นสั่งอาหารก่อนดีไหมเดี๋ยวเด็กดีของพี่ก้องจะเป็ลมเอาเสียก่อนดูสิหน้าซีดไปหมดแล้ว”ก้องภพไม่ยอมรามือหาเื่ใส่ตัวไม่หยุดมือหนาเอื้อมไปลูบใบหน้าสวยที่ตอนนี้ซีดลงอย่างที่เขาว่าจริงๆแต่สาเหตุคงจะใช่เพราะหิวข้าวแน่นอนแต่กลัวว่าจะต้องพาใครคนใดคนหนึ่งไปส่งโรงพยาบาลมากกว่า
“ขอบคุณในความหวังดีนะครับคุณก้องภพแต่ผมดูแลคู่หมั้นของผมได้คงไม่ต้องลำบากคนอื่น”คามินทร์เน้นคำว่า‘คนอื่น’ ตอกกลับ‘ฮึ!น้องธาราของพี่ก้องฝันไปเถอะไอ้ตี๋’แม้จะยังห่ำหั่นกันอย่างดุเดือดแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่วายหันมาแยกเขี้ยวใส่หญิงสาวแถมยังพูดจาหวานเลี่ยนเลียนแบบก้องภพจนธารธาราถึงกับขนลุก
“ธาราคะไปที่รถเป็เพื่อนคามน์หน่อยได้ไหมครับคามน์ว่าคามน์ลืมเอกสาร”
ธารธาราเหล่มองหน้าชายหนุ่มที่แม้จะเอ่ยปากขอร้องเสียงออดอ้อนแต่สายตากลับบังคับขู่เข็นเธออย่างเห็นได้ชัดโธ่!จะกัดกันทำไมต้องลากเธอเข้าไปร่วมด้วยก็ไม่รู้
“งั้นเดี๋ยวธารามานะคะพี่ก้องสั่งอาหารก่อนได้เลย”ธารธาราแม้จะพูดด้วยถ้อยคำธรรมดาแต่ดวงตากลับถลึงใส่ก้องภพอย่างแง่งอนริมฝีปากแดงได้แต่พะงาบๆต่อว่าพี่ชาย
ในขณะที่คามินทร์เดินอ้อมโต๊ะมารั้งร่างหญิงสาวให้ลุกขึ้นแม้จะฝืนบังคับให้รอยยิ้มดูอบอุ่นแต่ใครมองก็ยังเห็นว่ารอยยิ้มนั้นมันแสยะโชว์เขี้ยวเสียมากกว่า
“อย่าไปนานนะคะธาราพี่กลัวคิดถึง”ก้องภพยังไม่วายแหย่หนวดเสือที่หันขวับมาทันทีแถมยังทำท่าจะปรี่เข้ามาหาอย่างห้ามใจไม่อยู่แล้ว
มือหนากระชากแขนคนข้างๆลากออกไปอย่างรวดเร็วจนเท้าเล็กๆ ก้าวเดินไม่ทันกลายเป็ว่าธารธาราต้องอยู่ในสภาพวิ่งตามคนหน้าั์ไปติดๆ
“เห้อเห็นทีมาเมืองไทยคราวนี้คงมีเื่สนุกๆให้ทำเยอะแยะ สงสัยต้องหาแนวร่วมซะแล้ว”
ชายหนุ่มใช้สมองวางแผนเสร็จสรรพก็รีบหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขปลายทางที่คุ้นเคยทันทีเื่สนุกๆแบบนี้จะให้เพื่อนร่วมอุดมการณ์ของเขาพลาดได้ยังไงแทบจะอดใจรอไว้ไม่ไหวแล้วและเมื่อได้รับการตอบสนองจากปลายสายใบหน้าขาวตี๋ภายใต้แว่นกรอบดำก็ยกยิ้มมาดร้ายท่อนเพลงสากลถูกฮัมออกมาเป็จังหวะอย่างอารมณ์ดีคราวนี้แหละจะได้รู้สักทีว่าใครจะปากแข็งกว่ากัน
อีกด้านหนึ่งคามินทร์เดินตัวปลิวมาด้วยอารมณ์ร้ายที่ร้อนรุ่มสุ่มอยู่ในอกลากหญิงสาวมายังซุ้มไม้เลื้อยข้างๆลานจอดรถซึ่งพอจะหลบจากสายตาคนอื่นๆได้ แม้อากาศใต้ร่มไม้จะเย็นกว่าทั้งยังมีกลิ่นดอกโมกหอมฟุ้งช่วยทำให้ผ่อนคลายแต่ก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสงบลงได้เลย
ธารธารามองชายหนุ่มเดินไปเดินมาพยายามระงับอารมณ์อย่างหวาดๆเพราะไม่รู้ว่าคามินทร์จะเอายังไงแน่ หญิงสาวหันซ้ายแลขวาหาทางหนีที่ไล่ให้ตัวเองด้วยรู้ว่าหากเขาไม่สามารถสงบใจลงได้คงต้องหาเื่มาลงเอากับเธอแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันการเมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอท่าทีขึงขังธารธาราหลับตาเกร็งตัวอย่างยอมรับชะตากรรมวันนี้ต้องโดนหักคอจิ้มน้ำพริกแน่ๆก็ท่าทางโมโหซะขนาดนั้น‘ทำไงดีคิดสิยัยธารา’
“เป็อะไรหลับตาทำไม”คามินทร์มองหญิงสาวอย่างโกรธจัดนี่รังเกียจเขาขนาดไม่อยากเห็นหน้าเลยเหรอมือหนากระชากร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน
“อย่านะ”ธารธาราหวีดร้องอย่างใดิ้นรนชนิดลืมตายจนคนที่คิดว่าจะจัดการกับร่างเล็กต้องเป็ฝ่ายรวบตัวเธอเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายตัวเขาแทน
“ทำบ้าอะไรเนี่ยธาราฉันเหนื่อยแล้วนะ”ชายหนุ่มตวาดหญิงสาวที่จ้องเขาตาวาวแถมหมัดน้อยๆ ยังกำแน่นพร้อมสู้หากเขาขยับตัว
“ก็นาย…จะทำอะไรฉันล่ะ”แม้จะขึ้นเสียงตอบกลับพยายามวางท่าว่าไม่กลัวเขาแต่เสียงก็ยังเบากว่ายุงยกพวกตีกันเสียอีก
“ฉันเนี่ยนะจะทำอะไรเธอ”ชายหนุ่มกรอกตามองบนคล้ายเอือมระอาอยู่ในทีเขาอยากจะบ้าตายกับความคิดของยัยตัวแสบ
ธารธาราเห็นชายหนุ่มเงียบไปจึงปลายตามองว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พอสบกับดวงตาคมที่จ้องเธออย่างค้นหาก็หลบสายตาแทบไม่ทันเธอขี้ขลาดขนาดนี้ได้ยังไงก็แค่คามินทร์ไม่ใช่หรือไงทำไมต้องกลัวเขาด้วยค่อนขอดตัวเองอยู่ในใจทั้งหงุดหงิด เจ็บใจตัวเองจึงไม่ทันได้ฟังคำถามที่เธอเหมือนจะได้ยินอะไรตุ๊ดๆแว่วๆ
“อะไรนะ นายว่าอะไรตุ๊ดๆ”
“อย่ามาแกล้งสมองเสื่อมตอบมาเธอกล้าดียังไงถึงวิ่งไปกอดไอ้ตี๋แต๋วแตกนั่นต่อหน้าฉัน”คามินทร์จ้องหญิงสาวรอคำตอบด้วยทีท่าคุกคามเส้นเืของเขาเต้นตุ๊บๆจนเขารู้สึกได้เขาโกรธจนไม่รู้จะโกรธอะไรแล้วถ้าไม่ติดว่าเขาความจำยังไม่เลอะเลื่อนเมื่อเช้าเขาทำผิดไปที่ทำร้ายธารธาราป่านนี้เขาคงเผลอตัวจับหญิงสาวที่เชิดหน้าอวดดีอยู่ตอนนี้ฟาดก้นอีกหนก็ได้“จะตอบไม่ตอบธารา”
ธารธารายังคงเงียบไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ชายหนุ่มที่เอาแต่ตะคอกกดดันราวกับเธอเป็ลูกไก่ในกำมือ‘ะโให้คอแตกตายไปเลยคนนิสัยเสีย’หญิงสาวคิดอย่างโมโหกับพฤติกรรมของชายหนุ่มโดยไม่ทันได้เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปไม่อย่างนั้นเธอคงต้องคิดเสียใหม่ที่จะใช้ไม้แข็งกับเขา
“รู้ไหมว่าคนที่ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิดต้องโดนลงโทษยังไง”ชายหนุ่มกระซิบลงใกล้ๆใบหูขาวเนียนแล้วแกล้งกัดจนธารธาราต้องหันมาถลึงตาใส่แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะทันได้ต่อว่าริมฝีปากได้รูปก็ฉวยฉกริมฝีปากบางที่พร้อมจะเอ่ยบริพาทเขาอย่างรู้ทัน
“อย่าเม้มปากนะธาราไม่งั้นฉันจะจูบได้ยังไง”
คามินทร์มองหญิงสาวที่ยังหลับตาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างครุ่นคิดแล้วยกยิ้มร้ายกาจมือหนาร้อนผ่าวค่อยๆลูบไล้ลงไปยังท่อนขาขาวเนียนที่โผล่พ้นขอบกระโปรงอย่างยั่วเย้าธารธาราลืมตาโพลงมองชายหนุ่มด้วยความใมือข้างนึงพยายามไขว่คว้ามือซุกซนที่หลบหลีกได้อย่างว่องไวจนหญิงสาวอดเผยอริมฝีปากเตรียมบริพาษเขาเสียไม่ได้โดยไม่รู้ว่านั่นเป็สิ่งที่หมาป่าจอมเ้าเล่ห์รอคอย
“อื้อ…”
ปลายลิ้นอุ่นร้อนรุกเร้าซุกซอนจนร่างบางที่ไม่ประสาอ่อนระทวย จุมพิตร้อนร้ายกาจของเขาทำเอาหญิงสาวสั่นสะท้านจนแทบทรงตัวไม่อยู่หากไม่ได้อ้อมกอดของชายหนุ่มป่านนี้เธอคงจะร่วงลงไปกองกับพื้นแล้วเป็แน่คามินทร์ถอนริมฝีปากออกมาช้าๆอย่างแสนเสียดายเมื่อหญิงสาวเริ่มต่อต้าน
“นั่นคามน์หรือเปล่า”
เสียงทักจากด้านหลังทำเอาธารธาราสะดุ้งโหยงผลักชายหนุ่มออกให้พ้นตัวแต่ก็ยังไม่วายอาศัยร่างสูงเป็กำบังจัดเสื้อผ้าหน้าผมอย่ารวดเร็วก่อนโผล่หน้ายิ้มแย้มออกมาทักทาย
“กะ...กันต์มาทำอะไรที่นี่”ธารธาราทำหน้าใสซื่อส่งยิ้มหวานให้เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้น้ำเสียงจะยังมีพิรุธอยู่ก็ตามแต่พอเห็นสายตาวิบวับรู้ทันก็เกิดอาการเก้อกระดากจนวางตัวไม่ถูก
“ทำไม ฉันมาทำอะไรๆที่นี่ไม่ได้หรือไงหรือว่ามีแต่พวกแกที่มาทำอะไรๆได้แค่สองคน”กันต์หรือกันตพลเพื่อนสุดที่รักของทั้งคู่แกล้งถามอย่างมีเลศนัยแม้จะยังใกับภาพที่ได้เห็นนี่จะเรียกว่ามีบุญตาได้ใช่ไหม“แล้วตกลงแกสองคนมาทำ…อะไรกัน”
“มาคุยงานกับลูกค้าน่ะ”ธารธาราตอบเสียงเบาทั้งยังก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา“เอ๊ะ!อย่าบอกนะว่ากันต์มาหาพี่ก้องน่ะ”เหมือนจะเพิ่งนึกได้ธารธารารีบเงยหน้าขึ้นถาม
“ใช่สิแกเจอก้องแล้วเหรอ”กันตพลทำหน้าเหรอหราคล้ายกับไม่รู้อะไรมาก่อนรางวัลออสการ์ปีนี้ต้องเป็ของฉัน
“เจอแล้วฉันก็เพิ่งรู้ว่าลูกค้าที่จะมาคุยงานด้วยก็คือพี่ก้องนี่แหละ”สองคนเดินควงแขนคุยกระหนุงกระหนิงกันมาตามทางไม่สนใจชายหนุ่มที่เดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ
“แหม บังเอิญจริงนี่เรียกว่าพรหมลิขิตใช่ไหมเนี่ยอย่างนี้จะมีลุ้นไหมก้องเขารอแกมาหลายปีแล้วนะ”ปากคนชอบหาเื่พูดเหลวไหลได้เป็คุ้งเป็แควไม่สนสายคามุ่งร้ายจากด้านหลังหรือกระทั่งมือเล็กๆที่หยิกแขนเขาจนช้ำไปหมดนี่ด้วย
“กันต์ พูดอะไรอยากตายหรือไง”ธารธารากระซิบเสียงเบาไม่กล้ากระทั่งเหลียวไปมองด้านหลัง
“กันต์คิดถึงจริง”เดินเข้ามาด้านในร้านไม่นานก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยทักด้วยความดีใจกันตพลชายหนุ่มหัวใจสีชมพูก็สะบัดแขนธารธาราที่ควงกันมาดีๆทิ้งวิ่งกางแขนเข้าสู่อ้อมกอดของชายหนุ่มสุดเนี้ยบที่ยืนกางแขนรออยู่
จะว่าเื่ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามคนทั้งธารธารากับก้องภพนั้นคงต้องย้อนไปเมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายต้องบอกก่อนว่าทั้งก้องภพกับกันตพลนั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน จึงแก่ว่าธารธาราเพียงหนึ่งปีแต่ด้วยพวกเขาทั้งคู่ถูกคอกันมากลำดับาุโจึงถูกปัดทิ้งไปทันทีแต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็สนิทสนมกันมากมองตาเป็รู้ใจว่าอีกฝ่าย้าอะไรเลยทีเดียว
“ว่าแต่หาของเจอไหมครับคุณคามินทร์”ผละจากกันตพลก็หันมาถามชายหนุ่มที่ยืนโอบเอวธารธาราด้วยน้ำเสียงแสดงตัวว่าเป็อริอย่างไม่กั๊กฟอร์มยังทำเป็มองไม่เห็นท่าทางแสดงความเป็เ้าของนั่นด้วยกองหนุนเขามาแล้วยังต้องกลัวอะไรอีกคราวนี้ก็มาดูเถอะว่าใครกันแน่ที่จะเป็คนดิ้นพล่านก่อนกัน
“ไม่…”
ยังไม่ทันที่คามินทร์จะได้ตอบก้องภพก็พูดแทรกกับคนข้างตัวราวกับอีกฝ่ายไม่มีตัวตนชนิดไม่ไว้หน้า
“ทำไมไปนานจังคะธาราปล่อยให้พี่ก้องรอตั้งนานแบบนี้ต้องโดนทำโทษนะรู้ไหม”ก้องภพถามหญิงสาวเสียงอ่อนเสียงหวานเดินเข้ามาจูงมือธารธาราแล้วจัดให้นั่งลงข้างๆตัวเองแถมกันตพลก็แสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้รีบนั่งลงข้างคามินทร์อย่างรู้งาน
‘จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม’คามินทร์สูดหายใจเข้าระงับใจตัวเองรอให้เซ็นสัญญาจบก่อนเถอะ
“ธาราว่าเราคุยเื่งานกันก่อนเลยดีไหมคะพี่ก้อง”ธารธาราส่งสายตาอ้อนวอนท่าทางเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
“เอางั้นก็ได้นี่เป็เอกสารสัญญาร่วมลงทุนธารากับคุณคามินทร์ตรวจสอบดูก่อนครับนายของผมยังไม่สะดวกมาดูงานด้วยตัวเองแต่ก็ให้อำนาจผมตัดสินใจแทนได้เลยข้อนี้คงไม่มีปัญหาอะไรนะครับส่วนรายละเอียดอื่นๆยังคงเหมือนที่เคยตกลงกันเอาไว้”ก้องภพอธิบายเสริมรายละเอียดซักถามข้อมูลต่างๆใช้เวลาไม่กี่ชัวโมงการเซ็นสัญญาในวันนี้ก็จบลงอย่างราบรื่นและใช่การเซ็นสัญญาราบรื่นอย่างไม่มีอุปสรรคแต่าที่จับมือกันสงบศึกเมื่อหลายชั่วโมงที่ผ่านมากำลังจะถูกฉีกในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว
“เอ๊ะเมื่อก่อนเ้านายพี่ก้องเขาทำอะไรหรือคะทำไมถึงหันมาสนใจธุรกิจจิวเวอรี่ได้”ความคลุมเครือบางอย่างทำให้ธารธาราอดสอดปากถามขึ้นไม่ได้
“เอาเป็ว่าผมจะให้เลขาแจ้งหมายกำหนดการประชุมให้คุณในอีกสามวัน”คามินทร์ส่งสายตาดุหญิงสาวไม่ให้ถามซอกแซกเขาเองก็รู้เื้ัของคู่สัญญารายใหม่นี้ดีแต่สิ่งสำคัญที่ทำให้เขายอมลงทุนด้วยนอกเหนือจากความคุ้มค่าในการทำธุรกิจกับฝ่ายตรงข้ามแล้วคือเื่ของทิชากร
“คุยงานกันเสร็จหรือยังกันต์จะได้สั่งให้เขาเอาอาหารมาสักที”กันตพลเรียกร้องความสนใจขับไล่บรรยากาศเป็งานเป็การทิ้งทั้งยังยกเื่อาหารมาบังหน้าเพราะหลังจากคุยงานให้เป็ที่เข้าใจกันทั้งสองสองฝ่ายแล้วทั้งคามินทร์กับก้องภพต่างก็ยังนั่งนิ่งจ้องกันไปมาไม่เลิก
“จริงสิ คุณลุงกับคุณป้าสบายดีไหมพี่ไม่ได้เจอท่านนานมากแล้ววันไหนต้องหาโอกาสไปกราบท่านสักหน่อย”ก้องภพทำท่าไม่ยี่หระหันมาคุยกับธารธาราที่เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาจากคนฝั่งตรงข้าม
“คุณพ่อคุณแม่ก็สบายดีค่ะวันนี้เย็นๆก็กลับมาจากฮันนิมูนแล้ว”คนพูดหน้าตาแจ่มใสขึ้นเป็กองเมื่อเอ่ยถึงบุพการีทั้งสองที่กำลังจะกลับมา
“งั้นเดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วธาราไปเป็เพื่อนพี่ซื้อของหน่อยสิคะวันนี้ว่างใช่ไหม”ก้องภพชวนคุยกันหนุงหนิงราวกับโลกนี้มีเพียงสองเราขนาดกันตพลที่เป็ฝ่ายหนุนหลังยังลอบเบ้ปากไม่หยุด
“คงจะไม่สะดวกหรอกครับเพราะเดี๋ยวเราต้องไปธุระกันต่อ”คามินทร์ขัดขึ้นกลางปล้องเรียกว่ามารยาทหายวับไปกับตาเลยทีเดียวจ้องหญิงสาวบังคับด้วยสายตาห้ามขัด ห้ามแย้ง
“ธุระอะไรนายไม่เห็นบอก”ธารธารานึกโมโหขึ้นมาจึงไม่ยอมเชื่อฟังั้แ่เช้าเธอตกเป็เบี้ยล่างเขาตลอดสายตาขมขู่นั่นเมินเสียเถอะว่าเธอจะกลัว
“ก็บอกเธออยู่นี่ไง”พอโดนท้าทายจากหญิงสาวอารมณ์ของชายหนุ่มยิ่งขึ้นรวดเร็ว
กันตพลเห็นท่าไม่ดีต้องรีบคว้าตัวชายหนุ่มที่กำลังจะลุกไปหาธารธาราดึงให้นั่งลงเปลี่ยนเื่ชวนคุยตักอาหารบริการคนโน้นทีคนนี้ทีเป็อันกินข้าวกันไม่รู้รสคอยระแวงว่าคามินทร์จะอาละวาดขึ้นเมื่อไหร่เขารู้ฤทธิ์เ้าคนขี้หึงนี้ดีไม่ว่าอะไรที่เกี่ยวข้องกับธารธาราหมอนี่ไม่เคยฟังอะไรขอกระทืบไว้ก่อนจบเื่แล้วค่อยมาว่ากัน
คนที่อยู่ในทุกเหตุการณ์อย่างกันตพลจดจำวีรกรรมได้ดีอย่างเมื่อตอนปีสอง วันนั้นเขาธารธารา และทิชากรนั่งรอชายหนุ่มที่กำลังสอบอยู่ก็มีรุ่นน้องต่างคณะมาขอให้ธารธาราและทิชากรร่วมแสดงละครรณรงค์ลดความรุนแรงในเด็กและผู้หญิงโดยให้ต่อบทกันตรงนั้นเพราะเป็่สอบคนจึงไม่พลุกพล่านธารธารากำลังแสดงได้ถึงอารมณ์ของหญิงสาวที่ถูกทำร้ายคามินทร์ที่เพิ่งเดินลงมาจากตึกเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้ามาตะลุมบอนกับน้องนักแสดงจนเืตกยางออก
พอแยกคามินทร์ออกมาได้พวกเขาล้วนช่วยกันอธิบายเหตุการณ์ให้ชายหนุ่มฟังแต่กลับโมโหใส่พวกเขาเสียยกใหญ่ธารธาราชดใช้ค่าเสียหายให้รุ่นน้องคนนั้นพร้อมทั้งขอโทษขอโพยและรับปากว่าจะแสดงละครให้ก็เหมือนเื่จะจบแต่พอวันที่ต้องถ่ายงานแค่คามินทร์เห็นชุดเสื้อสายเดี่ยวกางเกงขาสั้น ที่ธารธาราใส่ออกมาก็อาละวาดเสียจนทุกคนถ่ายงานไม่ได้ทิชากรจำต้องเป็คนแสดงแทนแต่คราวนี้คามินทร์กลับไม่ว่าอะไรเลยสักคำทั้งที่ทิชากรได้ชื่อว่าเป็คนรัก
“ออ เกือบลืมไปเลยนี่ของฝากค่ะพี่จำได้ว่าธาราชอบน้ำหอมกลิ่นนี้ใช่ไหมคะ”ก้องภพยื่นถุงของฝากให้กันตพลเสร็จก็หยิบกล่องน้ำหอมแบรนด์ดังออกมาพิสูจน์กลิ่น“อืม กลิ่นเดิมเลยแสดงว่าพี่ยังรู้ใจธาราที่สุด”ใบหน้าขาวตี๋หล่อเหลายิ้มกว้างเมื่อการพิสูจน์ของเขาคือการก้มลงไปดมจนปลายจมูกโด่งเกือบชิดแก้มนวล
ธารธารานั้นแข็งเป็หินไปแล้วส่วนกันตพลก็ใจนเหงื่อตกไม่กล้าหันไปมองคนข้างตัวแม้แต่นิดเดียว
“ไอ้เวรเอ้ย...”คามินทร์ผุดลุกถลาเข้าหาก้องภพอย่างเร็วไม่สนเสียงหวีดร้องใของใครอีก
แลกหมัดกันไปได้คนละทีกันตพลกับธารธาราก็รีบเข้ามารั้งทั้งคู่ให้แยกกันไปคนละทางด้วยความยากลำบาก
“ก้องออกไปก่อนเรากับยัยธาราจะจับคามินทร์ไว้ไม่ไหวแล้วนะ”กันตพลไล่ก้องภพให้ออกไปจากบริเวณนั้นให้เร็วที่สุดถ้าปล่อยให้วัวกระทิงสองตัวสู้กันต่อไม่แคล้วคงต้องซ่อมร้านให้แทนการจ่ายแค่ค่าถ้วยชามที่แตก
“’งั้นพรุ่งนี้ตอนเย็นพี่ไปทานข้าวด้วยนะคะธารา”ก้องภพยังไม่วายยั่วคามินทร์แถมยังเดินล้วงกระเป๋าผิวปากสบายอารมณ์ออกไปอย่างเอื่อยเชื่อยไม่เห็นความร้อนอกร้อนใจของกันตพลกับธารธาราอยู่ในสายตา
“ปล่อย!!”คามินทร์สะบัดธารธารากับกันตพลจนหลุดหมายจะเดินตามหาชายหนุ่มที่เขาหมายหัวเอาไว้
แเื่ที่มาใช้บริการร้านอาหารต่างมองร่างสูงอย่างสนใจใคร่รู้แม้จะไม่เห็นเหตุการณ์แต่เสียงเอะอะโวยวายก็ดังเข้ามาจนถึงโถงใหญ่ของร้านยังดีที่เกิดเหตุด้านนอกทั้งยังเป็โซนส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพีจึงไม่มีใครทันได้ถ่ายคลิปเอาไว้ไม่อย่างนั้นคงก่อความเสียหายให้บริษัทยกใหญ่
“คามน์ คามน์กลับบ้านกันเถอะนะธาราไม่ไปก็ได้”ธารธาราวิ่งตามมารั้งชายหนุ่มเธอรู้นิสัยเขาดีและก็รู้จักก้องภพดีเหมือนกันเห็นท่าทางแบบนั้นใช่จะยอมใครที่ไหน
“กันต์มันอยู่ไหน”คามินทร์หันไปเล่นงานกันตพลที่ตามออกมาเป็คนสุดท้ายหลังจากเคลียร์ค่าเสียหายเสร็จ
ด้านกันตพลเองก็ละล้าละลังเพราะหาก้องภพไม่เจอกลัวว่าอีกฝ่ายจะบ้าดีเดือดโผล่ออกมาตอนนี้
“ไม่เอานะคามน์กลับกันเถอะ”ธารธาราลากชายหนุ่มที่ยังยื้อยุดไม่ยอมกลับง่ายๆออกมาจนถึงลานจอดรถอย่างยากลำบากท่ามกลางไทยมุ่งที่ชะเง้อชะแง้ดูเหตุการณ์
คามินทร์ยืนจ้องธารธาราเขม็งพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อระงับสติอารมณ์ตัวเองอยู่เป็นานแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยมือหนาคว้าร่างหญิงสาวยัดใส่รถแล้วปิดปะตูเสียงดังขับรถออกจากร้านอาหารด้วยความเร็วพอๆ กับอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นไม่จางหายจนร่างบางที่นั่งข้างๆหวั่นใจ ท้ายรถยนต์คันหรูที่เพิ่งแล่นออกไปราวกับพายุปรากฏร่างชายหนุ่มที่ยืนหลบมุมอยู่ด้านหลังซุ้มคนหนึ่งหัวเราะอย่างชอบใจกับอีกคนที่ยืนจับหัวใจตัวเองที่เกือบจะวายด้วยใบหน้าซีดเซียว
“ไม่ตลกเลยนะก้องยัยธาราจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้”กันตพลหันมาดุชายหนุ่มขนาดซับเืที่ปากยังมีหน้ามายืนหัวเราะอยู่ได้มันน่าปล่อยให้โดนกระทืบนักเชียว
“เอาน่ากันต์ไอ้หมอนั่นไม่ทำอะไรยัยธาราหรอกอย่างมากก็แค่…รอเลี้ยงหลาน”ก้องภพยังคงพูดหยอกล้อไม่มีทีท่าว่าจะสำนึกก่อนจะง้องอนโดยการโค้งตัวผายมือเชิญอีกฝ่ายให้เดินกลับไปด้านในตัวร้านเพื่อฉลองให้กับผลงานของเขาที่ได้รับการตอบรับอย่างสวยงามจากนายคามินทร์
ก้องภพไม่ได้เดินตามกันตพลเข้าไปในทันทีแต่หันกลับไปมองยังเส้นทางที่รถคันหรูเพิ่งจากไปรอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏอยู่บนมุมปากเมื่อนึกถึงครั้งแรกที่ได้พบธารธาราเขาที่ไม่เคยเชื่อในเื่ของความรักกลับตกหลุมรักสาวน้อยที่รุ่นน้องพามาแนะนำให้รู้จักยิ่งนานวันความสนิทยิ่งเพิ่มขึ้นจนเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าในวันหนึ่งเขาจะกล้าสารภาพรักกับเธอไปตรงๆธารธาราในวันนั้นยังคงยิ้มให้กับเขาและบอกเพียงแค่ว่าเธอรักเขาเสมือนพี่ชายเพราะหัวใจของเธอมีเ้าของแล้วแม้เขาจะผิดหวังแต่ความสัมพันธ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาในชั่วระยะเวลาสั้นๆกลับไม่จางหาย
กระทั่งวันที่เขาเห็นเธอร้องไห้เป็ครั้งแรกหญิงสาวไม่ยอมเล่าอะไรสักนิดเพียงแค่ขอให้เขาเล่าเื่ตลกให้ฟังเพื่อเธอจะได้กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้งแม้เขาจะยอมทำตามแต่หลังจากนั้นใบหน้าสวยหวานที่มักมีรอยยิ้มสดใสกลับทำได้เพียงยิ้มแกนๆดวงตาที่เคยส่องประกายความสุขกลับหม่นหมองครั้นเขาคาดคั้นกันตพลจนได้รู้ความจริงแม้เขาเองจะอยากช่วยแค่ไหนแต่ธารธารากลับไม่รับน้ำใจนั้น
ก้องภพก้มมองผ้าเช็ดหน้าในมืออย่างนึกขันเพราะมันเขาจึงได้รู้จักกับคามินทร์เป็ครั้งแรกร่างสูงที่พุ่งเข้ามาหาในห้องสโมสรนักศึกษายามนั้นเขาต้องยอมรับกับตัวเองเลยว่า‘กลัว’ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาดูคล้ายกับสามารถฆ่าเขาด้วยสายตาให้ตายอยู่ตรงนั้นหมัดที่ง้างพร้อมจะประทุษร้ายถูกยื้อไว้ด้วยเสียงห้ามของกันตพลที่วิ่งตามเข้ามาทั้งยังรีบเข้ามาลากชายหนุ่มออกไปเหลือไว้เพียงสายตาของเพื่อนร่วมคณะที่ยืนมองเขาด้วยสายตาตกตะลึง
2K
