เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่สะท้อนผ่านอุโมงค์หินเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เซนหมอบต่ำลงในเงามืดด้านหลังโขดหินขนาดใหญ่ ทักษะ การสำรวจและวางผังเมือง ???? ยังคงรายงานความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศและโครงสร้างรอบตัวอย่างต่อเนื่อง หัวใจของเขาเต้นแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะนี่คือ 'ตัวแปร' แรกที่อยู่นอกเหนือการคำนวณของระบบ
"ระบบ... ระบุจำนวนและระดับภัยคุกคาม" เซนสั่งการผ่านความคิด
[วิเคราะห์คลื่นเสียงและอุณหภูมิความร้อน...]
จำนวน: 5 ราย (สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์)
สถานะทางกายภาพ: ขาดสารอาหารขั้นรุนแรง (Critical), กล้ามเนื้อล้า 85%
ระดับภัยคุกคาม: ต่ำ (เนื่องจากสภาพร่างกายที่ไม่พร้อมต่อการต่อสู้)
เมื่อกลุ่มคนเ่าั้เลี้ยวโค้งเข้ามาในรัศมีแสงของพฤกษาเรืองแสง เซนจึงได้เห็นภาพที่ชัดเจน พวกเขาไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็กลุ่มคนที่ดูเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด มีทั้งชายร่างกำยำที่มีหูแหลมโผล่พ้นผมเผ้ายุ่งเหยิง และคนแคระที่มีเคราเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเื ทุกคนสวมตรวนเหล็กหนาหนักที่ข้อมือและข้อเท้า ซึ่งแต่ละก้าวที่เดินจะเกิดเสียงโลหะลากพื้นดัง แกรก... แกรก... ชวนหดหู่
"น้ำ! มีน้ำจริงๆ ด้วย!" ชายหูแหลมคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยเสียงแหบพร่า เขาพุ่งตัวไปที่ตาน้ำที่หุ่นยนต์แมงมุม 01 เพิ่งเจาะไว้
"ช้าก่อน! มีบางอย่างผิดปกติ" คนแคระที่ดูจะเป็หัวหน้ากลุ่มยกมือปราม ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หุ่นยนต์แมงมุม 01 ที่ยังคงยืนนิ่งทำหน้าที่ป้องกันพื้นที่ "นั่นมัน... ตัวอะไรน่ะ? เครื่องจักรกลงั้นรึ? หรือว่าเป็กับดักของพวกอาณาจักรแสง!"
เซนรู้ดีว่านี่คือจังหวะที่เขาต้องปรากฏตัว หากปล่อยให้ความระแวงครอบงำ เขาจะเสียโอกาสในการเจรจา เขาค่อยๆ เดินออกจากเงามืด พร้อมกับขยับมีดจักรกลเวทให้เห็นแสงสีฟ้าจางๆ เพื่อเป็การข่มขวัญเล็กน้อย
"มันไม่ใช่กับดัก... แต่เป็สมบัติของข้า" เสียงของเซนกังวานทับซ้อนกับความเงียบของถ้ำ
กลุ่มทาสสะดุ้งสุดตัว พวกเขาถอยกรงุ้มไปรวมกลุ่มกันด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกล่า "มนุษย์? เ้าชายงั้นรึ? ดูชุดนั่นสิ... เ้าคือคนที่ถูกพวกมันโยนลงมาเมื่อเช้านี้!" คนแคระกล่าวพลางมองชุดเครื่องยศที่ขาดวิ่นของเซน
"ข้าคือ 'เซน' และที่นี่คือเขตแดนของข้า" เซนเดินเข้าไปใกล้ตาน้ำอย่างสุขุม "พวกเ้าดูหิวน้ำนะ... ข้าอนุญาตให้ดื่มได้ แต่ต้องแลกกับคำตอบบางอย่าง"
กลุ่มทาสมองหน้ากันอย่างลังเล แต่ความกระหายน้ำนั้นรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน พวกเขาทรุดตัวลงดื่มน้ำอย่างเอาเป็เอาตาย เซนปล่อยให้พวกเขาดื่มจนพอใจ ก่อนจะเริ่มใช้ทักษะ ระบบจัดการข้อมูล ????️ เพื่อบันทึกพฤติกรรมและวิเคราะห์ลักษณะทางกายภาพของแต่ละคนเพื่อประเมิน 'มูลค่าการใช้งาน'
"พวกเ้าหนีมาจากเหมืองของอาณาจักรแสงสว่างใช่ไหม?" เซนเปิดประเด็น
"ใช่..." คนแคระเช็ดปาก "ข้าชื่อ 'กริม' เป็หัวหน้าช่างเหมืองที่ถูกใส่ร้าย พวกเราถูกบังคับให้ขุดหาแร่มานาเยือกแข็งจนตายไปหลายสิบคน วันนี้เราอาศัยจังหวะที่อุโมงค์ถล่มหนีลงมาในส่วนลึกของแอบิส... ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนของราชวงศ์ที่นี่"
เซนแค่นยิ้ม "ราชวงศ์งั้นเหรอ? พวกมันโยนข้าลงมาตายที่นี่เหมือนกับพวกเ้านั่นแหละ ตอนนี้ข้าไม่มีพี่น้อง ไม่มีอาณาจักร... ข้ามีเพียงสิ่งที่พวกเ้าเห็น" เขาสะบัดมือเรียกหุ่นยนต์แมงมุม 01 ให้เดินมาหยุดข้างๆ
"เครื่องจักรนั่น... มันทำงานได้ยังไงโดยไม่มีแท่นจ่ายพลังงานขนาดใหญ่?" กริมมองด้วยสายตาของช่างเทคนิคที่ทึ่งในความงามของวิศวกรรม
"มันคือวิศวกรรมที่พวกบนดินไม่มีวันเข้าใจ" เซนเข้าประเด็นสำคัญ "กริม... เ้าบอกว่าเ้าเป็ช่างเหมือง ส่วนพวกที่เหลือคงเป็แรงงานฝีมือ ข้ากำลังจะสร้างอาณาจักรใหม่ขึ้นที่นี่ อาณาจักรที่ไม่มีใครต้องเป็ทาส แต่ทุกคนต้องทำงานเพื่อความอยู่รอด"
[แจ้งเตือนภารกิจ: รับผู้ติดตามกลุ่มแรก (1/5)]
[รางวัล: ปลดล็อกพิมพ์เขียว 'เตาหลอมมานาความร้อนสูง']
"สร้างอาณาจักรในหลุมศพเนี่ยนะ? เ้าบ้าไปแล้วหรือเ้าชาย!" ชายหูแหลมหัวเราะอย่างขมขื่น
"คนบ้าสร้างสิ่งนี้ไม่ได้หรอก" เซนยกมีดสั้นขึ้น แล้วกดปุ่มที่ด้ามจับเพื่อเปิดโหมด 'ใบมีดความร้อน' แสงสีฟ้าเปลี่ยนเป็สีส้มแดงจ้าจ้าจนถ้ำสว่างไสว เขาฟันลงไปที่โซ่ตรวนเหล็กของกริมเพียงครั้งเดียว เหล็กหนาขาดสะบั้นราวกับเส้นด้ายโดยที่กริมไม่รู้สึกถึงแรงสั่นะเืแม้แต่น้อย
ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง
"ข้ามีพิมพ์เขียว มีเทคโนโลยี และมีแหล่งพลังงาน... สิ่งเดียวที่ข้าขาดคือคนที่รู้จักถ้ำแห่งนี้ดีพอ และแรงงานที่จะช่วยข้าขยายเมือง" เซนกวาดสายตามองทุกคน "ใครที่ยอมสวามิภักดิ์ ข้าจะปลดพันธนาการให้ และมอบอาวุธที่ทรงพลังยิ่งกว่าดาบศักดิ์สิทธิ์ของพวกอาณาจักรแสงให้พวกเ้าถือครอง"
กริมมองข้อมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนจะคุกเข่าลง "ถ้าเ้าสามารถทำให้พวกเรามีชีวิตรอดในนรกแห่งนี้ได้... ข้า กริม แห่งเผ่าคนแคระ ยินดีจะมอบค้อนของข้าให้แก่ท่าน"
[ยืนยันการรับผู้ติดตาม: กริม (อาชีพ: ช่างกลระดับต้น)]
[ทักษะ 'การจัดการทรัพยากร' ทำงาน: ค่าความภักดีของกลุ่มเริ่มต้น +20%]
เซนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดี... งานแรกของพวกเ้าไม่ใช่การสู้รบ แต่เป็การ 'สำรวจโครงสร้าง' ระบบ! กางผังเมืองโซน A-1 ทันที"
ภาพโฮโลแกรมสีฟ้าขนาดใหญ่กางแผ่ออกมากลางอากาศ แสดงให้เห็นแบบจำลองของถ้ำรอบๆ ในรูปแบบ 3D เส้นสายทางวิศวกรรมที่ซับซ้อนทำให้พวกทาสถึงกับอ้าปากค้าง เซนชี้ไปที่จุดยุทธศาสตร์ที่เขาเลือกไว้สำหรับการสร้างที่พักอาศัยถาวร
"01 ไปทำเครื่องหมายที่พิกัด 102.5! กริม... เ้าไปรวบรวมเศษโลหะจากซากเกราะพวกนั้นมาที่นี่ ข้าจะสร้าง 'เครื่องสกัดแร่แบบพกพา' ให้พวกเ้าใช้งาน"
ภายใต้แสงสลัวของพฤกษาเรืองแสง การปฏิวัติที่ไม่มีใครคาดคิดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว วิศวกรจากต่างโลกและกลุ่มทาสที่โลกทอดทิ้ง กำลังจะร่วมกันตอกตะปูตัวแรกลงบนฝาโลงของอาณาจักรแสงสว่าง ด้วยฟันเฟืองและน้ำแรงของพวกเขาเอง
"ระบบ... บันทึกประวัติศาสตร์วันนี้ไว้" เซนพึมพำขณะเริ่มเขียนแบบจำลองเตาหลอมใหม่ในอากาศ "วันนี้คือวันวางศิลาฤกษ์ของ... มหานครไร้ตะวัน"
จบตอนที่ 3
165
