ทางด้านวีระกร เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ เขาก็ขับรถออกมาจากโรงพยาบาลทันที วีระกรหยิบโทรศัพท์โทรหาปิ่นเลขาของเขา
"สวัสดีค่ะบอส" ปลายสายเอ่ย
"คุณปิ่นผมอยูร้านกาแฟข้างๆโรงแรมคุณช่วยลงมาหาผมหน่อย ผมมีเื่อยากให้คุณช่วย" วีระกรเอ่ยสั่งเลขา
"ได้ค่ะ" ปิ่นตอบตกลง ไม่นานเธอก็มาถึงร้านกาแฟที่เ้านายหนุ่มรออยู่
"บอสไม่ได้ไปเยี่ยมคุณแม่หรอคะ" ปิ่นนั่งลงและเอ่ยถาม
"ไปครับ....แต่ผมมีเื่อยากให้คุณช่วยหน่อย" วีระกรเอ่ย
"เื่อะไรหรอคะ? " ปิ่นเอ่ยถามอย่างสงสัย
"คุณช่วยแกล้งเป็แฟนผมซักสามวันได้ไหม" วีระกรเอ่ยและมองหน้าปิ่นอย่างซีเรียส
"ทำไปทำไมคะ?" ปิ่นเอ่ยถามอย่างงงๆ
"ผมอยากให้แม่ผมสบายใจหน่ะ....อย่างน้อยก็แค่ให้ท่านรู้ว่าผมมีแฟนก็พอ" วีระกรเอ่ย
"แล้วคุณแพรวาล่ะคะ......บอสทำไมไม่พาคุณแพรวาไป" ปิ่นมองหน้าเ้านายพร้อมกับท่าทางงงๆ
"เลิกพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเถอะครับ...ตกลงคุณจะช่วยผมไหม" วีระกรเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
"ทะเลาะกับคุณแพรวามาหรอคะ...ให้ปิ่นไปช่วยพูดให้ไหม" ปิ่นเอ่ยกับวีระกร
วีระกรจิบกาแฟแล้ววางแก้วลงทันทีที่ปิ่นเอ่ย
"ชั่งเถอะครับขอบคุณมากครับ.....คุณกลับไปทำงานเถอะ" วีระกรเอ่ยพร้อมกับหันหน้ามองไปทางอื่น
"บอสคะ....อย่าทำอย่างนี้ซิคะ.....ไม่ใช่ว่าปิ่นไม่อยากจะช่วยบอสนะคะ" ปิ่นเอ่ยอย่างรู้สึกผิด เธอก็แค่กลัวว่า ถ้าแพรวารู้เข้า เธอจะเข้าใจผิด
"ผมไม่เป็ไรจริงๆครับ...ขอบคุณมาก..คุณกลับไปทำงานเถอะ" วีระกรพูดจบก็ลุกออกจากร้านและตรงไปที่รถทันที
วีระกรนั่งอยู่ในรถและเตรียมตัวจะขับออกไป
"ปึกกก!........" เสียงเปิดประตูรถจากอีกฝั่งก็ดังขึ้น เป็ปิ่นที่เข้ามานั่ง
"เอาแต่ใจจังเลยนะคะบอส.........ปิ่นช่วยก็ได้ค่ะ" ปิ่นเอ่ยและมองหน้าวีระกรอย่างจำใจ
วีระกรมองกลับและยิ้มเบาๆ
"ต้องเก็บกระเป๋าก่อนไหมคะ " ปิ่นเอ่ยถามวีระกร
"ไม่ต้องครับเดี๋ยวไปซื้อที่นู่นเอา" วีระกรเอ่ยและมองปิ่น
"ว้าว....สายเปห์ซะด้วย" ปิ่นหยอกล้อ จากนั้นวีระกรก็ออกรถทันที
ผ่านไปสี่ชั่วโมงวีระกรก็แวะเข้าห้าง เพื่อจะซื้อเสื้อผ้าให้ปิ่น เขาเดินคู่กับปิ่นผ่านร้านเสื้อผ้ามากมายแต่ปิ่นก็ไม่เห็นจะเข้าซักร้าน
"ทำไมไม่เข้าไปดูละครับ" วีระกรเอ่ยอย่างสงสัย
"มันแพงน่ะคะ" ปิ่นเอ่ยพร้อมกับมองไปรอบๆ
"ผมบอกแล้วไงว่าจะซื้อให้" วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงดุๆ
"แต่.......พรึบบบบ!....ว๊ายยยย!" ปิ่นเอ่ยไม่ทันจบวีระกรก็ดึงมือเธอเข้าร้านข้างๆทันที
ปิ่นจำใจเลือกมาได้สามสี่ชุดเธอก็ชวนออก เพราะแต่ละตัวแพงๆทั้งนั้น
"ไปหาแม่ของบอสกันหรือยังคะ" ปิ่นชวนเ้านายออกจากห้างทันที ขืนอยู่ต่อเขาต้องบังคับเธอซื้ออีกแน่
"ยังครับ....ไปร้านนู้นต่อดีกว่า...พรึบ!" วีระกรเอ่ยพร้อมกับจับมือปิ่นหรือจะเรียกลากก็ได้ ไปร้านอื่นทันที
ผ่านไปไม่นานของก็เต็มมือวีระกรไปหมด ปิ่นเดินนำ เธอมองโน่นมองนี้ไปเรื่อย วีระกรเห็นเธอก็อดยิ้มไม่ได้
"ปิ่นช่วยถือนะคะ" ปิ่นหันมาเอ่ยเพราะเห็นเ้านายถือของเต็มหมด
"ไม่เป็ไรครับ ผมบอกแล้วไงว่าให้คุณเป็แฟนกับผมสามวัน....นี่มันหน้าที่แฟนครับ" วีระกรเอ่ยยิ้มเบาๆ
เมื่อปิ่นได้ยินวีระกรเอ่ย เธอก็หันกลับและเดินต่อทันที จริงๆเธอเขิลมาก เธอไม่อยากให้วีระกรเห็น
เดินมาได้ไม่นานปิ่นก็หันมาเอ่ยถามเ้านาย
"หิวหรือยังคะบอส.....เราไปกินซูชิกันไหมคะ^^ " ปิ่นเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"เอาสิครับ" วีระกรเอ่ยตอบ
ปิ่นหันมายิ้มและเดินนำเข้าร้านซูชิทันที ปิ่นดูมีความสุขมาที่ได้อยู่กับวีระกร ส่วนวีระกรก็ลืมเื่แพรวาไปเลย
หลังจากที่กินกันเสร็จวีระกรกับปิ่นก็เดินทางต่อ
ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงฟ้าก็มืดลง วีระกรกับปิ่นก็มาถึงบ้านสวนแห่งหนึ่ง
"โห.......กว้างจังเลยนะคะ" ปิ่นมองรอบๆด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น
วีระกรยิ้มเบาๆแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร และพาปิ่นเดินเข้าไปในบ้านทันที
ขณะเดินเข้าไปในบ้าน แม่ของวีระกรก็ออกมาต้อนรับทันที
"มาได้ซักทีนะตาวี^^" ผู้เป็แม่เอ่ย
"คิดถึงแม่จังเลยครับ" วีระกรเอ่ยอย่างอบอุ่น พร้อมกับเดินเข้าไปกอดและหอมแม่ของเขาทันที
หลังจากแม่ลูกกอดกันจนหายคิดถึงแล้ว ผู้เป็แม่ก็หันมามองปิ่นด้วยสายตายิ้มแย้ม
"แล้วหนูคนสวยคนนี้ลูกสะใภ้แม่ใช่ไหม" แม่ของวีระกรเอ่ย
"แม่นี่ปิ่นครับ......ปิ่นนี่แม่ผมเอง" วีระกรแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน
"สวัสดีคะคุณป้า^^ " ปิ่นกล่าวทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ป้าเป้ออะไร....เรียกแม่เลยจ้ะ^^ " แม่ของวีระกรเอ่ยพร้อมกับยิ้มหวาน
"ค่ะคุณแม่...^^" ปิ่นเอ่ย
"ป่ะเข้าบ้านทานข้าวกัน ดูแล้วจะมากันเหนื่อยๆ" แม่ของวีระกรเอ่ยชวนทั้งคู่เข้าบ้าน
ณ โต๊ะอาหาร
"ทั้งคู่รู้จักกันนานหรือยังจ้ะ" แม่ของวีระกรเอ่ยถาม
"ปีกว่าแล้วครับ" วีระกรเอ่ยยิ้มเบาๆ
"แล้วทำไมตอนนนั้นแม่ถาม เราถึงบอกว่าไม่มีแฟน" แม่วีระกรเอ่ยถามอย่างสงสัย
"เอ่อ........พอดีผมอยากเซอร์ไพรส์แม่น่ะครับ" วีระกรรีบแก้ตัว
"อ๋อ.......แล้วหนูปิ่นทำงานที่ไหนจ้ะ....แล้วที่บ้านทำอะไรหรอ^^ " แม่วีระกรเอ่ยถามปิ่นที่นั่งตัวเกร็งอยู่
"แม่.......พอแล้วครับ" วีระกรรีบทักท้วง เมื่อแม่ของเขาเริ่มถามเยอะ
"ไม่เป็ไรคะบอส^^" ปิ่นรีบเอ่ยห้ามวีระกร
"ทำไมถึงเรียกบอส ล่ะ..." คุณหญิงขมวดคิ้ว และถามอย่างสงสัย
ปิ่นเริ่มนั่งไม่ติด ตอนนี้เธอมีอาการลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด แต่แล้ววีระกรก็อื้มไปจับมือเธอปิ่นมองหน้าวีระกรทันที เธอเริ่มหน้าแดงนิดๆ แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรแต่ปิ่นก็รู้สึกคลายกังวลทันที
"เธอเป็เลขาผมครับแม่.." วีระกรเอ่ยและยิ้มบาง
"เลขาหรอ........นี่ไม่ได้เอาเลขามาหลอกแม่ว่าเป็แฟนใช่ไหม" แม่วีระกรเอ่ยพร้อมกับมองทั้งสองคนอย่างสงสัย
"ไม่หรอกครับ....เธอเป็ทั้งเลขาในที่ทำงาน...และเลขาในชีวิตผมด้วยครับ" วีระกรเอ่ยและยิ้มอย่างอบอุ่น
ปิ่นมองหน้าวีระกรอย่างแปลกใจตอนนี้หัวใจเธอเต้นรั่วมาก เธอกำลังหวั่นไหวให้เขาอีกครั้งอีกครั้ง
"งั้นดีเลย...ไหนหอมแก้มลูกสะใภ้แม่ให้ดูหน่อย" คุณหญิงไม่รอช้ารีบแกล้งลูกชายทันที เธอยังไม่ปักใจเชื่อเธอรู้ว่าวีระกรเ้าเล่ห์แค่ไหน
ปิ่นเบิกตาด้วยความใ และหันมองวีระกรทันที เหมือนเธออยู่ในาการจับผิดของแม่กับลูกอย่างไงอย่างงั้นเลย
"ฟอดดดดดดดด........" วีระกรหอมแก้มปิ่นอย่างดุดัน จนปิ่นหน้าแดงไปหมดเธอแอบตีเขาตรงต้นขาเบาๆ
" ฮ่าๆๆ.....พอได้แล้วตาวี....น้องเขิลหมดแล้วเห็นไหม^^ " คุณหญิงหัวเราะอย่างชอบใจ
บรรยากาศในโต๊ะอาหารเริ่มผ่อนคลายยิ่งขึ้น สองสาวคุยกันอย่างถูกคอ หัวเราะกันลั่นบ้าน
เมื่อทั้งสามคนคุยกันจนจุใจแล้ว แม่ของวีระกรก็ให้ลูกชายพาปิ่นไปพักผ่อน
"ว้าว...สวยจังเลยนะคะ" ปิ่นตื่นเต้นเมื่อเห็นบ้านส่วนตัวของวีระกร มันแยกออกมาจากบ้านใหญ่
วีระกรพาปิ่นไปดูห้องนอนของเธอ และเขาก็กลับห้องของเขาทันที ทั้งคุ่แยกกันทำกิจของตัวเองเอง จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืน
ปิ่นนั้นนอนไม่หลับเธอจึงออกมารับลมที่ระเบี่ยง แต่อากาศก็หนาวพอตัว ทันใดนั้นก็มีเสื้อคลุมตัวใหญ่ มาคลุมไล่เธอทั้งสองข้าง
"ไม่หนาวหรือไง....เดี๋ยวก็เป็หวัดหรอก" วีระกรเอาเสื้อมาคุมให้หญิงสาวพร้อมกับเอ่ยขึ้น
"นี่แก้หนาว" วีระกรยื่นเบียร์กระป๋องให้แพรวา
"ขอบคุณค่ะ " ปิ่นยิ้มและรับเบียร์จากวีระกร
"ที่นี่สวยจังนะคะ....ปิ่นอยากมีแบบนี้ไว้หลบความวุ่นวายบ้างจัง" ปิ่นเอ่ยยิ้มๆและจิบเบียรืไปด้วย
"เอาไหมล่ะครับผมยกให้" วีระกรเอ่ยและยิ้มเบาๆ
"ปิ่นนี่โชคดีจังเลยนะคะ.....ได้บอสใจป๋า....ไหนจะเสื้อผ้า....ไหนจะพาเที่ยว...ไหนจะยกบ้านให้อีก" ปิ่นเอ่ยอย่างร่าเริง
ทั้งคู่ต่างคนต่างจิบเบียร์ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่กระหมดไปคนละ3-4กระป๋อง
"บอสคะ......บอสทะเลาะกับคุณแพรเื่อะไรหรอคะ"ปิ่นเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจังและมองหน้าชายหนุ่ม
วีระกรไม่ได้ตอบเขามองไปด้านหน้าและยกเบียร์ดื่ม
"ชั่งเถอะครับ...............ว่าแต่ไอ้อาร์มมาขอโทษคุณหรือยัง" วีระกรเปลี่ยนเื่ทันที
"ขอโทษแล้วคะ.........." ปิ่นเอ่ยขึ้นเบาๆ
"ปิ่นไม่คิดจะชอบไอ้อาร์มมั่งหรอ.....ปกติแล้วมันก็เป็คนดีคนนึงนะ" วีระกรเอ่ยโดยมองไปยังวิวด้านหน้า
"อนาคตปิ่นอาจจะชอบคุณอาร์มก็ได้ค่ะ........แต่ตอนนี้คงไม่ได้...เพราะปิ่นมีคนที่ชอบอยู่แล้ว"
ปิ่นเอ่ยแล้วมองหน้าวีระกร ส่วนวีระกรเมื่อได้ยินก็หันมองปิ่นเพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าใคร
ตอนนี้ปิ่นมีอาการหน้าแดงเพราะเธอเมานิดหน่อย จากนั้นปิ่นก็โน้มไปจูบวีระกรทันที
วีระกรในิดหน่อย ใจเขาสับสนไปหมด ผู้หญิงคนนี้เดาการกระทำเธอยากเหลือเกิน
ปิ่นเมื่อตั้งสติได้เธอก็ถอนจูบของเธอทันที
" ขะ...ขอโทษค่ะบอส " ปิ่นเอ่ยอย่างใก่อนจะรีบเดินหนีทันที
"หมับบบบ!......"วีระกรจับข้อมือปิ่นไว้ แล้วดึงเธอกลับมาจูบต่อทันที
ความสับสนมันคละคลุ้งไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจจะเป็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล หรืออะไรก็ตามแต่
วีระกรบรรจงจูบอย่างนักหน่วง ปิ่นอยู่ในชุดสายเดี่ยวชุดนอนสีเขียวอ่อน แม้แต่วีระกรก็ทนความสวยของปิ่นไม่ไหว
ปิ่นพยายามดันวีระกรออก แต่ชายหนุ่มไม่สนใจบรรจงจูบต่อ วีระกรหน้ามืดตามัวไปหมด
ปิ่นกลั่นใจถอนจูบออก แล้วมองหน้าวีระกรนัยตาเธอมีนํ้าตาคลอ
"พอแล้วคะบอส......ปิ่นขอร้อง" เธอเอ่ยขอวีระกรด้วยนํ้าเสียงเศร้าๆ
"พรึบบบบ!......บอสอย่าคะ! " วีระกรอุ้มปิ่นในท่าเ้าสาวเข้าห้องเขาทันที แต่ตอนนี้วีระกรเหมือนปีศาจ เขาไม่สนใจอะไรแล้ว ปิ่นโดนวีระกรตรึงไว้บนที่นอน หญิงสาวมองวีระกรด้วยสายตาอ้อนวอน
"บอส!......กำลังขืนใจปิ่นอยู่นะคะ" ปิ่นเอ่ยด้วยนํ้าเสียงอ้อนวอน
วีระกรหยุดชะงักทันที ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรจากอาร์มที่เคยทำกับปิ่นเลย
"ผะ....ผมขอโทษ " วีระกรค่อยๆเอนตัวลงนอนข้างๆและดึงปิ่นเข้ามากอด เพราะหญิงสาวเริ่มร้องไห้วีระกรลูบหัวเธอเบาๆ
ปิ่นจริงๆเธอก็อยากจะเห็นแก่ตัวเมื่อกัน แต่สุดท้ายเธอก็ตัดใจทำไม่ลง
ส่วนวีระกรทบทวนทุกอย่างในใจ เขารู้สึกผิดมาก หรือเขากำลังหวั่นไหวกับผู้หญิงอีกคน...............
4K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
