ความใกล้ชิด
[พ่อกับแม่สบายดีไหมครับ..คิดถึงพ่อกับแม่จังเลย..]
{สบายดีครับ..อดทนอีกหน่อยนะตัวแสบถ้าคิดถึงก็โทรมาหาพ่อกับแม่บ่อยๆ}
[ครับพายจะอดทน..พะ พี่นายเป็อย่างไรบ้างครับพ่อ]
{ก็เงียบๆไปนะแต่พ่อก็ยังไม่ไว้ใจพี่ชายของเราอยู่ดีนั่นแหละ รอให้พ่อได้คุยและทำข้อตกลงกับพี่ชายของเราอีกที}
[พายขอโทษนะครับที่เป็สาเหตุให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้น..]
{พี่ชายของเราต่างหากที่ก่อเื่..ไม่เอาเปลี่ยนเื่ดีกว่านะ ตัวแสบเป็อย่างไรบ้างอยู่ที่นั่นสบายดีไหม อึดอัดหรือเปล่า]
[ไม่เลยครับอาติณดูแลพายดีมากๆเลยพาพายไปเที่ยวในไร่ทุกวันเลยด้วยครับ..ฯ]
หลังจากที่วางสายจากลูกชายสุดที่รักเ้าสัวธนนท์พ่อสุดที่รักของพายก็ทอดถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจไม่น้อย
"เป็อะไรล่ะพ่อเมื่อกี้แม่ยังเห็นคุยยิ้มแย้มกับลูกพายอยู่เลย"
"พ่อหนักใจเื่เ้านาย..พ่อรู้ว่าไอ้ลูกชายตัวดีมันไม่ยอมง่ายๆแน่"
"แล้วพ่อจะห้ามความรักของลูกจริงๆเหรอแม่คิดว่า.."
"แต่เขาสองคนเป็พี่น้องกันนะแม่..ถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆแต่เราก็เลี้ยงพวกเขาให้เติบโตมาด้วยกัน พ่อทำใจไม่ได้หรอกนะแม่"
"ทำใจไม่ได้แล้วจะทำอะไรได้ เขาสองคนรักกันพ่อไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้กันแน่?แล้วที่สำคัญพวกเขาเกินเลยกันไปแล้ว.."
"...."
"คิดให้ดีนะพ่อ ความสุขของลูกๆคือความสุขของเราไม่ใช่เหรอ?"
"แต่ลูกพาย.."
"หรือว่าพ่อรังเกียจน้องพายที่จะให้น้องพายมาเป็ลูกสะใภ้" เ้าสัวธนนท์ถึงกับหน้าตาตื่นทันที่ที่ฟังภรรยาสุดที่รักพูดจบ
"แม่พูดอะไร! พ่อน่ะเหรอจะรังเกียจลูกพาย..แม่ก็รู้ว่าพ่อรักลูกพายมากแค่ไหนรักมากจนบางทีพ่อก็กลัวว่าเ้านายมันจะน้อยใจเหมือนกัน"
"แล้วทำไมต้องกีดกันลูกๆด้วย เรารักลูกส่วนลูกๆก็รักกันมันไม่ดีตรงไหน..ส่วนเื่ที่พวกเขาเป็พี่น้องกันมันก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะเราทุกคนต่างรู้ดีว่าอะไรเป็อะไร ปล่อยให้ลูกมีความสุขไม่ได้เหรอพ่อ.."
"พ่อ.."
"แล้วการที่พ่อส่งน้องพายไปอยู่กับคุณติณพ่อไม่กลัวประวัตศาสตร์ซ้ำรอยเหรอ.." เ้าสัวธนนท์ถึงกับชะงักงัน
"มะ..แม่หมายความว่าอย่างไร?!"
"พ่อก็รู้นี่ว่าคุณติณณ์เขามีรสนิยมแบบไหนแล้วน้องพายเองก็น่ารักน่าหยิกขนาดนั้นพ่อไม่กลัวบ้างเหรอว่า.."
"ไม่มีทาง!!พ่อไม่มีทางยอม"
"ใช่ไหมล่ะ?ถึงคุณติณจะรวยมากและสามารถรักและดูแลน้องพายได้ดีแต่แลกกับการที่ลูกไปอยู่ไกลหูไกลตาแบบนั้นพ่อจะโอเคเหรอในเมื่อพ่อติดน้องพายขนาดนี้" คุณหญิงดลยาที่เห็นสามีอึกอักหน้าเสียก็ยิ่งรีบพูดเติมเชื้อไฟต่อไป
"!!.."
"เราก็ไม่รู้หรอกว่าคุณติณจะชอบลูกพายแบบที่เรากลัวหรือเปล่า..แต่เราตัดไฟเสียแต่ต้นลมไม่ดีกว่าเหรอพ่อ แม่กลัวว่าเราจะบาดหมางกันเปล่าๆถ้าสิ่งที่เรากลัวเราคิดเกิดเป็จริงขึ้นมา"
"พ่อจะกลับไปคิดดูอีกที แต่ยังไงพ่อคงต้องขอพิสูจน์ตานายก่อนว่ารักน้องจริงหรือเปล่าถ้าผ่านพ่อจะลองไตร่ตองดูอีกทีแล้วกัน"
"อย่านานนะพ่อ ความใกล้ชิดมันน่ากลัวกว่าที่เราคิด"
.....
ไร่ชา'กีรติกาญจน'เป็ไร่ชาที่มีวิวสวยงามอย่างมาก..พื้นที่ไร่ชาที่มีลักษณะโค้งวนเป็ขั้นบรรไดไปตามแนวไหล่เขา มีสายหมอกในยามเช้าทอดผ่านเป็่ๆใครๆที่ได้เข้ามาััต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่าเหมือนได้มายืนกลางปุยเมฆ ที่นี่นอกจากปลูกชา กาแฟเพื่อส่งขายทั้งไทยและนอกแล้วก็ยังเปิดเป็สถานที่ท่องเที่ยวด้วย มีโฮมสเตย์หลายสิบหลังไว้บริการให้กับนักท่องเที่ยวที่จะมาพักค้างคืน มีจุดชมวิวไว้ให้นักท่องเที่ยวได้ถ่ายรูป มีร้านอาหารและร้านกาแฟ เบอเกอรี่แสนอร่อยไว้บริการให้กับนักท่องเที่ยวด้วยเรียกได้ว่าสะดวกและครบครันด้านบริการจริงๆ
พายเริ่มตกหลุมรักที่นี่เสียแล้วหลงรักธรรมชาติที่ปลอดภัยจากมลภาวะเป็พิษ หลงรักความสวยงามของทิวทัศน์ หลงรักอากาศที่สดชื่นและหลงรักผู้คนที่นี่..แม้ว่าบางทีเขาอาจจะฟังคำบางคำไม่ออกและพูดไม่ได้ก็ตามแต่ไม่ใช่ปัญหา คนงานกว่าครึ่งของที่นี่ก็มักจะใช้ภาษากลางคุยกับเขายิ่งพี่เน๊ะลูกชายลุงขจรหัวหน้าคนงานในไร่ยิ่งแล้วใหญ่เพราะครอบครัวนี้เป็คนกรุงเทพฯโดยกำเหนิดแต่เบื่อสังคมคนกรุงที่ต้องแย่งกันทำมาหากินแย่งกันแม้กระทั่งอากาศหายใจ เลยผันตัวเองมาทำงานในไร่ชาไร่กาแฟของอาติณที่รู้จักกันโดยบังเอิญตอนที่อาติณไปติดต่องานในกรุงเทพฯ
"เป็ไงเราชอบที่นี่บ้างหรือยัง"
"อ๊ะ..พายใหมดเลยอาติณ" พายสะดุ้งใจนตัวกระตุกเบาๆที่ติณเ้าของไร่ชาแสนสวยเข้ามาเอ่ยทักอยู่ด้านหลัง เขาที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดและกำลังดื่มด่ำกับความสวยงามตรงหน้า
"อาขอโทษไม่คิดว่าเราจะใง่ายขนาดนี้.."
"แห่ะ พายคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะครับ เมื่อกี้อาติณถามว่าอะไรนะครับพายไม่ทันได้ยิน"
"อาถามว่าเราเริ่มชอบที่นี่บ้างหรือยังเอ่ย"
"ชอบสิครับ พายชอบที่นี่พายพึ่งเคยััอากาศและธรรมชาติดีๆแบบนี้ครั้งแรก ั้แ่เล็กจนโตพายไม่เคยไปไหนคนเดียวไกลบ้านเลยไกลสุดก็มหาวิทยาลัยกับคอนโด" เด็กน้อยพูดเสร็จก็หัวเราะออกมาเบาๆ
"อาดีใจนะที่พายชอบ..ครั้งแรกอากลัวว่าพายจะอึดอัดและจะไม่ชอบที่นี่เสียอีก" เด็กน้อยเอียงคอมองเขาพูดพลางทำคิ้วขมวดอย่างสงสัย
"ทำไมอาติณถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?"
"ก็พายยังวัยรุ่น ปกติของวัยรุ่นก็ต้องชอบแสงสีเสียงไม่ใช่เหรอแต่ที่นี่ห่างไกลความเจริญมีแต่ป่าแตู่เาอาเลยคิ.."
"ชอบครับ พายชอบที่นี่มากชอบทุกอย่างของที่นี่เลยผู้คนก็น่ารักธรรมชาติก็สวยอากาศก็บริสุทธิ์" พูดเสร็จเด็กน้อยก็หลับตาแหงนหน้าขึ้นสูดอากาศเข้าปอดพร้อมกับทำหน้าฟินๆ เขาหัวเราะให้กับความน่ารักตรงหน้าอย่างเอ็นดู
"อาติณครับพรุ่งนี้พายขอเข้าไปในเมืองได้ไหมครับ..พายอยากไปเดินซื้อของใช้เล็กๆน้อยๆสักหน่อย"
"จะไปยังไงครับ.."
"พายจะติดรถไปกับพี่เน๊ะครับเพราะพรุ่งนี้พี่เน๊ะต้องเข้าไปซื้อของในเมืองเหมือนกัน"
"พรุ่งนี้อามีนัดคุยงานกับลูกค้าซะด้วยสิ..เอาไงดี จริงๆอาอยากให้พายรออาว่างแล้วอาค่อยพาไปแต่ดูแล้วเราคงไม่ยอมแน่ๆ" เด็กน้อยยิ้มจนตาหยีแล้วพยักหน้าหงึกๆอย่างยอมรับ หึๆดื้อจริงๆด้วย
"งั้น..เอาแบบนี้ขาไปก็ไปกับเน๊ะก่อนแต่ขากลับเดี๋ยวอาไปรับ เราก็ไปเดินช๊อปปิ้งหรือดูหนังรออาไปก่อนอาเสร็จงานอาจะรีบไปหาทันที" ติณพูดเสร็จก็ยื่นบัตรสีดำให้กับเด็กแก้มกลมตรงหน้า
"O_O.."
"อยากได้อะไรก็ซื้อได้เต็มที่บัตรนี่ไม่จำกัดวงเงิน..อย่าปฏิเสธอาเลยนะอาอยากให้จริงๆ"
"ตะ..แต่พายเกรงใจ แค่มาอาศัยไร่ของอาติณอยู่ก็มากพออยู่แล้วอีกอย่างไม่ได้คิดจะซื้ออะไรเยอะหรอกครับแค่ของใช้ส่วนตัวนิดๆหน่อยๆแค่นั้น พาย.." กำลังพูดๆอยู่พายก็เหลือบไปเห็นหน้าของอาติณหงอยลงทำให้ต้องกลับลำแทบไม่ทัน
"แต่พายยอมใช้ก็ได้ถ้าพายเผลอใช้เยอะอาติณจะมาโทษพายไม่ได้น๊าา.." และมันก็เรียกรอยยิ้มจากสีหน้าหงอยๆเมื่อครู่ได้ผลชะงัด
"เอาอีกสัก2-3ใบเลยไหมอาพร้อมจ่ายนะ.." อาติณทำท่าจะควักบัตรมาให้เขาอีกจนเขาต้องรีบห้ามทันที
"อาติณอ่ะ..พอเลยครับใบนี้ใบเดียวก็ใช้ไปได้ทั้งชาติแล้ว" เด็กน้อยตรงหน้ายู่ปากทำหน้างุ้ยๆอย่างดื้อๆ จนเขาอดยื่นมือไปขยี้บนกลุ่มผมนุ่มไม่ได้ เฮ้อ!ท่าจะหลงเด็กเอาตอนแก่แล้วมังไอ้ติณ..
"อาติณครับ!..พายอยู่ทางนี้" พายที่เห็นอาติณมองหาตนอยู่ก็ร้องเรียกพลางโบกมือหยอยๆส่งไปให้คุณอาสุดหล่อ
"รออานานไหมครับพาย" เด็กน้อยส่ายหัวพลางส่งยิ้มจนแก้มขึ้นรอยบุ๋มมาให้เขา
"ไม่นานครับ วันนี้พายเดินสำรวจเกือบทั่วทั้งห้างแน่ะพายเพลินจนลืมเวลาไปเลยถ้าอาติณไม่โทรมาพายก็คงยังเดินไม่หยุด คิกๆ"
"ขนาดนั้นเลยเหรอ หึๆหิวหรือยังอาจะได้พาไปทานข้าวก่อนค่อยไปเดินซื้อของกัน" เด็กน้อยตาวาวพลางพยักหน้าหงึกๆ
"ทานอะไรดี..อาให้พายเลือก.."
"อืมม พายอยากกินสเต๊กเนื้อกับไอศกรีมครับเอาแบบบุฟเฟ่ต์ถ้วยั์ไปเลยยิ่งดีครับ..พายชอบกินไอติมมากๆเลยน๊า"
"ฮ่ะๆท่าจะชอบมากจริงๆนั่นแหละถ้างั้นไปกันครับทานให้จุกไปเลยดีไหม.."
"ดีที่สุดเลยค้าบบ" พอเจอเื่ถูกใจก็ยิ้มแป้นหน้าบานเป็จานเชิงเลย..ลูกคนเล็กเ้าสัวธนนท์นี่อันตรายจริงๆ
พอกินอาหารกันเสร็จก็พากันเดินไปซื้อโน่นซื้อนี่อย่างเพลิดเพลินจนลืมเวลา
"อยากได้อะไรอีกไหมพาย.." เด็กน้อยตรงหน้าส่ายหัวยิ๊ก
"พายเดินไม่ไหวแล้วครับอาติณ ถ้าเดินต่ออีกเพียงนิดเดียวพายได้ขาลากแน่ๆเลยครับ"
"หึๆแล้วเดินไปขึ้นรถไหวไหม?หรือจะขี่หลังของอาดี" เด็กน้อยทำตาโตแก้มกลมๆขึ้นสีอย่างน่ามองพลางส่ายหน้ารัวๆ
"พะ..พายเดินไหวครับ!"
"งั้นไปกันครับ ถ้าไม่ไหวรีบบอกอาเลยน๊าหลังอายังว่าง.."
'อาติณเวอร์ชั่นนี้ทำเอาไอ้พายทำหน้าไม่ถูกและอดเขินไม่ได้จริงๆเพื่อนพ่อทำไมแพรวพราวแบบนี้เนี่ย..'
"พาย! นี่ของพายนะ..รับไปสิครับ อาเห็นว่ามันเหมาะกับพายดีอาเลยถือวิสาสะซื้อมาให้พายคงไม่โกรธอาใช่ไหม..?"
"พายไม่โกรธครับแต่อาจะสิ้นเปลืองหรือเปล่าพาย..เกรงใจครับ"
"เมื่อไรจะเลิกเกรงใจอาเสียทีครับ..อาชักน้อยใจแล้วนะเนี่ย"
"พะ..พายขอโทษครับ!โอ๋ๆไม่น้อยใจนะครับ พายรับครับ พายรับ" ติณแอบยิ้มด้วยความพอใจและเอ็นดูเด็กน้อยตรงหน้าใสซื่อแบบนี้นี่เองเพื่อนของเขาถึงหวงนักหวงหนา
"อาดีใจนะที่พายไม่รังเกียจอา..เอ่อ ไม่รังเกียจของที่อาซื้อให้ คืนนี้นอนหลับฝันดีนะเด็กน้อยของอาแล้วพรุ่งนี้เช้าอาจะมารับเข้าไปในไร่"
"ฝันดีครับอาติณ..พายเข้าไปด้านในแล้วนะครับ" เด็กน้อยยกมือโบกไปมาก่อนจะเข้าไปในบ้านพัก จริงๆผมไม่อยากให้เด็กน้อยพักที่โฮมสเตย์เลยอยากให้ไปพักที่บ้านด้วยกันแต่เด็กน้อยให้เหตุผลว่าอยากดื่มด่ำธรรมชาติแบบนักท่องเที่ยวทั่วไปติณเลยไม่อยากขัดใจ ถ้าขัดใจแล้วเกิดงอนแล้วจะกลับบ้านขึ้นมาเขาคงแย่
.....
ธนนท์
Calling...
[เออ..ว่าไงเ้าสัวคนดัง]
{มึงว่างไหมไหมกูมีเื่อยากจะปรึกษาว่ะ..}
[เื่พายหรือเปล่า..]
{อืมม..กูเครียดมากเลย กูคิดไม่ตกอยากปรึกษามึง}
[ลองเล่ามาสิ ถ้ามีอะไรที่กูช่วยได้กูก็ยินดีที่จะช่วย]
{ขอบใจมึงมากนะเว้ย!ติณ..มึงคือเพื่อนรักคือเพื่อนที่กูไว้ใจที่สุดกูถึงได้กล้าปรึกษา}
[อืมม..ว่ามา.]
.....
ผมอธิบายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ไม่ถูกกับเื่ที่เพื่อนเล่าให้ฟัง..เ้านายกับพาย?! ยอมรับว่าทั้งใทั้งเสียดายนี่สินะเหตุผลที่ไอ้นนท์มันให้ลูกชายมาลี้ภัยที่ไร่ผม..นอกจากมันอยากปรึกษาแล้วมันก็หวังจะกันผมออกจากลูกของมัน หึ ยิงะุนัดเดียวได้นกถึง2ตัว ยังร้ายเหมือนเดิม..คบกันมานานจนรู้สันดานกันหมดคำๆนี้ไม่เกินจริง
ถ้าเป็คนอื่นเขาคงสู้ไม่ถอยเด็กน้อยคนนี้ถูกใจเขามากจนไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปไหน..แล้วเขาก็มั่นใจด้วยว่าเขามีสิทธิ์ได้หัวใจของเด็กน้อยแสนน่ารัก90% แต่ก็ต้องยอมตัดใจเพราะเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้เป็เมียของลูกเพื่อนนั่นเท่ากับว่าเป็หลานสะใภ้ของเขาด้วย เฮ้อ!เจอกันช้าไปจริงๆเด็กน้อยของฉัน..ไม่สิ ต่อให้ย้อนไปตอนเด็กน้อยอายุ7ขวบแล้วเขาเริ่มจีบั้แ่ตอนนั้นมันก็ไม่ทันอยู่ดี เพราะเขาสองคนเจอกันั้แ่เด็กน้อยน่ารักอายุได้เพียง5ขวบ เฮ้อ!เจอคนถูกใจทั้งทีก็ดันเป็เมียของหลานซะงั้น
.....
"ไอ้นาย!ไอ้นายมึงเห็นหรือยังว๊ะ..พ่อเลี้ยงคนดังแห่ง.."
"เออ กูเห็นแล้วคืนนี้กูจะบิน"
"..มึงคงไม่ไปฆ่าใครตายใช่ไหมว๊ะ!.."
";;;;"
*****
ป้ายหน้ายังว่างนะคะนายใหญ่ T_T
พี่นายน้องพาย
********
>TBC
2K
