อาฉี ยังคงนอนหลับหมดเรี่ยวแรง ร่างกายขยับแทบไม่ไหวแม้ว่าจะนอนอยู่แบบนั้น ก็ใช่ว่าจะไม่มีสติเลยทีเดียว ยังได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยกันปกติเพียงแต่ตัวเขาตอนนี้ไม่มีแรงจะอ้าปากตอบโต้ก็เท่านั้นเอง
“นายน้อยยังพักผ่อนอยู่ เดี๋ยวอีกหน่อยคงตื่นมาต้มน้ำแกงพวกเ้าก็รอหน่อยเถิด” เสียงอาตู้ พูดคุยกับเด็กในร้านที่ทุกวัน เวลานี้พวกเขาจะมารอรับคำสั่งจากอาฉี เพื่อจัดเตรียมเปิดร้านใน่เย็นแต่วันนี้เ้านายของพวกเขากลับนอนไม่ตื่นสักที
“มีอะไรที่พวกเ้าพอทำได้ก็ทำกันไปก่อนเดี๋ยวข้าจะไปดูนายน้อยเสียหน่อย ปกตินายน้อยไม่เคยนอนนานขนาดนี้สงสัยอาจจะไม่สบาย ” กล่าวจบ คนตรงหน้าห้องก็พากันเดินออกไปพร้อมกับเสียงเคาะเรียกหน้าห้องของอาตู้
“นายน้อยขอรับ ตื่นหรือยังขอรับนายน้อยขอรับ” อาฉีได้ยินทุกประโยดแต่ไม่สามารถตอบรับอันใดได้
“งั้นข้าขอเข้าไปน่ะขอรับ” พูดจบอาตู้ก็เปิดประตูเข้ามา เดินผ่านห้องโถงเล็กเดินเลยเข้ามาถึงห้องนอนส่วนในของอาฉี ทันทีที่ถึงเตียงอาตู้ถึงกับอ้าปากค้างกับภาพที่เห็นตรงหน้า เป็ภาพบุรุษสองคนนอนเปลือยเปล่า กอดกันกลม อีกคนนอนหลับสบายใจ แต่อีกคน (นายน้อยของเขา)นอนไม่ค่อยสบายนัก เพราะตามตัวถูกก่าย ถูกทับ
“นายน้อยขอรับ นายน้อย ...นายน้อยได้ยินบ่าวหรือไม่ขอรับ” อาตู้กระซิบเรียกเบาๆ ข้างหู
“พา...ข้า..ออกไป...เร็วเข้าก่อนที่เขา....จะ...ตื่น”อาฉีพยายามเค้นเสียงบอกอย่างแ่เบา
“เ้าจักพาเขาไปที่ใดที่พวกเ้าพูดกันข้าได้ยินหมดแล้ว” จู่ๆชายนิรนามก็ตื่นขึ้นมา แถมยังถามอาตู้ผู้เป็บ่าว แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ข้าน้อย..เอ่ออ...คือว่า...” อาตู้อ้ำอึ้งกล่าวสิ่งใดไม่ออก เพราะคนผู้นี้แม้ไม่รู้ที่มาแต่เขากลับเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้
“ไม่ต้องพูดแล้วเ้าไปเตรียมน้ำอุ่นให้นายของเ้า รวมถึงอาหาร และเสื้อผ้าใหม่ด้วยเดี๋ยวข้าจัดการเอง” ชายนิรนามออกคำสั่งอาตู้แม้เขาจะไม่อยากทำตามนัก แต่ก็ต้องทำเพราะตัวอาตู้เองก็ไม่รู้จะช่วยนายของเขาเช่นไรเหมือนกัน
............................................................................
เมื่อน้ำอุ่นและ อาหารรวมถึงชุดใหม่ถูกเตรียมพร้อมแล้ว อาตู้ก็ถูกไล่ออกไป แถมยังกำชับว่าวันนี้ให้ปิดร้านไปก่อน ค่อนเปิดพรุ่งนี้เที่ยง เพราะนายของพวกเขาไม่สบายไม่มีคนต้มน้ำแกง แถมยังกำชับว่าคืนนี้ห้ามใครเข้ามารบกวนเด็ดขาด พอสิ้นสุดคำสั่ง ก็สร้างความไม่พอให้ใจให้อาตู้ไม่น้อยเพราะนายน้อยของเขานอนเป็ผัก ไม่ได้สติ แถมมีใครก็ไม่รู้มาออกคำสั่งแทนนายน้อยของเขาแม้อยากจะต่อต้านก็ทำไม่ได้ ได้แต่ยืนกำหมัดแล้วเดินออกมาอย่างฉุนเฉียว
กึก...ก...ก..
เสียงประตูห้องถูกปิดลงชายนิรนามก็หันไปสนใจอาฉีตัวน้อยที่นอนอยู่
“ข้ารู้ว่าเ้าแกล้งหลับ ดังนั้น จงลืมตาขึ้นแล้วไปอาบน้ำกับข้าเสียเถิดเดี๋ยวข้าจะถูหลังให้” เมื่ออาฉีได้ยินดังนั้น จึงรีบลืมตาผลุดลุกขึ้นั่งอย่างไว
“ปล่อย ข้า ไป เถอะ นะ ท่านอย่าทำแบบนี้กับข้าอีกเลยข้าไม่ได้ชอบอะไรเช่นนี้ อีกอย่างข้าก็เป็บุรุษเช่นท่าน อย่างไรซะ...พวกเรา....” อาฉีเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน
“เ้าไม่ชอบ แต่ก็ขอให้ข้าช้วยฮ่าๆๆๆ เ้าไม่ชอบ แต่ก็ใช้เสียงของเ้ามายั่วยวนข้า อย่างไรซะ มันก็เกิดขึ้นแล้ว ทำไมเ้าไม่ลองเปิดใจเล่า” อาฉีทนฟังไม่ได้ เขาจึงยกมือขึ้นปิดหูตัวเองเอาไว้
“ถึงเ้าจะบอกว่า ข้ากับเ้าล้วนเป็บุรุษเหมือนกันแต่จากที่ข้าสำรวจ เ้าไม่ได้เหมือนข้าเลยสักนิด เ้าทั้งตัวเล็ก ผอมบาง อ้อนแอ้นผิวขาวเนียนละเอียด วรยุทธก็ไม่มี เรี่ยวแรงก็น้อย ”อาฉีเมื่อได้ยินแบบนั้นเขาได้แต่สะท้านในใจ เพราะชายนิรนามผู้หาใช่คนแรกที่กล่าววาจาเช่นนี้กับตนเพราะไม่ว่าใคร เมื่อได้พบเจอ ต่างก็พากันกล่าวเช้นนี้ คำพูดเหล่านี้เหมือนเป็ปมในใจของอาฉีไม่น้อย แต่ก็ต้องทำใจยอมรับมันให้ได้
“ท่านกล่าวจบแล้วใช่หรือไม่ข้าจะไปอาบน้ำ” อาฉี เอามือที่ปิดหูลงพร้อมกับค่อยๆเขยิบตัวลงจากเตียง ในท่าทางที่เยือกเย็น
“เดี๋ยวข้าประคอง...เ้า...” ยังไม่ทันขาดคำ เมื่อเท้าอาฉีแตะถึงพื้น ก็ล้มฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีแต่ก็มีแขนแกร่งมาช้อนตัวขึ้น พาเดินไปที่อ่างน้ำทันที อาฉีไม่ได้พูดอะไรได้แต่ปล่อยให้เขาทำ อยากทำอะไรก็ทำ พอสมใจแล้ว เขาจะได้จากไปเสียที
...จุ๊บ จ๊วบบบ..บ... เสียงจุ๊บจากทางด้านหลังของอาฉียังคงดังขึ้นต่อเนื่อง
“ได้โปรด ท่านหยุดเสียทีเถิดข้าไม่ค่อยสบายตัว รีบอาบ รีบเสร็จ ข้าหิวจะแย่แล้ว”อาฉีเอ่ยอย่างเอือมระอา ในความหน้ามึนของบุรุษผู้นี้
“ข้าก็หิว ขอข้าอีกสักครั้งถอะข้าสัญญา ข้าจะรับผิดชอบเ้า ไม่ให้เ้าต้องอับอายผู้ใด” กล่าวจบเขาก็จับอาฉีหันหน้ามาประกบปากจูบอย่างบ้าคลั่ง “อาฉีตัวน้อยของข้าคราวนี้ข้ามีสติดี รับรองข้าจะไม่ทำรุนแรงเหมือนครั้งก่อนแน่นอน”
“เหตุใดเ้าถึงรู้ชื่อของข้า”
“เ้าเป็คนดังในย่านนี้ ใครบ้างไม่รู้นามของเ้า”
“แล้วท่านไม่คิดจะแนะนำตังเองแก่ข้าบ้างหรือไร”อาฉีกล่าวเสียงค้อน
“แน่นอนว่าย่อมได้แต่มีข้อแลกเปลี่ยน เพียงเ้าสมยอมข้าอีกสักครา แล้วข้าจะพาเ้ากลับไปด้วย” อาฉี เมื่อได้ยินดังนั้น ถึงกับมีน้ำโห
“ท่านมันคนเ้าเล่ห์!!! ” อาฉี ตอบกลับเสียงแข็ง พร้อมกับขัดขืนเพื่อจะหนีเอาออกจากอ่างนี้ไปให้ได้
“ฮ่าๆๆ อาฉีตัวน้อยโกรธเสียแล้ว ” ชายนิรนามผู้นั้น หัวเราะร่วน อารมณ์ดีไม่น้อย เขารีบคว้าข้อมืออาฉีไว้พร้อมกับดึงมากอด
“จะไปไหน อยู่กับข้าเพราะเ้าเป็ของข้า” ชายนิรนามเอ่ยอย่างหื่นกระหาย
“อึก..ก..ก.. ฮา...” อาฉีไปไม่เป็ เมื่อจุดอ่อนไหวถูกัั เพียงครู่เดียวก็ชูชันสู้มือเสียแล้ว
“อาฉีคนเก่ง เ้าชอบหรือไม่ข้าจะทำให้เ้าก่อน แล้วเดี๋ยวตาเ้าทำให้ข้าบ้างละนะ” อาฉีถูกกระซิบข้างหูสร้างความเสียวกระสันไม่น้อย
“ไม่ใช่ที่นี่ ข้าไม่เอาที่นี่ ” อาฉีเอ่ยอย่างอับอาย
“งั้นเราไปที่เตียง” พูดจบ เขาก็อุ้มอาฉีน้อยไปที่เตียงอย่างไว และทันทีที่ถึงเตียง ปากของอาฉีก็ไม่ว่างอีกเลยเขาถูกคนตรงหน้าโลมเลีย โลมจูบอย่างบ้าคลั่ง เดี๋ยวปาก เดี๋ยวแก้ม เดี๋ยวจมูกเดี๋ยวตรงหน้า จนตอนนี้หน้าเปียกไปหมดแล้ว
“ยอมรับเสียเถอะว่าเ้าชอบเพียงยอมรับ เ้าก็จะััได้ถึงความสุขสม”ชายตรงหน้าเอ่ยกับอาฉีอย่างนุ่มนวล
“อึก งืมมมมม ฮา..... ฮ้าเร็วหน่อย ข้า... จวนแล้ว.. จวนจะไม่ไหวแล้ว... ข้า้ามากกว่านี้.. ฮึกกกก” อาฉี อดทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งโดนเล้าโลมหนัก ความอยากกระสันก็เพิ่มขึ้นจนยางอายหายไปหมด ้าสิ่งใดก็พูดออกมาจนหมดสิ้น แน่นอนว่า คนตรงหน้าย่อมพร้อมสนองให้ทันที
“ย่อมได้เ้า้าแท่งสวาทนี้ใช่หรือไม่”เขานำมันไปจ่อไว้ทางปากทางเข้า แต่ก็ไม่ได้ใส่เข้าไป อาฉีเห็นแบบนั้นจึงยื่นมือไปจับ
“ใส่เข้ามาเถิด ข้า ้าท่าน้าสิ่งนี้มาก ฮึกกกก ฮะ ช่วยข้า ช่วยข้าด้วย ” อาฉีดิ้นพร่าน กางขาออก เป็การบอกเป็นัยว่า เขาพร้อมเต็มที่แล้ว สำหรับบทเพลงรักรอบใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นแน่นอนว่า ชายตรงหน้าไม่รอช้า รีบดันแท่งสวาทใส่เข้าไปทันที ดันเข้าไปเรื่อยๆเรื่อยๆ จนสุด พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่สุขสมของอาฉี
“ฮ้า.....ดีเหลือเกินนน เข้ามาอีก เข้ามาลึกกว่านี้ อา ...อา...ฮะ” ตอนนี้ อาฉีไม่มีสติแล้ว เขาปล่อนตัวไปตามอารมณ์ ไม่ว่าจะกระทำอย่างไร ล้วนแต่สุขสมจะถูกถอดเข้าถอดออก จะปลี่ยนไปอีกกี่ท่า ก็ยินยอมพร้อมใจ ไม่ว่าจะบนเตียง ที่พื้นที่โต๊ะ ล่วนแต่มีร่องลอยการบรรเลงเพลงรักมาแล้วทั้งสิ้น เขาทั้งคู่ต่างสุขสมต่างไม่รู้เลยว่า เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว กว่าจะรู้ตัวตอนนี้อาฉีตัวน้อยก็มาอยู่้า ขึ้นขย่มอย่างสุขสันต์ ครางเสียงหวานไม่หยุดขยันขยับไม่รู้จักเหนื่อย
“ฮะ ๆๆๆ อา.... อาฉีเ้าช้าหน่อยยยย ฮึกกก ข้าจะปลดปล่อยแล้ว”
“ไม่ ไม่น่ะ อยากเพิ่ง ขอข้าก่อนขอข้าน่ะ” อาฉี อ้อนวอน ทำเอาคนตรงหน้า ต้องรีบรุกขึ้นจัดการให้คนตัวล็กถึงฝั่งเสียก่อนจะให้เขาผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด เขารีบลุกขึ้น จับอาฉีนอนลง แล้วถอดแท่งสวาทออก แล้วใช้นิ่วใส่เข้าไปแทนแล้วจัดการเผด็จศึกทันที
“ฮะ ฮ้า อา ๆๆๆๆ ท่าน @#@##& งืมมมม อืมมมมอื้มมมม อ๊า !” ในที่สุด อาฉีก็ได้ปลดปล่อยสมใจทันทีที่อาฉีปลดปล่อย ชายผู้นั้น ก็สอดแท่งสวาทเข้าต่อทันที พร้อมทั้ง ขยับเข้าออกไม่หยุดด้านอาฉี ก็แหวกขาตั้งรับ ปากทั้งคู่จูบสอดประสานอย่างเมามัน เนื้อตัวทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยเหงื่อชุ่มไปหมดผสมอยุ่ในร่างกายของกันและกัน
“ข้าจวนแล้ว ฮะๆๆ อาฉีน้อย ช้วยข้าช่วยข้า ครางเสียงหวานๆหน่อย ข้าจวนแล้ว”
“’งื้มมมมมมม อ๊า ท่านนนนนเร็วเข้าๆๆ อ๊า ข้าเสียวเหลือเกิน” อาเฉียวพยายามสุดกำลังเพื่อช่วยเขาให้ปลดปล่อย
“จินอู่ ชื่อของข้า จินอู่เรียกว่าอาจินก็ได้”เขากระซิบบอกข้างหู
“พี่จิน ข้าจะมาอีกแล้ว ฮะ งืมมมมมช่วยข้า ฮะ พี่จิน เร็วเข้า เราพร้อมกันน่ะ พวกเราพร้อมกัน”อาฉีรบเร้าไม่หยุด มีหรือ เขาจะอดใจได้ เขาเรื่มเร่งจังหวะ และหนักหน่วงจนในที่สุด
“อ๊า...........งืมมมมมม ฮะๆๆๆ” ทั้งคู้ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน และอาฉี ก็ล้มตัวลงนอนทันที
“อาฉี เ้าจะนอนเลยไม่ได้เดี๋ยวไม่สบายตัว มาเถอะ เดี่ยวข้าช่วย” พูดเสร็จเขาก็อุ่มอาฉีน้อยไปล้างตัว ทำ
ความสะอาดทุกซอกทุกมุมโดยที่อีกฝ่ายยังนอนไม่ยอมตื่น พอเสร็จ เขาก็อุ้มคนตัวเล็ก นอนที่เตียงพร้องใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“อาฉีของข้า ข้าคงต้องกลับแล้วเ้าเก็บพู่หยกนี้ไว้ แล้วสักวันข้าจะมาหาเข้าอีก สัญญาว่าครั้งหน้าที่ข้ามาข้าจะชดเชยให้เ้าอย่างแน่นอน” อาฉีนอนฟังและรับพู่หยกมาอย่างเงียบๆ และทันทีที่ฝีเท้าก้าวออกไปจากห้อง ความมืดมิดก็มาเยื่อน และอาฉีก็เข้าสู้ห่วงนิจทราทันที
2K
