ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

เสี่ยวเป่าตัวโตขึ้น? เมื่อเห็นฉากนี้ทำเอาถังฮวนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แววตาเผยให้เห็นความประหลาดใจ
ร่างของเสี่ยวเป่าขยายตัวเร็วมาก ช่วงเวลาแค่ไม่กี่อึดใจมันก็เปลี่ยนไปจากก้อนกลมเล็กๆ ตัวใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอย่างน้อยห้าเท่า และในที่สุดปีกเล็ก ๆ สองอันนั้นก็ดูเล็กลงไปอีกเพราะด้วยรูปร่างของมันในตอนนี้ค่อนข้างจะบินได้ลำบาก นอกจากนี้ที่โคนปีกแต่ละข้างยังมีต้นอ่อนงอกออกมา ไม่รู้ว่ามันคืออะไร หลังจากการเปลี่ยนแปลงหยุดลง ที่เขาแหลมบนหัวเจ้าตัวเล็กสีทองสว่างก็ค่อยๆ หายไป ในไม่ช้าความอบอุ่นก็เติมเต็มพื้นที่เล็ก ๆ นี้อีกครั้ง “อิ๋ง?” หลังจากนอนหลับมาหลายวัน ไม่นานในที่สุดเสี่ยวเป่าก็ลืมตาขึ้น ร่างกายที่ขดตัวก็ค่อยๆ ยืดออก ดวงตาสีฟ้าเต็มไปด้วยความสับสนและสงสัย
“เสี่ยวเป่า ตัวไม่เล็กแล้วนะแก!” ถังฮวนอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา ดวงตาเปี่ยมล้นความสุข "อิ๋ง!" ในที่สุดเสี่ยวเป่าก็ตื่นขึ้นเต็มตา มันพุ่งตัวใส่ถังฮวนร้องเสียงดังชัดแจ๋ว เอาหัวโตๆ ถูไถอยู่ในอ้อมแขนของถังฮวนถังฮวนกอดเสี่ยวเป่าด้วยรอยยิ้ม มันที่ตัวโตขึ้นมากอย่างกระทันหันเช่นนี้ทำเอาถังฮวนรู้สึกยังไม่ชินนัก แต่แล้วถังฮวนก็คิดถึงปัญหาใหม่ขึ้นมา เสี่ยวเป่าตอนนี้ตัวใหญ่มาก เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถซ่อนตัวในห่อผ้าได้เหมือนแต่ก่อน ถ้ายังปล่อยให้มันตามเขามาแบบนี้ มันจะไม่กลายเป็นเป้าหมายของคนอื่นเหรอ? “อิ๋ง?”เสี่ยวเป่าเพิ่งรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย มันร้องแล้วกระโดดจากอ้อมกอดของถังฮวน สองปีกกางออกโดยไม่รู้ตัวจนสุดขีด กระพืออย่างแรงกลางอากาศหลายครั้งก่อนที่จะร่วงลงพื้น เห็นได้ชัดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวเป่าได้ลิ้มรสความรู้สึกการบินแบบนี้ ก่อนหน้านี้ปีกเล็กๆ คู่หนึ่งของมันมีไว้ประดับเฉยๆ เพราะไม่สามารถรับน้ำหนักตัวมันได้ ทันทีที่มันกระโดดขึ้นไปในอากาศมันก็จะหล่นตุ๊บลงพื้นทันที ไม่เหมือนตอนนี้อย่างน้อยก็ลอยอยู่ในอากาศได้ครู่หนึ่ง หลังจากตะลึงไปชั่วขณะเสี่ยวเป่าตื่นเต้นมาก มันกระพือปีกพร้อมส่งเสียงร้องตะโกนครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแปลกใหม่ มันลอยอยู่เหนือพื้นเพียงสองเมตรได้ไม่เกินสี่วินาที นี่คือประสิทธิภาพการบินในตอนนี้ ไม่นานนักอาการตื่นตาของแปลกใหม่ของเสี่ยวเป่าก็ผ่านไปในที่สุด จากนั้นดูเหมือนว่าจะฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ มันบิดหมุนร่างกายอย่างแรง หลังจากเสียงกร๊อบแกร๊บดังขึ้น ร่างกายของมันก็หดลงอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วกระพริบตาร่างของมันก็กลับมามีขนาดใหญ่พอ ๆ กับก่อนที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลง “เปลี่ยนกลับมาเหมือนเดิมได้ด้วย?!” การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้ถังฮวนแปลกใจ อดไม่ได้ที่จะอุ้มเสี่ยวเป่าขึ้นมาดูอย่างถี่ถ้วน แม้ว่าร่างกายของมันจะหดลง แต่ต้นอ่อนสองอันบนปีกทั้งสองข้างก็ยังคงอยู่ที่นั่น ดูเหมือนว่าจะมีกระดูกยื่นออกมาจากใต้ผิวหนัง เสี่ยวเป่าค่อนข้างพอใจกับรูปร่างปัจจุบันของมัน ว่าแล้วก็ขดตัวลงในอ้อมแขนของถังฮวนสบายอกสบายใจ จากนั้นไม่นานนัยน์ตาสีฟ้าเล็ก ๆ ก็ส่องแสงสว่างจ้า จากนั้นร่างเล็กๆ ก็กลายเป็นลำแสงสีฟ้าแล้วบินออกจากอ้อมแขนของถังฮวน เมื่อถังฮวนกลับมารู้สึกตัว ถึงเห็นว่ามีอัญมณีเหลืออยู่เพียงยี่สิบก้อนในกล่อง และยังมีเศษอัญมณีอีกกองหนึ่งอยู่ข้างๆ เสี่ยวเป่า
"กรุ๊บๆ! กรุ๊บๆ!!" ปากเจ้าตัวเล็กเคี้ยวกรุบกรับไม่หยุด ทั้งยังเคี้ยวเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ มันใช้กรงเล็บเล็กๆ คู่นั้น ยัดอัญมณีเข้าปากเรื่อยๆ จากนั้นก็คายเศษเป็นชิ้นๆออกมา ใช้เวลาประมาณสิบวินาที อัญมณีระดับกลางที่เหลือราวยี่สิบก้อนก็ถูกกินจนหมด ถังฮวนอดกลืนน้ำลายไม่ได้ เจ้าตัวเล็กนี่กินอัญมณีเร็วขึ้นเรื่อยๆ แล้ว แม้จะกินอัญมณีไปเยอะแล้วแต่เสี่ยวเป่าก็ยังไม่หยุดมือ กรงเล็บเล็กๆ เปิดฝาของกล่องไม้ทั้งสองที่มี 'ต้นไม้ภูตวิจิตร' ออก ... หลังจากสะบัดนิ้วแล้ว ร่างเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นในกล่องไม้ใบใหญ่ ถังฮวนเดินมาที่กล่องไม้ขนาดเล็กทั้งสอง ดวงตาของเขาเจิดจ้าราวกับดวงดาว กล่องไม้สองกล่อง หนึ่งกล่องมีอัญมณีระดับสูง ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ อยู่สองก้อน แต่ถังฮวนกลับไม่สนใจอัญมณีระดับสูงล้ำค่านี้เลย สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับกล่องไม้ขนาดเล็กอีกใบ ภายในกล่องมีหินสีขาวขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่บนพื้นอย่างเงียบ ๆ มันใสเหมือนผลึก ผิวเรียบลื่นเหมือนหยก มีรูปร่างเหมือนหินกรวด ภายในหินมีคลื่นสีแดงเพลิงกำลังพัดแกว่งไปมาเล็กน้อยบนพื้น เหมือนนกฟีนิกซ์ที่กำลังบินอยู่ในอากาศ มันงดงามมาก "ฟีนิกซ์ มันคือศิลาฟีนิกซ์! แน่นอน!" ถังฮวนพึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ไม่เคยคิดว่าจะได้ ‘ศิลาฟีนิกซ์’ มาด้วยวิธีนี้เลย ใครกันที่ครอบครองมันไว้ หรือจะเป็นพวกที่ถูกสังหารที่นี่? ถังฮวนต้องใช้เวลาครู่หนึ่งสงบใจที่ยินดีปรีดาไว้ก่อน แล้วจึงคว้า 'ศิลาฟีนิกซ์' มาไว้ในมือ พลิกสำรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วน ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ สองก้อนนั้น ถังฮวนกลับไม่แยแสแม้แต่น้อย ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ จัดว่าเป็นอัญมณีระดับสูงที่มีค่าอย่างยิ่งโดยธรรมชาติ ใน "การแข่งขันนักหลอม" ที่จัดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ ก็เป็นรางวัลสำหรับที่หนึ่งและที่สองของการแข่งขัน แต่เมื่อเทียบกับ 'ศิลาฟีนิกซ์' แล้ว ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ นั้นด้อยค่ากว่ามาก "ศิลาฟีนิกซ์" นี้มีขนที่อบอุ่น แต่ถังฮวนทราบดีว่ารัศมีสีแดงเพลิงที่เหมือนนกฟีนิกซ์ภายในหินนั้นซ่อนความหลงใหลอันน่าสะพรึงกลัวไว้อย่างแน่นอน ทั้ง 'หัวใจแห่งอัคนี' และ 'ศิลาฟีนิกซ์' สามารถหลอมอาวุธที่เหมาะสมมากสำหรับนักหลอมได้ แต่ผลของทั้งสองอันนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อาวุธที่หลอมโดย 'หัวใจแห่งอัคนี' นั้นเหมาะสมที่สุดสำหรับนักหลอมระดับกลาง แต่อาวุธที่หลอมโดย 'ศิลาฟีนิกซ์' นั้นเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับนักหลอมในระดับปรมาจารย์.... "อิ๋ง อิ๋ง!" (ไม่อิ่มๆ!)เสียงร้องงอแงดังขึ้นอีกครั้ง ถังฮวนได้ยินถึงรู้สึกตัวจึงมองไปรอบ ๆ พบว่ากล่องไม้ขนาดใหญ่ว่างเปล่า อัญมณีระดับกลางทั้งหมดถูกกวาดไปจนเรียบ เจ้าตัวเล็กดูเหมือนจะกินไม่พอ มันยังวิ่งไปที่กล่องไม้ขนาดเล็กและจ้องมองไปที่ ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ ทั้งสองก้อนแล้วน้ำลายไหลย้อย “ทั้งหมดนี่เป็นของเจ้า” ถังฮวนไม่ลังเลคว้า ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ สองก้อนใส่อุ้งเท้าน้อยๆ ของเสี่ยวเป่า "อิ๋ง~!" (ขอบคุณ~!)เสี่ยวเป่าร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ มันยัดหินแก้วภูเขาไฟเข้าปากทันที เคี้ยวดังกรุบกรุบ แค่สองสามทีก็พ่น ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ อัญมณียังไม่ได้โดนมันย่อยเหมือนอันก่อนๆ หน้า “กินไม่ได้เหรอ?”ถังฮวนเข้าใจทันที ก่อนที่เสี่ยวเป่าจะหลับไป โดยปกติแล้วมันจะกินอัญมณีระดับต่ำเท่านั้น ไม่ใช่ว่ามันไม่ต้องการกินอัญมณีระดับกลาง แต่ส่วนใหญ่จะไม่สามารถกัดได้ หลังจากโตขึ้นและตื่นขึ้นมา มันสามารถกินอัญมณีระดับกลางได้อย่างง่ายดาย แต่อัญมณีระดับสูงตอนนี้มันคงยังเคี้ยวตามต้องการไม่ได้ "เหมือนเจ้าจะตอนนี้ยังกินไม่ได้สินะ"ถังฮวนเก็บ ‘หินแก้วภูเขาไฟ’ สองก้อนไว้ในกล่อง เขาไม่เคยลองถลุงอัญมณีระดับสูงมาก่อน แต่เขาเชื่อว่าเขาจะทำได้แต่อาจต้องใช้เวลาสักพัก เขาลูบหัวเสี่ยวเป่าด้วยรอยยิ้ม"อย่าเพิ่งหมดหวัง ข้าจะหลอมมันให้เจ้าเอง อีกไม่กี่วันก็ได้กินแล้ว” "อิ๋ง!" (จริงนะ) เสี่ยวเป่าร้องร่ายินดี ใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ชี้ไปที่ 'ศิลาฟีนิกซ์' ในมือถังฮวนแล้วแลบลิ้นเลียปาก "อันนี้ต้องเก็บไว้นะ"ถังฮวนหัวเราะและเก็บ 'ศิลาฟีนิกซ์' ไว้ จากนั้นเก็บกล่องไม้ขนาดเล็กไว้ในกล่องไม้อีกที เก็บใส่กระเป๋าแล้วยกพาดบ่า ยันกายลุกขึ้น "ออกไปกันเถอะ"หลังจากเดินไปทางปากถ้ำไม่กี่ก้าวก็พบว่าเสี่ยวเป่าไม่ได้เดินตามมา ถังฮวนหันมองกลับไปด้วยความแปลกใจ เห็นเสี่ยวเป่ากำลังกวักมือเรียกตัวเอง ชี้ไปที่ส่วนลึกของถ้ำสีแดงเลือด ในดวงตาสีฟ้าเปล่งประกาย เต็มไปด้วยความยินดีและความตื่นเต้น
ตาของถังฮวนเป็นประกายเจิดจ้าขึ้น หรือว่ามีอัญมณีล้ำค่าอยู่ในนั้น?

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 107 ศิลาฟินิกซ์

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 107 ศิลาฟินิกซ์

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้