คุณหนูในห้องหอ

คืนดี

จากการตรวจครั้งล่าสุดพบว่าพิษแมงมุมสีน้ำเงินในร่างกายยังไม่ถูกกำจัด แต่นางกลับฟื้นขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด เป็นจุดที่ไห่เถิงขบคิดเท่าใดก็คิดไม่ออก ที่สำคัญนางมีรอยสักอักษร ‘หู่’ ที่หลังใบหูซ้าย ทำให้ไห่เถิงย้อนไปถึงอดีต เขาได้พบแม่นางน้อยผู้หนึ่ง นางมีนามว่ากัวซือซิน และมีรอยสักเช่นเดียวกับกับจางหลินถง

ตอนที่เขาได้พบกับแม่นางน้อยผู้นั้น นางมีอายุได้สิบเอ็ดปี นางถูกขังรวมอยู่ในกรงค้าทาส หากไม่ได้เขาช่วยไว้นางคงถูกขายไปอยู่หอคณิกาแล้ว

พื้นเพเดิมของไห่เถิงเป็นชาวเจียเหลียง เขาเป็นคุณชายที่เกิดในตระกูลพานิชย์ที่มั่งคั่ง ช่วงอายุสิบสามปีได้ติดตามบิดาออกมาศึกษาวิธีการค้าขาย ระหว่างพักอยู่ที่เมืองหลวงของต้าอู๋ เขาและผู้ติดตามได้ออกไปเที่ยวเล่นในตลาดค้าทาส เพื่อเลือกซื้อทาสที่หน่วยก้านดีมาช่วยขนของกลับเจียหลียง กระทั่งไปพบแม่นางน้อยกัวซือซินเข้า นางถูกตีจนร่างกายมีแต่บาดแผล เขาเกิดความสงสารซื้อตัวนางไว้

หลังจากช่วยนางมาแล้ว เขาคิดจะปล่อยนางกลับบ้าน แต่นางไม่ยอมจากไปทั้งยังขอร้องให้รับนางเป็นสาวใช้ นางยังพูดอีกว่านางสามารถทำงานได้หลายอย่าง ไห่เถิงในเวลานั้นยังเป็นเด็กหนุ่มจึงตัดสินใจพานางกลับไปด้วย เมื่อไปถึงที่พักเขาถูกบิดาตีอย่างหนัก ที่เอาเงินค้าขายไปซื้อนางทาสไร้ประโยชน์กลับมา

ไห่เถิงสงสารเด็กสาวอย่างมาก แม้เขาจะถูกบิดาตีจนก้นแตกก็ไม่ยอมให้บิดาพานางไปขายคืน ต่อมาบิดาจึงใจอ่อนยอมให้นางตามกลับกลับเจียเหลียง แต่ระหว่างทางถูกโจมตีจากกลุ่มมือสังหารที่ไม่ทราบที่มา กองคาราวานค้าขายถูกฆ่าตายจนหมด แม้แต่บิดาของเขาก็ไม่รอดชีวิต ในช่วงเวลาชุลมุน เขาถูกแม่นางน้อยช่วยพาหลบหนีจึงมีชีวิตรอดมาได้

ไห่เถิงและกัวซือซินหลบซ่อนตัวจากมือสังหารอยู่ในเมืองหลวง เขาและนางจึงได้กลายเป็นสหายที่สนิทกันมาก เขาและนางขอทานที่เศษเงินจากพ่อค้าต่างถิ่นมาซื้ออาหารปะทังชีวิต บางส่วนนางเก็บให้ไห่เถิงเป็นค่าเดินทางกลับเจียเหลียง ความลำบากทำให้ไห่เถิงและกัวซือซินกลายเป็นสหายที่รักใคร่กลมเกลียวลึกซึ้ง ทั้งสองจึงเปิดเผยเรื่องราวของกันและกันจนหมดสิ้น

เขาจึงได้รู้ว่ากัวซือซินมีรอยสักอักษร‘หู่’ ที่หลังใบหูซ้าย เขาไม่รู้ว่ารอยสักนี้หมายถึงอะไร นางเพียงแต่บอกว่ารอยสักนี้มีความสำคัญต่อตระกูลของนางเป็นอย่างมาก แต่นางไม่อาจแบกรับภาระที่หนักหนาของตระกูลอึ้งได้จึงหนีออกมา นางยังกล่าวอีกว่ามือสังหารที่ฆ่าบิดาของเขาเป็นมือสังหารที่ไล่ฆ่านางตั้งแต่นางหนีออกมาจากบ้าน ไห่เถิงในเวลานั้นมีความแค้นอย่างใหญ่หลวง เขาสาบานว่าจะกลับมาตามหามือสังหารพวกนั้นและล้างแค้นให้บิดาให้ได้

ทั้งไห่เถิงและกัวซือซินรอนแรมหลบหนีพวกนักค้าทาสด้วยกันเป็นเวลาหนึ่งปี ก็สามารถเก็บรวบรวมเงินได้จำนวนหนึ่ง ไห่เถิงชวนกัวซือซินไปด้วย แต่นางไม่ยอมไปทั้งยกเงินทั้งหมดให้กับไห่เถิงและจากไปโดยไม่ลา นับจากนั้นเวลาผ่านไปสี่ปี เขากลับมาเมืองหลวงของต้าอู๋เพื่อตามหานางอีกครั้ง

ในที่สุดก็ได้พบ นางเล่าว่านางได้พบบิดาบุญธรรมเป็นคนตระกูลหลี่ เขาเปลี่ยนชื่อแซ่ให้นางใหม่นามว่าหลี่ถิงถิง และที่สำคัญนางแต่งให้กับบุรุษตระกูลจางและกำลังตั้งครรภ์ ไห่เถิงเสียดายที่เขามาช้าเกินไป ก่อนจากกันนางฝากจดหมายให้ไห่เถิงนำไปส่งถึงครอบครัวของนางที่เมืองเตียวฮุยซึ่งอยู่ไกลมาก หากเดินทางจากเมืองหลวงด้วยรถม้าต้องใช้เวลาถึงสี่เดือน

แต่เขาก็รับปากว่าจะส่งจดหมายให้ถึงครอบครัวนาง แต่ใครเล่าจะไปนึกว่าสุดท้ายจดหมายฉบับนั้นก็ไม่มีโอกาสไปถึงเมืองเตียวฮุย เนื่องจากระหว่างทางได้พบองค์ชายเหลียงฉวน ด้วยไห่เถิงเป็นบุรุษรูปงาม ความงามของเขาจึงต้องตาต้องใจองค์ชายต้วนซิ่วผู้นั้นเข้า เขาจึงถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยงในจวนของเดรัจฉานตัวนั้นถึงสิบกว่าปี เรื่องนี้จะโทษก็โทษที่เขาหน้าตาดีเกินไป เกิดเป็นบุรุษรูปงามนามไห่เถิง ช่างลำบากนัก!

หากไม่ใช่เพราะอู๋ฮวนใช้กระบี่คู่กายตอนเจ้าเหลียงฉวนนั่นจนขาด มีหรือที่เขาจะหลบหนีออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงเดินทางเสาะหาร่องรอยของอู๋ฮวนเพื่อตอบแทนบุญคุณ พอทราบข่าวว่าอู๋ฮวนมีฐานะเป็นถึงจวิ้นอ๋องคุมทหารเมืองอู่โจว จึงหาทางแฝงเข้ามาในจวนจวิ้นอ๋อง เขาคิดไว้ว่าหากสามารถตอบแทนบุญคุณของอู๋ฮวนแล้ว เขาจะออกเดินทางเพื่อนำจดหมายฉบับนั้นของกัวซือซินส่งให้ถึงมือครอบครัวของนาง

แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้พบคนที่มีรอยสักเช่นเดียวกับนางที่จวนจวิ้นอ๋อง ไห่เถิงห้ามความประหลาดใจไม่ไหว คนอย่างไห่เถิงเมื่อสอดรู้แล้วต้องรู้ทั้งหมด เขาต้องการรู้ว่าแท้จริงแล้วแม่นางอาหลิน น้องสาวต้าเจิงผู้นี้เป็นใครกันแน่ ผู้ที่จะตอบคำถามนี้ได้คงหนีไม่พ้นอู๋ฮวน

พอพูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา…

อู๋ฮวนในอาภรณ์สีดำก้าวผ่านประตูเรือนตะออกเข้ามาอย่างเร่งรีบ เขาตรงดิ่งไปยังเตียงนอน จางหลินถงกำลังดื่มน้ำ โดยมีชูหลิงคอยป้อนให้ทีละนิด

“อาหลิน”อู๋ฮวนเหมือนได้เกิดใหม่ เขานั่งลงที่ขอบเตียงยื่นมือออกไปหวังจะแตะตัวนาง แต่นึกขึ้นได้ว่านางบาดเจ็บ เขาจึงได้แต่ชักมือกลับอย่างเสียดาย และใช้เพียงสายตาแดงก่ำกวาดมองไปทั่วร่างของนาง“ไม่เสียเปล่าจริงๆ”

เขากล่าวและยิ้ม ไม่นึกเสียใจเลยที่ยอมยกบัวหิวมะดอกนั้นให้ไห่เถิงทำกระสายยาถอนพิษให้นาง ดวงตาชายหนุ่มร้อนและแดงไปหมด ไม่รู้อย่างไรภายในใจถึงได้หวาดกลัวมากมายถึงเพียงนั้น ตอนนางกล่าวว่านางเคยตายมาหนหนึ่งเขาฟังแล้วยังรู้สึกขัน แต่หากนางพูดว่านางตายแล้วฟื้นอีกครั้ง เขาคงรับฟังไม่ไหว

“พี่ฮวน”จางหลินถงเบิกตาโตมองเขาอย่างประหลาดใจ

นี่เป็นครั้งที่สองที่นางเห็นอู๋ฮวนตาแดง ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ราวกับเด็กๆ จางหลินถงจึงยิ้มให้เพื่อยืนยันนางว่ายังไม่ตาย พลันสายตาเหลือบเห็นใครบางคนซึ่งยืนตรงหน้าประตู นางรู้ได้โดยทันทีว่าสตรีนางนั้นคือคุณหนูเหอชุนผิง

นางได้ยินว่าเรื่องการพนันที่ใครจะได้เป็นพระชายาจวิ้นอ๋องแพร่ไปทั่วจวนแล้ว ด้วยความริษยาเล็กๆที่เริ่มผุดขึ้นภายในใจ ทำให้จางหลินถงเกิดความคิดหยาบช้าขึ้นมาจนได้ นางเองก็อยากพนันสักครั้ง ว่าในที่สุดแล้วใครจะได้ตำแหน่งพระชายาจวิ้นอ๋อง

จู่ๆนางก็รู้สึกเวียนหัว จางหลินถงยกมือข้างซ้ายขึ้นกุมศีรษะ พลางบ่นเสียงเบา“พี่ฮวน ข้าเวียนหัว”

นางยื่นมืออกไปคว้าเสื้ออู๋ฮวนพลางทำท่าโงเงน อู๋ฮวนเห็นดังนั้นจึงขยับเข้าไปใกล้ จางหลินถงได้ทีจึงแสร้งเป็นซบใบลงบนอกชายหนุ่ม ชูหลิงได้เห็นท่าทีของนายหญิงสาวเกิดหน้าแดงซ่าน รีบถอยห่าง พลางกระตุกแขนเสื้อลากไห่เถิงให้ตามกันออกไปข้างนอก

************************************************************************