หลังที่เย่ซวนกลับมาถึงบ้านของโม่เฉิน เย่ซวนก็เล่าเื่ต่างๆให้โม่เฉินและครอบครัวของเขาฟัง ยกเว้นเื่การวางค่ายกลเท่านั้นที่เย่ซวนไม่ได้พูด
"น่าสงสารพวกเขาจริงๆ" โม่เฉินถอนหายใจ
"เอาละ"
"กินข้าวกันดีกว่า" โม่เฉินพูด
ระหว่างทานข้าว โม่หยวนก็เล่าเื่การขายของวันนี้ให้โม่เฉินฟัง ว่ามีลูกค้าสนใจสมุนไพรจากเมืองิหลุน
"สมุนไพรตัวไหนละ" โม่เฉินถามขึ้น
"ชวงเกียง" โม่หยวนตอบ
"ชวงเกียง ?"
"พวกเขา้าเท่าไหร่"
"ทั้งหมดที่เรามี"
"ทั้งหมดที่เรามี ?" โม่เฉินสงสัย เพราะ พวกเขามีชวงเกียงถึง 10 หีบ
"ใช่" โม่หยวนพยักหน้า
"พวกเขาตั้งการซื้อทั้งหมด"
"แต่พวกเขามีเงื่อนไข"
"มีเงื่อนไข ?"
"เงื่อนไขอะไร" โม่เฉินเริ่มรู้สึกแปลกๆ แค่ซื่อสมุนไพรทำไมต้องมีเงื่อนไขด้วย
"พวกเขา้าให้เรานำสินค้านั้นไปส่งด้วยตัวเอง"
"นำสินค้าไปส่งด้วยตัวเอง ?"
"เ้าได้ถามเขารึเปล่าว่าทำไม"
"ไม่ได้ถามขอรับ" โม่หยวนส่ายหัว
"ข้าบอกพวกเขาไปว่าต้องรอท่านพ่อเป็ผู้ตัดสินใจ"
"พวกเขาเลยบอกว่าจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้"
"อืม"
โม่เฉินพยักหน้าเข้าใจก่อนที่จะลงมือทานข้าวต่อ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
...
หลังจากที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายกันพักผ่อน เย่ซวนกลับเข้ามาในห้องของตน ก่อนที่จะถอดผ้าคลุมออก เย่ซวนเตรียมที่จะนั่งเดินลมปราณ อยู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิดออก
"ท่านน้าข้าเอา..." โม่หนิงอัน เมื่อเห็นคนตรงหน้า นางก็ยื่นนิ่ง ดวงตาน้อยๆของนางเบิกโพลงขึ้น ขนมที่ตอนแรกจะเอามาให้เย่ซวนหล่นลงไปที่พื้น
"โอ้ หนิงอันตัวน้อยนี้เอง" เย่ซวนยิ้มให้นาง
"เ้าเอาขนมมาให้ข้ารึ" เย่ซวนมองไปที่พื้นก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองหนิงอันอีกครั้ง
"หนิงอันเ้าเป็อะไรไป ?" เย่ซวนสงสัย เขาลุกขึ้นไปหานางก่อนจะอุ้มนางมานั่งที่เตียง
อยู่ๆใบหน้าน้อยๆของนางก็เกิดสีแดงขึ้น เมื่อเย่ซวนเห็นก็คิดว่านางไม่สบายเลยใช้มือวัดไข้ให้นาง
'ตัวไม่ร้อนแหะ' เย่ซวนมองหนิงอันอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้แววตาของนางไม่ใแล้ว แต่กลับเปลี่ยนเป็เปล่งประกายแทน
"ท่านน้าเย่ซวน"
เย่ซวนเอียงคอสงสัย ว่าเด็กน้อยตรงหน้ากำลังจะพูดอะไร
"ใช่ข้าเอง" เขายิ้มตอบ
"ท่านเป็เทพเซียนใช่มั้ย" หนิงอันถาม
"เทพเซียน ?" เย่ซวนงุนงง
"ฮ่าๆ เ้าตัวเล็กทำไมเ้าถึงคิดว่าข้าเป็เทพเซียน" เย่ซวนหัวเราะก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆนาง
"ข้าไม่เคยเห็นใครมีหน้าตาแบบท่านเลย"
"หน้าตาของท่านน่าดูชมจริงๆ" หนิงอันตอบ
นางเคยฟังนิทานจากท่านแม่ว่าเทพเซียนนั้นมีหน้าตาหล่อเหลา แต่นางยังเด็กแม่ของนางเลยใช้คำว่า หน้าตาน่าดู แทนคำว่าหล่อเหลาแทน
"ฮ่าๆ" เมื่อได้ยินคนชมหน้าตาของตนเอง เย่ซวนก็อดหัวเราะไม่ได้
เขาลูบหัวของเด็กน้อยเบาๆ
"เ้าอย่าเอาไปบอกใครละ" เย่ซวนยื่นนิ้วก้อยไปหานาง
"ได้ๆๆ" หนิงอันยื่นนิ้วก้อยน้อยๆมาเกี่ยวก้อยสัญญา ก่อนที่นางจะรีบวิ่งออกไปจากห้อง
คืนนั้นเองนางก็บอกกับทุกคนว่าเจอเทพเซียน แต่ไม่ได้บอกว่าเทพเซียนคนนั้นคือเย่ซวน แต่ก็ไม่มีใครยอมเชื่อนางทำให้นางหน้ามุ่ยไม่ยอมคุยกับใคร จนโม่เฉินต้องง้อด้วยขนมนางถึงจะยอมคุยกับทุกคนอีกครั้ง
...
เช้าของวันต่อมา เย่ซวนตื่นแต่เช้า เมื่อออกมาเขาก็เห็นโม่เฉินนั่งเล่นอยู่กับโม่หนิงอันอยู่ โม่หยวนพาเฟยหลิงไปขนของขึ้นเกวียนเพื่อเตรียมของที่จะเอาไปขาย ส่วนแม่สามีกับลูกสะใภ้กำลังทำอาหารอยู่ด้านหลังบ้าน
เมื่อเห็นว่ามีคนกำลังเดินมา 2 ปู่หลาน เลยเงยหน้าขึ้นมอง
"เย่.." ก่อนที่โม่เฉินจะกล่าวคำทักทาย เสียงของหลานสาวก็ดังขึ้นแทรก
"ท่านน้า" นางพูดออกมาอย่างดีใจ ก่อนที่จะะโลงจากเก้าอี้วิ่งมาหาเย่ซวน
"ฮ่าๆ หนิงอันแสนสวยของข้านี้เอง" เย่ซวนอุ้มนางขึ้นมาแล้วเดินไปหาโม่เฉิน
'เ้าสองคนนี้ไปสนิทกันตอนไหน' โม่เฉินสงสัย
"สวัสดีท่านเฉิน" เย่ซวนกล่าวทักทาย
"วันนี้เ้าตื่นเช้ากว่าปกตินะ"
"หรือว่าจะออกไปตามนัดแล้ว" โม่เฉินถามขึ้น
"ใช่แล้ว" เย่ซวนพยักหน้า เพราะวันนี้เป็วันที่เขานัดกับซีห่าวเอาไว้
"เ้าจะออกไปเลยรึ"
"อยู่ทานข้าวเช้าก่อนมั้ย" โม่เฉินถามขึ้น
"ขอบคุณท่านเฉินมาก แต่ข้ากลัวว่าจะไปไม่ทัน" เย่ซวนปฏิเสธ
โม่เฉินพยักหน้า ก่อนที่จะมองหลานสาวของตัวเองที่ตอนนี้ถูกเย่ซวนอุ้มเอาไว้อยู่
"พวกเ้าไปสนิทกันตอนไหน" โม่เฉินถามหลานสาวของตน แต่นางก็ไม่ตอบได้แต่นั่งเอาหัวพิงไหล่เย่ซวน
"ฮ่าๆ ตอนที่นางเอาขนมมาแบ่งข้าเมื่อวาน" เย่ซวนตอบแทน
"อ่อ" โม่เฉินพยักหน้า
"เ้าลงมาได้แล้วจะให้เย่ซวนอุ้มเ้าทั้งวันรึ" โม่เฉินบอกหนิงอันเพราะกลัวว่าเย่ซวนจะหนัก
"เ้าน้ำหนักตั้งเท่าไหร่ คนอื่นเขาจะปวดแขนเอาได้" เขาแกล้งแหย่หลานสาวตัวน้อยของตน
"ข้าไม่ได้ตัวหนักสักหน่อย" หนิงอันตอบพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ปู่ของนาง
"ท้านน้าปล่อยข้าลง"
เย่ซวนหัวเราะก่อนที่จะปล่อยหนิงอันลงพื้น นางหันหน้าไปแลบลิ้นให้ปู่ของตนเอง
"ข้าไม่รักท่านปู่แล้ว" ก่อนที่จะวิ่งไปหาท่านย่ากับท่านแม่ที่หลังบ้าน
เย่ซวนกับโม่เฉินหันหน้ามองกันก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะให้กับความน่ารักของหนิงอัน
"สงสัยข้าต้องเสียเงินซื้อขนมให้นางอีกแล้ว" โม่เฉินพูดกับเย่ซวน
"น่าจะเป็แบบนั้น" เย่ซวนพูดก่อนที่จะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับโม่เฉิน
"ท่านเฉินอีกกี่วันงานประลองยุทธถึงจะเริ่มขึ้น"เย่ซวนถามขึ้น
"เท่าที่ข้านับดูน่าจะอีก2วัน" โม่เฉินบอก
"ถึงตอนนั้นท่านจะไปดูรึเปล่า" เย่ซวนถามขึ้น
"ข้าไม่สนใจเื่พวกนี้หรอก" โม่เฉินส่ายหน้า
"แต่สองพ่อลูกนั้นสนใจแน่นอน" โม่เฉินชี้ไปยังโม่หยวนกับโม่เฟยหลิงที่กำลังเดินเข้ามาภายในบ้าน
"น้องเย่เ้าตื่นแล้วเหรอ" โม่เฉินเดินเข้ามาทักทาย
"ท่านน้าเย่" เฟยหลิงคารวะ
"ข้ากำลังพูดถึงท่านอยู่พอดีเลย"
"พูดถึงข้า" โม่หยวนทำหน้าสงสัย
เย่ซวนพยักหน้าตอบ "ใช่แล้ว ข้ากำลังหาเพื่อนไปดูงานประยุทธด้วยอยู่พอดี"
"งานประลองยุทธเหรอ"
"ข้าไปๆ" เฟยหลิงยกมือขึ้นแล้วะโไปมา
โม่หยวนลูบหัวลูกชายเบาๆ เพื่อให้เขาหยุดะโ
"ได้เลยเดี๋ยวพอถึงวันประลองเราค่อยไปพร้อมกัน"
"เยี่ยมไปเลย" เย่ซวนยิ้มกว้าง
ก่อนที่เขาจะขอตัวเพื่อไปตามนัดของซีห่าว
โม่เฉินชวนให้เย่ซวนท่านข้าวเช้าก่อนค่อยไป แต่เย่ซวนปฏิเสธ เพราะกลัวว่าเขาจะไปสาย
"เย่ซวนไปไหนซะละ" เข่อซิงเดินถืออาหารออกมา นางถามขึ้นเมื่อเห็นแค่ โม่เฉิน โม่หยวน กับ เฟยหลิง
"เขาออกไปทำงานแล้ว" โม่เฉินตอบพร้อมมองไปที่หนิงอัน ก่อนจะยิ้มให้นาง
"หึ !" นางทำแก้มป่องใส่ท่านปู่ของนาง
"ฮ่าๆๆ" โม่เฉินหัวเราะ
"เอาละๆ เ้าหยุดแกล้งหลานสักที" เข่อซิงทำหน้าดุใส่สามี
...
ไม่นานเย่ซวนก็มาถึงสถานที่ ที่เจอซีห่าวเมื่อวันก่อน ทำไมยังไม่มานะ เย่ซวนสงสัย
'หรือว่าข้ามาเช้าเกินไป'
'รออีกสักหน่อยแล้วกัน'
ผ่านไปได้ครึ่งชั่วยามก็มีทหารคนหนึ่งเดินมาหาเย่ซวน
"เ้าคือคนที่มาสมัครงานใช่มั้ย ?" ทหารนายนั้นถามเย่ซวน
"อืม ใช่แล้ว"
"แล้วท่านซีห่าวละ"
"ท่านซีห่าวให้ข้ามาหาเ้า" ทหารคนนั้นพูดขึ้น
"เ้าตามข้ามา" พูดจบเขาก็เดินนำเย่ซวนไปทันที
ระหว่างเดินไปสถานที่ทำงาน เขาเริ่มก็อธิบายรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับงานให้เย่ซวนฟัง หน้าที่ของเย่ซวนคือคอยให้อาหารสัตว์อสูรวันละครั้งเท่านั้น ได้ค่าจ้างวันละ 1 ตำลึงเงิน
เย่ซวนยังไม่รู้ ค่าเงิน ของที่นี่ทำให้เขาไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก ในความคิดของเย่ซวน ค่าจ้าง 1 ตำลึงเงินน่าจะเท่ากับงานอื่นๆ
ใช้เวลาสักพักกว่าจะมาถึง ด้านหน้าของเย่ซวนถูกล้อมด้วยกำแพงสูง ทหารที่พาเย่ซวนเล่าว่า สัตว์อสูรที่เย่ซวนต้องไปให้อาหารนั้นจะอยู่ด้านหลังของจวนท่านเ้าเมือง
ทหารนายนั้นเดินไปคุยกับทหารยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก่อนจะเรียกเย่ซวนเข้าไปภายใน เมื่อเดินผ่านประตูเข้ามา เย่ซวนคิดว่าคงจะเห็นจวนหลังใหญ่สักหลังเหมือนในหนัง แต่เขากลับเห็นกำแพงอีกชั้น แต่ชั้นนี้เตี้ยกว่าชั้นที่เย่ซวนเดินผ่านมา
ทหารคนนั้นก็เข้าไปคุยกับทหารยามเฝ้าประตูอีกครั้ง เย่ซวนเจอเหตุการณ์แบบนี้ถึง 3 รอบ ในที่สุดเขาก็เห็นจวนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้า และมีจวนเล็กๆอีกมากมาย
"เราต้องเดินอ้อมไปอีกทาง" ทหารนายนั้นพาเย่ซวนเดินอ้อมไปด้านข้าง
เย่ซวนอดเสียดายไม่ได้เขาอยากเข้าไปเห็นด้านในจริงๆ
"ถึงแล้วละ" ทหารยามชี้ไปยังป่าด้านหลังของจวน
เย่ซวนมองตามนิ้วของทหารย้ามชี้ ด้านหน้าเป็ป่าขนาดย่อมๆ ถ้าอยู่ด้านหน้าคงจะมองไม่เห็นเพราะถูกจวนขนาดใหญ่บังอยู่ ทางเข้าของป่ามีกระท่อมไม้หลังใหญ่ตั้งอยู่ มันเป็สถานที่ไว้เก็บอาหารของสัตว์อสูร
"เ้าเดินเข้าไปเอาอาหารแล้วก็เดินเข้าไปในป่าได้เลย"
"อย่าลืมนำป้ายหยกที่แขวนไว้ด้านในกระท่อมไม้ไปด้วย"
พูดจบเขาก็เดินจากไปทันที
...
ขอบคุณสำหรับการติดตามครับผม
ชวงเกียง (โกฐหัวบัว)川芎 ชื่อวิทยาศาสตร์ Ligusticum striatum เป็ไม้พุ่มหรือไม้ล้มลุกขนาดเล็ก เป็ยาสุขุม มีรสเผ็ด เป็ยาที่มีฤทธิ์ยาอุ่น ช่วยอาการจุกเสียด แน่นหน้าอก แน่นท้อง ขับลมในลำไส้ แก้อาการปวดจากเืคั่ง และป้องกันการตกเื แก้ปวดเมื่อยต่างๆได้
![สมรสพระราชทาน บันดาลรัก [สามพี่น้องตระกูลหาน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719672027_8412571.webp)
2K
