ระบบฝึกฝนสัตว์อสูร

บทที่ 56

ช่วยเหลือจิ้งจอกมายา

ลมปราณอันแข็งแกร่งปลดปล่อยออกมาจากร่างกายคลื่นลมปรานสีมรกตอัดกระแทกการโจมตีถัดไป

ยามนี้ชายปริศนาผู้นั้นที่โดนการโจมตีอันกระแทกร่างกายยังไม่ทันตั้งตัวกระอักโลหิตพร้อมกับบาดเจ็บภายในอย่างสาหัส

เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาเพียงแค่กระพริบตา

จางหมิงที่มองเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ล่วงรู้ได้ในทันทีว่านั่นคือวิชาที่นางใช้ออกมา

ลมปราณดารุณีหยกภายในร่างกายที่ฝึกฝนฝึกฝนได้อย่างแข็งแกร่ง

ถ้าเกิดว่าลมปราณดารุณีหยกภายในร่างกายสามารถปลดปล่อยขึ้นลมปราณอันรุนแรงโดยที่ไม่ต้องขยับความเร็วทำร้ายร่างกายของอีกฝ่ายได้เช่นนั้นแสดงว่ามันอยู่ในระดับสูง

จางหมิงแม้ว่าจะรู้เกี่ยวกับวิชาที่นางฝึกฝนอยู่บ้างแต่ว่าก็ไม่ได้รู้ว่านางฝึกฝนไปอยู่ในระดับใดแล้ว

ในตอนนี้มองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหน้าภายในใจรู้สึกตกตะลึงอย่างบอกไม่ถูก

คนผู้นั้นเป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธที่อยู่ในระดับห้ากลับโดนโจมตีบาดเจ็บโดยที่ไม่ต้องขยับมือเลย

แม้ว่าลมปราณของนางใช้อยู่ในระดับที่สามแต่ถ้ามองถึงความสามารถในด้านการต่อสู้ที่มีพรสวรรค์เช่นนี้

เกรงว่าอี้หลงเซียนผู้นี้คงจะมีระดับการต่อสู้ที่สามารถรับมือกับพวกผู้ฝึกฝนลมปราณที่อยู่ในระดับที่สองได้อย่างแน่นอน

ท่ามกลางความสามารถที่ตกตะลึงที่มองเห็นเบื้องหน้า

ชายผู้นั้นโดนการโจมตีสวนกลับมาจนบาดเจ็บสาหัสร่างกายของมันค่อยค่อยลุกขึ้นอย่างช้าๆ

ชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่มองตรงมาที่อี้หลงเซียนตอนนี้ภายในใจของมันตระหนักรู้ได้แล้วว่าผู้ที่อยู่ด้านหน้ามีพลังแตกต่างกับมันอย่างสิ้นเชิง

ผู้ที่ฉลาดเฉลียวจริงๆคือผู้ที่รู้จักประเมินตนเอง

ยามนี้ชายผู้นี้ไม่ใช่คนโง่หลังจากที่มันโดนการโจมตีสวนกลับมาก็รู้ได้แล้วว่าต่อสู้ต่อไปก็คงไม่มีทางชนะ

มันมองไปทางด้านซ้ายและขวาตั้งใจจะหาหนทางหลบหนีออกไปจากบริเวณนี้

ร่างกายของมันที่กำลังยืนอยู่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ววิชาตัวเบาอันล้ำเลิศถูกแสดงออกมาเคลื่อนที่ไปทางด้านซ้ายเพื่อจะหนีออกจากบริเวณนี้

แต่เมื่อมันทำการเคลื่อนที่ออกไปอี้หลงเซียนที่ยืนอยู่ดวงตาใช้ความอาฆาตสังหาร

นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ ก่อนหน้านี้ข้าให้โอกาสเจ้าหนีแล้วแต่ถ้าคิดหนีในตอนนี้ก็จำเป็นจะต้องจ่ายค่าตอบแทน ”

หลังจากที่พูดจบนิ้วมือของนางยกขึ้นราวกับกระบี่สองนิ้วห่อหุ้มด้วยลมปราณก่อนที่จะตวัดออกไปอย่างรวดเร็ว

ขึ้นลมปราณสีเขียวมรกตทะลวงกลายเป็นขึ้นกระบี่พาอากาศพุ่งตรงตัดแขนข้างขวาของชายผู้นั้นที่กำลังวิ่งหนี “ ฉึบ!!! ”

เสียงนั้นมันดังขึ้นเสียงของแขนข้างขวาที่โดนตัดขาดอย่างง่ายดายพร้อมกับโลหิตสีแดงที่หลั่งไหลออกมา

ในตอนนี้โลหิตสีแดงหลั่งไหลออกมาพร้อมกับแขนของคนผู้นั้นที่กระเด็นหลุดออกมาจากร่างกาย

ชายผู้นั้นแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดมันอยากจะส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพียงแต่กัดฟันแน่นเอาไว้

มันได้ใช้แขนซ้ายที่เหลืออยู่ของตนเองยื่นไปแล้วก็จับแขนขวาที่ลอยอยู่กลางอากาศ

จากนั้นก็ไม่หยุดเท้าของตนเองวิ่งหายเข้าไปภายในป่าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วหนีไป

ในตอนนี้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วหนีเข้าไปในป่า

อี้หลงเซียนที่ยืนอยู่กลับมาอยู่ในท่าทางที่สงบนิ่งนางไม่ได้มีเจตนาที่จะตามคนผู้นั้นไป

บนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสงบนิ่งหันมามองที่จางหมิง “ ข้าสั่งสอนคนผู้นั้นไปแล้วมันเสียแขนไปหนึ่งข้างอย่างไรก็คงจะไม่กลับมาที่นี่อีก ”

จางหมิงพยักหน้าตอบรับกลับไปก่อนที่จะหันมาสนใจกับสัตว์อสูรที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น

ยามนี้จิ้งจอกมายาสามหางกำลังนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นร่างกายของจิ้งจอกมายาวสามหาง มันเต็มไปด้วยโลหิตสีแดงที่หลั่งไหลออกมา

ยามนี้ทั่วทั้งร่างกายได้รับบาดเจ็บจากการโดนรุมเล่นงานจิ้งจอกตัวสีขาวตัวนี้ลมหายใจยามนี้กำลังอิดโรย

มองดูถึงลมหายใจที่กำลังอิดโรยและบาดแผลที่ปรากฏขึ้นทั่วทั้งร่างกายรู้ได้ในทันทีว่ามันคงจะบาดเจ็บสาหัสแล้วถ้าไม่ทำบันไดซักอย่างคงจะถึงแก่ความตายอย่างแน่นอน

อี้หลงเซียนเดินเข้ามาจากทางด้านหลังนางส่ายใบหน้าของตนเองไปมาก่อนที่จะพูดขึ้นอย่างน่าเสียดาย “ ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาช้าเกินไปจิ้งจอกตัวนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส อีกไม่นานมันจะต้องตายอย่างแน่นอน ”

แม้ว่านางจะไม่ใช่แพทย์แต่การที่เป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธระดับสูงประสาทสัมผัสทำให้สามารถสัมผัสและล่วงรู้ได้ถึงลมหายใจ

จึงรู้ได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหน้านางอีกไม่นานคงจะถึงแก่ความตายอย่างแน่นอน

จางหมิงหันไปมองนางก่อนที่สั่งหันกลับมามองที่ร่างของสัตว์อสูรด้วยความหนักใจ

ยามนี้บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดภายในหัวเต็มไปด้วยความคิดมากมายว่าจะเอาอย่างไรดีกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

จิ้งจอกมายาสามหางเป็นสัตว์อสูรที่ไม่ใช่หาได้ง่ายๆในตอนนี้เมื่อมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเค้าก็รู้สึกเสียดายแถมรู้สึกสงสารมันภายในใจ

ในขณะที่กำลังขบคิดอย่างเคร่งเครียดเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า

ตัวอักษรบางอย่างปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าของจางหมิง

[ระบบ : คำร้องจาก จิ้งจอกมายาสามหาง ]

ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนกตกใจสิ่งที่มันปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในตอนนี้

“ นี่มันอันใดกัน? ”

“ เรียนนายท่านคำร้องขอจากสัตว์อสูรสัตว์อสูรตนนี้พยายามร้องขอให้นายท่านช่วยเหลือ ” เสี่ยวหนิงกล่าวออกมา

เมื่อเสียงภายในหัวดังขึ้นจางหมิงรู้สึกประหลาดใจจึงเอ่ยถามซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง “ หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าคำร้องขอ”

“ เรียนนายท่านภายใต้ระบบการปกครองของระบบจักรพรรดิอสูรลมปราณหรือพลังวิญญาณจะสามารถรักษาชีวิตของสัตว์อสูรได้เพียงแค่ทำพันธสัญญาอาการบาดเจ็บที่อยู่เบื้องหน้าก็จะลดหายไป ”

“ ทำพันธสัญญาอย่างนั้นหรอหมายความว่าอย่างไรตัวของข้าตอนนี้สามารถทำการค้าสัญญาได้กับพวกสัตว์อสูรเพียงแค่ระดับสามดาว?” เขาถามกับไปอย่างรวดเร็วด้วยความสงสัย

เสียงของเสี่ยวหนิงภายในหัวตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็ว “ เรียนนายท่านคำร้องขอของสัตว์อสูรคือเงื่อนไขพิเศษแสดงว่าสัตว์อสูรตนนั้นยอมมาอยู่ภายใต้พันธสัญญาจะเข้ากฎเกณฑ์ของระบบที่เป็นข้อยกเว้นในการทำพันธสัญญา ”

หลังจากที่ได้ยินเสียงของนางตอบกลับมาเช่นนั้นจางหมิงจึงกล่าวถามออกไปอีกครั้งด้วยความตื่นตระหนก “ หมายความว่าข้าสามารถทำพันธสัญญากับจิ้งจอกมายาตอนนี้ได้ทันที”

“ นายท่านเข้าใจถูกต้องแล้วเจ้าค่ะตอนนี้ระบบทำการประเมินเงื่อนไขทุกอย่างเสร็จสิ้นการทำสัญญาจะยอมรับทันทีเมื่อนายท่านหยดโลหิตผลร่างกาย ” นางทำการตอบกลับมา

หลังจากที่ได้ยินเสียงนั้นตอบเข้ามาภายในหัว

จางหมิงไม่รีรอเขานำมีดของตนเองออกมากีดเข้าที่บริเวณปลายนิ้ว

หนึ่งโลหิตหยดลงบนร่างกายของสัตว์อสูรที่อยู่เบื้องหน้าในตอนนี้ลมปราณจำนวนมหาศาลปลดปล่อยออกมาจากโลหิตสีแดง

ลมปราณอันมหาศาลปลดปล่อยออกมาจากโลหิตที่หยดลงบนร่างกายจากนั้นก็หอหุ้มเค้าทีร่างกายของจิ้งจอกมายาสามหาง

ลมปราณจำนวนมหาศาลปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของมันหลังจากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือลมปราณอันแข็งแกร่งที่ถูกปลดปล่อยออกมามันได้ปกคลุมและก็ได้ค่อยค่อยรักษาบาดแผลที่มันปรากฏขึ้นทั่วทั้งร่างกาย

ในตอนนี้บาดแผลที่มันปรากฏขึ้นทั่วทั้งร่างกายของจิ้งจอกมายาสามหางค่อยๆจางหายไป

ลมหายใจที่มันอิดโรยก่อนหน้านี้ก็ได้ค่อยๆถูกฟื้นฟูขึ้นมา

แม้แต่อี้หลงเซียนยังไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน

ในขณะที่นางกำลังยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง “ นี่มันอะไรกันเหตุใดลมปราณถึง?”

ลมหายใจของเจ้าจิ้งจอกมายาสามหางเริ่มถูกจัดเข้าอย่างเป็นระเบียบ

ยามนี้ลมหายใจของมันดีขึ้นบาดแผลเองก็ทุเลาเบาบางลงเห็นที่แล้วเกรงว่าบาดแผลที่หลงเหลืออยู่คงจะไม่ถึงแก่ชีวิตอย่างแน่นอน

จางหมิงที่เป็นผู้ลงมือทำพันธสัญญาภายในใจของเขายิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

โดยในตอนนี้ลมปราณอันมหาศาลที่มันถูกปลดปล่อยออกมาเริ่มสงบลง

ร่างของเจ้าจิ้งจอกมายาสามหางถูกรักษาบาดแผลนั้นเกือบจะหายดี

ถึงแม้ว่าพลังลมปราณภายใต้เงื่อนไขของระบบจะสามารถรักษาบาดแผลของสัตว์อสูรได้

แต่ว่าการรักษานั้นมันเองก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถรักษาหายได้โดยสมบูรณ์จำเป็นจะต้องให้มันพักผ่อนหลังจากที่ทำพันธสัญญาเสร็จ

ข้อความจากตัวอักษรปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าอีกครั้ง