ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ถังฮวนมองไปที่แขนอย่างไม่รู้ตัว บาดแผลที่ถูกหมาป่าดำทำร้ายกลับหายไปหมดสิ้นแล้ว การรักษาฟื้นฟูบาดแผลที่เขาได้รับความจริงคาดว่าน่าจะใช้เวลาหลายวัน สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ถังฮวนประหลาดใจยิ่งนักของเหลวสีทองของเจ้าตัวเล็กนี้ ช่างมหัศจรรย์ กระทั่งทำให้อาการบาดเจ็บทุเลาดีขึ้นอย่างรวดเร็วมากไปกว่านั้น สรรพคุณของเจ้าของเหลวสีทองนี้ดูแล้วน่าจะมากกว่าแค่การรักษาเพราะในเวลานี้เขารู้สึกว่าพละกำลังในร่างกายดูเหมือนจะก้าวหน้าขึ้นอีกมากโขด้วย “เจ้าตัวเล็ก ไม่สิ ข้าจะเรียกเจ้าว่าเจ้า 'เสี่ยวเป่า' จากนี้ไปเจ้าจะเป็นเพื่อนข้า จะดีมากถ้าเจ้าไปกับข้าด้วย”ถังฮวนยื่นมือขวาไปยังเจ้าตัวเล็กนั่น “อิ๋งงงงงงง!”อสูรสีน้ำเงินนั้นจ้องมองถังฮวนอย่างสงสัย และแล้วดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจบางอย่างมันผงกศีรษะแหลม ๆ ของมัน พร้อมยื่นกรงเล็บหน้าออกไปวางไว้ฝ่ามือถังฮวน ดวงตาหรี่เล็กลง คล้ายกับว่ากำลังหัวเราะถังฮวนก็ไม่ปาน เจ้าตัวเล็ก หรือชื่อของมันคือ เสี่ยวเป่า นี่ฉลาดนัก ถังฮวนจับกรงเล็บเสี่ยวเป่าพร้อมรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า ขยับขึ้นลงสองสามครั้งก่อนจะคลายมือออก“เสี่ยวเป่า มีอะไรในป่าที่สาบสูญนี่ ที่พอจะช่วยเจ้าได้บ้างไหม” "อิ๋ง!" (มีสิ!)เสี่ยวเป่าพยักหน้าอีกครั้ง พร้อมชี้กรงเล็บไปทางซ้าย ถังฮวนมองไปรอบ ๆ หลังจากใคร่ครวญครู่หนึ่ง เขาพบว่ามันชี้ไปยังทางที่พวกหมาป่าดำวิ่งหนีไปเมื่อเขาลูบที่หัวของมัน ส่งยิ้ม “ตกลง พวกเราจะไปที่นั่นทีหลัง ตอนนี้ข้าจะฝึกฝนสักพักและดูว่าข้าจะก้าวหน้าไปบ้างหรือไม่” “อิ๋ง!”เสี่ยวเป่าดูสับสนเล็กน้อย แต่ยังคงผงกศีรษะ ถังฮวนสูดลมหายใจอย่างแผ่วเบาและนั่งลงตรง ๆ บนกิ่งไม้นั้น จากนั้นก็เริ่มเดินพลังใช้ “เคล็ดหลอมจิตผ่านชีพจร”หลังจากที่รวบรวมพลังลมปราณไปที่ “เตาสวรรค์เก้าสุริยัน” ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงออกมาอย่างน่าประหลาดแรงผลักปะทะเตาหลอมเคลื่อนไปยังเส้นชีพจรที่เจ็ด บรรดาเส้นชีพจรทั้งเก้านี้ หกเส้นแรกเชื่อมต่อกับแขนขาและกระดูกนับร้อยท่อนส่วนชีพจรสามเส้นที่เหลือเชื่อมกับอวัยวะภายในทั้งห้า เมื่อเปรียบเทียบกับแขนขาและกระดูกแล้ว อวัยวะภายในบอบบางและได้รับบาดเจ็บได้ง่ายกว่าอีกทั้งอาจจะถูกพลังตีกลับโดยไม่ได้คาดคิดฉะนั้นความยากในการเปิดชีพจรทั้งสามค่อนข้างจะสลับซับซ้อนด้วยเหตุนี้ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมาจึงมักจะติดอยู่ในขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับที่สอง และระดับสามเป็นระยะเวลานานแต่หากว่าชีพจรสามเส้นที่เหลือถูกเปิด อวัยวะภายในจะยิ่งแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ถังฮวน ปิดกั้นการรับรู้จากสิ่งรอบข้าง หลับตาลง แล้วเพิ่งสมาธิ มัน (เสี่ยวเป่า) ใจจดจ่อเฝ้ามองถังฮวน จากนั้นไม่นาน มันก็ได้รับรู้ถึงท่าทางของถังฮวน มันจึงม้วนเก็บขาหน้าและนั่งลงไม่ไหวติง เพื่อเลียนแบบแต่ไม่นานนัก มันก็รู้สึกราวกับว่านั่งอยู่บนปลายเข็มที่ทิ่มแทงก้นของมัน จากนั้นก็เริ่มยุกยิกไปมา ขยับตัว และเริ่มร้องเพลงคลอไปเบาๆ “ผ่านแล้วโว้ย! ผ่านได้แล้วโว้ยยย!” เวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่ มีเสียงตะโกนขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เสี่ยวเป่าบนกิ่งไม้ตกใจมันกระโดดคว้ากิ่งไม้ที่สูงขึ้นไป เห็นถังฮวนกำลังกระโดดโลดเต้นไปมา
ใบหน้าที่เปื้อนเลือดนั้นไม่อาจปกปิดร่องรอยความสุขและตื่นเต้นไว้ได้!
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 32 เสี่ยวเป่า! (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 32 เสี่ยวเป่า! (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้