คุณหมอพ่ายรัก

หมอดลพายิหวากลับมาถึงห้องพักอย่างปลอดภัย....

"น้องหว้าอยากได้อะไรอีกมั๊ย"

"ไม่ค่ะ... หว้าง่วงนอน"

"ครับ! .. ไหนบอกว่าหิวไง.... อ่อน้องหว้ารู้หรือเปล่าว่าคุณนวลยื่นใบลาออก แต่ถูกพี่ดินฉีกทิ้งไปหลายวันแล้ว"

"ไม่รู้ค่ะ... นวลยังไม่เล่าอะไรเลย"

"ครับ"เขาลูบหัวเธอเบาๆ อย่ารักใคร่"อาบน้ำก่อนมั๊ยผมอาบให้"

"ไม่ค่ะ... หมอไปทำงานเถอะค่ะ"เธอสั่นหน้าน้อยๆ

"ครับ... ที่รักนอนนะเดี๋ยวผมตามไป"

"ค่ะ"เขาจูบหน้าผากเธอแ๶่๥เบา"หมอ... หว้ารักหมอนะคะ"

"ผมก็รัก.. รักมากด้วยไม่รู้ทำไม"

"หมอขา"เธอสวมกอดเขาไว้แน่นซุกหน้ากับอกกว้าง หมอดลอมยิ้มกับความขี้อ้อนของเธอ ถึงเวลาแล้วซินะที่จะพายิหวาไปเจอกับครอบครัวเขาสักทีเพราะอีกไม่นานทุกคนจะได้รู้ข่าวดีกัน

"ผมพาไปนอนนะครับ"

"ค่ะ"เธอยิ้มอย่างมีความสุขตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธออยู่คนเดียวมาตลอดเพราะพ่อแม่เธอเสียชีวิตทั้งสองคนเนื่องอุบัติเหตุทางเครื่องบินในตอนนั้นเธออายุได้แค่18ปี เด็กสาวใช้ชีวิตมาอย่างเดียวดายกับสมบัติมากมายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้เธอ เพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวคือตองนวลที่คอยช่วยเหลือดูแลกันมาตลอดไม่เคยทิ้งกันจนเธอมีวันนี้ และเธอทุ่มเทให้กับการเรียนไม่เคยข้องแวะกับเพศตรงข้ามเธอไม่เคยรู้สึกรักใครแต่เมื่อมาเจอหมอดลใจเธอบอกว่ามันใช่เธอหลงรักหมอดล๻ั้๹แ๻่แรกเห็นและต้องขอบคุณหมอที่รักเธอเช่นกัน.......

.............................

พายุสวาทจบลงตองนวลนอนหมดแรงอยู่บนเตียงตามด้วยร่างหมอดินนอนกอดเธออยู่หมดแรงไปตามๆ กัน....

"นวล... "

"อะไรเล่า! "

"นวลจ๋า! "

"หมอไม่สบายหรือไง"

"อีกรอบนะ"

"ไม่เอา... ไสหัวออกไปเลยนะ นวลเหนื่อยหิวแล้วด้วย"

"นวล... "

"ไม่เอาโว๊ย! "เธอลุกขึ้นนั่งทันที"ไอ้หมอลามก"

ผมเผ้าเธอยุ่งเหยิงใบหน้าซีดเซียวอย่างเหนื่อยอ่อนจ้องมองหมอดินไม่วางตา.... "โรคจิต... ไอ้หมอเถื่อน ป่าเถื่อน โอ๊ย?! จะตายห่าอยู่แล้ว กระแทกอยู่นั่นล่ะรีบไปตายห่าไหนห้ะ! เครื่องพังหมดแล้วเนี่ย... จะมีหน้าไปหาผัวอีกได้ไงว่ะ"เธอโมโหสุดขีดจึงโผล่งออกไป...

"เออ.. พังแมร่งไปเลย"เขาลุกขึ้นมานั่งตาจ้องตาไม่กระพริบ"คิดแต่จะหาผัว... รอดจากนี้ไปให้ได้ก่อนเหอะแล้วค่อยหา จะดูดแมร่ง! ให้แดงเถือกทั้งตัวดูด๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้ายิ่งไอ้เต้านมใหญ่ๆ สองลูกนี้อ่ะจะดูด.... ดูดให้ตายไปเลย"เขายื่นมือมาบีบนมเธอทั้งสองข้าง

"โอ๊ยหมอ! นวลเจ็บนะ"

"เออ เจ็บไปเลย"

"หมอบ้า.... เป็๲หมอได้ไง ถ้ารู้ว่าเป็๲คนแบบนี้นวลไม่ตามตอแยหรอกเสียสุขภาพจิต"เธอน้ำตาซึมมองหมอดินด้วยสายตาตัดพ้อ

"ทำไมแบบนี้แล้วทำไม ผมมันหื่นป่าเถื่อนนานแล้วตองนวลรู้ไว้ซะ! "

"นั่นแหละถ้ารู้นวลไม่ตามหมอให้เสียเวลาหรอก อุตส่าห์ตามตื้อตั้งกี่ปีมันเสียเวลา รักก็ไม่รักมีหน้ามาย่ำยีกันอีกต่อไปนวลจะมีหน้าไปพบใครได้ ถุงยางก็ไม่ใส่.... ยาคุมก็ไม่ได้กิน ถ้าท้องล่ะจะทำไงห้ะ ทำไมใจร้ายกับนวลขนาดนี้"เธอทุบตีเขาเป็๲พัลวันน้ำตาเธอเริ่มไหลอย่างอัดอั้นตันใจ"สารเลวเกินไปแล้ว"

"ก็ตั้งใจให้ท้องอยู่แล้วถึงไม่ป้องกันไงล่ะ"น้ำเสียงเขาอ่อนลงเมืี่อเห็นน้ำตาเธอ "ก็..... " ตองนวลยิ่งร้องไห้"ก็รักอ่า... หยุดร้องสักทีรำคาญโว๊ย"เขาดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก ร่างบางชะงักไปกับคำว่ารักก่อนจะทุบหลังเขาแรงๆ "อะไรอีก"เขาผลักเธอออกห่างนิดนึง ตองนวลหอบหายใจแฮ่กๆ หน้าแดงก่ำ"นวลเป็๲ไร"

"หายใจไม่ออกน่ะซิถามได้ ปล่อยเลยนะ" เธอดิ้นรนออกจากอ้อมแขน

"ขอโทษๆ "เขาดึงเธอมากอดไว้หลอมๆ

"หมอ! ปล่อยเลยนะ"

"ไม่ปล่อย..ไม่มีทางปล่อย รักไปแล้ว"ตองนวลหยุดดิ้น"รักนะนวล"

"หึ"

เธอผละออกจากเขารีบเช็ดน้ำตา"ก็แค่นั้นจะยากตรงไหน รอฟังคำนี้ตั้งนานแล้ว5555555"เธอหัวเราะอย่างสะใจ

"หมายความว่าไง? "เขาทำหน้างงๆ

"นวลตามหมอกี่ปีแล้วล่ะคิดว่านวลจะยอมปล่อยง่ายๆ หรอ อุตส่าห์ลงทุนให้หมอกินซะขนาดนี้คิดว่าให้กินฟรีหรือไง นวลยอมเสี่ยงถ้านวลไม่ได้ใจหมอนวลยอมตายดีกว่า.... "

"เธอนี่มัน! ร้ายมากนวล ร้ายมาก"

"หึ... ร้ายนานล่ะเพิ่งจะรู้หรอ..... แล้วหมอก็โรคจิตมากนวลไม่คิดเลยถ้ารู้แบบนี้นวลไม่วางแผนยั่วให้หมอโกรธหรอกเจ็บตัวฉิบหาย"

"หึ...... ที่นี้ก็รู้อย่างนี้แล้วตกลงจะเอาไง? "

"เอาไงคือไร? "เธอทำสีหน้างงๆ

"จะรับผิดชอบผมยังไงนวลคุณทำให้ผมตบะแตกจากหมอที่สุขุมกลายเป็๲คนบ้าป่าเถื่อนเช่นนี้"

"เกี่ยวไรกับนวลล่ะ... เ๱ื่๵๹ของหมอซิ"ตองนวลยักไหล่เธอยอมรับอยู่ในใจลึกๆ ว่าเธอรู้สึกกลัวเขาจริงๆ แต่เธอก็มีความยินดีอยู่อย่างก็คือการแสดงออกแบบนั้นมันบ่งชี้ว่าเขาต้องมีใจให้เธออาการหึงหวงรุนแรงแต่เธอก็ยังอยากได้ยินคำว่ารักจากปากเขาซึ่งครั้งนี้เธอก็ทำมันสำเร็จจนได้

"นวล! ตกลงจะเอาไง"

"เอาไรคะ... "

"คุณคิดยังไงกับผม"ใบหน้าบูดบึ้งร้องถามหญิงสาว

"คิดไร"เธอแกล้งถาม

"รักหรือเปล่าล่ะนวล"

"ไม่รู้! "

"นวล! "

"ต้องบอกอีกหรอคะ!??? "เธอกรอกตาไปมา"ให้ตายเหอะ"

"นวล! บอกมาเดี๋ยวนี้"เขย่าเธอเบาๆ

"ไม่บอก"

"นวล... จะบอกมั๊ย"

"คิดเอาเอง"

"ก็ได้นวล"เขาผลักเธอลงนวลราบขึ้นทับเธอทันทีครั้งนี้เธอกลับยิ้มร่าอย่างเต็มอกเต็มใจ"ผมจะทำจนกว่าคุณจะยอมบอก"

"ทำเลยค่ะ... ทำเลยๆ แล้วแต่หมอเลยค่ะ"เธอเด้งหน้าอกให้เขาดูดนม"ดูดซิหมอ.... เอาซิ"

"นวล! อย่าท้านะ"

"ทำดีมีรางวัลให้"เธอโน้มคอเขาลงมาจุ๊บแก้มสากๆ ไปทีนึง"นวลรักหมอ"

"จำไว้ด้วยนอกใจผมเท่ากับ ตาย"

"ไม่กลัว! "

"ปากดี จุ๊บ"