ยุทธเวทผลาญปีศาจ

        กลิ่นหอมหวนพัดโชยต้องปลายจมูก นั่นเป็นกลิ่นหอมของดอกไม้

        สวีหยางอี้สูดจมูกเบาๆ แต่ก็แยกไม่ออกว่าเป็นกลิ่นหอมของอะไร มันเป็นกลิ่นหอมสดชื่นที่ยามได้สูดดมก็รู้สึกเหมือนหูตาและจิตใจผ่องแผ้วขึ้นมาในทันใด

        ร่างกายเขาแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ที่กำลังล่องลอยอยู่ความรู้สึกเย็นสดชื่นและเปียกชุ่มอันคุ้นเคยโอบล้อมอยู่ทั่วร่าง

        มันคือน้ำนั่นเอง

        ท่อนบนเปลือยเปล่าเกิดความรู้สึกจั๊กจี้แทะเล็ม โดยเฉพาะบริเวณบาดแผลที่รู้สึกเหมือนกับมีบางอย่างกำลังดูดตอดอยู่ไม่หยุดซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นปลา

        เปลือกตายกขึ้นเล็กน้อย ร่างกายพลันปราศจากความเจ็บปวดอย่างน่าเหลือเชื่อ

        เขาลืมตามองท้องฟ้า ความรู้สึกหดหู่โจนจับขึ้นกลางใจทันที

        พิธีจบการศึกษาครั้งนี้ เกิดเรื่องต่างๆ ขึ้นมากมาย... สุดท้าย จากบรรดาคนที่อยู่ที่นั่นเหลือเขาแค่เพียงคนเดียว

        ไม่สิ... ยังมีฉู่เจาหนานอีกคน...

        เมื่อไล่นึกถึงตรงนี้ เขาก็พบว่า กระสุนที่ค้างอยู่บริเวณอกได้หายไปแล้วและเมื่อเขาลองโคจรพลังจิตเพื่อดูดซับพลังปราณก็พบว่า...

        ที่แห่งนี้ไม่มีพลังปราณแม้แต่น้อย!

        บนท้องฟ้าไม่มีนก ไร้ซึ่งเมฆ มีเพียงท้องฟ้าสีครามและเมื่อเขากวาดสายตามองรอบๆ ก็ตกใจขึ้นมาทันที

        เขาในตอนนี้ กำลังนอนแช่อยู่ในบึงบัวขนาดใหญ่!

        ใหญ่เสียจนมองไม่เห็นขอบตลิ่ง กว้างสุดลูกลูกตาเป็นบึงบัวเขียวมรกตและใสสะอาด แต่ก็ลึกจนไม่เห็นก้นบ่อ

        ก้านดอกบัวชูช่อขึ้นเหนือน้ำ มันส่ายโอนเอนตามแรงลมสีชมพูขาวเป็นแถบจรดขอบฟ้า บนผิวน้ำเต็มไปด้วยใบบัวที่มีหยดน้ำใสกลิ้งอยู่จนกลายเป็นพื้นใบบัวที่เรียงทับกันเป็นผืนผ้าใบสีเขียวอย่างไร้ที่สิ้นสุดภาพเบื้องหน้าของเขาสะท้อนความงามอันน่าพิศวงของบึงบัวที่ปรากฏในบทกลอนโบราณออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์

        ฉู่เจาหนานที่เขาลากมาด้วยหายตัวไปอย่างไม่เหลือแม้แต่เงาท่ามกลางบึงบัวกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาแห่งนี้ ไร้ซึ่งเสียงกบเสียงนกราวกับเป็นสถานที่ที่ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง

        ที่แห่งนี้มีเขาเพียงคนเดียว

        ไม่เพียงเท่านี้ วินาทีต่อมา มือเขาก็พยายามควานหาอะไรบางอย่างพลันดวงตานิ่งค้างลง

        กล่องหยกหายไปแล้ว!

        คัมภีร์วิชาเวทที่จะช่วยให้เขาบรรลุขั้นจินตัน ซ้ำยังแลกมาด้วยชีวิต...บัดนี้หายไปจากมือเขาแล้ว!

        เขาไม่ฉุกคิดแม้แต่น้อย ครั้นแล้วก็สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและดำดิ่งลงไปในน้ำทันที

        จะทำหายไม่ได้!

        นี่เป็นจุดเริ่มต้นของเขา ฉะนั้นจะทำหายในที่แห่งนี้ไม่ได้!

        ผู้ฝึกตนจำนวนไม่น้อยต่างไขว่คว้าอยากได้มา และยังมีผู้ฝึกตนอีกตั้งเท่าไรในรอบแย่งชิงตัวผู้ชนะที่เสนอทรัพย์สมบัติมหาศาลเพียงเพื่อต้องการจะได้คัมภีร์วิชาเวทเล่มนี้มา

        แม้ตัวเขาเองจะปฏิเสธการเป็นศิษย์ของฝู่หยุนเจินเหรินแต่ถึงกระนั้นสิ่งนี้ก็เป็นของเขา และเป็นหนึ่งในตัวแปรที่จะกำหนดชีวิตเขาหลังจากนี้จะปล่อยให้หายไปแบบนี้ได้อย่างไร!

        ขณะดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ ใจเขาก็ยิ่งจมดิ่งไปตามๆ กัน

        เพราะราวกับบึงนี้ลึกเสียจนไม่มีที่สิ้นสุด...

        บึงบัวแห่งนี้เหมือนถ้ำน้ำลึกใต้สมุทรก็ไม่ปาน เขาพยายามกลั้นหายใจอย่างเต็มที่จนเส้นเอ็นเริ่มเกร็งขึ้นตามลำคอแต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังมองไม่เห็นก้นบึงสักที

        ผิวน้ำของบึงบัวเขียวมรกตกระเพื่อมตามแรงลม เมื่อมองลงไปนอกจากสีเขียวและสีเขียวแล้ว ก็ไร้ซึ่งร่องรอยของก้นบึงแม้แต่น้อย

        “ให้ตายเถอะ!” สวีหยางอี้โผล่หัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำพักหายใจประมาณสิบวินาที เขากัดฟันอย่างเจ็บใจก่อนจะแหวกว่ายไปยังกอบัวใกล้ๆ

        ตอนนี้ความเจ็บปวดเริ่มคืบคลานเข้ามาอีกครั้งแต่ว่าความเจ็บปวดทางร่างกายนี้ไม่อาจเทียบเท่าความเจ็บปวดทางใจได้แม้แต่น้อย

        เขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน พยายามทบทวนความจำของตัวเองแล้วแต่ก็ไม่มีที่แห่งนี้ผุดขึ้นมาในความทรงจำแม้แต่น้อยบึงบัวที่กว้างใหญ่เหมือนดั่งมหาสมุทรนี้เป็นบึงน้ำจืดอย่างไม่ต้องสงสัยแต่ว่ามีทะเลสาบที่ไหนบ้างที่มีบึงบัวกว้างใหญ่ขนาดนี้

        ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ เขาทอดสายตาไกลออกไปก็มองไม่เห็นภูเขาสักลูก ไร้ซึ่งผืนแผ่นดินจะบอกว่าที่นี่เป็นมหาสมุทรดอกบัวก็ยังได้

        ในประเทศที่เขาอยู่คงไม่มีบึงบัวขนาดใหญ่แบบนี้เป็นแน่

        เขาต้องการหาฝั่ง

        หาฝั่งเจอก็เท่ากับมีคนอยู่ มีคนอยู่ เขาก็จะได้รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนและที่สำคัญกว่านั้นก็คือ...

        เขาสามารถดำลงก้นบึงไปตามพื้นได้

        ต่อให้ต้องพลิกบึงบัวแห่งนี้เขาก็จะต้องหาคัมภีร์พลิกชีวิตของเขาเล่มนี้ให้เจอให้ได้!

        ในชีวิตผู้ฝึกตนสามารถมีคัมภีร์วิชาเวทได้แค่เล่มเดียวเท่านั้นและประสิทธิภาพของวิชาเวทนี้จะเป็นตัวตัดสินความก้าวไกลของผู้ฝึกตนคนนั้นแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้ฝึกตนคนนั้นจะไม่มีโอกาสเปลี่ยนไปฝึกวิชาเวทสายอื่นแต่ว่าการเปลี่ยนสายฝึกวิชาเวทกลางคัน ไม่เพียงแต่ต้องปรับสภาพร่างกายใหม่แล้วยังต้องใช้ค่าใช้จ่ายมหาศาล นอกจากนั้นยังต้องพักฟื้นร่างกายหลังจากการปรับสภาพไปอีกยี่สิบปี

        อย่าพูดถึงผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่เลยลำพังผู้ฝึกตนขั้นจู้จีก็ทนไม่ไหวถึงยี่สิบปี!

        เขาว่ายมายังกอบัวกอหนึ่ง และพบว่าดอกบัวกอนี้มีดอกที่ใหญ่เป็นพิเศษกลีบดอกน่าจะใหญ่ประมาณหนึ่งเมตรเห็นจะได้ ส่วนใบของมันก็ใหญ่เกือบสองเมตรบางใบก็ใหญ่ถึงสามสี่เมตร

        หลังจากหยุดพักอยู่ตรงกอดอกบัวนี้สักพัก เขาก็มุดน้ำลงไปอีกครั้ง

        เป็นเหมือนเมื่อกี้ไม่มีผิด เบื้องล่างยังคงมีแต่ใต้น้ำสีเขียวอันไร้ที่สิ้นสุดและมีรากบัวเต็มไปหมด

        แต่ว่าในตอนนี้เอง ไม่รู้ว่าเขาตาฝาดไปหรืออย่างไรเขาเหมือนเห็นแรงสั่นกระเพื่อมมาจากน้ำ

        เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วอยู่ๆเขาก็นึกสงสัยว่าตัวเองลงมาใกล้จะถึงก้นบึงแล้วเหรอ!

        แต่เมื่อเพ่งสายตามองอย่างละเอียด หัวใจเขาก็สั่นระรัวไม่เป็นจังหวะเขารีบกลั้นลมหายใจทันที เพื่อไม่ให้เกิดฟองอากาศจากนั้นก็ว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างระวังตัวที่สุด

        เขาโผล่หน้าขึ้นมาเหนือผิวน้ำเหมือนกบเกิดเป็นวงกระเพื่อมเหนือผิวน้ำนิดหน่อย จากนั้นก็ว่ายมาที่ใบบัวใกล้ๆก่อนกระโดดขึ้นไปใช้หูแนบใบบัว คอยฟังทุกการเคลื่อนไหวใต้ผิวน้ำ

        นั่นไม่ใช่ก้นบึง

        บึงบัวกว้างใหญ่ราวกับมหาสมุทรแห่งนี้มีบางอย่างอยู่...

        เพราะเมื่อครู่... เขามองเห็นมันอย่างชัดเจน เงาสีเขียวเลื่อมนั้นคือ...

        เกล็ดปลา!

        เกล็ดปลายาวไร้ที่สิ้นสุด เป็นปลาสีเขียวเลื่อม เป็นแถบยาวจนไม่รู้ว่าไปจรดที่ตรงไหน!

        ลึกใต้เท้าตัวเองลงไปร้อยเมตร มีสิ่งมีชีวิตน่ากลัวราวกับเทพมรณะตัวหนึ่งกำลังจำศีลอยู่ใต้น้ำอย่างเงียบๆ!

        ตอนนี้เขาเหมือนอยู่บนหลังของสิ่งมีชีวิตตัวนี้!

        “ครืด...” เสียงคลื่นน้ำดังลากยาวมาจากก้นบึงร่วมสิบนาทีเนื่องจากอยู่ลึกมาก ก้านดอกบัวด้านบนจึงไม่พลิ้วไหวแม้แต่น้อย ต่อให้มันพลิ้วไหวก็อาจจะมาจากแรงลม คงไม่มีใครทันสังเกตว่าสาเหตุมาจากแรงสั่นสะเทือนใต้น้ำหรอก!

        สวีหยางอี้เขย่งตัวขึ้นบนใบบัวก่อนจะยืนขึ้น แม้บึงบัวแห่งนี้จะสวยงามแต่ก็อาจมีอันตรายเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสถึงจิตสังหารขึ้นวูบหนึ่ง

        ปีศาจงั้นเหรอ? เขากระโดดจากใบบัวหนึ่งไปยังอีกใบหนึ่งราวกับเท้าติดสปริงนี่เป็นสัมผัสของปีศาจขั้นจู้จี จากสัมผัสเมื่อครู่... ขนาดของมันน่าจะอยู่ประมาณหนึ่งร้อยเมตร

        หรือไม่ก็หนึ่งพันเมตรก็เป็นไปได้!

        เขาพยายามสะกดความตระหนกพลางกระโดดไปยังใบบัวแต่ละใบอย่างเบาเท้าในเวลาแบบนี้ ความใจร้อนใช้ไม่ได้ผล มีน้ำ มีปลา เขาไม่มีทางอดตายแน่นอนถึงแม้จะไม่มีพลังปราณ แต่ก็ยังมีมือมีเท้า ในระหว่างนี้ขอแค่ตัวเองระมัดระวังตัวดีๆ ก็คงไม่มีอันตรายใดๆ

        ไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหน รอบๆ ยังคงเป็นทิวทัศน์ของใบบัวไร้ที่สิ้นสุดแต่เขาพบว่าขณะที่ตัวเองอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เขาไม่รู้สึกหิวและเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย!

        “น่าจะผ่านมาแล้วแปดชั่วโมง...” เขานั่งลงบนใบบัวพลางนึกสงสัยขึ้นในใจ

        มีที่แห่งนี้อยู่บนโลกจริงๆ เหรอ?

        แปดชั่วโมงผ่านไปแล้ว ท้องฟ้ายังคงไม่เปลี่ยนสี ตัวเองไม่รู้สึกเหนื่อยไม่รู้สึกหิว ความรู้สึกแบบนี้เหมือนเป็นร่างพลังจิต ไม่ใช่ร่างกายหยาบของตัวเอง

        “หลุดเข้ามาในมิติมายางั้นเหรอ?”

        ก็อาจเป็นไปได้เพราะเขาเคยได้ยินมาว่าค่ายกลอาคมที่พลังกล้าแกร่งทำให้เขาไม่รู้สึกตัว

        แต่... เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวใหญ่นั่นล่ะ?

        เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นปีศาจหรือไม่ ถ้าหากว่าใช่แล้วตบะของมันอยู่ในขั้นไหน

        อาจารย์เคยบอกว่า ต่อให้ค่ายกลอาคมจะมีพลังแกร่งกล้าแค่ไหนมันก็ไม่เกินไปกว่าระดับพลังของตัวเองไม่งั้นขั้นจู้จีก็สามารถกักขังขั้นจินตันได้แล้วสิ

        เขาไม่กล้าหยั่งสัมผัสพลังปราณของอีกฝ่ายแต่เขากล้ารับประกันว่าจูหงเสวี่ยเทียบไม่ติดอย่างแน่นอน!

        ความรู้เย็นวาบโจนจับเข้ากลางใจ อีกประเดี๋ยวก็รู้สึกร้อนวูบดั่งไฟสุม

        ที่รู้สึกเย็นวูบวาบเพราะเขารู้สึกว่าโลกนี้ช่างเต็มไปด้วยความลับมากมายที่ตกทอดมาจากหลายพันปีก่อนช่างน่าพิศวงจนน่าตกใจ

        ในสถานที่ที่มนุษย์ไม่รู้ ไม่ว่าจะเป็นก้นแม่น้ำหรือใต้แผ่นดิน อาจจะมีดวงตาคู่หนึ่งที่หลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งกำลังจ้องมองมนุษย์ชาติอยู่ก็เป็นได้

        ที่รู้สึกร้อนวูบดั่งไฟสุมเพราะเขารู้สึกว่าบนโลกใบนี้ยังมีความลับมากมายที่กำลังรอเขาอยู่!

        ขอแค่เขาออกไปได้ เขาก็จะได้ค้นหาความลับพวกนี้เพราะมีสถานที่โบราณที่ได้รับคำสั่ง “ปิดกั้น”จากรัฐบาลหวาซย่ารอให้เขาไปค้นหาเศษซากอารยธรรมการฝึกตนสมัยโบราณอยู่

        “ซูด...” เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แววตาสงบนิ่งลง

        ความลับทุกอย่างกำลังรอให้เขาออกไปค้นพบอยู่

        เขากระโดดต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้ว่าผ่านมานานเพียงใดน่าจะหนึ่งวัน ไม่ก็สามวัน หรือไม่ก็หนึ่งเดือน...

        และแล้วเขาก็กระโดดมาถึงดอกบัวดอกหนึ่งซึ่งเป็นดอกที่แตกต่างกว่าทุกดอกในบึงแห่งนี้

        ดอกบัวขนาดใหญ่ปราก​ฏสู่สายตา มันมีเส้นผ่าศูนย์กลางราวสิบเมตรได้ไม่มีใบบัวรองรับ ราวกับมันลอยอยู่บนผิวน้ำด้วยตัวมันเอง

        แต่ว่า ตรงกลางเกสรดอกบัวดอกนี้มีศาลาเก่าๆ อยู่หลังหนึ่ง!

        สวีหยางอี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งเฮือก จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปทันที

        ทุกๆ การกระทำเป็นไปอย่างระแวดระวังเพราะเขายังไม่ลืมว่าก้นบึงยังมีสิ่งมีชีวิตที่ราวกับเทพมรณะกำลังนอนจำศีลอยู่เขาไม่อยากทำให้มันตื่น

        “นี่มัน...” เมื่อเขากระโดดเข้ามาในศาลา ดวงตาเขาก็เป็นประกายขึ้นทันทีเพราะว่า... ในนี้มีกล่องหยกวางอยู่

        มันเป็นกล่องหยกที่ดูคุ้นตายิ่งนัก ใช่แล้ว!มันคือกล่องหยกที่บรรจุคัมภีร์ลับพรหมเทวสูตร!

        “เฮ้อ...” ในที่สุดก้อนหินหนาทึบที่ติดอยู่ในทรวงอกก็หายไปสักที

        เขายื่นมือออกหมายจะคว้ามันมา แต่ทันใดนั้น “ร่างกาย” ของเขาก็กลายเป็นกลุ่มก้อนอณูแสงสีทองคล้ายกับเม็ดทราย คล้ายกับหมอกควันราวกับว่าทั่วทั้งร่างของเขาถูกสร้างขึ้นจากอณูแสงสีทองนวลตาพวกนี้!

        วินาทีต่อมาบังเกิดเสียง “ตูม” ดังมาจากกล่องหยกที่อยู่ห่างเพียงแค่คืบ พลันกล่องนั้นก็แตกสลายเป็นผุยผง!

        คัมภีร์เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาท่ามกลางซากกล่องเขารู้ทันทีว่านี่เป็นคัมภีร์ลับพรหมเทวสูตร คัมภีร์ที่ผู้คนมากมายเฝ้าปรารถนากุญแจสู่วิถีจินตัน

        เขายังไม่ทันตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น คัมภีร์เล่มนั้นก็ลอยมาอยู่เหนือศีรษะเขาแล้ว

        “พั่บๆๆ...” นาทีนี้ เสียงกางออกของหน้าคัมภีร์ดังลั่นทั่วท้องนภาแสงสีทองส่องสว่างเจิดจ้า หน้าคัมภีร์เรืองแสงสีทองกางออกไปเรื่อยๆอย่างไร้ที่สิ้นสุด

        ไม่รู้ว่ามันเรียงต่อกันยืดยาวแต่ไหน ราวกับยาวตั้งแต่ท้องฟ้าจรดแผ่นดิน!

        หน้าคัมภีร์หาใช่วัตถุที่จับต้องได้ไม่ แต่เป็นสิ่งถูกสร้างขึ้นจากอณูปราณและตอนนี้มันกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ

        สวีหยางอี้ไม่รู้จะอธิบายภาพที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าอย่างไรหากจะให้เขาใช้คำที่พอจะเห็นภาพได้สักคำ คงเป็นคำว่าศักดิ์สิทธิ์

        แสงสีทองที่ประกอบขึ้นเป็นหน้าคัมภีร์ช่างดู “ศักดิ์สิทธิ์”กว่าแสงอื่นใดทั้งปวง จนกระทั่งชวนให้คนที่มองเห็นมันรู้สึกไร้พลัง

        นาทีนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่คนธรรมดาที่กำลังแหงนหน้าจ้องมองวิหารสวรรค์

        ทันใดนั้น ตัวหนังสือจากหมึกสีดำก็ลอยออกมาจากเล่มคัมภีร์ราวกับมีชีวิตก่อนจะลอยไปรวมกับหน้าคัมภีร์ที่สร้างขึ้นจากอณูแสง จากนั้นแสงสีขาวนวลก็ส่องสว่างแทรกออกจากแสงสีทองราวกับแสงอรุณเบิกฟ้า

        ตัวหนังสือพลันปรากฏขึ้นบนแถวแรกของหน้าคัมภีร์

        คัมภีร์ลับพรหมเทวสูตร

        ตัวหนังสือตัวอื่นๆ ยังคงลอยวนเวียนอยู่ไม่ยอมหยุดเหมือนกับมีมือไร้รูปร่างกำลังกำลังจัดเรียงพวกมันอยู่

        สวีหยางอี้มองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยดวงตาเป็นประกายและไม่ได้พูดอะไรขึ้นแม้แต่ประโยคเดียว

        “ห้าสิบเก้า... ห้าสิบแปด...” ปากเขากำลังขมุบขมิบนับเลขอยู่ตั้งแต่หกสิบไปจนถึงศูนย์ เขาทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอย่างอดทน

        จนกระทั่งเขานับแบบนี้ได้สี่สิบรอบ เขายืดตัวตรงพลางพูดเสียงขรึม“ที่นี่ไม่ใช่โลกจริงๆ ด้วย!”

        “ฉันสงสัยมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ในประเทศของฉันไม่มีทางมีบึงบัวที่ใหญ่ขนาดนี้แน่นอนตอนนี้ฉันนับเวลาได้สี่สิบนาที แต่ก็ไม่มีใครโผล่มาสักคน!” เขานั่งลง“ปรากฏการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทั้งที คงไม่มีทางที่ดาวเทียมของผู้ฝึกตนทั่วโลกจะตรวจสอบไม่เจออย่างแน่นอน!อีกทั้งยังมีผู้ฝึกตนขั้นจินตันเจ็ดคนที่กระจายอยู่ทั่วประเทศ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นพวกเขาคงมาถึงที่นี่ภายในเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงอย่างแน่นอน!”

        “แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครโผล่มาแม้แต่คนเดียว” เขาหรี่ตาลง “ไม่เหนื่อยไม่หิว ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ไม่มีทางทำได้ ดังนั้น...”

        “ใครเป็นคนพาฉันมาที่นี่?”

        “ที่นี่เป็นแดนลี้ลับในตำนานงั้นเหรอ? หรือว่ามีคนกำลังควบคุมดวงวิญญาณฉันอยู่?”

        ขณะที่สวีหยางอี้กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นหน้าคัมภีร์ที่ถูกสร้างมาจากอณูแสงสีทองก็หยุดเคลื่อนไหวลง

        ไม่รู้ว่าคัมภีร์นี้มีทั้งหมดกี่หน้า และไม่รู้ว่ามันทอดตัวไปยาวแค่ไหนแต่มีตัวหนังสือสีทองตัวเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาบนหน้าหนังสือประมาณสิบหน้าแรก

        เขาจำได้ว่าเดิมทีบรรทัดแรกเขียนว่าคัมภีร์ลับพรหมเทวสูตรแต่ตอนนี้กลับ... ไม่ใช่แล้ว

        มีคำอยู่หนึ่งคำที่ส่องแสงสีทองระยิบระยับปรากฏขึ้นแทนที่คำว่าคัมภีร์พรหมเทวสูตรอย่างสะดุดตา

        ราชาโอสถนิรันดร์!