ทะลุเวลามาเป็นพ่อค้าระหว่างมิติ

         ผู้พิทักษ์หนุ่มที่กำลังช่วยเจ้าหน้าที่ติดตั้งน้ำตกและธารน้ำตกให้ผสานเข้ากับมิติแม้เขาจะรับรู้ทุกสิ่งที่โฮสต์ของเขาพูดและกระทำ แต่ตัวเขาก็ยังไม่อาจปลีกตัวออกจากงานที่ต้องจัดการให้เสร็จนี้เลย

         “ผมอยากได้อุปกรณ์สื่อสารกับโฮสต์โดยที่มันถูกสร้างมาเพื่อผมโดยเฉพาะ ผมจะต้องทำยังไงครับ” เขาถามเจ้าหน้าที่วัยชราทว่ามีระดับพลังที่สูงส่งด้วยน้ำเสียงสุภาพ

         เจ้าหน้าที่พอถูกถามแบบนี้ก็มองอีกฝ่ายยิ้มๆก่อนจะพูดว่า “เรื่องนี้ต้องทำผลงานให้โดดเด่นและได้รับการรายงานขึ้นไปของเธอรับหน้าที่นี้มานานแล้ว แต่ภารกิจของคนสกุลจางค่อนข้างเรียบง่ายแม้จะทำภารกิจสำเร็จทว่าเมื่อเทียบกับของผู้พิทักษ์คนอื่นแล้วก็ยังถือว่าอยู่ในระดับปานกลาง”

         ผู้พิทักษ์หนุ่มส่งพลังจากผลึกเข้าไปในอุปกรณ์ติดตั้งน้ำตกแล้วก็พูดต่ออย่างจนใจ “เรียบง่ายแต่ก็มีความหมายไม่ใช่เหรอครับผมยอมรับว่าพวกเขาอาจจะไม่ใช่กลุ่มคนที่ชอบความโดดเด่น ไม่ชอบทำตัวหวือหวาแต่ทุกภารกิจพวกเขาก็ทำสำเร็จเป็นอย่างดีนะครับ”

         เจ้าหน้าที่ชราส่ายหน้ายิ้มๆ“ผู้พิทักษ์ล้วนมีหน้าที่ชี้นำหรือชักจูงให้โฮสต์ของตัวเองทำภารกิจให้สำเร็จอยู่แล้วและทุกคนก็เป็นแบบนั้น อย่างสหายตัวจ้อยของนายที่เขาได้รับอุปกรณ์พิเศษนั่นไป ก็เพราะเขาทำให้โฮสต์ของเขาทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จและภารกิจแบบนั้นมันส่งผลต่อผู้คนในวงกว้าง”

         “ผมเข้าใจแล้วครับ” เขาคงต้องตัดใจในเรื่องนี้สินะเพราะภารกิจของโฮสต์สกุลจางเกือบทุกคนล้วนเป็นเรื่องเรียบง่ายทว่ามีคุณค่าต่อจิตใจทั้งนั้น และเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขาเองก็ชอบภารกิจเช่นนี้เหมือนกัน

         เจ้าหน้าที่ชราตบบ่าผู้พิทักษ์หนุ่มเบาๆ“บางครั้งการสื่อสารกับโฮสต์ก็ไม่จำเป็นต้องสื่อสารผ่านเสียงไม่ใช่เหรอทำอย่างที่เคยทำก็ถือว่าทำหน้าที่ได้ดีแล้ว”

         “ผมเข้าใจแล้วครับ”

         เพียงสิ้นเสียงของผู้พิทักษ์หนุ่มร่างสูงเขาก็ได้ยินเสียงโฮสต์ของเขาพูดคุยกับใครบางคนผ่านอุปกรณ์สื่อสารและมันก็เป็นเสียงของเด็กอายุสามสี่ขวบ

         “เอ๊ะ!อุปกรณ์สื่อสารหายไปไหนแล้ว”เขารีบตรวจสอบกระเป๋ามิติของตัวเองในทันทีและก็พบแค่ความว่างเปล่า

         “หึหึ ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกอุปกรณ์ที่มีความพิเศษเหล่านี้ เจ้าของเรียกเมื่อไหร่มันก็กลับไปเมื่อนั้นแหละ”

         สีหน้าของผู้พิทักษ์หนุ่มไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาเลยเพราะตอนนี้สหายรักของเขากำลังพูดอยู่กับโฮสต์ของเขา“พวกเรารีบติดตั้งน้ำตกกับธารน้ำตกให้เสร็จดีกว่านะครับ”

         “ไม่มีประโยชน์หรอกสิ่งของเหล่านี้ล้วนมีเวลาของพวกมันอยู่แล้ว”

         “เฮ้อ!ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ล่อหลอกโฮสต์ของผมให้ทำเรื่องแปลกๆนะครับ”

         “เรื่องนี้ไม่มีใครรับประกันได้หรอกเธอเองก็น่าจะรู้นะว่าตรรกะของเขามันผิดเพี้ยนและออกจะสุดโต่งอย่างการมอบแอปเปิลแห่งปัญญาให้เจ้าหน้าที่เสวี่ยนั่นก็ทำให้คนตกตะลึงได้แล้วหึหึ” เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยยิ่งเจ้าเด็กคนนั้นไปป่าวประกาศเรื่องนี้ให้คนได้รู้ไปทั่วพร้อมกับแม่ของเขาด้วยแล้วใครจะรับมือกับครอบครัวมหาประลัยนี้ได้กันล่ะ

         “เฮ้อ!  หวังว่าโฮสต์ของผมจะแยกแยะออกนะครับว่านั่นไม่ใช่ผม”

         “หึหึโฮสต์ของนายยังต้องกินแอปเปิลแห่งปัญญาอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ”

         นี่จะบอกว่าโฮสต์ของเขาโง่ใช่ไหม “แหะๆพวกเราเร่งทำงานดีกว่านะครับ”

         “อืม ทำงานๆ”

         จางหมิงหลังจากที่ส่งคนสกุลจ้าวกลับกุ้ยหลินไปแล้วเขาก็เปลี่ยนแผนการเดินทาง นั่นก็คือเขาจะอยู่ที่ปักกิ่งต่ออีกสามวันแล้วถึงจะเดินทางไปที่ยูนนานเพื่อหาซื้อวัตถุดิบมาตุนเอาไว้ในแหวนมิติ

         ระหว่างนี้เขาก็ได้โทรสั่งเนื้อสัตว์และไข่ไก่ไข่เป็ดกับพี่ต้วนและพี่เติ้งไปแล้วอีกสองวันเขาจะเดินทางไปรับของที่โกดังที่พวกเขาเคยนำของมาส่ง

         ทว่าขณะที่เขากำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกันแต่มันเบามากราวกับดังมาจากที่ไกลๆ เขาจึงลองเรียกผู้พิทักษ์ของตัวเอง

         “ผู้พิทักษ์นายจัดการธุระเสร็จแล้วเหรอ”ทันทีที่เขาถามออกไป เสียงที่ได้ยินอยู่ก็เงียบไปในทันที

         นานพอสมควรจึงมีเสียงตอบกลับมา“จัดการเรียบร้อยแล้วครับโฮสต์”ร่างเล็กจ้อยที่กำลังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเกาะลอยฟ้าในมิติของโฮสต์ตัวเองมองอุปกรณ์สื่อสารในมืออย่างเจ้าเล่ห์ มุมปากของเขายกขึ้นอย่างหมายมาด

         “อืม ดีแล้วล่ะ ฉันแค่อยากจะถามนายว่าพอจะสร้างโรงจอดรถเพิ่มได้ไหมระหว่างที่ยังไม่เดินทางไปหาซื้อวัตถุดิบฉันคิดว่าควรจะซื้อรถสักคันสองคันเวลาไปไหนมาไหนจะได้สะดวก อ้อยังมีโทรศัพท์ด้วยที่ต้องซื้อเพราะเครื่องนี้มันเก่ามากแล้ว”

         ผู้พิทักษ์ร่างเล็กจ้อยกลอกตาไปมาเขาไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของอีกฝ่ายจะสร้างโรงจอดรถให้ได้อย่างไรล่ะ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน“อะ แฮ่มๆ โฮสต์ครับ ผมลองคำนวณดูแล้วช่วงเวลานี้คุณยังไม่ควรจะซื้อรถนะครับคิดดูสิว่ามันใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้วนะ เหตุการณ์นั้นคุณน่าจะจำได้ดีนะครับ”

         จางหมิงขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำพูดตอบกลับมาแบบนี้เขารู้สึกว่าวันนี้ผู้พิทักษ์ของเขาแปลกไป แม้น้ำเสียงและจังหวะการพูดจะเหมือนเดิมแต่สารที่สื่อออกมามันไม่ควรจะจี้จุดเจ็บของเขาเลยไม่ใช่เหรออีกอย่างคำว่าคุณนี่ก็แปลกๆเพราะตามปกติผู้พิทักษ์จะเรียกเขาว่าโฮสต์ตลอด

         แม้จะสงสัยแต่เขาก็ต้องตอบอีกฝ่ายกลับไป“ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อแค่โทรศัพท์ก็ได้ แล้วนายต้องไปจัดการธุระอะไรอีกหรือเปล่าแอปเปิลแห่งปัญญาล่ะเอาไปขายหมดหรือยัง”

         ผู้พิทักษ์ร่างเล็กตาโตขึ้นมาทันทีขายแอปเปิลแห่งปัญญาทั้งหมดเลยอย่างนั้นเหรอ มิน่าล่ะเจ้านั่นถึงได้ร่ำรวยจนสามารถสั่งซื้ออะไรต่างๆไปเสริมกำลังให้มิติได้ตั้งมากมายนอกจากน้ำตกและธารน้ำตกที่เขาเคยได้ยินอีกฝ่ายพูดแล้ว ก็ยังมีปราการสองสามอย่างที่ใช้ป้องกันการโจมตีจากศัตรูด้วยปราการเหล่านี้แม้แต่เขาก็ยังไม่มีปัญญาจะซื้อเลยนะ เพื่อนกันแท้ๆไม่น่าปิดบังกันเลย

         เขาจะตอบโฮสต์ของเจ้านั่นอย่างไรดีไม่นานมืออ้วนป้อมก็ดีดนิ้วพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์“ช่วงนี้ผมยังจัดการเรื่องการติดตั้งน้ำตกและธารน้ำตกไม่เสร็จเลยครับโฮสต์จึงได้วานให้สหายรักนำแอปเปิลแห่งปัญญาไปเข้าโรงประมูลแทน คุณคิดว่าผมควรมอบแอปเปิลแห่งปัญญาให้สหายคนนี้เพื่อตอบแทนน้ำใจของเขาสักหน่อยไหมครับ”ถามออกไปแล้วก็ลุ้นจนตัวโก่ง

         จางหมิงเริ่มทะแม่งๆขึ้นมาแล้วจึงได้พูดว่า “มอบหยดน้ำทิพย์ให้เขาน่าจะดีกว่านะส่วนแอปเปิลแห่งปัญญานี่นายเคยพูดว่ามันเป็นของหายากไม่ใช่เหรอถ้ามอบออกไปเผื่อเขาเอาไปขายตัดหน้าพวกเราล่ะ เส้นทางการค้านี้ก็คงไปต่อไม่ได้มิติของฉันยังต้องพึ่งนายอีกเยอะเลยนะ”

         ร่างเล็กจ้อยถึงกับกลิ้งตกจากโขดหินที่นั่งอยู่เขาได้แต่บ่นในใจว่า นี่คือผลจากการกินแอปเปิลแห่งปัญญาทุกวันใช่ไหม ให้ตายเถอะ!

         จางหมิงนั่งรอคำตอบอยู่นานก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับมา มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นอย่างที่คิดสินะ

         เป็นอันว่าบ่ายวันนั้นเขาเรียกแท็กซี่แล้วก็เข้าไปในเมืองเพื่อซื้อโทรศัพท์และยังได้เดินหาซื้ออาหารแห้งอีกจำนวนหนึ่ง นอกจากนี้ยังได้ซื้อขนมของขบเคี้ยวอย่างที่เด็กๆชอบไปด้วย

         จากนั้นเขาจึงเรียกแท็กซี่อีกครั้งเพื่อจะเดินทางไปที่ร้านขายของเก่าของผู้อาวุโสโจว

         พอคนขับแท็กซี่ลดกระจกลงจางหมิงก็ถึงกับหัวเราะ“เจอกันอีกแล้วนะครับลุง”

         “เป็นเธอนี่เอง จะไปที่ร้านขายของเก่าอีกแล้วใช่ไหม”

         จางหมิงเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งที่ห้องโดยสารด้านหลัง“ใช่แล้วครับ วันนี้ซื้อของกินมานิดหน่อยก็เลยจะเอาไปฝากปู่จี้น่ะครับ”ความจริงก็คือเขาซื้อโทรศัพท์อีกเครื่องสำหรับปู่จี้ก็ไม่รู้ว่าปู่จี้จะยอมเปลี่ยนมาใช้เครื่องใหม่ล่าสุดหรือเปล่าแต่เขาก็อยากจะมอบให้

         “พักหลังมานี้ร้านขายของเก่าแถวนั้นคึกคักมากเลยนะได้ข่าวมาว่าเถ้าแก่โจวกับเถ้าแก่หลิวได้ของดีมาไม่น้อย และก็จัดงานประมูลด้วยวันก่อนญาติของฉันมาเล่าให้ฟัง งานประมูลของเถ้าแก่หลิวดุเดือดสุดๆไปเลยล่ะแต่คนที่ได้รับประโยชน์สูงสุดก็คงหนีไม่พ้นเถ้าแก่หลิว รับเงินไปเยอะจนคนอย่างเราคาดไม่ถึงเลยล่ะ”

         “น่าสนุกนะครับแต่ผมคงไม่มีเงินไปประมูลของเก่าพวกนั้น” ถ้าจะบอกว่าเขารวยแล้วก็ไม่ผิด แต่ถ้าจะให้เทียบกับตัวตนที่เข้าร่วมการประมูลได้นั้นก็ยังเป็นคนละระดับกันอยู่ดี

         “งานระดับนั้น คนอย่างเราๆก็ได้แต่ฟังเขาเล่ามาอีกทีนึงนั่นแหละเฮ้อ! จะว่าไปแล้วลูกชายของลุงก็หันมาจับธุรกิจนี้แล้วนะ”

         “ตอนนั้นที่ลุงเล่าให้ฟังเขาไปทำการค้าอย่างอื่นไม่ใช่เหรอครับ”

         “อืม เปิดร้านค้าขายทั่วไปนั่นแหละแต่ตอนนี้เห็นว่าของเก่ากำลังมีกระแสเขาก็เลยเอาเงินมาลงทุนน่ะสิ”

         “ถ้ามีความรู้เรื่องของเก่าก็น่าจะไม่มีปัญหานะครับ”

         “ความรู้น่ะมีอยู่แล้วล่ะเพราะเขาคลุกคลีอยู่กับแวดวงของเก่ามาตั้งแต่เด็กก็ญาติทางฝั่งภรรยานั่นแหละที่คอยสอนเรื่องพวกนี้ให้เขา แต่ก็อย่างว่าการจะได้ของดีๆมามันยากมากเลยนะส่วนมากที่มีอยู่ก็เป็นแค่ของราคาถูกๆทั้งนั้น กำไรก็ได้นิดๆหน่อยๆ”

         จางหมิงเงียบไปแต่ภายในหัวของเขาก็เริ่มคิดว่าถ้ามีโอกาสครั้งหน้าอาจจะช่วยส่งเสริมลูกชายของลุงคนนี้บ้างเผื่อเขาจะรุ่งเรืองในเส้นทางสายนี้

         เมื่อมาถึงร้านขายของเก่าก็มีเพียงปู่จี้ที่เฝ้าร้านและก็มีพนักงานอีกสองสามคนที่กำลังดูแลลูกค้าอยู่จางหมิงเดินไปยังเคาน์เตอร์พร้อมกับยิ้มแฉ่งส่งไปให้ปู่จี้ก่อนเป็นอันดับแรก

         “ทำอะไรอยู่เหรอครับปู่” ไม่พูดเปล่าเขายังได้นำเอาขวดน้ำแร่ผสมกับน้ำพุวิญญาณเจือจางออกมาสองขวดแล้วก็ยื่นให้อีกฝ่าย

         ปู่จี้เมื่อเห็นขวดน้ำแร่ก็ยิ้มร่าเขารับมาถือเอาไว้อย่างมีความสุขเพราะคราวก่อนที่เขาได้ดื่มไปนั้น ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองอ่อนเยาว์ลงไปหลายปีและแข็งแรงขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่าด้วย

          “มีของมาขายอีกแล้วเหรอเสี่ยวจาง มาๆมานั่งกับปู่เร็ว” ปู่จี้กวักมือเรียกให้จางหมิงไปนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์กับเขาการทำแบบนี้ราวกับจะย้อนเวลากลับไปเมื่อครั้งที่อีกฝ่ายยังเป็นแค่เด็กน้อย

         “ไม่เอาหรอกครับปู่เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด” พูดออกไปแบบนั้นแล้ว จางหมิงก็ยื่นถุงส่งให้ปู่จี้“ผมซื้อมาฝากครับ ผมเองก็ซื้อเหมือนกัน”

         ปู่จี้รับถุงสินค้าไปแล้วก็ล้วงเอากล่องในถุงออกมาเปิดแล้วก็ต้องยิ้มร่าทว่านัยน์ตาแดงก่ำ “ขอบใจนะเสี่ยวจาง ไม่คิดเลยว่าเธอจะดูแลตาแก่อย่างฉันดีขนาดนี้”

         “ผมเคยพูดไปแล้วนี่ครับก็ต้องดูแลปู่ให้ดีๆหน่อย” เมื่อถูกมองด้วยแววตาอ่อนโยนแบบนี้ก็ทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

         ปู่จี้มองโทรศัพท์ในมือด้วยดวงตาที่เปล่งประกายเขาเห็นตาแก่คนอื่นมีลูกหลานซื้อให้ แล้วก็เอามาใช้อวดเขานานแล้วคราวนี้ก็ถึงคราของเขาบ้าง จะเอาไปอวดให้หนำใจเลย