ผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า

 จากเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในอดีตบางครั้งก็ทำให้หลินฟานระมัดระวังเป็นพิเศษแต่ส่วนใหญ่ที่ระมัดระวังมักจะเป็นเรื่องไร้สาระทั้งสิ้นหลินฟานถอนหายใจยาวๆ

"หลินฟานพวกเราจะไปที่ไหนกันต่อ"

"ฉันคิดว่ารอให้ฝนหายตกก็ว่าจะลองไปดูตรงเขตของพวกหมาป่าขาวอะแถวเขตที่อยู่ของพวกมันน่าจะไม่ค่อยอันตรายแล้วแหละฉันว่า"

"ทำไมคิดอย่างงั้น ในพื้นที่ต่างมิติไม่มีที่ไหนไม่อันตรายหรอกย่ะ"

"เธอนี้นอกจากอกแบน แล้วก็ยังสมองกุ้งอีก
เฮ้อออ ฉันเสียใจจริงๆ"

"สมองกุ้ง"!!!!

"นี่นายด่าฉันว่าโง่หรอ!!!"

"อ้าวพึงรู้หรอ"

"หลินฟาน"

แล้วทั้งสองก็เถียงกันไม่จบไม่สิ้นต่างคนต่างไม่ยอมกันจริงๆแล้วมันเป็นเรื่องปกติสำหรับทั้งสองคนนี้ไม่เคยมีวันไหนไม่ทะเลาะกับซึ่งทำให้หลินคงกับหลิงจิงจิงชินชากับเรื่องอย่างไปแล้ว

"อุ้ยยย  ป้าดดด ป้าดดด"

"เสียงอะไร" จือหลิงกล่าวขึ้นพร้อมเอามือปิดจมูกเมื่อได้กลิ่นไม่อเนกประสงค์

"อ..เอ่ออ..เสียงฉันเอง..ฉ..ฉันปวดท้อง"หลินฟานตอบอย่างอายๆ

"หลินฟาน"!!!!!

ปุ้าดดดด ป้าดดด

"จือหลิง ฉันมีอะไรจะบอก ฉันไม่ไหวแล้วอ่ะ''

"แงงง หลินฟาน จมูกฉันเน่าแล้ว ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย"

"ท่านลุง ท่านป้า หนูไม่น่ามากับหลินฟานเลยคะ" จือหลิงร้องไหพร้อมเอามีมืออุดจมูกแล้วนี้ออกจากถ้ำนี้

"จ..จือหลิง นี้เธอจะไปไหน อย่าทิ้งฉัน"

"นายจะให้ฉันดูนายขี้หรออ"!!!

ขณะที่หลินฟานปวดท้องนั้นก็เป็นตอนที่สภาพอากาศแจ่มใส่ฝนหายแล้ว จืองหลิงเลยไปยืนหรอในที่ไกลๆที่ห่างจากจุดที่ถ้ำอยู่เพราะข้างในกลิ่นกระจายไปทั่วอากาศ

"ไม่น่าเชื่อกุลสตรี อย่างฉันต้องมาทนทุกทรมานอย่างนี้" จือหลิงกล่าวอย่างฉุนเฉียว

"จือหลิงงง"!!?

"อะไร เรียกทำไม"

"ฉันถามเฉยว่าเธอยังอยู่ไหม"

"นึกว่าหนีไปแล้วเห้อออ ฉันมีอะไรจะบอก"

"อะไรอีก"

"ฉันไม่มีอะไรเช็ดตูด ช่วยให้อะไรมาเช็ดตูดให้ฉันหน่อย"

"____"

ตอนนี้หลินจือนั้นแข็งค้างไม่ทั้งตัวแล้วซึ่งตลอดทั้งชีวิตไม่เคยเจอใครที่มันช่างบัดซดกว่าหลินฟานแล้วต่อไปก็คงไม่มีแล้วมันช่างหน้าไม่อายที่กล้าให้ผู้หญิงหาอะไรมาเช็คตูดให้ซึ่งคงไม่มีสภาพบรุษที่ไหนใครทำหรือจะกล้าทำแถมผู้คนนี้ยังเป็นดาวสถานบันการศึกษามันช่างเปิดมิติใหม่แห่งการจีบสาวจริงๆ
'เข้าใจแล้วทำคุณลุง กับคุณป้าถึงให้ดูแลหลินฟานดีๆ มันเป็นอย่างอย่างงี้เอง ลุงคงเคยบอกก่อนจะมาว่าหลินฟานติดคำสาปอย่างเลยขอให้ระวัง อย่าบอกนะว่าไอ้คำสาปที่ว่าจะเป็นอย่างนี้ ' จือหลิงร่ำร้องในใจ

"เร็วๆๆๆๆ สิจือหลิง ยังอยู่ไหม"

"___"

"จือหลิงงง"!!!!

"___"

"นี้เธอหนีไปแล้วหรอ!!!"

"___"

"สงสัยฉันคงต้องใช้ไม้ตายแล้วสินะ"

"ฉันยังอยู่ กำลังหาอยู่" จือหลิงต้องรีบตอบกลับในทันทีซึ่งเธอรู้ว่าไม้ตายในที่นี้หมายถึงอะไรนั้นคือทักษทีสามารถหยิบหรือของสิ่งของได้จากไกลโดยที่อีกไม่รู้ตัวถ้าเกิดหลินฟานมันขโมยกางเกงขึ้นหรือเสื้อเธอคงต้องอายคนอื่นๆแน่