[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 34 ปีศาจโลหิตกับราชินีสีชาด

        “โอ้โห ไม่นึกเลยว่าจีนจะมีผู้เชี่ยวชาญแบบนี้อยู่ด้วย?” 

        ชายชาวอเมริการ่างสูงใหญ่ผมหยิกสีทองฟูฟ่องราวกับสิงโตกระหายเลือด เบ้าตาโหลลึก จมูกโด่งเป็นสัน

        หญิงสาวข้าง ๆ เขามีส่วนสูงเพียง 130 กว่าเซนติเมตร ดูคล้ายเด็กสาว แต่ดูจากใบหน้าแล้วเธออายุอย่างน้อย 30 ปี 

        ทั้งสองคนนี้คือ อสูรโลหิตและราชินีสีชาดที่โด่งดังในโลกนักฆ่า แม้แต่เพื่อนร่วมอาชีพก็ไม่เต็มใจที่จะยุ่งกับคนบ้าสองคนนี้ 

        เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ถูกสองคนนี้หมายหัวก็เตรียมบอกลาโลกนี้ได้เลย ความวิปริตของทั้งสองคนนั้นน่ารังเกียจ พวกเขาทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย 

        เสียงกระสุนปืนกระทบกับต้นไม้ข้าง ๆ เศษไม้กระเด็น หญิงสาวชุดดำที่กำลังวิ่งหนีอยู่ข้างหน้ามีดวงตางามราวกับดอกท้อ แต่ในตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยความกระหายเลือด 

        เธอคือ หลินเจี้ยนหลู 

        โชคร้ายที่เธอเพิ่งถูกลู่เฉิงเฟิงดันหักดาบ ทำให้เธอยังหาอาวุธที่ถนัดมือไม่ได้ในชั่วเวลาสั้น ๆ เลยต้องมาลำบากแบบนี้ 

        เธอไม่ชอบใช้อาวุธปืนเหมือนกับ ลู่เฉิงเฟิง เข็มพิษกับดาบของเธอนอกจากจะเคยพ่ายแพ้ในมือของลู่เฉิงเฟิงแล้ว ยังไม่เคยพ่ายแพ้คู่ต่อสู้ที่ไหนมาก่อน แม้แต่กับพยัคฆ์หน้าแดง ทั้งสองก็ยังถือว่าคู่คี่กัน 

        ‘ให้ตายสิ ลู่เฉิงเฟิง ทำไมยังไม่มา? ถ้าวิ่งต่อไปก็ออกนอกป่าแล้ว หากไม่มีต้นไม้ปกคลุม จะกลายเป็นเป้านิ่งทันที’ หลินเจี้ยนหลูคิดในใจ

        หากเป็นนักฆ่าทั่วไป หญิงสาวคงไม่ใส่ใจ

        แต่คนที่ไล่ล่าหลินเจี้ยนหลูคือ ‘ปีศาจโลหิต’ และ ‘ราชินีสีชาด’ ทั้งสองคนเป็นนักฆ่าระดับ SSS หากร่วมมือกัน พวกเขาจะเทียบเท่ากับนักฆ่าในตำนานระดับ SSSS

        ทันใดนั้น หลินเจี้ยนหลูก็เคลื่อนตัวไปด้านข้าง หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

        ปีศาจโลหิตและราชินีสีชาดหยุดฝีเท้า ทั้งสองคนสบตากัน จากนั้นก็แยกกันไปด้านซ้ายและขวา อ้อมไปด้านข้างเพื่อล้อมรอบหลินเจี้ยนหลู

        เมื่อด้านหลังต้นไม้ใกล้จะปรากฏแก่สายตาของทั้งสองคน พวกเขาก็กระหน่ำยิงปืนพร้อมกัน กระสุนนัดแล้วนัดเล่าพุ่งเข้าใส่ต้นไม้ เศษไม้กระเด็นไปทั่ว

        แต่ในวินาทีต่อมา ทั้งสองคนก็ตกตะลึง มองหน้ากัน หลินเจี้ยนหลูที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้หายไปแล้ว!

        ทั้งคู่รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง พวกเขาเงยหน้าขึ้นไปมองบนต้นไม้พร้อมกัน

        หลินเจี้ยนหลูอยู่บนต้นไม้จริง ๆ! ในขณะที่ทั้งสองเงยหน้าขึ้น หลินเจี้ยนหลูก็พุ่งลงมาจากต้นไม้ พุ่งตรงไปที่ราชินีสีชาด

        ราชินีสีชาดตอบสนองอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนเล็งไปที่หลินเจี้ยนหลูราวสายฟ้า แต่แล้วจู่ ๆ ก็กลิ้งหลบไปไกลหลายเมตร มีเข็มเงินหลายเล่มปักอยู่ตรงพื้นที่ราชินีสีชาดยืนอยู่ก่อนหน้า

        หลินเจี้ยนหลูหรี่ตาลง ดวงตาคู่สวยคมกล้า จิตใจของเธอแฝงไปด้วยความเฉียบแหลม พริบตาเดียวก็สัมผัสได้ถึงอันตราย ้เธอเคลื่อนไหวหลบเลี่ยงเข็มเงินที่พุ่งเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด ดูท่าชื่อเสียงของทั้งสองคนนี้ไม่ได้มีไว้ประดับเล่น ไม่ว่าจะเป็นปีศาจโลหิตหรือราชินีสีชาด พวกเขาต่างก็มีฝีมือที่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ 

        ในขณะที่หลินเจี้ยนหลูพุ่งเข้าหาราชินีสีชาด ปีศาจโลหิตก็ลั่นไกปืนเช่นกัน แต่เนื่องจากต้นไม้ขึ้นหนาแน่น แม้ว่าฝีมือการยิงปืนของเขาจะยอดเยี่ยมเพียงใด เขาก็ไม่อาจหลบกระสุนที่พุ่งผ่านต้นไม้มาโดนหลินเจี้ยนหลูได้

        ทันทีที่หลินเจี้ยนหลูลงถึงพื้น เธอก็รีบกลิ้งตัวเพื่อลดแรงกระแทก จากนั้นก็พุ่งเข้าหาราชินีสีชาดราวกับเสือดาวสาวผู้ปราดเปรียว เสียงแส้ที่รวดเร็วและรุนแรงดังหวีดหวิวไปทั่วอากาศ

        ราชินีสีชาดถอยหลังหนึ่งก้าว เล็งปืนไปที่หลินเจี้ยนหลู แต่หลินเจี้ยนหลูกลับรวดเร็วยิ่งกว่า เธอยกเท้าขึ้นเตะข้อมือของราชินีสีชาดอย่างแรง เสียงปืนดังสนั่น แต่กระสุนกลับพลาดเป้า

        ราชินีสีชาดก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับยกมือขึ้นยิงปืนอีกหลายนัด

        แต่ท่วงท่าของหลินเจี้ยนหลูแปลกประหลาดราวกับงู เธอหลบกระสุนด้วยท่าทางที่คาดเดาไม่ได้ จากนั้นก็เคลื่อนที่เข้าใกล้ นิ้วมือเรียวงามทั้งห้ายื่นออกราวกับใบมีด พุ่งตรงไปที่ลำคอของราชินีสีชาด

        ราชินีสีชาดมีรูปร่างเล็ก หลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว เธอยกมือขึ้นยิงปืนอีกครั้ง แต่หลินเจี้ยนหลูก็ยังหลบได้

        ในจังหวะนั้นเองปีศาจโลหิตก็ตามมาถึง

        หลินเจี้ยนหลูรีบกระโดดหลบไปหลังต้นไม้ ในขณะเดียวกันก็ยกมือขึ้น ปล่อยเข็มเงินหลายเล่มพุ่งออกไปดุจสายฟ้าแลบ พุ่งตรงไปยังราชินีสีชาด

        ราชินีสีชาดหลบอย่างคล่องแคล่วไปอยู่หลังต้นไม้อย่างรวดเร็ว เข็มเงินทั้งหมดจึงพุ่งปักเข้ากับต้นไม้อย่างจัง

        ราชินีสีชาดกับปีศาจโลหิตรวมกลุ่มกัน ปืนในมือของทั้งสองเล็งไปจุดที่หลินเจี้ยนหลูซ่อนตัวอยู่

        “ปีศาจโลหิต นายนี่โชคดีจริง ๆ คู่ต่อสู้ของเราเป็นสาวงามจากแดนมังกร เดี๋ยวนายค่อย ๆ สนุกกับหล่อนก็แล้วกัน”

        ราชินีสีชาดมีรูปร่างหน้าตาไม่เลว ใบหน้าสะสวย รูปร่างบอบบาง เหมือนตุ๊กตาตัวใหญ่

        แต่ตอนนี้ น้ำเสียงแหลมเล็ก บนใบหน้าที่งดงามกลับมีรอยยิ้มที่วิปริต

        ปีศาจโลหิตแลบลิ้นหนาเลียริมฝีปาก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหื่นกระหาย “จริงเหรอ? งั้นเดี๋ยวฉันค่อย ๆ ลิ้มลองรสชาติของหล่อน ผู้หญิงจากแดนมังกร ผิวพรรณผุดผ่อง ฉันชอบที่สุดเลย แต่ว่าฉันชอบฆ่าหล่อนก่อน แล้วค่อย ๆ สนุกกับศพมากกว่า”

        ปีศาจโลหิตก้มหน้าลง กัดเข้าที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของราชินีสีชาดอย่างแรง ทิ้งรอยฟันลึกไว้ พร้อมกับหัวเราะอย่างวิปริต “ที่รัก เดี๋ยวหล่อนกับเธอ มาปรนนิบัติฉันด้วยกัน”

        ราชินีสีชาดหัวเราะอย่างวิปริตยิ่งกว่าเดิม “ต้องฆ่าหล่อนก่อนอยู่แล้ว ไม่งั้นหล่อนไม่ยอมแน่”

        ยังไม่ทันสิ้นคำพูด เสียงปืนก็ดังขึ้นพร้อมกัน

        เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว แต่กระสุนทั้งหมดกลับพุ่งตรงไปยังจุดเดียวกัน

        หลินเจี้ยนหลูที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางสบถอยู่ในใจ ‘ลู่เฉิงเฟิง ไอ้ผู้ชายตัวเหม็นนี่ ทำไมยังไม่มาอีก?’ แต่ทันใดนั้นร่างกายของเธอก็ทรุดลงอย่างกะทันหัน เธออดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

        กระสุนทั้งหมดพุ่งเข้าใส่จุดเดียวกัน จนต้นไม้ถูกยิงทะลุ ถ้าเธอไม่ตอบสนองรวดเร็ว กระสุนเมื่อกี้คงไม่ใช่แค่เฉียดไหล่เธอไป แต่คงพุ่งทะลุหัวใจเธอไปแล้ว

        เธอหันกลับไปมอง เห็นรอยแผลบนไหล่ เลือดไหลซึมออกมา ความเจ็บปวดแปลบปลาบทำให้เธอขมวดคิ้วแน่น แต่ในขณะเดียวกันก็จุดไฟโทสะในตัวเธอ

        ตั้งแต่เป็นนักฆ่าเต็มตัว นอกจากแพ้ให้กับลู่เฉิงเฟิงแล้ว เธอก็ไม่เคยตกอยู่ในสภาพน่าอนาถแบบนี้มาก่อน

        ดวงตากลมโตแสนหวานคู่นั้นค่อย ๆ เย็นชา บ่งบอกถึงความดุดันและความปรารถนาฆ่าฟันที่รุนแรง

        เธอประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใจเย็น ทั้งฝ่ายปีศาจโลหิตและฝ่ายราชินีสีชาดต่างก็ไม่ใช่นักฆ่าธรรมดา ดังนั้นหากจะลงมือ ก็ต้องทำให้แน่ใจว่าจะสังหารได้ในการโจมตีครั้งเดียว อย่างน้อยก็ต้องทำให้พวกเขาบาดเจ็บสาหัส

        กระแสลมปราณภายในร่างกายไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งไปทั่วเส้นลมปราณ หลินเจี้ยนหลูมองไปเบื้องหน้าอย่างเย็นชา ดวงตาของเธอเปรียบเสมือนเสือชีตาห์ที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ

        แต่ในขณะนั้นเอง เสียงปืนก็หยุดลงกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของฝ่ายปีศาจโลหิต 

        ทันใดนั้น เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว

        หลินเจี้ยนหลูชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก่อนที่มุมปากสวยราวกับภาพวาดจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวน เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังวิ่งมา ใช่แล้ว พวกเขากำลังมา และไม่ผิดแน่ พวกเขาต้องเป็นลู่เฉิงเฟิงกับพยัคฆ์โลหิต

        เธอชะโงกหน้าออกไปดู ก่อนจะรีบหดกลับเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงปืนดังสนั่น กระสุนเฉียดใบหน้าเธอไปเพียงนิดเดียว

        ใบหน้าสวยของหลินเจี้ยนหลูแดงก่ำด้วยความโกรธ แกตายแน่!

        เมื่อครู่นี้ เธอเห็นชัดแล้วว่าเป็นลู่เฉิงเฟิงกับพยัคฆ์โลหิตที่วิ่งเข้ามา

        ลู่เฉิงเฟิงเคลื่อนไหวราวกับภูตผีในป่าทึบ เขาอาศัยต้นไม้เป็นที่กำบัง ร่างกาย เคลื่อนที่เข้าหาปีศาจโลหิตและราชินีสีชาดด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

        พยัคฆ์โลหิตติดตามมาไม่ห่าง

        เมื่อครู่นี้ ปีศาจโลหิตคำรามด้วยความโกรธ เพราะมีดบินของลู่เฉิงเฟิงเฉือนขาเขาเป็นแผลยาวกว่าสิบเซนติเมตร ความเจ็บปวดทำให้เขาทรุดลงไปกองกับพื้นแทบไม่ทัน

        ปีศาจโลหิตถูกยั่วให้โกรธจนคลั่ง เขาเล็งปืนไปที่ลู่เฉิงเฟิงและยิงใส่ไม่ยั้ง

        ในขณะที่ราชินีสีชาดยิงตอบโต้พยัคฆ์โลหิต เธอก็แอบมองหลินเจี้ยนหลูที่อยู่หลังต้นไม้อย่างไม่วางตา

        “แกร๊ก!” เสียงปืนด้านดังขึ้น 

        สีหน้าของนายปีศาจโลหิตมืดมน เขาไม่มีกระสุนแล้ว 

        ปืนกระบอกสีแดงของราชินีสีชาดก็ดัง ‘แกร็ก!’ เช่นกัน เธอพยายามเหนี่ยวไกปืนอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็มีเพียงเสียง ‘แกร็ก! แกร็ก!’ เท่านั้นที่ตอบกลับ ไม่มีกระสุนพุ่งออกไป เธอเองก็เหมือนกับนายปีศาจโลหิต กระสุนหมดแล้ว