“หนีตายออกมา…จากที่ใดกัน”
“……”
หอคอยเงียบไปอีกสักพัก ก็กล่าวขึ้นมา
“เมื่อเ้าสามารถขึ้นไปถึงชั้นที่ 10 ได้ เมื่อนั้นเ้าจะทราบเอง"
"ชั้นที่ 10 !! ไม่เอาอ่ะ! ข้าคิดว่าแค่ชั้นแปดก็ดีอยู่แล้ว แค่นี้ก็เหนื่อยจะตายแล้ว ไม่ไหวหรอก ไม่ไหวหรอก"
เซียวเย่ตอบปฏิเสธทันทีทันควันแบบไม่ต้องคิดเลย
“เ้าในตอนนี้ ไม่สามารถขึ้นไปถึงชั้นที่ 10 ได้อยู่แล้ว ั้แ่ชั้นที่ 9 ขึ้นไปจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเ้าไม่สามารถพิชิตในตอนนี้ได้อยู่แล้ว”
“ใครสนล่ะ!! ข้าไม่คิดจะขึ้นไปอยู่แล้ว พอข้าได้ฝึกเต๋ากลืนกิน เมื่อไหร่ เ้าก็ส่งข้าออกจากหอคอยไปได้เลย”
เซียวเย่คร้านจะสนใจว่าอะไรที่อยู่ชั้นที่10 ผลประโยชน์ตอนนี้ที่ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
“.…….”
หอคอยที่นิ่งเงียบอยู่ๆก็กระทำการบางอย่างขึ้น ปรากฎของบางสิ่งที่มีลักษณะคล้ายจี้สร้อยคอสีดำขึ้นมา แต่ตรงปลายจี้สร้อยคอสีดำนั้นเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป
“นี่มัน….จี้สร้อยคออย่างงั้นหรือ ดูเหมือนมันไม่สมบูรณ์ด้วย”
เซียวเย่กล่าวขึ้นมาหลังจากได้สำรวจจี้สร้อยคอ
“ใช่ จี้สร้อยคอนี้มีชิ้นส่วนไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ แต่แค่นี้ก็สามารถชักนำเต๋าแห่งการกลืนกินขึ้นมาเพื่อสร้างเต๋าได้แล้ว”
“แล้วถ้าจี้สร้อยคอชิ้นนี้ ครบถ้วนสมบูรณ์ล่ะ จะเป็เช่นไร?”
“อืมม เ้าก็คงแข็งแกร่งกว่านี้100เท่า1000กระมัง”
“100เท่า1000เท่าเลยอย่างงั้นหรือ!!! แล้วชิ้นส่วนของจี้สร้อยคอนั้นอยู่ที่ใดกัน”
“ชั้นที่10”
“……”
“นี่เ้ากำลังล้อข้าเล่นรึ”
เซี่ยวเย่รู้สึกเหมือนหูเบา ฟังผิดไป
“เอาหล่ะ…เ้าสวมจี้สร้อยคอเอาไว้ แล้วส่งพลังปราณเข้าไปในจี้ ที่เหลือเ้าจะรู้เอง”
จิติญญาหอคอยเหมือนจะเริ่มรำคาญเซียวเย่ เริ่มกล่าวเข้าประเด็นทันที
เซียวเย่รับจี้สร้อยคอมาสวมเอาไว้ มันมีลักษณะสีดำดูลึกลับ ลวดลายของมันเหมือนจะสื่อความหมายบางอย่างเมื่อพยายามมองเข้าไป
เริ่มต้นเดินพลังปราณเข้าไปในสร้อย อยู่ๆจี้สร้อยคอก็เหมือนเริ่มตื่นขึ้นจากการที่หลับไหลมานาน มันเริ่มดูดพลังปราณของเซียวเย่เข้าไปด้วยตนเองได้แล้ว เซียวเย่รู้สึกเหมือนจี้สร้อยคออันนี้เป็ส่วนหนึ่งของร่างกายตนเอง
“ตอนนี้ เ้าสามารถเชื่อมต่อกับสร้อยได้แล้ว ต่อให้มันหายไป เพียงแค่เ้ายังไม่ตาย แค่นึกคิดมันก็จะกลับมาอยู่รอบคอเ้าอีกครั้ง เอาหล่ะ…ทีนี้เ้าลองเริ่มเดินลมปราณโดยใช้สร้อยนั้นเป็สื่อกลางดู"
เซียวเย่เริ่มเดินลมปราณโดยใช้สร้อยเป็สื่อกลาง เริ่มต้นด้วยการส่งพลังปราณไปในสร้อย มันก็เหมือนรู้หน้าที่ตนเอง มันเริ่มดูดซับพลังปราณโดยรอบพื้นที่ชั้นที่แปดด้วยความรวดเร็ว
มันที่ดูดพลังปราณเข้ามา แต่มันก็ส่งพลังงานบางอย่างออกมาด้วยเช่นกัน พลังงานนี้มีสีดำทมิฬ ลอยออกมาจากสร้อยคอ เซียวเย่เริ่มใช้เคล็ดบ่มเพาะ มารทมิฬ ในทันที หลักเคล็ดวิชานี้คือการรวบรวมไว้รอบร่างกาย เพื่อคงความหนาแน่นของปราณเอาไว้เรื่อยๆก่อนดูดซับมันเอาไว้
เมื่อปราณรอบๆร่างกายเซียวเย่เริ่มหนาแน่นใช้ได้แล้ว ก็เริ่มดูดซับเข้าไปในตันเถียนตนเอง เมื่อปราณทมิฬวิ่งผ่านร่างกายผ่านทางชีพจร มันก็เริ่มทำลายจุดชีพจรที่อุดตันในร่างกายและขยายมันไปด้วย เพื่อให้ชีพจรแข็งแรงขึ้นและเดินลมปราณได้รวดเร็วยิ่งขึ้น เมื่อมันวิ่งเข้ามาในตันเถียน เซียวเย่ก็ใช้หลักการณ์เดิมเหมือนเมื่อครั้งก่อนอีกครั้ง เพื่อขยายตันเถียนเข้าไปอีก
ลมปราณทมิฬเข้ามาในตันเถียนมันก็เริ่มโจมตีตันเถียนในทันที ทำเอาเซียวเย่ต้องถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะความเ็ป เซียวเย่ควบคุมลมปราณทมิฬส่วนหนึ่ง ห่อหุ้มตันเถียนเอาไว้เพื่อไม่ให้ตันเถียนะเิออกเสียก่อน
ตันเถียนเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง 310….320….330…350 จั้ง!! หลักการณ์ขยายตันเถียนนั้นควรจะค่อยเป็ค่อยไปไม่ควรที่จะฝืนมัน เพราะตันเถียนอาจจะรับการขยายใหญ่ขึ้นครั้งนี้ไม่ไหว เมื่อคิดได้เช่นนั้น เซียวเย่จึงเริ่มการสร้างเต๋าของตนเองขึ้นมาในทันที
ปราณทมิฬในตันเถียนถูกตันเถียนล่อเลี้ยงและบีบอัดกันแน่น แน่นขึ้น…แน่นขึ้น…ปรานทมิฬที่ถูกตันเถียนล่อเลี้ยงและบีบอัด อย่างต่อเนื่อง เซียวเย่ได้ใช้หลักการเดียวกับตันเถียน จุดเด่นของเคล็ดวิชาบ่อเพาะอันนี้ ในที่สุดมันก็กลายเป็เต๋าแห่งการกลืนกิน ที่มีขนาดใหญ่กว่าเต๋าของคนอื่นถึงหนึ่งเท่า!! มันลอยออกมาข้างนอกตันเถียนด้วยตัวของมันเองวนไปวนมารอบๆตันเถียน เมื่อเต๋าถูกสร้างขึ้น เซียวเย่รับรู้ว่าถึงพลังใหม่ะเิออกมาจากร่างกาย มันช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายได้เป็อย่างดี
ฟูมมมม
ขอบเขตเต๋าสะสม ขั้นที่ 1!!!
เซียวเย่รู้สึกได้ถึงเต๋าแห่งการกลืนกินได้อย่างชัดเจน เพราะว่ามันเชื่อมอยู่กับตันเถียนเสมือนบริวารอยู่ เซียวเย่ยกมือขึ้นลองเดินพลังเต๋าออกมา
ฟูมมม
ปรากฎเปลวคลื่นสีดำที่ลุกไหม้ แต่มือไม่รู้สึกร้อนเลยแม้แต่น้อย
“นี่น่ะหรอ เต๋าแห่งการกลืนกิน จิติญญาหอคอย เต๋าแห่งการกลืนกิน พลังของมันคืออะไรกันแน่”
“คุณสมบัติภายนอกก็เหมือนเต๋าแห่งความมืดไม่ผิดเพี้ยน โดยพื้นฐานมันสามารถกลืนกินวิชาของคู่ต่อสู้เพื่อมาเสริมพลังของตนเองเหมือนกับเคล็ดวิชาที่เ้าใช้ที่เสริมด้วยเต๋าแห่งความมืดเข้าไปด้วยจางๆ แต่เต๋าแห่งการกลืนกินนั้นถ้าจะเทียบกับความมืดกับก็คงเป็าาของเต๋าแห่งความมืดกระมัง เพราะมันกลืนกินได้มากกว่าวิชาของคู่ต่อสู้"
"กลืนกินได้มากกว่าวิชาของคู่ต่อสู้?"
เซียวเย่เมื่อได้ฟังก็รู้สึกไม่เข้าใจ
“มันสามารถกลืนกินได้ทุกอย่าง”
จิติญญาหอคอยเมื่อเห็นเซียวเย่ไม่เข้าใจก็กล่าวอธิบายเพิ่ม
"กลืนกินได้ทุกอย่าง? เ้าอธิบายให้กระจ่างได้หรือไม่"
"ตอนแรกข้าคิดว่าเ้าเป็อัจฉริยะ สงสัยข้าคงจะเข้าใจผิดไป….ข้าจะอธิบายโดยละเอียดให้ฟังแค่ครั้งเดียว เ้าจงตั้งใจฟังให้ดี การกลืนกินทุกอย่างก็คือการกลืนกินทุกอย่าง มันสามารถกลืนกินทุกอย่างเพื่อมาเป็ของตนเองได้ แต่จะทำอย่างงั้นได้ก็ต้องเชี่ยวชาญเต๋าแห่งการกลืนกินให้มากขึ้น หรือก็คือ สร้างเต๋าให้มากขึ้นนั้นเอง "
เซียวเย่เมื่อได้ฟังเช่นกันก็คิ้วกระตุกไม่รู้ตัว ไม่รู้เพราะเต๋าแห่งการกลืนกินหรือเพราะจิติญญาหอคอยด่าอ้อมๆกันแน่
เซียวเย่ก้มลงมามองจี้สร้อยคอที่คล้องอยู่ที่คอตัวเอง กล่าวถามออกไป
“มันมีชื่อหรือไม่?”
"ชื่องั้นหรือ…รู้สึกว่าจะชื่อ สร้อยมารจุติ กระมัง…"
เซียวเย่เมื่อได้ยินชื่อของมัน ก็ลูบมันเบาๆคล้ายเอ็นดู
“แล้วข้าจะกลับมาพิชิตชั้นที่ 10 ได้ตอนไหน”
"เมื่อเ้าคิดว่าเ้าแข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินนี้ก็เข้ามาได้เลย ข้าจะรอเ้าอยู่ที่นี้…"
หอคอยจิติญญาพูดจบก็ปรากฎวงแหวนเวทขี้นที่เท้าของเซียวเย่ ก่อนที่เซียวเย่จะค่อยๆหายไป
ภายนอกหอคอยพิสูจน์ตน
เหล่าผู้เยาว์ที่อยู่ข้างนอกมองไปที่หอคอยด้วยอารมณ์เบื่อหน่าย
“นี่เราต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ข้อรอมาหนึ่งวันเต็มๆแล้ว"
"ก็คงต้องรอให้ผู้ทดสอบออกมาให้หมดนั่นแหละ"
"ยังคงมีคนอยู่ในหอคอยจริงๆงั้นหรือ ถ้ามีจริงก็น่าจะออกมาจริงๆแล้วนี่"
“นั่นสิ หรือว่ามันส่องสว่างเฉยๆแต่ไม่มีคนข้างในแล้วผู้าุโอาจจะไม่รู้ เ้าลองไปบอกพวกท่านดู”
“เ้าก็ลองไปบอกเองสิ ถ้าฉลาดน้อยถึงเพียงนั้นจะเป็ผู้าุโได้อย่างไร”
ระหว่างที่ผู้เยาว์กำลังซุบซิบกันอยู่ ทันใดนั้น หอคอยก็ส่องสว่างจ้ากว่าเดิมนับ10เท่า เปลี่ยนจากแสงสีขาวกลายเป็สีฟ้าที่ส่องสว่างไสว ไปทั่วทุกพื้นที่ ศิษย์ที่อยู่ในสำนักทุกคนต่างแหงนหน้ามองไปบนท้องฟ้าที่ทิศทางของหอคอย
เหล่าผู้เยาว์ที่เข้ารับการทดสอบอาจจะไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่เหล่าศิษย์ของสำนักทุกคนล้วนแต่รู้และเข้าใจเป็อย่างดี
“แสงสีฟ้าที่ส่องสว่างทั่วสำนัก เมื่อถึงตอนนั้นตำนานบทใหม่จะถือกำเนิด…มันเกิดขึ้นแล้ว!!”
หนึ่งในศิษย์ของสำนักกล่าวอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เร็วเข้า!! รีบไปที่หุบเข้าหลัก”
“ไปกันเถอะ”
"ข้าอยากเห็นยิ่งนักว่าใครกันที่พิชิตหอคอยได้"
“ผู้าุโใหญ่!!!”
เหล่าผู้าุโที่เห็นแสงบนหอคอยต่างก็พากันตื่นเต้นดีใจ ต่างร้องะโเรียกผู้าุโใหญ่ออกมาพร้อมกัน ผู้าุโใหญ่ที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย พยักหน้าเบาๆ กล่าวออกมา
“อืมม เด็กนั้นทำสำเร็จ”
หนึ่งในหุบเขาของสำนัก ข้างบนสุดของหุบเขา ณ บ้านหลังหนึ่งที่ถูกล้อมรอบด้วยแม่น้ำ
มีผู้เฒ่าสองคนกำลังตกปลาอยู่ริมตลิ่ง อยู่ๆก็มีแสงสีฟ้าส่องสว่างทั่วท้องฟ้า เมื่อผู้เฒ่าทั้งสองเห็นก็ลุกขึ้นทันทีมองไปที่ท้องฟ้า
“ตำนานใหม่ถือกำเนิด? ท่านกงซุนอี้ ดูเหมือนที่เราเปิดรับศิษย์เวลานี้อาจจะเป็เื่ดีจริงๆ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! อย่างนี้ค่อยมีลุ้นกันหน่อย แผ่นดินนี้อาจจะมีทางรอดเพิ่มขึ้นมา”
กงซุนอี้กล่าวพร้อมหัวเราะลั่น
“ท่านว่าข้าควรไปดูหรือไม่”
หยางเวียนเทียน หันมาถามความคิดเห็น
"จะไปเพื่อ? เ้าอู้หยงก็ดูแลอยู่ไม่ใช่หรือไง ไปตอนนี้เดี๋ยวเด็กมันได้ใจ รออยู่นี้แหละ"
634
