หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

.... ในขนาดนั้น บุรุษสวมชุดดำปิดบังใบหน้าก็ขี่ม้าพุ่งตรงเข้าไปหารถม้าขององค์หญิงหยุนซีอย่างรวดเร็ว ก่อนที่. หูซื่อ จะร้องตระโกนออกมาอีกครั้ง  

      " เร็วเข้าทหาร. เร็วเข้ารีบหยุดมันเอาไว้. อย่าให้มันเข้าใกล้รถม้าได้ " เขาพูดขึ้น 

   .... นายทหารคนสนิท ได้ยินดังนั้นรีบขี่ม้าพุ่งเข้ามาดักหน้า ของบุรุษชุดดำเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยขึ้น. " อย่าหวังว่าจะผ่านข้าไปได้เลย ย๊ากกกกก " พูดจบเขาก็ฟันง้าวในมือพุ่งเข้าไปหาบุรุษชุดดำทันที  

   ... บุรุษชุดดำเห็นเช่นนั้น เขาเองหาได้หวั่นเกรงไม่ เค้าเองควงทวนไปด้านหลังก่อนจะตวัดทวนไปด้านหน้าด้วยความเร็ว ปลายทวนที่แหลมคมพุ่งตรงออกไป จึกๆๆๆ 

   .... เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น. " อ๊ากกกกก " ก่อนที่ทหารคนนั้นจะถูกแทงตกม้าตาย หูซื่อ และเหล่าทหารต่างก็ตกตะลึงในภาพที่เห็น " อะไรกัน ! สังหารหัวหน้าทหารองครักษ์ได้ด้วยกระบวนท่าเดียว. เจ้าบ้านี่มันเป็นใคร " หูซื่อร้องอุทานออกมา

  .... เหล่าทหารเองก็เช่นกัน เมื่อเห็นว่าหัวหน้าของตนถูกฆ่าตาย ภายในใจก็ระส่ำระส่าย.ถึงกับทำอะไรไม่ถูก " ไม่ไหวแล้วคนพวกนี้มันเป็นปีศาจชัดๆ " ทหารคนนึงเอ่ยออกมา

     " ไม่เอาแล้ว ข้ายังไม่อยากตาย. " ทหารอีกคนเอ่ยขึ้นก่อนจะทิ้งอาวุธและหนีไป

  .... และเมื่อมีคนทิ้งอาวุธ. เหล่าทหารคนอื่นๆก็เริ่มทำตาม ต่างก็ทิ้งอาวุธและหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด

    .... หูซื่อเองก็ถูกหนึ่งในคนชุดดำจับตัวไว้ " พวกเจ้าเป็นใคร ปล่อยข้านะ เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร. ข้าเป็นทูตของแคว้นอู๋นะ หากเจ้าทำร้ายข้าก็เท่ากับทำร้ายแคว้นอู๋ด้วย. "  

   ... ชายชุดดำได้ยินดังนั้นก็ใช้ทวนฟาดเขาตกจากหลังม้าทันที ก่อนจะพูดขึ้น " หากไม่อยากตายจงหุบปากของเจ้าเสีย " ชายชุดดำเอ่ยขึ้นก่อนจะชี้ทวนไปที่หน้าของ หูซื่อ 

   .... ด้านบุรุษชุดดำ ในที่สุดก็มาถึงยัง รถม้าขององค์หญิงหยุนซี เขาค่อยๆลงจากรถม้าก่อนจะเดินเข้าไป. เสียวเหยาเห็นท่าไม่ดีจึงชัดดาบออกมาหมายจะอารักษ์ขาองค์หญิง. " พวกเจ้าเป็นใครหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าคิดจะเข้ามาใกล้องค์หญิงเชียว " นางเอ่ยออกมาด้วยความกลัว 

   ... ชายชุดดำตัวใหญ่อีกคนเห็นเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมา " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลำพังเจ้าคนเดียวจะสู้พวกเราได้งั้นหรือ หากไม่อยากตายจงหลบไปจะดีกว่า " 

    ... เสียวเหยา ได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น " หน่อยแหนะเจ้าพวกสารเลว หากพวกเจ้ายังเข้ามาอีกข้าจะสังหารพวกเจ้าให้หมด " นางเอ่ยขึ้นก่อนจะพุ่งเข้าไปฟันใส่ บุรุษชุดดำที่กำลังเดินเข้ามา

   .... แต่แล้วจู่ๆ ชายชุดดำตัวใหญ่ก็เข้ามาขัดขวางนางเอาไว้ พร้อมกับใช้ทวนฟาดไปที่ดาบในมือของนางจนหลุดมือ ก่อนที่ชายชุดดำตัวใหญ่จะเข้ามาจับตัวนางเอาไว้. เหล่าหญิงรับใช้เห็นดังนั้น ต่างก็หวาดกลัวและร้องขอชีวิตกันเป็นการใหญ่

   .... ด้านหยุนซี ที่อยู่ในรถม้านางเห็นท่าไม่ดี. จึงค่อยๆชักมีดสั้นออกมา. ใบหน้าของนางเริ่มเหม่อลอย ภายในใจคิดถึงแต่ หลี่เฟยหลง ทั้งใบหน้ากิริยาของเขา นางล้วนนึกถึงมัน " เฟยหลง ข้าลาก่อน " นางเอ่ยขึ้นก่อนจะหลับตาลงช้าๆ และง้างมือที่ถือมีดหวังจะแทงไปที่หน้าอกตนเอง  

   .... และเมื่อนางกำลังแทงมีดลงไป. จู่ก็มีมือข้างนึงมาหยุดการกระทำของนางเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยขึ้น " องค์หญิงไหนท่านต้องการให้ข้ามาช่วยท่านไม่ใช้หรือ เหตุใดเล่าท่านถึงจะฆ่าตัวตายหละ " เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะค่อยๆดึกผ้าคลุมหน้าของตนเองออกมาช้าๆ. ใช่แล้วบุรุษชุดดำคนนี้ก็คือ. หลี่เฟยหลงนั้นเอง

   .... หยุนซี ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่นางจะพึมพัมของมาว่า. . " เสียงนี่. เสียงนี่มัน " นางค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วจู่ๆน้ำตาของนางก็ใหลริน ก่อนที่นางจะโผลเข้าไปกอด เฟยหลงเอาไว้ " ฮือ ฮือ. เป็นท่าน เป็นท่านจริงๆด้วย ท่านมาช่วยข้าแล้ว " นางเอ่ยขึ้นพร้อมกับร้องไห้สะอื้นออกมา

   .... เฟยหลง เห็นเช่นนั้น ก็ดึงร่างของนางออกมาช้าๆ ก่อนจะใช้มือลูบไปที่แก้มของนาง พร้อมกับพูดขึ้น " ใช้แล้วองค์หญิงเป็นข้าเอง ข้ามาแล้ว. " เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มออกไป พร้อมกับพูดต่อว่า " แต่เอ๊ะ. เหตุใดท่านจึงคิดจะฆ่าตัวตายด้วยหละ " เขาพูดออกไปด้วยใบหน้าทะเล้น

   .... หยุนซี ได้ยินเช่นนั้นก็ใช้มือของตนเองปาดน้ำตา ก่อนจะพูดออกมาว่า " เจ้าคนบ้า ก็ใครจะไปรู้หละว่าเจ้าจะปลอมเป็นโจรมาช่วยข้าเช่นนี้ " นางเอ่ยขึ้นก่อนจะทุบไปที่อกของ เฟยหลง

    ... เฟยหลง ร้องออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น " ใช่แล้วตอนนี้ข้าเป็นโจร แถมยังเป็นโจรที่กำลังปล้นหัวใจองค์หญิงอีกด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า " 

    .... หยุนซีได้ยินเช่นนั้นยิ่งทำให้นางเขิลอายจนหน้าเเดง ก่อนที่นางจะทุบไปที่อกของ เฟยหลงอีกครั้งพร้อมกับพูดขึ้น " เจ้าโจรหลงตัวเอง กล้าพูดออกมาได้ " ก่อนที่นางจะกล้มหน้าลงพร้อมกับพูดต่อว่า " ข้าคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้พบเจ้าเสียแล้วเจ้าคนบ้า "  

   .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็ใช้มือของเค้าโอบนางเข้ามากอดพร้อมกับพูดขึ้น " เอาหละ เอาหละ ข้าก็มาแล้วไง พวกเรารีบไปกันเถอะ ป่านนี้พวกทหารคงส่งข่าวไปยังแคว้นอู๋แล้ว " 

    .... หยุนซี ได้ยินเช่นนั้น ก็ใช้มือลูบหน้าของตนเองให้สดชื่น ก่อนจะตอบออกมา " อืม รีบไปกันเถอะ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนข้าก็จะไปกับเจ้า " 

    ...เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตอบอะไร. " ไปกันเถอะ " 

    .... ด้านเสียวเหยา ที่ถูกจับ นางก็ร้องออกมา " เจ้าพวกสารเลว ปล่อยองค์หญิงของข้านะ หาไม่ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด. เจ้าพวกคนเลว " 

   .... ชายชุดดำตัวโตได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " แม่นางเสียวเหยา ท่านเงียบๆหน่อยได้ไหม. คนที่ขึ้นรถม้าไปเป็น ขุนพลของเราเอง " 

   .... เสียวเหยาได้ยินเช่นนั้น ก็ชะงัก ก่อนจะหันไปสบตากับชายชุดดำตัวโต แล้วถามขึ้น " เจ้าหมายความว่ายังไงนะ ขุนพลอะไรกัน "

  .... ชายชุดดำตัวโต ได้ยินเช่นนั้นก็เปิดผ้าคลุมหน้าออก. ใช่แล้วเขาก็คือ หมีดำนั้นเอง ก่อนจะพูดขึ้น " ก็จะใครอีกหละ ท่านขุนพล หลี่เฟยหลงไง. " 

   .... เสียวเหยา เมื่อรู้ว่าชายชุดดำตัวโตคือ หมีดำ.นางก็ตื่นตกใจ. และยิ่งรู้ว่าบุรุษที่ขึ้นไปบนรถม้าคือ หลี่เฟยหลง ยิ่งทำให้นางตกใจขึ้นไปอีก ก่อนที่นางจะ หยิกไปที่หูของ หมีดำพร้อมกับพูดขึ้น " หน่อยแหนะ เจ้าหมีดำ ในเมื่อเป็นเจ้า ทำไมไม่บอกข้าแต่แรกห้ะ ทำให้ข้าตกใจกลัวแทบแย่แหนะ " นางเอ่ยขึ้น ก่อนจะลากหูของ หมีดำ. แล้วเดินไปที่รถม้าขององค์หญิง

    .... หมีดำเองก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ซึ่งภาพที่เห็นทำให้. เหล่าคนชุดดำต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ  

   ... หูซื่อ เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างรู้จักกัน เขาก็รีบเอ่ยขึ้น " บอกมาพวกเจ้าเป็นใครกันแน่ " 

    .... ด้านชายชุดดำที่คุมตัวเขาอยู่ได้ยินเช่นนั้น ก็เปิดผ้าคลุมออก ใช่แล้วเขาก็คือ มู่ปิงนั้นเอง ก่อนที่ มู่ปิงจะเอ่ยขึ้น. " เรื่องนี้เจ้าไปถามยมบาลเอาเองเถอะ " พูดจบเขาก็แทงทวนเข้าไปกลางอกของ หูซื่อ ก่อนที่หูซื่อจะขาดใจตายทันที

    .... ไม่นาน เฟยหลง และหยุนซี ก็ลงมาจากรถม้า ก่อนที่เฟยหลง จะพูดขึ้น " หมีดำ เจ้าพาเสียวเหยา กับสาวใช้กลับไปยังเมืองชายแดน ส่วนเจ้า. มู่ปิง อยู่จัดการที่นี้ให้เรียบร้อยอย่าให้หลงเหลือหลักฐานใดๆได้ " 

     " ขอรับท่านขุนพล " ทั้งสองเอ่ยออกไป  

... เฟยหลง จึงหันมายัง หยุนซีแล้วพูดขึ้น " องค์หญิง เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ " พูดจบทั้งสองก็ขี่ม้ามุ่งหน้ากลับไปยังเมืองชายแดนของแคว้นเหลียง  

   .... ระหว่างทาง เสียวเหยาเอ่ยถาม หมีดำขึ้น " นี่ เจ้าหมีดำ พวกเจ้ามาที่นี้ได้ยังไง ตอนแรกข้าคิดว่า ท่านรองแม่ทัพจะไม่มาช่วยองค์หญิงเสียแล้ว. " 

    .... หมีดำได้ยินเช่นนั้นก็พูดขึ้น " ฮ่า ฮ่า ฮ่า. ตอนแรกข้าก็คิดว่าท่านขุนพลจะไม่มาแล้วเหมือนกัน " 

     " อืม เรื่องมันเป็นยังไง ไหนเล่ามาให้ข้าฟังซิ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป

     " เอาน่า เรื่องมันก็จบไปแล้วนิเจ้าจะอยากรู้ไปทำไมกัน " หมีดำเอ่ยขึ้น

   ... เสียวเหยาได้ยินเช่นนั้น ก็มองไปที่ใบหน้าของ หมีดำ แล้วพูดขึ้น " นี่เจ้าบ้าหมีดำ. เจ้าจะต้องให้ข้าดึกหูเจ้าก่อนใช่ไหมถึงจะบอกได้ห้ะ " นางเอ่ยออกมาด้วยเสียงแข็ง

  .... หมีดำได้ยินเช่นนั้นก็ สะดุ้ง ก่อนจะใช้มือจับไปที่หูของตนเองพร้อมกับเอ่ยขึ้น " ก็ได้ ก็ได้ บอกเจ้าก็ได้. เรื่องมันเป็นแบบนี้ " 

   .... ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน. ก่อนที่ เฟยหลงจะมาช่วยหยุนซี

    .... เฟยหลง เมื่อรู้ว่าไม่อาจจะไปช่วย. หยุนซี. ที่เมืองลู่หนิงได้ทัน เค้าก็เรียกรวมพลหน่อยพยัคฆ์บิน. 

      " พวกเจ้าหน่วยพยัคฆ์บิน หลังจากได้ฝึกฝนกันอย่างหนักมาเป็นเดือนๆ วันนี้ข้ามีงานจะให้พวกเจ้าทำ " เฟยหลงเอ่ยออกไป

      " พวกเราพร้อมทำตามคำสั่งท่านขอรับ " ทุกคนเอ่ยออกมา

       " ดี เช่นนั้นครั้งนี้ข้าจะถือเป็นบททดสอบของพวกเจ้าหน่วยพยัคฆ์บินดูซิว่าพวกเจ้าก้าวหน้ากันแค่ไหนแล้ว วันนี้พวกเจ้าทุกคนจะต้องออกไปยังชายแดนแคว้นอู๋ เป้าหมายของเราคือช่วยคนผู้นึง " เฟยหลงเอ่ยออกไป

     " ขอรับนายท่าน " ทุกคนเอ่ยออกมา

  ... จู่ๆ มู่เทียนก็เอ่ยขึ้น " ท่านขุนพล เหตุใดเราต้องไปยังแคว้นอู๋ด้วยหละ องค์หญิงอยู่แคว้นหนานไห่ไม่ใช่หรือ " 

    ... หมีดำได้ยินเช่นนั้น ก็ตบไปที่กระบานของ. มู่ปิง พร้อมกับเอ่ยขึ้น " เจ้าโง่ หากพวกเราไปยังหนานไห่ต้องใช้เวลาเป็นเดือนมันจะไปทันกาลที่ไหนกันห้ะ " 

    .... เฟยหลง เห็นเช่นนั้น ก็แตะไปที่ก้นของหมีดำ. พร้อมกับพูดขึ้น. " แหม่ ฉลาดจังหนะเจ้าหมีดำ. " 

    ... ทุกคนเห็นเช่นนั้นต่างก็หัวเราะออกมา ก่อนที่เฟยหลง จะพูดขึ้น " เอาหละพวกเราออกเดินทางได้ " 

    ..... กลับมาที่หมีดำ.   

      " เอาหละ เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้หละ " หมีดำเอ่ยออกไป

    ... เสียวเหยา ได้ฟังดังนั้น ก็พยักหน้าพร้อมกับพูดขึ้น " เห้อ. ท่านรองแม่ทัพ เขาช่างฉลาดจริงๆ " 

      " เอาหละ รีบเดินทางเถอะ " หมีดำเอ่ยขึ้น. ก่อนที่พวกเค้าจะเดินทางต่อไป