“บะหมี่ บะหมี่พี่แอน บะหมี่บะหมี่~”
เสียงฮัมเพลงจากน้องสาวตัวน้อยทำให้ทุกคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารพร้อมหน้า มองจ้องน้องสาวของพวกเขาด้วยรอยยิ้ม เธอไม่สนสิ่งใดเลยนอกจากบะหมี่ในชามที่กำลังส่งกลิ่นหอมล่อลวงเธอ
“เย่ คุณพ่อมาแล้ว หนูจะได้กินบะหมี่สักที”
“ฮ่าๆๆ สดใสแต่เช้าเลยนะไอรีน โอ้ว นี่เหรอบะหมี่ที่หนูพูดถึง กลิ่นหอมมากๆเลยล่ะ”
“ค่า พี่แอนให้หนูมา มันอร่อยมากๆเลยค่ะ”
“งั้นก็ เรามากินข้าวกันเถอะ”
ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์สะบัดมือเบาๆ จากท่าทางของผู้นำตระกูลนั้น แอนเดอร์สันทำให้เขารู้ว่าลูกชายแต่ละคนเทียบไม่ได้กับลูกสาวคนเล็กเลยสักนิด ทุกคนที่อยู่ร่วมโต๊ะอาหารในตอนนี้ นอกจากไอรีนแล้วแทบจะถูกมองไม่ต่างจากเก้าอี้ตัวหนึ่งเท่านั้น ทั้งบรรยากาศที่ได้รับต่างจากไอรีนมากจนเหมือนกับอยู่คนละห้องกัน อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับใช้โอกาสนี้ที่ไอรีนเอ่ยถึงเขาถามพ่อตัวเอง
“พ่อครับ ผมอยากจะถามบางอย่าง”
สายตาของผู้เป็นพ่อเหลือบมองแอนเดอร์สันครู่หนึ่ง เขารู้สึกเจ็บไปทั่วร่างจากการชำเลืองมองของนักเวทย์ระดับสูง ยังไม่ทันจะได้ถามต่อเขากลับหยุดเพราะตอนนี้มีเลือดไหลออกมาจากจมูกของเขาแล้ว แอนเดอร์สันจึงรู้ว่าเขาไม่ควรถามในเวลานี้หลังจากถูกกดดันจากผู้เป็นพ่อ
“เย่ หนูอิ่มแล้วขอไปดูน้องผีเสื้อก่อนนะคะ”
“จ้าๆ ระวังๆด้วยล่ะ” ไอรีนนั่งบนกระเช้าลอยตัวออกไปจากห้องอาหารโดยมีเหล่าแม่บ้านเดินตามไป หลังจากที่ไอรีนเดินทางออกไปนั้นบรรยากาศภายในห้องก็เริ่มหนักอึ้งในทันที ด้วยพลังเวทย์ที่ปลดปล่อยออกมาจากผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์นี้ส่งผลให้ทุกคนหวาดกลัว
“ฉันยิ้ม ไม่ใช่ว่าจะใช้โอกาสนั้นถามอะไรฉันก็ได้”
แอนเดอร์สันรู้ตัวว่าคำพูดนี้มอบให้เขาเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าการใช้ไอรีนเป็นตัวล่อจะทำให้พ่อของเขาไม่พอใจที่เขาใช้วิธีเข้าหาพ่อเขาด้วยไอรีน
“อย่างที่เคยพูดไปอีก 3 วันพวกแกจะต้องเข้าไปในพื้นที่ต้องสาปมาคัส จากนั้นพวกแกจะทำอะไรก็ทำ”
“พ่อครับ ตอนนี้สหพันธ์โคเวียกระจายเรื่องที่พ่อกำลังจะสละตำแหน่งผู้นำตระกูล พ่อต้อง..”
“ฉันจะสละหรือไม่สละก็เรื่องของฉัน ตอนนี้พวกแกเอาตัวเองให้รอดเหอะ อย่าหวังว่าจะได้รับการช่วยเหลือจากฉันแม้แต่น้อย” นายน้อยลำดับที่ 1 ที่กำลังพูดถูกขัดขวางจากผู้นำตระกูล
“แต่ถ้าฉันเห็นว่าอะไรไม่ถูกต้อง ฉันจะเป็นคนฆ่าพวกแกที่ทำไม่ถูกเอง”
บรรยากาศภายในห้องเริ่มกดดันมากยิ่งขึ้น ต่างคนต่างตักอาหารในส่วนของตัวเอง แอนเดอร์สันสัมผัสไม่ได้ถึงคำว่าครอบครัวเลยสักนิด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในมื้อเช้าหลังจากไอรีนจากไปเหมือนกับคนแปลกหน้าที่โกรธแค้นมากินข้าวร่วมกัน อย่างไรก็ตามเขากลับต้องการถามบางอย่าง โอกาสนี้เป็นโอกาสดีแอนเดอร์สันจึงถามในทันที
“พ่อครับ พรลูกหลานของผู้ต้องสาปมาคัสต้องปลดล็อกยังไง”
ทุกคนหันมองแอนเดอร์สัน ทำให้เขาพบว่าในแววตาของพี่แต่ละคนนั้นกำลังปรากฎความยินดี การที่แอนเดอร์สันกล้าที่จะสอบถามเรื่องนี้ต่อหน้าพี่ชายก็เนื่องมาจากว่าตัวของเขาต้องการปะทะเช่นกัน เขาเชื่อว่าตำแหน่งปลดล็อกพรลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัสจะต้องมีพี่ชายของเขารออยู่
“แกพึ่งเป็นนักเวทย์ 300 สินะ หากว่าแกอยากปลดล็อกทำไมไม่ลองเดินรอบๆเขต 4 เพื่อหาเสาหินสีดำดูล่ะ แค่แกแตะมันก็ปลดล็อกได้แล้ว”
“ขอบคุณครับ”
แอนเดอร์สันขอบคุณพ่อของเขาสำหรับคำตอบ ทันใดนั้นพ่อของเขาก็ลุกออกไปจากห้องอาหารปล่อยให้ทั้งหมดมองจ้องหน้ากันด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
“หึ เป็นโชคดีหรือว่าโชคร้ายของแกไม่รู้นะแอนเดอร์สัน ที่ต้องเดินทางไปยังพื้นที่ต้องสาปในเขต 4” พี่ของเขาหลายคนยิ้มออกมาเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดของโรแลนนายน้อยคนที่ 10 ที่กำลังพูดจาหยอกล้อแอนเดอร์สัน
“ไม่รู้สินะ สำหรับฉันมันอาจจะเป็นโชคดีก็ได้ แต่คนอื่นฉันไม่รู้หรอก”
แอนเดอร์สันลุกออกจากเก้าอี้ เขามีเวลาในการเตรียมตัว 3 วัน เมื่อถึงวันที่เขาจะต้องเดินทางไปยังพื้นที่ต้องสาป ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์จะส่งพ่อบ้านไปรับเขาที่วิทยาลัย ด้วยคำพูดของแอนเดอร์สันที่ใช้น้ำเสียงจองหองคุยกับพี่ชาย ส่งผลให้โรแลนกัดฟันโกรธ มันไม่เคยถูกมองด้วยสายตาตลกขำขันแบบนี้มาก่อน ยิ่งเป็นน้องชายคนที่ 11 ของมันเป็นคนแสดงสายตาและสีหน้ายิ้มเยาะ ยิ่งทำให้มันโกรธมากกว่าเดิม
“เอาน่าน้อง 10 อย่าไปโกรธเลย น้อง 11 ยังเล็ก เราแยกย้ายกันไปเตรียมตัวกันดีกว่า ด้านในอันตรายหากมีการตายเกิดขึ้นจะแย่เอาได้”
พี่ 6 เข้ามาตบไหล่โรแลนก่อนจะเดินออกไปจากตระกูลนั่งรถลีมูซีนกลับไปยังตระกูลแลนเซอร์ แอนเดอร์สันที่มีพ่อบ้านไปส่งเช่นกันเขาก็มุ่งหน้ากลับวิทยาลัยพลางเข้าไปในอินเทอร์เน็ตเพื่อดูว่าข่าวของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์กระทบกับอะไรไปบ้าง
“ขอบคุณครับ”
แอนเดอร์สันขอบคุณพ่อบ้านที่ขับรถมาส่ง ก่อนที่เขาจะเดินลงจากรถพลางจับไปยังเสื้อผ้าชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในวิทยาลัย แอนเดอร์สันก็พบเข้ากับสายตามากมายจากเหล่าชายและหญิงที่เป็นนักเรียนภายในวิทยาลัยกำลังจับจ้องมองมายังเขา
การมองจ้องแอนเดอร์สันรู้ว่ามันไม่ใช่การมองเพราะเสื้อผ้าที่ต่างออกไป มันเป็นการมองเพราะอย่างอื่น จากพี่ 1 ที่พูดกับพ่อเมื่อเช้าเรื่องข่าวของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่กระจายออกไป ทำให้เขารู้ว่าทุกคนในตอนนี้กำลังมองเขาด้วยตัวตนใหม่ ตัวตนที่ใหญ่และน่ากลัวกว่าเดิม
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่แอนเดอร์สันอยู่ในวิทยาลัย ทุกคนรู้จักเขาในนามคนของตระกูลเฟียร์ ถึงจะมีหลายคนรู้ว่าเขามาจากตระกูลสกอร์เปี้ยนส์มันกลับไม่ทำให้นักเรียนเกิดความกลัวใดๆ เพราะสุดท้ายนามสกุลของแอนเดอร์สันก็ยังเป็นเฟียร์ ครั้งนี้ที่เขากลับมามันต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ด้วยนามสกุลที่เปลี่ยนไปเป็นสกอร์เปี้ยนส์ ทำให้หลายคนเริ่มระแวงไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เขา
“เฮ่ มีข่าวออกมาด้วยนะนอกจากนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์จะถูกเรียกกลับแล้ว พวกเขายังต้องเข้าไปในพื้นที่ต้องสาปในอีก 3 วันต่อจากนี้ด้วย”
“เฮ่ย แสดงว่าเขต 4 จะต้องวุ่นวายอย่างนั้นสิ ข่าวที่เหมือนจงใจทำให้หลุดออกมาจะต้องมีคนคิดหาผลประโยชน์จากการที่นายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เดินทางไปยังพื้นที่ต้องสาปแน่นอน”
การพูดคุยดังขึ้นเป็นช่วงๆ แอนเดอร์สันพยายามเงี่ยหูฟังทุกๆอย่าง กระทั่งเขามาถึงโรงอาหารแอนเดอร์สันก็เริ่มสั่งอาหารมากมายมานั่งทานพลางฟังข่าวสารจากนักเรียนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของเขา
“สิ่งที่ต้องรับมือนอกจากคำสาปในพื้นที่ต้องสาปแล้ว ขากลับออกมาจะต้องรับมือกับตระกูลผู้หนุนหลังพี่ชายด้วยสินะ แล้วยิ่งเป็นพวกที่อยากได้หน้าและพยายามจะแสดงให้พี่ชายเราเห็นว่ามีประโยชน์ จะต้องมีตระกูลโง่ๆพยายามฆ่าเราเอาใจพี่ชายโผล่มาด้วย จะทำยังไงให้ฆ่าพวกมันได้กันนะ”
แผนการหนีสำหรับแอนเดอร์สันคิดว่าเป็นเรื่องง่ายที่จะทำ แต่แผนการฆ่าคนที่ต้องการฆ่าเขาในพื้นที่เขต 4 นั้นเป็นเรื่องยากที่จะวางแผน เนื่องจากเขาไม่รู้ว่าใครบ้างต้องการฆ่าเขาภายในพื้นที่แห่งนั้น
“นั่งสิ จะยืนอีกนานไหม” แอนเดอร์สันชวนให้โซเดียร์นั่ง เธอมายืนมองเขาตั้งแต่ 1 นาทีก่อน
“ได้ยินข่าวว่านายกลับเข้าตระกูลสกอร์เปี้ยนส์แล้ว”
“ใช่”
“สาเหตุเป็นเพราะอะไรเหรอ”
“ตระกูลไลท์สเปียร์อยากรู้หรือว่าเธออยากรู้”
“ฉันอยากรู้” แอนเดอร์สันสั่งข้าวให้โซเดียร์เพิ่มเติม ดูเหมือนว่าเขาจำเป็นต้องเริ่มหากลุ่มเช่นเดียวกัน เขาไม่รู้ว่าผู้นำตระกูลไลท์สเปียร์จะเข้าข้างพี่คนไหนของเขากัน แต่ที่แอนเดอร์สันรู้คือเขาจะทำให้โซเดียร์มาอยู่ข้างเขาให้ได้
“ฉันก็ไม่รู้เช่นกันว่าพ่อวางแผนจะทำอะไร ไม่รู้ต้นเหตุว่าทำไมถึงประกาศรับพวกเรากลับเข้าไปในตระกูลช่วงนี้ เป็นเพราะการ์ดที่ฉันให้เป็นของขวัญ หรือว่าเป็นเพราะฉันมีพลังเวทย์ 300 ปี หรือเป็นเพราะว่าพี่ชายของฉันยืมมือคนอื่นที่ไม่อยู่ในความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพวกเขาฆ่าฉัน ฉันไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใด”
“แล้วนายจะไปพื้นที่ต้องสาปใช่ไหม”
“ใช่ ฉันจะไปพื้นที่ต้องสาป เธอมีอะไรอย่างนั้นเหรอ”
“เปล่า แค่สงสัย”
“นี่โซเดียร์ ถ้าหากว่าฉันสร้างกลุ่มขึ้นมาจริงๆ เธออยากจะมาอยู่ด้วยกันไหม”
“แล้วฉันจะได้อะไร” แอนเดอร์สันเท้าคางคิด เขายังไม่วางแผนเกี่ยวกับผลประโยชน์ที่จะมอบให้ผู้ที่เข้าร่วมกับเขาเช่นกัน
“ฉันไม่รู้ว่าจะให้อะไรดีเพราะมันเยอะเกินไป เอาแบบนี้ไหม เธอยากได้อะไรฉันจะให้ ถ้าสิ่งนั้นไม่กระทบแผนการของเรา”
“ขอคิดก่อน”
แอนเดอร์สันฉีกยิ้มจากนั้นก็นำบะหมี่ออกมาให้เธอลอง ซึ่งท่าทางของโซเดียร์เหมือนกับน้องสาวเขาไม่มีผิด ด้วยใบหน้านิ่งๆหลังจากกินบะหมี่เข้าไปเธอก็ทำตาโต
“เอานี่ พอดีฉันเก็บมาเยอะเกินไป มันน่าจะช่วยให้เธอเพิ่มพลังได้ 10 ปี”
ผลองุ่นลูกบาศก์ยื่นให้โซเดียร์ สำหรับแอนเดอร์สันมันไม่มีค่าแล้ว ดังนั้นเขาจึงจะใช้มันเป็นของขวัญให้กับคนที่เขาชักชวนมาเข้าร่วม โซเดียร์ที่เห็นผลลูกบาศก์เธอจึงมองมันด้วยดวงตาสงสัย
“นายไม่กิน”
“ฉันบอกแล้วว่ามันเยอะ อีกอย่างผลไม้นี้ก็กินได้แค่ 10 ผลเท่านั้น สำหรับฉันมันไม่มีค่า ส่วนเธอหากอยากจะร่วมมือกันฉันต้องมั่นใจด้วยว่าเธอจะแข็งแกร่งจนไม่ต้องตกอยู่ในอันตราย”
“งั้นจะรับไว้ ส่วนข้อเสนอขอเวลาคิดก่อน”
แอนเดอร์สันฉีกยิ้มจากนั้นเขาก็เดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง สำหรับเรื่องวุ่นวายในสาขาผู้ถอนคำสาปคงจบลงไปแล้ว โจชัวผู้ที่เป็นอันดับ 1 ของสาขาตายไปแล้ว ต่อจากนี้ไปคิรัวคงจะกลายเป็นอันดับ 1 แทน สำหรับแอนเดอร์สันยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะลงมือเป็นตัวแทน เขาคาดการณ์ว่าการลงมือคงจะเกิดขึ้นหลังจากเขาปลกล็อกฉายาทั้งหมด
—-----------------------------
“นายน้อยโรแลน คนของเราหาข่าวมาแล้วครับ”
โรแลนมองไปยังเอกสารที่พ่อบ้านหามาให้ เรื่องเมื่อคืนของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่กระจายอออกไป ทำให้ราคาหุ้นในตลาดร่วงตกเพราะหลายตระกูลต้องการย้ายขั้วอำนาจ พวกเขาจึงถอนทรัพย์สมบัติตัวเองออกมาเตรียมเอาไว้สำหรับเลือกฝ่ายที่ตัวเองต้องการเข้าร่วม
หลังจากที่โรแลนกวาดตามองดูข้อมูลในเอกสารที่ประเมินกลุ่มอำนาจที่กำลังจับขั้วอำนาจกัน เขาถึงขั้นกัดฟันเพราะตระกูลซิกฟรีทที่มีเขาเป็นตัวแทนในการชิงเก้าอี้ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ มีโอกาสร่วมมือกับขั้วอำนาจในสหพันธ์โคเวียเพียง 5 % พี่ของเขาทุกคนล้วนแล้วได้ 10 % เป็นอย่างต่ำทำให้เขารู้สึกว่าโอกาสในการชิงเก้าอี้มีความเสี่ยงสูงที่จะแพ้
“ยังไงการจับกลุ่มก็มองพลังเวทย์ของตัวแทนเป็นหลักสินะ ส่วนน้อง 11 ก็ ฮ่าๆๆ ”
โรแลนหัวเราะลั่น เมื่อโอกาสที่แอนเดอร์สันจะได้กลุ่มอำนาจมาหนุนหลังมีตัวเลขเป็น 0
161K
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
