หลังจากตบตีกันไปซักพักผมกับไอ้ตุ๊กแกก็สงบศึกกันชั่วคราวเพราะหมดแรงและง่วงเต็มที ผมนอนอยู่บนเตียงส่วนมันนอนหอบอยู่ที่โซฟา
“วันนี้กูนอนนี่นะ”
“…ไม่ได้”
“ทำไม?? กูแค่ขอนอนแค่นี้เอง มึงจะให้กูขับรถกลับตอนตี 3 เนี่ยนะ”
“…งั้นมึงต้องนอนเฉยๆแล้วก็ห้ามเข้ามาใกล้กูเกิน10 เมตร”
“…ห้องมึงกว้างขนาดนั้น?”
“…นั่นแหละห้ามเข้ามาใกล้กูแล้วก็ห้ามรักหลับกูด้วย”
“ไอ้สัด! ยังกะกูอยากทำตายห่า”
“…หุบปากแล้วก็นอนไป”
แต่ก็ไม่น่าไว้ใจมันซักเท่าไร กลัวว่าพอตอนดึกมันจะะโมาขืนใจผมน่ะสิแล้วผมจะนอนหลับมั้ยวะเนี่ย!!
“ทำไมมึงต้องปลอมตัวด้วย หนีคดีเหรอ?”
“…”
“กูถามมึงดีๆนะ”
“เื่ของกู!”
“เหอะ!! กูก็ไม่ได้อยากรู้หรอก เผื่อมึงหนีคดีฆ่าข่มขืนมากูจะได้ระวังตัว”
“… กูต้องหนีมึงมากกว่ามั้งนอนได้แล้วหนวกหู”
“…”
บ้าบออ่ะดิ แทนที่ผมจะต้องเป็คนระวังตัวไม่ใช่มันเถอะ! ทำมาเป็กลัวแล้วตอนที่อม...ลูกชายผมล่ะไม่คิด
“นี่...มึงจะไม่ยอมกูหน่อยเหรอ?”
“หุบปากไปกูจะนอน”
“ไม่งั้นกูจะตามตอแยมึงไปตลอดนะ”
“...กูเตือนมึงแล้ว!! ถ้ามึงยังไม่เลิกกูจะจับมึงโยนไปนอกห้องกูเดี๋ยวนี้เลย”
“...ก๊ะได้!”
หลังจากมันเงียบเสียงไปซักพักผมก็หลับตาลงนี่เหตุการณ์แบบนั้นมันกำลังจะเกิดกับผมเป็ครั้งที่สองแล้วเหรอวะเนี่ยคิดแล้วก็ขนลุกเลย
แสงแดดในตอนเช้าเริ่มแยงตาผมเลยต้องลืมตาขึ้นเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเพราะมัวแต่ระแวงกลัวไอ้ตุ๊กแกมันจะลุกมาปล้ำเอาตอนดึกๆเฮ้อ! เสียสุขภาพจิตหมด
“เฮ้ยยย!!!”
“…อืม..”
ได้ตุ๊กแก!! มันปีนขึ้นมานอนบนเตียงผมั้แ่เมื่อไรวะเนี่ย
‘โครม’
“โอ้ย!! เจ็บตูด อะไรวะเนี่ย!”
“มึงขึ้นมานอนบนเตียงกูได้ยังไง?”
“อะไรของมึง? แต่เช้าเลย เจ็บนะเว้ยถีบมาได้”
“แล้วใครใช้ให้มึงขึ้นมานอนบนเตียงกูล่ะ!”
“ไอ้สัด! ก็นอนที่โซฟามันมันเมื่อยอ่ะ”
“มึงกลับบ้านมึงไปเลย!!”
“ดูๆไปมึงหุ่นมึงก็เซ็กซี่เหมือนกันนะ”
มันมองผมด้วยสายตาที่หื่นฉิบหายเลย!!
“มึงหยุดเลย กับบ้านมึงไป!”
“จริงๆนะ ถ้ามึงให้กูเอาคืนกูจะไม่มายุ่งกับมึงอีกเลยนะๆ”
มันพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆหน้าตาก็ดีแต่ด้านไปนะผมว่า
“ถ้ามึงเข้ามาอีกกูจะถีบมึงอีกจริงๆ”
“...กูกลับก็ได้”
หลังจากเกือบจะเกิดาอีกรอบในตอนเช้าตอนนี้ผมก็อยู่ในชุดเตรียมไปเรียน ไอ้ตุ๊กแกมันกลับไปนานละผมว่าผมต้องเอาแอลกอฮอล์มาเทราดฆ่าเชื่อห้องผมแล้วล่ะ
“ไอ้โต๋เมื่อคืนมึงไปไหน? หายหัวไปเลยปล่อยกูต้องนอนห้องพี่ก้อง”
“กู...กลับห้องไง กูเมากูเลยลืมมึง โทษทีว่ะ”
“เหรอ!! ไม่ใช่ว่าไปนอนบ้านสาวอีกนะมึงอ่ะ”
“เปล๊า! ไม่มี”
“ไอ้ตอแหล ไม่น่าเชื่อถือเลย”
“...หุบปากมึงไป ไหนเอาการบ้านมาลอกดิ”
เสียงกลุ่มสี่ยอดกุแมวของไอ้ตุ๊กแกมันดังมาเป็ระยะๆตอนนี้ผมนั่งหลบอยู่มุมๆห้องเพราะไม่อยากเจอมัน นี่กลายเป็ว่าผมต้องหนีมันซะงั้น
หลังจากเรียนเสร็จผมก็เตรียมตัวกลับห้องคืนนี้ต้องไปช่วยไอ้โอมมันที่ร้านอีก พรุ่งนี้ผมว่าจะไปถอยมอเตอร์ไซค์ใหม่ซักหน่อยหลังจากที่โดนไอ้โอมมันเอาไปทำพังเมื่อนานมาแล้ว
“ไงมึงได้ข่าวว่าจะไปถอยรถใหม่?”
“…”
ไอ้อาร์ทเดินหน้ามึนมาคุยกับผมหลังจากเก็บกวาดร้านเสร็จคืนนี้คนไม่เยอะเท่าไร เนื่องจากไม่ใช่วันหยุด แต่นี่ขนาดเป็วันเปิดเรียนก็ยังมีคนมาเที่ยวตลอดไม่เอาเวลาไปอ่านหนังสือหนังหากันบ้างหล่ะไม่ใหวจริงๆ
“จะถอยแบบคันเก่าป่ะวะ กูอยากได้มั่งจริงๆ”
“กูบอกไว้ก่อนคราวนี้กูไม่ให้ใครยืมรถกูแน่”
“เออ! กูไม่ยืมก็ได้ แต่กูถามอะไรหน่อยดิ มึงกับไอ้น้องโต๋นี่ยังไง?”
“…อะไรยังไง โต๋ไหน??”
ผมทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้แต่หรือว่าไอ้อาร์ทมันรู้เื่ฉลาดไปหมดแหละมันยกเว้นเื่เรียนนะมึงอ่ะ
“ก็วันนั้นกูไปกินเหล้าห้องไอ้ก้องแล้วน้องมันก็ถามแต่เื่มึง กูเมาๆก็ตอบไปมั่งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากหรอก”
อ่อ…ไอ้สัดอาร์ทนี่เอง ไม่พูดมากห่าอะไร? ถ้ามึงไม่พูดมากไอ้ตุ๊กแกมันจะตามมาถูกห้องได้ยังไง?ไม่เคยจะช่วยอะไรกูได้แล้วยังหาเื่เดือดร้อนมาให้อีก ถีบมันซักทีดีมั้ยครับ??
“เปล่า…เื่ของกู”
“มีเื่อะไรก็ปรึกษากูได้ กูช่วยมึงได้นา”
“…คราวก่อนไม่ใช่ว่ามึงช่วยเหรอกูถึงเกือบจะซวย”
“เออน่าคราวนี้กูช่วยมึงได้แน่ๆ”
“ไอ้สัดไม่ต้อง หุบปากของมึงไป”
“เอ้า!ก็คนอยากช่วยอ่ะ”
“งั้นช่วยไปไกลๆตีนกูหน่อยก็แล้วกันชักจะคันๆตีนอยากถีบคน”
“จ้า! ไปแล้วจ้าโหดจุง”
โผล่มากวนตีนแล้วก็วิ่งเผ่นหนีไปละรอบๆตัวผมนี่มีแต่คนจัญไรๆทั้งนั้นเลยนะครับ
“ไอ้โอมกูกลับห้องแล้วนะ”
“เออ…ใจหว่ะ พรุ่งนี้มึงจะไปดูรถใช่มั้ย ให้กูไปช่วยดูมั้ย??”
“ไม่ต้องเสือกกูไปดูเอง”
“แค้นฝังหุ่นนะมึงอ่ะ”
“เื่ของกู!!”
ั้แ่รู้จักพวกมึงสองพี่น้องมากูก็เห็นแววซวยมาแต่ไกลแล้วแต่มันก็เป็ญาติที่เหลือของผมสองคน ไม่รักมันก็ไม่รู้จะไปรักหมาที่ไหนแล้ว เอ…หรือว่าผมจะหาหมามาเลี้ยงดี
‘พลั่ก’
หลังจากยืนมาค่อนคืนก็เพิ่งจะได้กลับมาห้องยังดีที่พรุ่งนี้ไม่มีเรียนจะได้นอนตื่นสายๆได้
“…”
“ไง! กลับดึกจังวะ?”
“มึงเข้ามาในห้องกูได้ยังไง?”
หลังจากที่ไขกุญแจห้องเข้ามาก็พบว่ามีใครคนนึงนอนเล่นมือถืออยู่ที่โซฟา มันก็คือ ‘ไอ้ตุ๊กแกนั่นเอง’ เห็นมันแล้วก็อารมณ์เสียเลย อาการคันตีนเริ่มอีกละ
“กูแอบเอากุญแจห้องมึงไปปั๊มไว้ไง”
“…หน้าด้านนะมึงอ่ะ ระวังกูแจ้งความข้อหาบุกรุก”
แล้วก็ข้อขอกระทำชำเรากูด้วยระวังตัวไว้เหอะมึง
“”
“ไอ้โต๋ มึงออกไปเดี๋ยวนี้เลย”
“ใจเย็นๆก่อน กูมีเื่อยากจะของร้องมึงหน่อย”
“กูบอกให้ออกไป”
“ฟังกูก่อนดิ กูอุตส่าห์มารอมึงตั้งสองชั่วโมงแหนะ”
คงจะจริงก็มันเล่นเอาขนมของกินมาแกะกินเต็มพื้นไปหมดห้องกูไม่ใช่ที่สาธารณะนะครับ
“งั่นมึงรีบพูดแล้วรีบออกจากห้องกูไป”
“คือแบบ…ตอนนี้อ่ะกู…ของกูใช้งานไม่ได้ไงแล้ว…”
“เดี๋ยว! กูไม่ได้อยากรู้ปัญหาของมึงเลยออกไปจากห้องกูได้แล้ว”
“เดี๋ยวสิกูยังพูดไม่จบเลย”
“งั้นอย่าลีลา”
“คือกูจะบอกว่า ก็แบบ…กูจะ…ขอยืมน้องชายมึงหน่อย”
“ห๊ะ! มึงประสาทรึไง?? มึงออกไปเดี๋ยวนี้เลย!!”
“นะ! ถือว่าช่วยกูหน่อยสองสัปดาห์มาเนี่ยกูไปหาพี่เชอร์รี่ น้องออย น้องชมพู่ น้องบอล แล้วแต่มันก็ยังไม่ได้ไงยังไงมึงก็ช่วยกูหน่อยน้า”
“ก็เื่ของมึงสิ หรือไม่มึงก็ไปหาหมอสิ”
“คือ…มันไม่ใช่ว่าจะใช้ไม่ได้ไงแต่…กับมึง…มันยังใช้ได้อยู่”
“ยังไง? กูไม่เข้าใจ”
“ก็กู…คิดว่าถ้าใช้กับมึงมันจะยังใช้ได้ไง”
“มึงจะให้กูยกตูดให้มึงลองว่างั้นเถอะ?”
“เออ…ก็ประมาณนั้น”
“ไอ้เหี้ยโต๋มึงออกไปเดี๋ยวนี้ก่อนที่กูจะจับมึงโยนออกไป”
“ก็ถ้า…มึงไม่ให้กูเอา…งั้นมึง…เอากู…ก๊ะได้”
ว้อท!!!นี่มันเสียสติไปแล้ว?? คราวก่อนที่เชียงรายทำเป็ร้องห่มร้องไห้จะเป็จะตายมาคราวนี้มาขอให้ผมเอาถึงที่ ผมว่ามันควรจะไปหาหมอรักษาได้แล้วมั้งเนี่ย
“กูให้มึงพูดใหม่ มึงว่าไงนะ?”
“ก็กู…ยอมให้มึงเอาก๊ะได้ไงอย่าให้กูพูดหลายรอบ กูก็อายเป็นะไอ้สัด”
“…มึงกลับไปเลย ถ้ามึงอยากขนาดนั้นก็ไปหาคนอื่น”
“ไอ้เหี้ย แล้วทีตอนนั้นกูบอกให้มึงหยุดแล้วทำไมมึงไม่หยุด? แล้วตอนนี้กูเดือดร้อนทำไมไม่ช่วย ก็กูเสียตูดให้มึงไปแล้วมีรอบสองรอบสามมันก็เหมือนกันนั่นแหละ”
มันะโหน้าแดงเลย นี่มึงโกรธหรือมึงอาย? แต่คนอย่างมึงไม่น่าอายเป็นะ…
“งั้นเป็คนอื่นก็ได้นี่เด็กของมึงอ่ะมีเยอะไม่ใช่เหรอ?”
“ก็เด็กกูมีแต่รับไง พวกนั้นไม่เคยรุกเถอะน้ามึงช่วยกูหน่อยน้า”
อย่ามาทำหน้าอ้อนวอน มันดูน่าถีบมากกว่า
“กูนับหนึ่งถึงสามถ้ามึงไม่ออกไปกูจะถีบมึงออกไปเอง”
“ไม่ กูไม่กลับ!!”
หลังจากที่มันพูดจบไอ้ตุ๊กแกมันก็ถอดเสื้อยืดกับกางเกงออกแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี จนทั้งตัวของมันเหลือแต่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวแล้ว
แต่แม่ง!! โคตรขาวเลยหัวนมชมพูด้วย หน้าท้องแบนราบมองเห็นขนอ่อนรำไรๆแล้ว โอ๊ยใจเต้นตึ๊กตั๊กเลยใจเย็นๆลูกพ่อ อย่ามาทรยศกันตอนนี้นะ
“เฮ้ย! เดี๋ยวมึงจะถอดเสื้อผ้าทำไม๊?? ใส่กลับเดี๋ยวนี้นะ”
“นะ ช่วยกูหน่อย กูไม่ไหวแล้ว”
“เดี๋ยว!! หยุดเลย”
‘พลั่ก’
ไอ้ตุ๊กแกมันผลักผมลงที่โซฟาแล้วทาบตัวลงมาสายตามันนี่หื่นเอาเื่เหมือนกัน แล้วทำไมปากมึงถึงน่าจูบขนาดนั้น…เฮ้ย! ไม่ใช่!! แล้วมึงจะเอามึงล้วงเข้ามาในเสื้อกูทำไม๊?? แล้วๆกูก็จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!!
“นี่…เดี๋ยวมึงหยุดก่อน”
“มึงอยู่เฉยๆก็ได้เดี๋ยวกูทำเอง”
“เฮ้ย!! ไม่ม…หยุดนะ”
เหมือนคราวก่อนไม่ผิดคราวที่แล้วผมเสร็จมันไปก็เพราะแบบนี้แหละ แล้วคราวนี้หล่ะผมจะรอดมั้ยเนี่ย!! ไอ้ตุ๊กแกมันลอกคราบผมออก จริงๆผมว่าผมมีกำลังมากกว่ามันนะแต่ไหงตอนนี้หมดแรงเอาซะดื้อๆเลย
“หุ่นมึงนี่โคตรเซ็กซี่เลย…”
มันลูบหน้าท้องผมไปมา จนผมรู้สึกสยิวไปหมด
“ไอ้โต๋มึงหยุดเลย วันนี้มึงไม่ได้โดนยามาอีกใช่มั้ย?”
“เปล่า กูแค่อยากเฉยๆ”
มันพูด พร้อมกับไล้เลียริมฝีปากตัวเองไปมาแม่งเซ็กซี่หว่ะ! โอ้ยสติๆ กลับมาก๊อนนน!!เวลามึงพูดอะไรช่วยนึกถึงกูด้วย กูไสยๆ เพิ่ง0tเสียซิงไปหยกๆเองหน้า
‘จุ๊บ’
“อา…อย่า…”
มันจูบที่หน้าท้องผมพร้อมกับขบดูดเบาๆจนตัวผมสั่นสะท้านมือของมันลูบไล้บ๊อกเซอร์ผมไปมาจนไอ้ลูกชายคนเก่งที่เพิ่งเคยใช้งานไปครั้งเดียวเริ่มเกิดปฏิกิริยาแต่มึงก็เก่งไปนะไอ้เื่แบบนี้เนี่ย
“หึ! กูว่ามึงอย่าปฏิเสธเลยดูลูกชายมึงดิสู้มือกูแล้ว”
“ไอ้โรคจิต ปล่อยกู...อืม…”
“มึงก็โรคจิตเหมือนกูแหละ อา…แม่งโคตรใหญ่เลย”
มันรูดบ๊อกเซอร์ผมลงแล้วจ้องมองไอ้ลูกชายไม่รักดีของผมที่มันกำลังแม่เบี้ยอยู่ตอนนี้แม่งช่างไม่รักดีจริงๆทำท่าขู่ฟ่อๆแล้ว ขายขี้หน้าพ่อมึงมั้ย??
“กูว่ามึงใจเย็นๆก่อนดีมั้ย อ๊ะ!”
ไอ้ลูกชายกูไม่ใช่ไอติม จะมาดูมาเลียแบบนี้ม่ายด้ายยย
“อืม…”
“อ…ไอ้โต๋…อา”
ผมจะฟ้องรองกับใครได้?? คุณปวีณาช่วยผมได้มั้ย ผมกำลังจะถูกขืนใจรอบที่สองแล้ววว อย่าน้า!!ผมไสยๆอย่าทำผมเล้ยยย!!
1K
