โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่พิชิตอสรพิษเจ็ดก้าวเงาได้สำเร็จ...ณ กระท่อมกลางป่าพรุ...

สามสหายจอมยุทธ์พเนจรได้ยืนอยู่หน้าท่านย่าไป๋เป็นครั้งสุดท้าย สภาพของพวกเขาในตอนนี้แตกต่างจากวันที่มาถึงโดยสิ้นเชิง ร่างกายที่เคยบาดเจ็บและอ่อนแอ บัดนี้กลับเปี่ยมไปด้วยพลังและจิตสังหารที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี ดวงตาของพวกเขาไม่ได้มีแววของศิษย์หนุ่มสาวที่อ่อนต่อโลกอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของนักรบที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว

"พวกเจ้า...แน่ใจแล้วรึว่าจะกลับไปที่นั่น?" ท่านย่าไป๋ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แววตากลับฉายแววเป็นห่วงอยู่ลึกๆ

"ขอรับ" หลินเฟิง หรือ "เย่เฟิง" เป็นผู้ตอบ "มีบัญชีแค้นที่พวกเราต้องกลับไปชำระให้สิ้นสุด"

ท่านย่าไป๋มองมาที่เขาอย่างลึกซึ้ง ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นางได้เห็นการเติบโตของเด็กหนุ่มคนนี้อย่างชัดเจนที่สุด เขาไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นแค่พลังยุทธ์ แต่สติปัญญาและความเจ้าเล่ห์ของเขานั้น...น่ากลัวยิ่งกว่าพิษร้ายใดๆ ที่นางเคยรู้จักเสียอีก

"ก็ได้...ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็ตามใจ" นางกล่าวพลางโยนห่อผ้าเล็กๆ ให้เย่เฟิง "ข้างในนั้นคือ 'หน้ากากอสรพิษวายุ' ที่ข้าทำจากหนังของอสรพิษเจ็ดก้าวเงา มันบางเบาและทนทาน สามารถป้องกันพิษทั่วไปได้เกือบทุกชนิด...ถือว่าเป็นของขวัญอำลาจากข้าก็แล้วกัน"

"ขอบพระคุณท่านย่า!" ทั้งสามคนประสานมือคารวะอย่างพร้อมเพรียงกัน "บุญคุณในครั้งนี้ พวกเราจะจดจำไปตลอดชีวิต!"

นางไม่ได้กล่าวอะไรอีก เพียงแค่โบกมือไล่ราวกับรำคาญ แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในกระท่อม...แต่ที่มุมปากของนางกลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีใครได้เห็น

...

การเดินทางกลับไปยังเมืองหมอกพิษในครั้งนี้ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจิตสังหารที่เย็นเยียบ พวกเขาไม่ได้หลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป แต่กลับเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและมั่นใจราวกับเป็นเจ้าของผืนป่าแห่งนี้

คืนนั้น...ณ ชายป่าพรุที่อยู่นอกกำแพงเมือง...

เย่เฟิงกางแผนที่ของเมืองหมอกพิษออกใต้แสงจันทร์อีกครั้ง แต่คราวนี้...บนแผนที่นั้นมีจุดและเส้นทางที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ด้วยน้ำหมึกพิเศษอย่างละเอียด

"แผนการของเราในครั้งนี้...จะแบ่งออกเป็นสามขั้นตอน" เขาเริ่มต้นอธิบาย "หนึ่ง, ลอบเข้าเมือง...สอง, ปลดอาวุธศัตรู...และสาม, บุกเข้าชิงหลักฐาน"

"เราจะใช้เส้นทางท่อระบายน้ำเพื่อกลับเข้าไปในย่านสตรีแดงอีกครั้ง" เขาชี้ไปยังจุดทางออกของท่อระบายน้ำที่พวกเขาเคยใช้หนีออกมา "แต่คราวนี้...เป้าหมายของเราไม่ใช่การหนี...แต่คือการ 'วางของขวัญ' "

เขาหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีดำขนาดเล็กออกมาสามขวด...ข้างในคือผงพิษสีเทาที่ละเอียดราวกับฝุ่น...มันคือ "ผงฝันพันราตรี" พิษหลับใหลที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ที่เขาใช้เวลาหลายวันในการปรุงขึ้นมาภายใต้การชี้แนะของท่านย่าไป๋

"ข้าได้ศึกษาแผนผังท่อระบายน้ำของเมืองนี้มาอย่างละเอียดแล้ว...ท่อสายหลักที่พวกเราเคยใช้นั้น...มีทางแยกที่เชื่อมต่อไปยัง 'บ่อน้ำหลัก' ของจวนหวังเทียนพอดี" เขากล่าวพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เราจะนำผงพิษนี้ไปโปรยลงในบ่อน้ำนั่น...พิษนี้จะไม่ออกฤทธิ์ทันที แต่จะค่อยๆ ระเหยกลายเป็นไอที่มองไม่เห็น ปะปนไปกับอากาศและความชื้นภายในจวน...ภายในสองชั่วยาม...องครักษ์ระดับล่างและคนรับใช้ทุกคนที่ไม่ได้มีพลังปราณสูงพอที่จะต้านทาน...จะค่อยๆ ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว"

จางหู่และสือเหล่ยถึงกับเบิกตากว้าง! นี่มันแผนการที่แยบยลและโหดเหี้ยมอย่างที่สุด! การทำให้ศัตรูหมดสภาพการต่อสู้ไปเกือบทั้งหมด...โดยไม่มีการนองเลือด!

"เมื่อองครักษ์ส่วนใหญ่หลับไปแล้ว...นั่นคือเวลาลงมือของเรา!" เย่เฟิงกล่าวต่อ "เราจะบุกเข้าไปในจวนอีกครั้ง...แต่คราวนี้เราจะเข้าไปทางประตูหน้าอย่างเปิดเผย! จางหู่ สือเหล่ย...หน้าที่ของพวกท่านคือจัดการกับองครักษ์ที่แข็งแกร่งและยังคงมีสติอยู่ให้ได้มากที่สุด...ส่วนข้า...จะบุกตรงไปยังห้องทดลอง...เพื่อเผชิญหน้ากับหวังเทียนและชายชราพรรคบัวโลหิต...และชิงเอาหลักฐานทั้งหมดมา!"

มันคือแผนการที่บ้าบิ่นและเสี่ยงตาย...แต่เมื่อได้ฟังแผนทั้งหมดแล้ว...จิตใจของจางหู่และสือเหล่ยกลับไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย...ในทางกลับกัน...เลือดในกายของพวกเขากลับร้อนระอุขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น!

พวกเขาเดินทางผ่านเส้นทางใต้พิภพที่น่าขยะแขยงอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป...มันคือเส้นทางสู่ชัยชนะ

พวกเขาค้นพบทางแยกที่เชื่อมต่อไปยังบ่อน้ำของจวนหวังเทียนได้อย่างง่ายดาย เย่เฟิงโปรยผงพิษลงไปในสายน้ำที่ไหลเอื่อย...ภารกิจขั้นแรก...สำเร็จลุล่วง

จากนั้นพวกเขาก็กลับออกมาจากท่อระบายน้ำที่เดิม...แล้วซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของตรอกที่คุ้นเคย...รอคอย...

หนึ่งชั่วยามผ่านไป...สองชั่วยามผ่านไป...

เสียงจอแจและเสียงฝีเท้าที่เคยดังอยู่ตลอดเวลาจากในจวนของหวังเทียน...ค่อยๆ เงียบลง...เงียบลง...จนน่าขนลุก...

"ได้เวลาแล้ว" เย่เฟิงกระซิบ...

ทั้งสามคนสวมหน้ากากอสรพิษวายุที่ได้รับมา...แล้วก้าวออกจากเงามืด...

พวกเขาเดินตรงไปยังประตูหน้าของจวนหวังเทียนอย่างองอาจ! องครักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูมองมาที่พวกเขาด้วยสายตางุนงง...แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้ทันเอ่ยปากถามอะไร...ร่างของพวกมันก็พลันโงนเงน...แล้วล้มฟุบลงไปกองกับพื้น...หลับใหลไปในทันที!

เย่เฟิงผลักประตูใหญ่ที่หนักอึ้งนั้นเข้าไป...

ภาพที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคือความเงียบงัน...เหล่าองครักษ์ที่เคยเดินตรวจตราอย่างแข็งขัน บัดนี้ต่างก็นอนหลับใหลอยู่ตามตำแหน่งของตนเอง...บางคนก็นั่งหลับพิงกำแพง...บางคนก็ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ...

แผนการของเขา...สำเร็จผลอย่างน่าทึ่ง!

"ไปกันเถอะ"

ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในรังอสูรที่เงียบสงัด...จิตสังหารของพวกเขาพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด!

พวกเขาบุกฝ่าเข้าไปอย่างรวดเร็ว! หากเจอองครักษ์คนไหนที่ยังมีสติอยู่...จางหู่และสือเหล่ยก็จะพุ่งเข้าไปจัดการทันที! ด้วยฝีมือที่พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด...พวกเขาโค่นศัตรูลงได้อย่างง่ายดาย!

ในที่สุด...พวกเขาก็มาถึงหน้าซากปรักหักพังของห้องทดลองที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างลวกๆ...

เย่เฟิงหยุดยืนนิ่ง...เขาสัมผัสได้ถึงไอพลังที่แข็งแกร่งและตื่นตัวอยู่ข้างใน...

"พวกท่านจัดการข้างนอกนี้...ข้างในเป็นหน้าที่ของข้าเอง" เขากล่าวกับสหายทั้งสอง

เขาไม่รอคำตอบ...แต่กลับพุ่งทะยานร่างเข้าไปในอาคารนั้นทันที!

และภาพที่เขาก็คือ...หวังเทียนและชายชราพรรคบัวโลหิตกำลังนั่งจิบชาอยู่กลางห้องอย่างสบายอารมณ์! รอบตัวของพวกมันมีม่านพลังงานสีแดงจางๆ ห่อหุ้มอยู่...ทำให้ไอพิษไม่สามารถเข้าไปทำอะไรพวกมันได้เลย!

"ข้าว่าแล้ว...ว่าเจ้าต้องกลับมา" หวังเทียนกล่าวพร้อมกับวางถ้วยชาลงช้าๆ...รอยยิ้มของมันเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดและความมั่นใจ...

"กับดักของเจ้าใช้ได้ดีทีเดียว...แต่เสียใจด้วยนะ...มันใช้ไม่ได้ผลกับยอดฝีมือที่แท้จริง!"