หลังจากนั้นทั้งสามก็ออกจากมิติจิต ตอนนี้กำลังช่วยกันคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อจากนี้ดี แน่นอนว่าพวกเขามีอาหารกินตลอดชีวิต ไม่อดตาย แต่ว่าก็ต้องใช้เงินด้วยเหมือนกัน
กล้านั้นกำลังคิดว่ายังเหลือเวลาอีกสองปีกว่าจะเกิดเื่ที่เขาจะต้องตาย เขายังสามารถไปทำงานได้อยู่ ติดที่ว่าน้องสาวของเขานั้น ... ส่วนทางด้านนพผู้เป็พ่อ แม้จะดีใจที่ครอบครัวจะไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ แต่ว่า ของเหล่านี้เป็ของลูกสาว เขาจะเอาแต่นั่งกินนอนกินได้ยังไงกัน
และตัวของแก้วกำลังคิดอยู่ว่าที่บ้านมีที่ดินอยู่เท่าไหร่ หากนำมาปลูกพืชผัก พ่อกับพี่ชายจะว่ายังไง ที่จริงคริบครัวของเธอมีที่ดินแค่ 2ไร่เท่านั้น ซึ่งเป็ที่ดินของพ่อเอง หลังจากที่ปู่แบ่งที่ดินให้พ่อกับลุง คนละ2 ไร่ ไม่นานนักปู่ก็จากไป
พ่อจึงสร้างบ้านหลังเล็กๆอยู่กับแม่ที่นี่ ต่อมาแม่ก็ตั้งท้องพี่ชายของเธอ จากนั้นอีก 3ปี ก็ให้กำเนิดเธออกมา แม่เลี้ยงดูเธออยู่หลายปีก่อนจะป่วยและตายจากไป ซึ่งตอนนั้นเธอยังเด็กอยู่จึงจำอะไรเกี่ยวกับแม่ไม่ได้
บ้านของแก้วนั้นเป็บ้านปูนหลังเล็กๆมี2ห้องนอน ก็คือห้องของพ่อ และห้องของเธอเอง ส่วนพี่ชายเขานอนกางมุ้งที่กลางบ้าน ห้องครัวต่อจากตัวบ้านออกไปประมาณ2เมตร มีเตาถ่านสำหรับใช้ทำกับข้าว และหม้อข้าวไฟฟ้าที่พ่อเก็บเงินซื้อมาใช้ นอกจากนี้ยังมีพัดลมที่พี่ชายของเธอซื้อมาให้ทุกคนได้ใช้ส่วนตัวด้วย
พูดถึงแม่ แม่มีพี่น้องสามคน แม่เป็คนโต มีน้าสองคน เป็ผู้ชายทั้งคู่ ตอนนี้มีครอบครัวกันหมดแล้ว อีกทั้งนับั้แ่ที่แม่จากไป ทางฝั่งแม่ก็ไม่เคยติดต่ออะไรกับพ่อของเธออีก ต่างคนต่างอยู่ ไม่ข้องเกี่ยวกัน เพราะตากับยายไม่ชอบที่พ่อจน และไม่พอใจที่แม่ไม่ยอมแต่งกับหลานชายของเพื่อนตา ที่มาเป็กำนันอยู่ที่หมู่บ้านนั้น แม่ทะเลาะกับตาจนหนีออกจากบ้าน และมาพบเจอกับพ่อ ทั้งสองจึงตกลงใจแต่งกัน เพราะแม่รู้ว่าพ่อเป็คนดี ผิดกับกำนันที่มีนิสัยคตโกง และใจดำ
" แก้วตั้งใจแล้วว่าจะปลูกผัก ปลูกผลไม้ขาย พ่อกับพี่กล้าช่วยแก้วได้ไหมจ้ะ "
" ได้สิ พ่อเองก็ไม่ได้มีงานประจำที่ไหน แต่พี่เอง "
" พี่กล้า ฉันขอเถอะนะ พี่ลาออกแล้วมาช่วยกันปลูกผักผลไม้ขายเถอะ อย่างน้อยพี่ก็จะมีชีวิตอยู่ต่อ ถ้าพี่ไม่ได้ไปทำงานที่นั่น "
กล้าถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเข้าใจความเป็ห่วงของน้องสาวดี ในที่สุดก็ตัดสินใจจะลาออกตามที่น้องขอ เพื่อที่ทุกคนจะได้สบายใจ อย่างน้อยเขาก็มีบ้านอยู่มีข้าวกินแหละนะ
" ได้ พี่จะลาออก "
" ขอบคุณนะพี่ ฉันเหลือแค่พ่อกับพี่แล้ว ฉันไม่อยากเสียใครไปอีก " แก้วตาเอ่ยบอกกับพี่ชาย เขาจึงยื่นมือมาลูบหัวน้องสาวที่ตอนนี้เป็สาวแล้ว อายุ 20ปี ส่งนตัวเขาในตอนนี้อายุ 23 แล้วและยังไม่มีครอบครัวของตนเอง เพราะความจนจึงไม่มีผู้หญิงคนไหนมาสนใจ
" งั้นพรุ่งนี้เรามาช่วยกันถางหญ้าออก แล้วก็ขุดแปลงตากแดดเอาไว้ก่อนนะจ้ะ วันนี้พี่กล้าพาแก้วไปซื้อเมล็ดผักได้ไหม "
" ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปยืมมอไซค์ลุงหนึ่งก่อน " กล้าเอ่ยบอกแล้วเดินไปบ้านของลุงหนึ่ง ซึ่งอยู่ถัดจากบ้านของเขาไปไม่กี่หลัง
ลุงหนึ่งคือพี่ชายแท้ๆของพ่อที่คอยช่วยเหลือพ่อและเขามาตลอด ลุงหนึ่งได้ทำงานเป็ภารโรงของโรงเรียนในหมู่บ้าน จึงพอมีเงินซื้อรถมอเตอร์ไซค์ใช้ ซึ่งเขากับพ่อมักจะมาขอยืมรถที่บ้านลุงอยู่เสมอ เวลาที่ต้องไปไหนไกลๆ ความจริงที่หมู่บ้านนนี้มีรถโดยสาร แต่ว่าต้องรอนาน เพราะรถจะวิ่งแค่วันละ 3รอบ คือ ตี5ครึ่ง เที่ยง และ 4โมงเย็นเท่านั้น
ลุงหนึ่ง อยู่ไหมครับ ลุงหนึ่ง " กล้าะโเรียกที่หน้าบ้าน บ้านของลุงหนึ่งเป็บ้านทำจากไม้ยกพื้นสูงเกือบเมตร เนื่องจากสมัยก่อนปู่บอกว่าสมัยก่อนคนชอบยกบ้านสูงๆบางบ้านมีฐานะหน่อยก็จะยกบ้านเรือนไทย แต่ครอบครัวของปู่นั้นไม่ได้ร่ำรวย จึงยกแค่บ้านไม้สูงเกือบเมตรเท่านั้น
"รอเดี๋ยวๆๆ ใครวะ อ้าว เ้ากล้า มีอะไรล่ะ " ลุงหนึ่งเอ่ยถาม
" ผมจะมายืมมอไซค์ไปตลาดครับ "
" ขึ้นไปเอากุญแจบนฝาบ้านนะ รถอยู่หลังบ้านใต้ต้นมะม่วงนั่นแหละ ไปเอาเองนะลุงกำลังจะเชือดไก่ "
" ครับลุง ขอบคุณครับ "
กล้าเดินขึ้นไปบนบ้านแล้วหยิบกุญแจรถที่แขวนมา แล้วขี่รถกลับไปรับน้องสาวที่บ้าน ซึ่งแก้วก็นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
" ไปเลยจ้ะ พ่ออยู่บ้านรอนะ อย่าไปไหน "
" เออวะไอ้พวกนี้ " นพเอ่ยออกมาอย่างหัวเสียที่ถูกลูกสาวสั่งให้รออยู่บ้าน เขาคิดว่าจะออกไปวางลอบดักปลาที่ทุ่งนาของพี่ชายสักหน่อย จึงไม่ได้ออกไปเพราะกลังลูกสาวกลับมาแล้วไม่เจอจะงอนเอาอีก ใครใช้ให้เขารักลูกสาวมากกันล่ะ
5K
