เวลา 8.10 น. ณ หอพักแห่งหนึ่งหน้ามหาวิทยาลัยรัฐบาลมีชื่อใน จ.นครนายก
มีหนุ่มน้อยร่างบางนอนกอดหมอนข้าง นอนหลับน้ำลายไหลย้อยเปลื้อนหมอน กำลังหลับด้วยหน้าตาที่มีความสุข ข้างๆเป็หนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อตี๋กำลังใช้ตีนเขี่ยเพื่อนร่วมห้องที่ยังไม่ตื่น
“มึง มึง ตื่นได้แล้ว จะสายแล้ว”
“ อือ ขอ 5 นาทีน่าพี่ธัน ”
“พี่ธันเชี่ยไร ตื่นเร็ว มึง ”
“2 นาที ”
“ โครม”
ร่างสูงใช้ตีนถีบเพื่อนร่วมห้อง จนกระเด็นตกเตียงหนุ่มน้อยหน้าใสคลำตูดตังเองป้อยๆ
“เชี่ยยยยมึง ถีบมาได้”
ผมตื่นจากการมัวขี้ตาทันที แล้วส่งนิ้วกลางขาวๆให้เพื่อนร่างสูงไป1 ดอก
“มึงนี่ปลุกยากเหมือนเดิมนะ”
ร่างสูงอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบเรียบร้อยยืนมองเพื่อนที่ สะลึมสะลือเช็ดขี้ตาเพื่อให้ตื่นเต็มที่
“มึงนี่ปลุกดีๆ ไม่ได้ไงวะ กำลังฝันดีเลยห่า”
ใบหน้าเรียวเบะปาก คิ้วขมวด ทำหน้าไม่พอใจ
“เยอะ อีกมึงเนี่ย จะสายแล้ว ยังไม่รีบอีก”
ร่างสูงส่ายหน้าไปมาแต่ก็ชินกับเพื่อนตัวน้อย คบกับมันมาั้แ่ขึ้นม.ปลาย รู้นิสัย สันดานมันดี
“กี่โมงแล้ววะ ง่วงฉิบหาย”
ผมปรือตามองแสงที่ส่องเข้าตาพยายามเบิกตาให้กว้าง เมื่อคืนกว่าผมจะได้นอน ก็ปาเข้าไป ตี 4 วันนี้เปิดเทอมวันแรกกับการเข้าหาวิทยาลัยทำให้ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อม… ผิดแล้ว! ผมเล่นเกมจนกระทั่งตี 4 ต่างหาก ด่านนั่นแม่งยากฉิบหายกว่าจะผ่านได้เล่นเอาลุ้นจนเยี่ยวเหนียว นี่แหละครับผมเอง นายเมธา หรือ มีน ปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาอุตสาหการ น้องใหม่เฟรชชี่ หน้าตาดีที่สุดในโลก
“ฉิบหายแล้ว สายแล้ว กูตายแน่”
ผมวิ่งตามเพื่อนร่างสูงที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าเกือบไม่ทันเพราะขาสั้นกว่า ไอ้เต้ก็สูงฉิบหาย 180 กว่าได้มั้ง ไอ้ผมก็สูง 170 เซนเองแต่ก็ไม่เป็ปัญหาเพราะผมหล่อ? (เกี่ยวมั้ยวะ)ช่างมันเถอะเดี๋ยวไปไม่ทันลงทะเบียนวันแรก พี่ผมฆ่าตายพอดี ผมมีพี่ชายกะเขาคนนึงแก่กว่า 10 ปี พ่อแม่ผมขึ้น์ ั้แ่ผมอยู่ ม.5เหลือพี่มันนี่แหละที่ค่อยส่งเสียเลี้ยงดูกูด้วยลำแข้งจนเข้ามหาวิทยาลัย ดุฉิบหายแต่ผมก็ไม่เคยกลัว มันดีแต่ปาก แต่ถ้าผมอยากได้อะไรมันก็ให้หมด
“มึงก็เป็ซะอย่างนี้ ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆั้แ่ ม.ปลายแล้ว ไม่รู้ รอดมาได้ไง”
ไอ้นี่มันชื่อ ไอ้เต้เป็เพื่อนผมั้แ่ม.ปลายแล้ว ขี้บ่นฉิบหายเหมือนพี่กูเลย
“ปกติ พี่กูปลุกไงแต่มันก็ยังดีนะใช้มือบ้าง ไม่เหมือนมึงใช้ตีนถีบ ห่า ยังเจ็บตูดอยู่เลย”
“สมน้ำหน้า มึงเสือกตื่นยาก”
สัด ไอ้เพื่อนเลว ผมคลำตูดดูกระดูกจะร้าวมั้ยวะเนี่ย จะได้อ้างเื่โดดเรียน ฮ่าๆๆ
“น้องๆ ที่เพิ่งมา มาลงชื่อด้านนี้แล้วรับป้ายชื่อไปด้วยค่ะ แขวนคอให้เรียบร้อยน้า”
พี่ปีสองตะโดนบอกน้องๆที่เพิ่งเดินเข้ามาให้หอประชุมรวมถึง ผมและไอ้เต้ด้วย หลายๆคนมองมาที่ผมกับไอ้เต้ ที่เดินด้วยกันแต่น่าจะมองไอ้เต้มากกว่า เพราะรูปร่างมันสูง หุ่นนักกีฬา หน้าตาหล่อเหลาคิ้วเข้มจมูกโด่ง ผิวมันขาว มันเป็ลูกคนจีน ส่วนผมก็เหมือนเพื่อนพระเอกอะแหละที่เป็เพื่อนพระเอกที่หล่อๆนะ
หลังจากได้ป้ายชื่อมาคล้องคอกันเป็ที่เรียบร้อยพี่ๆสต๊าฟก็ปล่อยให้น้องๆทำความรู้จักกันและ มีปฐมนิเทศไม่นาน พอบ่ายๆก็ปล่อยกลับการเริ่มเรียนวันที่ 2-3 ก็ไม่มีอะไรมาก อาจารย์ก็แจก คลอสซิลิบัสให้อธิบายนู่นนี่นั่น แล้วก็เลิกคลาส
เย็นวันศุกร์ก็ถูกรุ่นพี่เรียกตัวมานั่งหน้าสอกันทั้งคณะ บอกว่าวันนี้ จะมีเื่แจ้งพวกผมก็เลยมานั่งรอ เสียเวลาเล่นเกมฉิบหาย
“สวัดดีค่าน้องๆ พี่ชื่อพี่เจสซี่นะคะเป็เฮดปีสอง วันนี้พวกพี่ๆ มีเื่แจ้งน้องๆ เป็เื่ที่สำคัญมากเลยค่ะ”
พี่กระเทยหน้าสวยหุ่นหมีคนนึ่งพูดท่าทางจริงจังมากพี่แกก็สวยนะ สวยแบบแปลกๆดี
“คืองี้ค่ะ วันนี้เนี่ยพี่จะแจ้งข่าวเื่ การจับสายรหัสค่า”
น้องๆที่นั่งหน้าสลอนต่างไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเลย
“น้องๆ ไม่ดีใจเลยเลยเหรอคะมันดีมากเลยนะสายรหัสเนี่ย อาจจะได้อยู่กับพี่รหัสหน้าหล่อๆได้กินขนมฟรีได้ชีทเรียนด้วยนะคะ”
พี่หน้าสวยหุ่นหมียังคงบรรยายสรรพคุณสายรหัสอย่างต่อเนื่องด้วยสีหน้าจริงจัง
“โห พี่ ใครๆก็รู้แล้วมั้งครับสายรหัสเนี่ย ไม่เห็นจะแปลกใจเลย”
ใครคนนึงะโตอบพี่หน้าสวยหุ่นหมีไปพี่แกไม่เหมาะกับชื่อเจสซี่หรอกครับ มันดูสวยไปไม่เข้ากับหน้า
“เออ จ่ะ เอาที่สบายใจ เอ้าจะเริ่มแล้วนะสาขา ไฟฟ้าเริ่มก่อนเลยค่ะ”
เพราะว่าเป็แถวแรก เลยถูกเรียกก่อนแต่ละคนทำหน้าตื่นเต้นกันมาก ผมไม่ค่อยสนใจหรอก ไม่ค่อยชอบกิจกรรมแล้วก็จับสายพี่รหัสกันไปเรื่อยๆ ต่อมาก็มาถึงสาขาของผม
“เอ้าแถวอุตสาหการ ลุกคะ”
ตาผมแล้วครับ จับให้จบๆไปเบื่อเมื่อไรจะเลิกกิจกรรม
“น้องมีน ได้พี่รหัส 0078 ค่า งุ้ยคุณน้องน่ารักนะคะหน้าขาวๆ ปากแดงๆเหมือนพวกชะนีเลย”
ห๊ะ ว่าไงนะ เหมือนชะนีมันน่ารักเหรอวะ
“เอ่อ พี่ ผมหล่อครับ ไม่ใช่น่ารัก”
ผมเกาหัวงงๆกับกับคำชม ? ของแก มันคำชมรึเปล่าวะนั่นเหมือนด่าว่าเหมือนชะนีหรือลิงอะไรอย่างนั้นเลย
หลังจากนั้นก็มีสาวน้อยคนนึงเดินออกมาจากดงปี 2 เดินตรงมาที่ผม เขร้ สวยวุ้ย น่ารักอะ พี่รหัสผมเหรอ โชคดีจริงๆตัวเล็กๆน่ารัก ผิวขาวๆนะ แต่ผมว่าผมขาวกว่าหน่อย ใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีฟ้ากางเกงบอล หุย น่ารักแบบแมนๆ แต่หน้าอกแบนไปหน่อยนะ แต่ไม่เป็ไรผมไม่เกี่ยงผมนี่ยิ้มหน้าบานเท่าจานดาวเทียมเลย
“หวัดดีครับ พี่คนสวย ผมมีนสาขาอุตสาครับ”
“ผัวะ”
อ๋อย ผมหน้าสั่นเลยครับ ดาวขึ้นมึนกันเลยทีเดียว เมื่อกี๊มันเกิดอะไรขึ้นวะ กุงง
“กูเป็ผู้ชาย แม่ง ไม่ใช่ผู้หญิงกวนตีนั้แ่วันแรกเลยนะมึง กูชื่อออม ปี 2 สาขาสิ่งแวดล้อมเดี๋ยวมึงรอคุยกะกูตอนเลิกด้วยนะ”
พี่รหัสร่ายยาว ด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไรมือแกยังเงื้อเหนือหัวผมอยู่เลย แต่แกเตี้ยกว่าผมนะ ผมว่า
“เอ่อ ครับ แหะๆ”
ทุกคนหัวเราะกันครืน อายฉิบหายผมทำท่าจะเดินกลับมานั่ง ตอนนี้ยังมึนๆ งงๆ หลังจากที่โดนโบกหัวมาทีนึง
“แหม คุณน้อง หน้ามึงก็น่ารักนะคะ มาว่าเพื่อนพี่ได้เอ๊าคนต่อไปค่า”
พี่หน้าสวยหุ่นหมีแกพูดหลังจากกลับมานั่งที่ ผมนั่งติดกับแถวสาขาโยธาครับ เป็สาขาของไอ้เต้มัน
“มึงนี่ก็น้า ปากอะ อยู่เฉยมั่งเหอะหน้าตาก็ดี แต่อย่าให้อ้าปากเล้ยยย กูล่ะอายแทน”
ไอ้เต้มันบ่นครับ มันบ่นผมแบบนี้มาั้แ่ม.ปลายแล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่เลิกบ่น
“บ่นเป็พี่กูอีกแล้ว กูอุตส่าห์หนีจากบ้านมายังจะมาเจอมึงอีก แม่ง เซ็งหวะ”
ผมทำหน้าเหม็นเบื่อบ่นเป็ไอ้พี่ธันไปได้ ไอ่ห่า
“กูี้เีเถียงกะมึงแล้ว”
ตอนนี้เรากำลังแอบเถียงกันครับไอ้เต้มันยังไม่ได้จับสายรหัสเลย มันอยู่คนละสาขากับผมสาขามันนี่เท่าที่สังเกตุได้มีแต่พวกดิบเถื่อน หน้าโหดทั้งนั้นเลย
“สุดท้าย สาขาโยธาค่า ออกมาเลยค่ะ น้องๆ”
พี่หน้าสวยหุ่นหมีก็ยังทำหน้าที่ได้ดีแกแต่งหน้าเข้มมากครับ โบกปูนมาเหรอนั่น หนาได้ใจเลย
“ว้ายๆ น้องคนนั้นอะค่ะ หล่อจังหันป้ายชื่อมาหน่อยค่ะ ที่สูงที่สุดอะค่ะ”
ไอ้เต้หันซ้ายหันขวามองเพื่อนในแถว มันเป็คนที่สูงที่สุดในแถวครับ มันยื่นนิ้วชี้ ชี้ที่หน้าตัวเอง
“ช่ายค่า หล่ออะค่ะ สนใจมากิ๊กกับพี่มั้ยคะ”
พี่หน้าสวยหุ่นหมียิ้มหน้าบาน บิดตัวไปมาหลอนครับ บอกตรงๆ
“เอ่อ ผม ชื่อเต้ครับ สาขาโยธา”
ไอ้เต้ตอบแบบงงๆหน้าเหลอ แอบเหงื่อตก น่าสงสาร อ่า จริงแล้ว สมน้ำหน้ามากกว่าครับ ผมแอบขำเบาๆ
“ค่า น้องเต้ หัวใจว่างมั้ยสนใจมาเป็กิ๊กกับพี่มั้ยคะ”
พี่แกยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจยิ้มอย่างอายๆ จะเอาให้ได้ครับ ขำฉิบหาย ไอ้เต้ทำหน้าตาเหลอหลากว่าเดิม
“มะ ไม่เป็ไรครับ เกรงใจอะครับ”
ไอ้เต้ปฏิเสธแบบหวั่นๆสงสัยกลัวพี่แกจะะโกอดเอา
“อย่าเยอะ อีสมเจตน์มึง หม้อหนุ่มอยู่นั่นแหละ”
เพื่อนพี่หน้าสวยหุ่นหมีะโมาจากดงปี 2
“หยุดเลยอีต้อม กูชื่อเจสซี่ค่ะ ไม่ใช่สมเจตน์”
แกทำท่าสะบัดสะบิ้งความจริงชื่อสมเจตน์ก็เหมาะกับแกนะครับแล้วพี่สมเจตน์ก็ยื่นกล่องใส่สลากให้ไอ้เต้จับ แถมส่งสายตายั่ว (โมโห)ไปให้ไอ้เต้ด้วย ขนลุกครับ หลอนจริงๆ
“น้องเต้ได้พี่รหัส 0037 ค่า”
มันหันซ้ายหันขวาซักพักก็มีพี่ปีสองผู้ชายท่าทางใจดี ใส่แว่นเดินมาหามัน
“กูชื่อวิทย์ สาขาไฟฟ้ากูมีของมาให้มึงเยอะอยู่ แต่อยู่ในรถ มึงมีรถมั้ย”
พี่วิทย์ถามไอ้เต้พี่แกก็สูงนะ แต่ยังไม่เท่าไอ้เต้
“มีพี่ จอดที่ลานจอดรถข้างหอประชุมนี่แหละ”
ไอ้เต้ตอบพี่เขาไป
“งั้นเดี๋ยวมึงเดินไปที่ลานจอดรถระรถกูก็จอดอยู่ที่นั่นเหมือนกัน”
ไอ้เต้พยักหน้าหงึกๆแล้วกลับข้ามานั่งที่
“พี่มึงท่าทางจะเรียนเก่งนะ ใส่แว่นด้วย”
ผมเดานะเพื่อนๆเด็กเนิร์ดสมัยม.ปลายใส่แว่น เรียนเก่งกันหลายคน
“ไม่รุ น่าจะมั้ง” มันตอบ ผมพยักหน้าตอบ
“เดี๋ยวกูต้องรอพี่รหัสหว่ะมันว่าจะคุยอะไรซักอย่าง”
ผมบอกมันเพราะติดรถมันมาเรียนเมื่อเช้าผมไม่มีรถครับ
“เออกูก็ต้องไปหาพี่วิทย์เสร็จแล้วเดี๋ยวกูไลน์หา”
ผมพยักหน้ารับรู้อีกรอบ
“เอาล่ะน้องๆ วันนี้พอแค่นี้ค่ะเดี๋ยวศุกร์หน้าพี่มีเรียกประชุมอีกรอบนะคะพี่จะเรียกประชุมทุกวันศุกร์ตอนเย็นจะได้ไม่กระทบการเรียนของน้องๆนะคะ”
พี่สมเจตน์พูดปิดการประชุมสายตาแกยังเหล่ๆมาทางไอ้เต้อีกครับ
“พี่สมเจตน์เขาชอบมึง น่าดีใจนะเนี่ย แม่งน่าอิจฉา ฮ่าๆ”
“เชี่ย แม่ง กูยิ่งหลอนๆอยู่”
ไอ้เต้ทำท่าขนลุก
“เออๆ เดี๋ยวกูไปหาพี่รหัสกูก่อนมันจะตบหัวกูอีกมั้ยเนี่ยแม่ง ซวยั้แ่วันแรกเลย”
ผมไม่ได้กลัวพี่มันตบหรอก แต่ถ้าพี่หัสเกลียดขี้หน้าอาจจะอดกินขนมได้ เื่กินสำคัญที่สุดครับรองลงมาก็เื่เกม สองลำดับในใจเลย
“ก็เขาทำถูกไง กวนตีนอย่างมึง ควรจะโดน”
“สัด”
ไอ้เต้เดินแยกไปอีกทางแล้วครับผมก็เลยเดินด๊อกแด๊กไปหาพี่รหัสที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้หน้าหอประชุม
“มึงชื่อมีนใช่มั้ย สาขาอะไรนะ”
พี่รหัสหน้าสวยหุ่นบางถามผม
“อ่อ สาขาอุตสาหการครับ”
ผมตอบแบบสุภาพที่สุดในชีวิต
“อ้อ กูมีของฝากมาจากพี่ปี 4 ด้วยแล้วก็พวกอุปกรณ์ที่จำเป็แต่กูยังไม่ได้เอามาหรอก อยู่ช็อปพี่ปี 3 เอาเบอร์มึงมา เดี๋ยวกูโทรหา พี่ปี 3 ชื่อพี่แทนมีรถ เดี๋ยวให้พี่มันเข็นไปส่งที่หอมึง”
“อ่อ ครับ แต่เพื่อนผมมีรถนะให้มันไปส่งก็ได้มั้งพี่”
ผมบอกพี่มันหน้าตาพี่แกก็ไม่ได้แสดงความโกรธอะไร กูรอด
“เอ่อ เมื่อกี๊อะพี่ ผมขอโทษนะ ที่เข้าใจผิดอะ”
ผมทำหน้าเป็หมาหงอยเพื่อให้พี่แกสงสารกลัวไม่ได้กินขนม
“เออ กูก็ไม่ได้โกรธอะไรมากหรอกแต่มึงนี่กวนตีนดีนะ”
พี่รหัสผมทำหน้าเอือมระอา
“ก็พี่สวยจริง ตอนแรกนึกว่าเป็แบบทอมๆหน่อย”
ผมพูดต่อยังไม่เข็ดครับ เพราะดูเหมือนว่าพี่แกจะไม่ได้โกรธจริงจัง
“เออ มึงนี่แม่ง กูกะว่าจะเลี้ยงข้าวมึงนะแต่คงไม่แล้วแหละ”
พี่มันพูดหน้าตาย
“ม่ายน่าพี่ ผมล้อเล่น”
ผมรีบประจบเดี๋ยวอดกินของฟรีครับ
“เออ ไว้วันหลัง วันนี้กูก็มีงานต่อเลี้ยงวันไหนกูบอกอีกที”
พี่ออมยิ้มแบบกวนๆ ก็ยังน่ารักอยู่ดี หรือว่าผมจะหันมาจีบผู้ชายดีวะคือมันมีความหลังกับการจีบผู้หญิงตอน ม.6ครับไม่อยากจะพูด
Rrrrrrrrrrrrr
หยิบมือถือขึ้นมาดูก็เป็ไอ้เต้ มันไลน์มาบอกว่ามันรอที่ลานจอดรถแล้วครับส่งสัยคุยกะพี่รหัสเสร็จแล้ว
“เออ พี่ เพื่อนผมมันรอที่ลานจอดรถอะผมว่าเราไปเลยดีว่า เริ่มหิวข้าวแล้ว”
จะว่าไปก็แล้วก็หิวครับเมื่อกลางรีบจ้วงข้าวลงท้อง เพราะมีเรียนต่อ เลยไม่ได้กินขนมเลย
“มึงนี่ก็ห่วงกินเนอะเมื่อกี๊ก็กลัวกูไม่เลี้ยงข้าว”
พี่รหัสทำหน้าเอือมระอาอีกรอบแล้วครับ
“การกินเป็เื่สำคัญลำดับที่หนึ่งครับ”
ผมตอบพี่ออมตามจริงด้วยหน้าที่จริงจังมากครับ
“เื่เรียนมึงทุ่มเทขนาดนี้มั้ยเนี่ย เอ้าไปๆ”
พี่รหัสเดินนำหน้าตรงไปยังลานจอดรถเมื่อมาถึงลานจอดรถก็เจอไอ้เต้ยืนเก๊กหล่อยู่ที่ข้างรถ Honda Civic สีขาวของมันแล้ว บ้านมันพอมีตังครับพ่อมันเป็ ผอ.โรงเรียนมัธยม ที่ผมเรียนตอนม.ปลาย
“ไอ้เต้ นี่พี่รหัสกู ชื่อพี่ออมสาขาสิ่งแวดล้อม”
ไอ้เต้ก้มหัวให้นิดนึงครับ
“ผมชื่อเต้ สาขาโยธา”
มันพูดน้อยครับเวลาอยู่กับคนที่ไม่สนิท แต่กับผมนี่ แทบจะพ่นไฟใส่ ไอ้ห่า ไอ้สองมาตรฐาน
“เออ สาขาเดียวกับพี่กูเดี๋ยวพวกมึงตามกูไปที่ช็อปโยธาหน่อย กูมีของให้ไอ้มีนมัน แต่กูไม่มีรถยนต์”
ผมสองคนพยักหน้ารับแล้วพี่ออมก็เดินไปค่อมมอเตอร์ไซค์ Honda Scoopy สีฟ้าใส่หมวกกันน็อคแล้วสตาร์ทรถรอ น่ารักสัด เหมาะกับพี่แกมาก แต่ถ้าเป็สีชมพูจะเหมาะกว่านะผมว่า
“พี่กูน่ารักว่ะ รถแกน่าจะเป็สีชมพูนะกูว่า”
ผมหันไปพูดกับไอ้เต้มันมองพี่เขาแปลกๆนะ
“ห่า เดี๋ยวก็โดนอีกมึง ยังไม่เข็ด”
มันหันว่าว่าผมไอ้นี่ก็ขัดผมจริงๆ ผมเบะปากใส่มัน
“เร็วๆมึง เดี๋ยวพี่เขารอนาน”
แล้วเราก็ขึ้รถ ไอ้เต้ขับรถตามพี่ออมไปช็อปโยธา อยู่ค่อนข้างไกลกับหอประชุมมหาวิทยาลัยผมกว้างมาก มีพื้นที่เยอะ แต่ละตึกก็ค่อนข้างไกลแต่ปีหนึ่งเรียนอยู่สองตามตึกไม่ไกลมากผมว่าอีกหน่อยผมต้องเอามอเตอร์ไซค์ที่บ้านมาใช้บ้างแล้วช็อปโยธาเป็อะไรที่รกมากครับ ที่รกไม่ใช่อุปกรณ์การเรียนนะครับ ขยะครับขวดน้ำอัดลม กระป๋องโค้ก เป๊ปซี่ ขวดกระทิงแดงเป็กองเลยทั้งบนโต๊ะม้าหินอ่อนด้านหน้า แล้วก็ที่บริเวณหน้าประช็อป
“พี่แทน”
พี่รหัสผมะโเรียกพี่ปี3 ชื่อพี่แทนผมจำได้แล้วซักพักมีรุ่นพี่ใส่เสื้อช็อปสีเืหมู กางเกงยีนขาดเข่ารองเท้าผ้าใบสีขมุกขมัวทำหน้ามึนๆ เดินออกมาจากประตูช็อป หน้าพี่แกโหดครับ ผมทรงสกินเฮดตัวสูงกว่าไอ้เต้อีก ล่ำๆด้วย แถมมีหนวดเคราปะปลายที่ใบหน้า น่ากลัววุ้ยอาบน้ำล่าสุดวันไหนวะเนี่ย แกไม่ได้ตัวเหม็นหรอกครับแต่ดุสภาพเหมือนไม่ได้อาบน้ำมา 2-3วันแล้ว
“เอ่อ พี่แทน นี่ไอ้มีน สาขาอุตสาหการน้องสายรหัสเรา”
พี่ออมแนะนำผมผมยกมือไหว้พี่แกเพื่อให้ดูมีมารยาทที่มากที่สุด ยังไม่อยากกวนตีนพี่แกเดี๋ยวจะโดนกระทืบได้ ผมเริ่มมีบทเรียนจากพี่รหัส จริงๆแล้วกลัวพี่แกมากกว่าแล้วพี่ออมก็หันหน้าไปที่ไอ้เต้ พยักหน้าเป็เชิงถามมัน
“ส่วนมึงชื่อไรนะ”
“ผมชื่อเต้ สาขาโยธา”
“เออ น้องสาขากูนี่ กูชื่อแทน ปี 3 เออ มึงชื่อมีนใช่มั้ย กูมีของ พวกขนมแล้วก็ของใช้เดี๋ยวกูไปยกมาให้”
พี่แกแนะนำตัวแล้วหันมาถามผม
“ครับ”
ผมยิ้มที่มุมปากยักคิ้ว 2 จึกบอกพี่แก ท่าทางจะไม่ได้ดุไรมากน่าจะอัธยาสัยดี
“เออ ท่าทางกวนตีนนะมึงอะไม่เข้ากับหน้าเลยว่ะ”
อะไรหน้ากูมันเป็ยังไง พี่แกหมายถึงว่าหน้าตาผมเป็คนดี ? ตอนจับสายรหัสพี่สมเจตน์ก็ว่าผมเหมือนพวกชะนีตกลงผมหน้าเหมือนอะไรวะเนี่ย แล้วพี่แกก็เดินเข้าไปในช็อปซักพักก็ออกมาพร้อมกล่องกระดาษวางบนโต๊ะม้าหินอ่อน ในกล่อง มีไม้แขวนเสื้อสบู่ก้อน ยาสีฟัน ผงซักฟอก ขนม เครื่องเขียน มาม่า ปลากระป๋องช่างเหมาะแก่การอยู่หออย่างยิ่ง
“เอ่อ พี่ขอบคุณครับ เหมาะกับการอยู่หอจริงๆ”
ผมว่าแล้วก็มองของในกล่องแบบขำๆ
“เออ มันมีประโยชน์หมดแหละมึงต้องได้ใช้มันแน่”
พี่แกพูดจริงจังหน้าแกโหดจริงๆ มีลูกว่าขอซักตัว จะเอาไว้เฝ้าบ้าน
“ไม่มีไข่เหรอพี่ แบบต้มมาม่าใส่ใข่ไรงี้”
ผมถามพี่แกแบบกวนๆ
“กวนตีนนะมึงอะ วันหลังเดี๋ยวกูซื้อให้ใหม่”
พี่แกก็ยังตอบแบบจริงจังนี่พี่แกไม่รู้ว่าผมประชดเหรอะ พี่ออมทำหน้าเอือมระอารอบที่สิบ
“มันกวนตีนงี้แหละพี่ วันนี้ผมก็โบกไปทีนึง”
พี่รหัสผมฟ้องพี่รหัสตัวเองใหญ่ใช่ซี้ผมมันน้องใหม่ยังไม่มีใครรักนี่
“อะไรวะ”
พี่แทนทำหน้างงๆ
“ก็มันเรียกผมว่าพี่คนสวยอะดิแล้วนึกว่าผมเป็ทอมอีก”
พี่ออมพูดไปก็เหล่ตามามองผม
“ฮ่าๆ เออ กวนตีนโคตรอะมึง ไอ้น้องมีนหน้าตาพวกมึงก็ไม่ต่างกันปะวะ สายกูทำไมมีแต่แบ๊วๆแบบนี้วะ”
พี่แทนมันบ่นแต่ไม่จริงจังนักผมล่ะเซ็ง
“ผมหล่อพี่ ไม่ใช่น่ารัก”
ผมเบะปากเบื่อจริงคำว่าน่ารัก มันฝังใจเหลือเกิน
“เออไอ้เต้ พี่มึงชื่ออะไร เผื่อกูรู้จัก”
พี่แทนหันไปถามไอ้เต้บ้างเห็นมันเงียบไปนาน
“พี่วิทย์ครับ สาขาไฟฟ้า”
ไอ้เต้บอกพี่แทนพยักนหน้ารับ
“โชคดีแล้วมึง ไอ้วิทย์มันเรียนเก่งชีทเรียนมันเยอะ มันเป็น้องไอ้ปืน เพื่อนกูเอง แต่วันนี้มันไม่มา ไอ้ปืนนี่เทพมากท๊อปตลอด แต่โดดเรียนบ่อย วันหลังมึงแวะมาหามันที่นี่ก็ได้ แต่ก็ต้องแล้วแต่ดวงนะจะเจอมันรึเปล่าอีกเื่”
พี่แทนร่ายยาวถึงไอ้พี่ปืนอะไรนี่มันเป็ผีเหรอถึงได้ผลุบๆโผล่ๆ เจอตัวตัวยากนัก
“เอ้าไอ้น้องมีน ของมึง ยกไหวปะเนี่ย”
พี่แทนหันมามองทางผมดูถูกกูจริง เห็นอย่างนี้กูอึดนะเว้ย
“ไหวพี่ สบายมาก ขอบคุณมากครับ”
ผมขอบคุณพี่แก ใครให้อะไรต้องขอบคุณ ทำอะไรผิดต้องขอโทษ มันเป็วิถีของผมเอ่อ รู้สึกมีสาระมากเลยครับกูไอ้พี่ธันมันสอนผมมาอย่างนี้และผมก็ว่ามันเป็สิ่งที่ถูกต้องผมยกกล่องเดินไปที่รถไอ้เต้ มันตามมาเปิดท้ายรถให้แล้วผมก็ล่ำลาพี่รหัสและลุงรหัสก่อนขึ้นรถกลับ หิวใส้จะขาดก่อนขึ้นหอก็แวะซื้อข้าวกล่องหน้าหอ ไม่ชอบกินที่ร้านนะ เสียเวลาเล่นเกมหมดพรุ่งนี้วันหยุด กะจะเล่นเกมให้สว่างเลยครับ
73K
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
