ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ผมจ้องกลับเข้าไปในดวงตาของตงเสวี่ยซานตรง ๆ โดยไม่สะทกสะท้าน

        เอาจริง ๆ เลยนะ..

        ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้าหมอนี่สักเท่าไหร่

        เพราะมันดันหน้าตาคล้ายน้องชายของมัน..

        “แล้วอย่างไร?

        เลยจะมาทวงแค้นให้น้องชายของเจ้า?”

        ตงเสวี่ยซานกลับหัวเราะเสียงแห้งในลำคอพลางใช้มือจับชายเสื้อขึ้นมาเบา ๆ ท่าทางเหมือนพยายามสงบสติ

        “ที่นี่ที่ใด..?

        สำนักสี่ขุนเขา..!

        แม้เราตระกูลตงจะไม่ให้ค่าสำนักนี้เท่าไหร่ แต่ถ้าก่อเรื่องในเขตสำนักนี้..

        เราคงโดนท่านเจ้าวังยุทธ์เล่นงานเหมือนที่น้องชายเราถูกทำโทษนั่นล่ะ..

        เราไม่ได้โง่เหมือนมันหรอก..

        เจ้าแซ่หลิว”

        คิ้วข้างขวาของผมพลันถีบตัวขึ้นทันทีแบบควบคุมไม่ได้

        “แล้วเจ้าต้องการอะไรถึงได้มารอข้าตั้งหลายวัน..

        อย่าบอกนะว่าเจ้ามาเพื่อขู่ข้าแล้วจากไปเท่านั้น..?”

        “สอง..

        เรามีสองทางเลือกให้เจ้า”

        ตงเสวี่ยซานชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

        ดวงตาของมันเหมือนจะบอกผมตรง ๆ ว่าเลือกได้แค่นี้ ไม่มีข้อที่สามเพื่อเป็นทางออกของทั้งสองฝ่าย

        “หนึ่ง.. เจ้าต้องแต่งเข้าตระกูลตงของเรา..”

        ตอนได้ยิน..

        หน้าของผมก็แบบ..

        เดี๋ยว! อะไรนะ?! ผมไม่แน่ใจว่าผมได้ยินถูกไหม

        แต่ด้านหมอนั่น.. หน้าตาก็ทำเหมือนว่าสิ่งที่พูดออกมาคือพรอันประเสริฐ

        “ด้วยเจ้ามีคุณสมบัติครบถ้วนทุกประการตามที่คนตระกูลตงของเรายอมรับได้”

        สายตามันยังเหลือบไปที่ปานแดงรูปมังกรบนหลังมือผม เหมือนจะย้ำว่ามันจริงจังสุด ๆ

        “แม้จะเป็นปานมังกรที่พวกเราไม่รู้จัก..

        อาจจะเป็นพลังสถิตมังกรเศษเดน แต่กระนั้นก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ตระกูลตงของเรายอมรับได้”

        “หะ..?”

        ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย เอาจริง ๆ นะ

        ตอนแรกผมนึกว่าข้อเสนอของเจ้าหมอนี่จะต้องโหด ๆ หน่อย เช่น ตัดนิ้ว ตัดแขนอะไรทำนองนั้น เพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับตระกูลตงของมัน

        แล้วนี่อะไร?

        แต่งงานเข้าตระกูลตงเนี่ยนะ?

        พลิกล็อกกันแบบสุดขั้วขนาดนี้ ผมถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่งเลยทีเดียว

        “เจ้าฟังไม่ผิด.. แต่งเข้าตระกูลตงของเรา”

        คงเพราะเห็นหน้ามึน ๆ งง ๆ ของผมล่ะมั้ง..

        ตงเสวี่ยซานถึงได้พูดย้ำออกมาอีกรอบ

        “เพียงเจ้าแต่งเข้ามาในตระกูลตง เจ้าก็จะถือว่าเป็นคนตระกูลตง

        เพียงเท่านี้..

        เรื่องที่เจ้าหยามศักดิ์ศรีคนตระกูลตงจะถูกละเว้น

        ส่วนเรื่องเจ้าสาวของเจ้า..

        เจ้าสามารถเลือกพวกเกล็ดเงินนางใดก็ได้ที่เจ้าหมายใจ นับเป็นข้อเสนอที่..”

        “ปัญญาอ่อนมาก!”

        ปากผมมันไวเสียยิ่งกว่าความคิด จึงพลั้งปากโพล่งออกไปแบบไม่ได้ยั้ง

        “ให้ข้าแต่งเข้าตระกูลของเจ้า?

        เจ้าใช้ตรรกะอะไรของเจ้าคิดเนี่ย?

        ตอนเดินเข้าบ้านของข้าเผลอเดินสะดุดล้มหัวฟาดหรือยังไง?”

        ตอนแรกผมนึกว่ามันพูดเล่นหยอกผมเฉย ๆ

        แต่พอได้มองใบหน้าของตงเสวี่ยซานที่ไม่มีทีท่าเหมือนกำลังจะยิ้มแล้วเฉยว่า 'อำเล่น'

        ผมก็รู้ทันทีเลยว่ามันพูดจริงจังแบบโคตรจะจริงจังเลยล่ะ

        แต่จะให้ผมไปเกี่ยวดองกับตระกูลตงเนี่ยนะ?

        ผมไม่เคยคิดถึงอะไรแบบนั้นมาก่อนเลย

        เพราะจำได้แม่นเลยว่า..

        ถ้าแต่งเข้าตระกูลตง..

        ลูกหลานผมต้องเปลี่ยนไปใช้แซ่ตงแทนแซ่หลิว

        ให้ตายเถอะ..!

        แค่คิดภาพท่านย่ารู้ว่าผมตกลงเรื่องนี้ ภาพจินตนาการของผมก็คือท่านอาจจะอกแตกตายคาที่แล้ว

        เพราะมันเท่ากับผมกำลังจะล่มตระกูลหลิวทางอ้อมชัด ๆ

        ใบหน้าของตงเสวี่ยซานเปลี่ยนเป็นถมึงทึงอย่างเห็นได้ชัด

        ผมเพิ่งรู้ตัวว่าดันไปเหยียบตาปลาของเจ้าหมอนี่เข้าเต็ม ๆ

        ความจริงคือข้อเสนอนี้ ถ้ามองจากมุมตระกูลตงแล้วก็ มันก็เหมือนเป็นการยื่นเกียรติยศให้ผมแท้ ๆ แต่ดันถูกผมเอามาพูดเล่นเหมือนเรื่องล้อเล่นหน้าปากซอยซะงั้น

        ทำให้มันโมโหจนแทบจะขาดสติ

        “เจ้าเชื่อหรือไม่..

        เจ้าคนแซ่หลิว..!

        หากไม่ติดว่าท่านอาวุโสตงชเวกล่าวกำชับกับเราไม่ให้ทำอะไรเจ้า..

        ป่านนี้..

        เราคงฆ่าเจ้าไปแล้ว..!”

        น้ำเสียงของตงเสวี่ยซานฟังดูดุดันมากจนผมรู้สึกถึงแรงกดดันที่แฝงอยู่ในทุกถ้อยคำ

        คงเพราะมันกำลังกลั้นความเดือดดาลเต็มที่ไม่ให้หลุดมือมาบีบคอผมจริง ๆ ตามที่มันว่า

        แล้วคนอย่างผมก็อย่างที่พวกนายรู้

        ผมยอมใครเขาที่ไหนล่ะ

        “นั่นก็หมายความว่า..

        เจ้าไม่อาจทำอันตรายข้าได้..!

        ถ้าอย่างนั้นก็ปัด ๆ มันทิ้งไปเถอะข้อเสนอข้อแรกของเจ้าน่ะ!”

        ผมรู้ตัวทันทีว่าตอนนี้ผมถือไพ่เหนือกว่าแบบไม่ต้องสงสัย..

        และไอ้ความหมั่นไส้ที่เคยมีต่อตงป๋ายซานก็ดันไหลมาถึงพี่ชายมันโดยอัตโนมัติ

        ผมเลยโบกมือขวาไปมาแบบเหนื่อยใจเต็มประดา พร้อมกับแถมหน้าให้มันดูแบบกวน ๆ อย่างถึงที่สุดด้วย

        “แล้วไหน ๆ เจ้าก็อุตส่าห์มาดักรอข้าตั้งหลายวัน..

        เช่นนั้นก็กล่าวข้อเสนอข้อที่สองมาเถอะ..

        ข้าจะสละเวลาฟังเจ้าสักหน่อยเดี๋ยวจะหาว่าข้าไม่มีน้ำใจ”

        ผมเห็นหมอนั่นยืนนิ่ง หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเหมือนจะเริ่มนับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจแบบคนที่กำลังพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองสุดชีวิต

        มันยืนนิ่งอยู่พักใหญ่..

        นานจนเกือบนาที แล้วถึงจะถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนปล่อยไอพิษออกมาก่อนจะล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบของบางอย่างออกมา

        ของสิ่งนั้นที่ตงเสวี่ยซานหยิบออกมาเป็นกระดาษแผ่นหนึ่ง ใจความเขียวเอาไว้ว่า

        *

        ใบสมัครเข้าประลอง ' ศึกปัญจมิตร '

        แซ่ผู้สมัคร : หลิว

        ชื่อผู้สมัคร : เจี้ยน

        อายุ : 17 ปี

        สังกัด : สำนักสี่ขุนเขา สาขาเมืองนพบุรี

        ลงสมัครในรุ่น : มัธยุทธ์

        ผู้อนุญาต : เจ้าสำนักสี่ขุนเขา ลู่ หนานเยว่

        *

        “นะ..นี่มันอะไรกัน!!”

        ผมพุ่งมือออกไปทันที หวังจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาดูให้ชัดอีกรอบว่าตาผมไม่ได้ฝาด

        แต่ไอ้หมอนั่นกลับไวกว่า..!

        มันดึงกระดาษหายวับกลับเข้าไปใต้เสื้อเหมือนกลัวผมจะเอาไปแปะฝาบ้าน

        “ก็ใบสมัครของเจ้าที่ลงตราประทับอย่างถูกต้องโดยลู่หนานเยว่”

        ตงเสวี่ยซานที่เงียบมานานพลันพูดออกมาด้วยหน้าที่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกหมั่นไส้กว่าเดิม

        และมันก็ไม่ได้พูดเฉย ๆ

        มันพลางเดินตรงเข้ามาหาผม แล้ววางมือขวาลงบนบ่าผมเบา ๆ

        แต่ด้วยไอ้สัมผัสเบา ๆ นั่น..

        มันกลับส่งคลื่นแปลก ๆ เข้ามาในตัวผม คล้ายแรงกดดันที่ไม่มีเสียง แต่เล่นเอาผมเย็นวาบจนสันหลังแทบชาไปชั่วขณะ

        “ถือว่าเราให้โอกาสเจ้าเลือกแล้ว..

        เจ้าแซ่หลิว..

        แล้วเราขอให้สัตย์ต่อเจ้า เมื่อถึงคราที่เจ้าได้พบกับเราบนสนามประลอง..

        เมื่อนั้น..

        ความอับอายที่คนตระกูลตงได้รับ..!

        เราตงเสวี่ยซานจะทบต้นทบดอกให้เจ้าอย่างสาสม..

        สุดท้าย..

        ฝากบอกซุนโหวหวังด้วย ว่าตงเสวี่ยซานคนนี้จะทวงแค้นเรื่องที่มันบีบบังคับให้พวกเราต้องเสื่อมเกียรติแน่!!”

        มันพูดจบก็ตบลงบนบ่าผมอีกที

        คราวนี้แรงกว่านิดหนึ่ง เหมือนจะฝากรอยไว้ให้จำ แล้วก็หันหลังเดินออกจากประตูไปแบบไม่สนใจใยดีว่าผมจะคิดยังไงต่อจากนี้

        เมื่อครู่ผมยังปากไวอยู่แท้ ๆ แต่พอไอ้หมอนั่นแตะไหล่ผมเบา ๆ เท่านั้นแหละ..

        ไอ้ความกวนที่กะจะต่อยาว มันเหมือนหลุดหายไปจากหัวเฉยเลย

        สัมผัสที่วูบผ่านมาทางบ่าทำให้ผมรู้ทันทีว่าหมอนี่ไม่ใช่พวกธรรมดาแน่นอน

        ระดับฝึกฝนของมัน..

        ใช่แล้ว..

        มันถึงขั้นสัมผัสสรรพวิถี แถมไม่ใช่แค่ขั้นต้นธรรมดา แต่ใกล้ทะลุขึ้นขั้นกลางเต็มที

        ให้ตายสิ..

        ผมนี่เงียบสนิทแบบไม่ต้องมีใครสั่งเลย

        เสียฟอร์มชะมัด..

        “ดะ..เดี๋ยวก่อน!”

        ผมเรียกเสียงหลงพลางรีบวิ่งตามออกไปทันทีที่สติเริ่มกลับมาเข้าที่

        แต่ทันทีที่พ้นประตูออกไป..

        คนที่ผมอยากจะคุยด้วยก็หายไปแล้วอย่างกับละลายกลายเป็นไอปราณกลางอากาศ

        “นะ..นายน้อยเจ้าค่ะ.. จะทำเช่นไรต่อไปดี..”

        เสียงของหลินซินที่เงียบมานานดังขึ้น..

        ทำเอาผมหันขวับไปมองโดยไม่ทันคิด

        มันเป็นคำถามที่ตรงจุดพอดี เพราะเอาเข้าจริง ตอนนี้ในหัวผมก็ยังหมุนไม่หยุดว่าจะจัดการเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ยังไงดี

        “ไปที่ตำหนักเจ้าสำนัก!!”

        สำหรับผม..

        นี่มันอะไรกันนักกันหนา..

        ศึกปัญจมิตรอะไรของมันอีกล่ะ?

        แค่ฟังชื่อก็นึกออกแล้วว่าต้องเป็นงานประลองอะไรสักอย่างแน่ ๆ แล้วเจ้าสำนักลู่หนานเยว่ไปลงตราประทับให้ผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ?

        แถมยังถือวิสาสะแบบไม่ถามผมสักคำเนี่ยนะ?

        ยังไงเรื่องนี้ผมต้องไปถามให้รู้เรื่องให้ได้!

        .

        .

        .

        ระหว่างที่ผมเดินเท้ามาจากบ้านพัก ก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับศึกปัญจมิตรเพิ่มขึ้นนิดหน่อยจากหลินซินที่เดินตามมาด้วยกัน

        ตามที่หลินซินอธิบายมา..

        ศึกปัญจมิตรนี่คือการประลองประจำปีของอาณาจักรปัญจมิตร ซึ่งจัดทุกปีในวันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนสอง และวนสถานที่จัดตามเข็มนาฬิกาเมืองใหญ่ของตระกูลห้าเสาหลัก

        ปีที่แล้วเป็นเมืองนพบุรี ปีนี้จึงถึงทีเมืองศฤคาลของตระกูลฮู่

        การประลองแบ่งเป็นสามรุ่น..

        รุ่นแรกเรียกว่ารุ่นประถมยุทธ์ อายุ 11-15 ปี และที่สำคัญคือยังไม่ได้ปลุกพลังสถิตร่าง

        รุ่นนี้ดันเป็นรุ่นที่ดูยากที่สุดซะอีก เพราะเด็กพวกนี้ไม่มีพลังพิเศษอะไรทั้งสิ้น เน้นแค่ความชำนาญในการร่ายรำท่วงท่าการต่อสู้ล้วน ๆ ดังนั้นมันเลยค่อนข้างเดาผลยากมากว่าคนไหนจะชนะ

        และแน่นอนว่ารุ่นนี้ยังเป็นเวทีแย่งชิงเด็กฝึกยุทธ์เข้าสำนักใหญ่ ๆ แต่ที่น่าหมั่นไส้ที่สุดก็คือ

        ส่วนใหญ่เด็กที่ผ่านเข้ารอบสามสิบสองคนสุดท้ายจะถูกวังยุทธ์ปัญจมิตรดึงตัวไปหมด

        แถมแทบไม่มีใครปฏิเสธได้อีกต่างหาก

        ก็เล่นเป็นสำนักอันดับหนึ่งของอาณาจักรนี่นะ

        รุ่นที่สองคือรุ่นมัธยุทธ์ อายุ 16-20 ปี รุ่นนี้รับเฉพาะคนที่ปลุกพลังสถิตแล้ว แถมยังเป็นรุ่นเดียวที่อนุญาตให้ลูกหลานตระกูลห้าเสาหลักร่วมประลองด้วย

        ซึ่งรุ่นนี้ดันง่ายต่อการเดาผลมาก เพราะทุกคนปลุกพลังสถิตร่างกันหมดแล้ว มองแว้บเดียวก็พอจะเดาออกว่าใครเหนือกว่า

        แต่ก็ยังมีปัจจัยเสริมอย่างพลังสถิตร่างหรือวิชาพิเศษที่ทำให้ผลลัพธ์อาจพลิกไปได้เหมือนกัน

        ส่วนรุ่นสุดท้ายเรียกว่ารุ่นวิทยุทธ์ อายุ 21-35 ปี

        และที่แปลกคือดันตัดสิทธิ์คนจากตระกูลห้าเสาหลักกับคนที่ทำงานราชสำนักออก

        รุ่นนี้เขามีชื่อเท่ ๆ อีกอย่างว่า 'รุ่นสอบจอหงวนบู๊' ฟังดูสำคัญและดูดีมากเลยทีเดียว

        เพราะรุ่นนี้ถือเป็นรุ่นที่ทางอาณาจักรตั้งใจค้นหาคนเก่งมาช่วยงาน

        หลังจากประลองจบ..

        ใครที่ได้อันดับหนึ่งจะโดนตระกูลใหญ่ ๆ แย่งชิงตัวกันสุดฤทธิ์

        เหมือนอย่างพวกเจ็ดมงกุฎของตระกูลพญาวานรที่เคยกวาดอันดับต้น ๆ ไปหมดเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนนั่นแหละ

        “แล้วปีก่อนในรุ่นมัธยุทธ์.. ใครคือผู้ชนะอันดับหนึ่งรึ”

        ผมเอ่ยถามออกไป เพราะรู้มาว่าปีก่อนเมืองนพบุรีเป็นเจ้าภาพ

        หลินซินที่โตมาในเมืองนี้จึงน่าจะทราบ

        “หากหลินซินจำไม่ผิด

        คน..คนนั้นน่าจะชื่อ ตง กวนเทียน เจ้าค่ะ

        แล้วรู้สึกว่าอีกสองครั้งก่อนหน้าก็น่าจะเป็นคนจากตระกูลตงเช่นเดียวกัน”

        “เป็นคนสกุลตงทั้งหมดเลยอย่างนั้นรึ”

        ผมเผลอขมวดคิ้วทันที..

        ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าตระกูลตงเป็นแกนนำของอาณาจักร แต่การที่พวกมันจองแชมป์ถึงสามครั้งติดกันนี่มันก็ชักจะเกินไปหน่อย

        ผมกับหลินซินเดินต่อมาอีกสักพักจนมาถึงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยตำหนักหลายหลัง

        ซ้ายสองหลังเป็นตำหนักผู้คุมกฎและรองเจ้าสำนัก ขวาอีกสองหลังก็ตำหนักอาจารย์ฝ่ายกิจกรรมและบัญชี

        แน่นอนว่าตรงกลางคือตำหนักเจ้าสำนัก

        ที่นี่คนค่อนข้างเยอะ โดยเฉพาะศิษย์ฝ่ายในเต็มไปหมด

        ส่วนศิษย์ระดับหัวกะทิก็เห็นบ้างประปราย

        ผมเดินดิ่งเข้าตำหนักเจ้าสำนักอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้รู้สึกหงุดหงิดและสงสัยมาก ว่าทำไมเจ้าสำนักลู่ถึงกล้าเซ็นลงตราประทับอะไรแบบนี้โดยไม่ถามความเห็นผมก่อน

        ยิ่งถ้านึกถึงท่านย่าด้วยแล้ว..

        ผมยิ่งมั่นใจเลยว่าท่านคงไม่ปลื้มเรื่องนี้แน่

        “ชื่อแซ่ของเจ้า”

        นักการท่านหนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานหน้าตำหนักเจ้าสำนักพลันเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นผมเดินตรงดิ่งเข้าหา

        “หลิวเจี้ยนขอรับ”

        ผมเดาว่าเขาน่าจะมีตำแหน่งคล้ายเลขาประธานบริษัท ที่คอยจัดตารางงานให้เจ้าสำนัก

        ก็เลยตอบกลับไปอย่างสุภาพ

        เลขานักการหยิบของคล้ายแผ่นบอร์ดขึ้นมาไล่ตาดูข้อความ

        “อื่ม..

        มีชื่อในตารางนัดหมาย..

        เจ้าไปยืนคอยที่หน้าประตูก่อนตอนนี้ท่านเจ้าสำนักมีแขก..

        รอจนแขกของเขากลับออกมาแล้วเจ้าจึงค่อยเข้าไป

        ส่วนนาง..น่าจะเป็นสาวใช้ของเจ้า

        ก็ให้นางรออยู่ที่หน้าตำหนักห้ามเข้าไป”

        ผมหันไปมองหลินซินซึ่งฝ่ายนั้นก็ผงกหัวเข้าใจ ก่อนที่ผมจะหันกลับมาถามเลขานักการอีกครั้ง

        “ขออภัยท่านผู้อาวุโส..

        ข้าขอถามท่านได้หรือไม่ว่าแขกที่ท่านเจ้าสำนักพบอยู่ใช่คนตระกูลตงหรือไม่?”

        นักการท่านนั้นส่ายหน้า

        “เป็นศิษย์ของสำนักแซ่หม่า”

        “แซ่หม่ารึ?”

        คนแซ่หม่าคนแรกที่ผมนึกถึงก็คือหม่าเฟย แต่ตอนนี้เจ้าคนผมขาวนั่นเดินทางไปที่สำนักสาขาหลักแล้ว ไม่น่าจะใช่มันแน่

        รองลงมาก็คงจะเป็นน้องชายของมันที่ชื่อ หม่า ชุนเฟิง