(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด

นัยน์ตามังกรของนางเปล่งประกายสีทองเจิดจรัส แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ลึกล้ำ เหมือนสามารถมองทะลุผ่าน และเข้าไปหยั่งถึงส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณผู้คนได้โดยตรง ทำให้ตัวของหวงเยี่ยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันนั้นอย่างชัดเจน

ขณะที่หัวใจของชายหนุ่มที่เคยเต้นแรงได้ค่อยๆชะลอลงอย่างตั้งใจ ลมหายใจถูกปรับให้ยาวและสม่ำเสมอ เหมือนกำลังบังคับร่างกายให้เข้าสู่ความสงบอย่างที่สุด แม้ภายในจะยังคงปั่นป่วนไม่ต่างจากคลื่นทะเลที่ซัดสาดไม่หยุดอยู่ก็ตาม

เขาสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่พยายามรักษาความปกติเอาไว้ให้มากที่สุด

“เมื่อเจ็ดปีก่อนเหรอท่านหญิง.. ถึงจะบอกว่าข้าหวงเยี่ยเป็นผู้เหลือรอดเพียงคนเดียวก็ตาม”

“ทว่าในตอนนั้นข้าไม่ได้พบเห็นอะไรเลยทั้งสิ้น!”

“เพราะข้าน่ะ.. หมดสติอยู่ภายใต้ซากปรักหักพังของอาคารหลังนึง กว่าจะได้สติมันก็เป็นจังหวะที่นอนอยู่ภายในโรงพยาบาลแล้วน่ะ”

คำพูดทุกประโยคถ่ายทอดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีจังหวะใดสะดุดหรือเร่งร้อน ทำให้หญิงสาวที่นั่งคร่อมอยู่เบื้องหน้าเงียบงัน

นัยน์ตาสีทองยังคงจับจ้องเขาอย่างไม่กะพริบ แสงประกายในดวงตานั้นส่องลึกเข้าไปในรายละเอียดทุกอณูของเขา ทั้งจังหวะลมหายใจ การเต้นของชีพจร ความเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อแม้เพียงเล็กน้อย หัวใจของเขาเต้นอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจนิ่งสงบ

ไม่มีสัญญาณของความหวาดหวั่น ไม่มีร่องรอยของการโกหก ทุกสิ่งล้วนชี้ไปในทิศทางเดียวกัน

ความจริง

ทว่าความจริงนั้นกลับทำให้นางรู้สึกไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม

ตัวหลงอินไม่ได้ละสายตา

“คำพูดของเจ้าฟังดูไร้ช่องโหว่”

“จนกระทั่งน่าเชื่อถือเกินด้วย!”

และทันใดนั้นเอง หญิงสาวก็ขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย

ระยะห่างระหว่างพวกเขาแคบลงจนแทบสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน แววตาสีทองทอประกายเย็นเฉียบ

“แต่ข้าหลงอินไม่เชื่อ!”

“ในจังหวะแรกที่ข้าพูดว่าเจ้าเป็นผู้เหลือรอดเพียงคนเดียว”

นางเอ่ยต่ออย่างช้าๆ ราวกับกำลังเล่าบางสิ่งที่แน่ชัดอยู่แล้ว

“หัวใจของเจ้ากลับเต้นระรัวดั่งกลองศึก เหมือนคำพูดของข้าได้ไปกระตุ้นบางอย่างในความทรงจำของเจ้า!”

ลมหายใจของหวงเยี่ยยังคงสม่ำเสมอ แต่ปลายนิ้วกลับเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว

หลงอินจ้องเขม็ง

“เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆหรือ?”

ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง ก่อนที่นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ และเอ่ยประโยคถัดไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงความพลิกผันอย่างคาดไม่ถึง

“งั้นเอาแบบนี้..”

“ถ้าเจ้าบอกเกี่ยวกับความจริงที่เกิดขึ้นทั้งหมดภายในเหตุการณ์ครานั้นแล้ว.. ”

“ตัวของข้าราชัน์มังกรจักรพรรดิทองคำ หลงอิน จะให้เจ้าจับหน้าอกของข้าในร่างมนุษย์นี้เป็นยังไงละ?”

“เนื่องจากว่าเจ้าชอบผู้หญิงที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้ไม่ใช่เหรอ?”

ขณะที่กำลังพูด นางก็ยกมือขึ้นอย่างช้าๆและสัมผัสไปยังเนินอกที่ใหญ่โตของตน ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ยังไงละ สนใจมันหรือเปล่า เพราะนี่คือครั้งแรกและครั้งเดียวที่ข้ายินยอมเลยนะ?”

รูปลักษณ์ของนางในยามนี้งดงามเกินกว่าจะละสายตา ใบหน้าคมคายแฝงเสน่ห์อันเป็นผู้ใหญ่ เขามังกรที่โผล่พ้นเส้นผมยิ่งขับให้ความลึกลับเพิ่มพูนขึ้นหลายเท่า สัดส่วนร่างกายโค้งเว้าสมบูรณ์แบบดุจงานศิลป์ ทุกการขยับเคลื่อนไหวล้วนดึงดูดสายตาโดยไม่ต้องพยายาม

“ชิบหายแล้ว!”

หวงเยี่ยที่เห็นก็กลืนน้ำลายในลำคอโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาเองก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

ภาพตรงหน้าช่างชวนให้สับสนยิ่งนัก ทำให้สติที่ตนเองพยายามประคองไว้เริ่มสั่นคลอนเป็นอย่างมาก

【จะ.. ใจเย็นก่อนค่ะโฮสต์!】

【ห้ามพูดอะไรออกไปนะ】

คำกล่าวของระบบกลืนกินมังกรเป็นเหมือนเครื่องที่สั่นคลอนสติสัมปชัญญะของเขาอย่างฉับพลัน

ทำให้สายตาของเขากลับเย็นลงอีกครั้ง ความทรงจำเกี่ยวกับกรงเล็บมังกรที่บดขยี้ทุกสิ่ง เสียงลึกลับที่มอบพลัง และความลับที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ ผุดขึ้นมาทับซ้อนกับภาพตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ภาพอดีตกับปัจจุบันประสานกันอย่างไม่อาจแยกออก

ความรู้สึกสับสนในห้วงจิตถูกกลืนหายไป เหลือเพียงความแน่วแน่ที่ไม่อาจสั่นคลอน

ความจริงบางอย่างมิอาจแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งใดได้ ไม่ว่ามันจะล่อลวงเพียงใดก็ตาม

หวงเยี่ยสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง รับรู้ถึงการไหลเวียนของพลังภายในที่ค่อยๆสงบลง

จิตใจกลับคืนสู่ความนิ่งดุจผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างมั่นคง

“ท่านหญิง”

“บอกไปแล้วว่าไม่รู้อะไร”

“ไม่ว่าท่านจะเสนออะไร ข้าก็ไม่สามารถให้คำตอบอื่นได้!”

ไม่มีการหลบเลี่ยง ไม่มีการอ้อมค้อม ทุกถ้อยคำตั้งตรงดั่งคมดาบที่ถูกขัดเกลาแล้วอย่างสมบูรณ์

หลงอินที่อยู่ตรงหน้าเงียบงันไปชั่วครู่ นัยน์ตาสีทองที่เคยเจิดจรัสกลับแปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนที่ยากจะอ่านออก

ความมั่นใจที่เคยเต็มเปี่ยมในแววตาเริ่มมีรอยสั่นไหวเล็กน้อย

แม้จะเพียงชั่วขณะ แต่ก็เพียงพอให้เห็นว่าคำตอบของชายหนุ่มตรงหน้าได้กระทบต่อบางสิ่งในความคิดของนาง

เพราะนางมั่นใจในรูปลักษณ์ของตนมาโดยตลอด ร่างมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ ใบหน้าที่งดงามดุจภาพวาด สัดส่วนที่อ่อนช้อยและดึงดูดสายตาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ว่าจะก้าวไปที่ใด นางย่อมเป็นศูนย์กลางของความสนใจโดยไม่ต้องพยายาม

เสียงซุบซิบเคยดังตามหลังนางอยู่เสมอ เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ความหลงใหล และความโลภที่มิอาจปกปิด

“อยากเข้าใกล้..”

“อยากครอบครองร่าง..”

“ต่อให้แลกด้วยชีวิตก็ยอม!”

คำพูดเหล่านั้นนางได้ยินมานับไม่ถ้วน แต่ทั้งหมดนั้นไม่เคยมีค่าในสายตาของนาง มนุษย์เหล่านั้นเป็นเพียงเงาที่ไหลผ่าน มิได้แตกต่างจากฝุ่นผงที่ลอยอยู่ในอากาศ ทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับต่างออกไป เขามิได้หลงใหล มิได้ไขว่คว้า

แม้ในแววตาจะมีประกายวูบไหวเพียงชั่วขณะ แต่สุดท้ายชายหนุ่มลามกคนนี้ก็เลือกจะละทิ้งมันไปอย่างเด็ดขาด

หลงอินหรี่ตาลงเล็กน้อย

“น่าสนใจจริงๆ”

“ทั้งที่เจ้าก็มีความต้องการเหมือนมนุษย์ทั่วไป”

สายตาของนางเลื่อนผ่านใบหน้าของเขาอย่างช้าๆ

“แต่กลับเลือกจะปฏิเสธสิ่งที่อยู่ตรงหน้า!”

“เพื่อปกปิดบางสิ่ง”

หวงเยี่ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้ตอบ เพียงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความนิ่งนั้นเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าถ้อยคำใด

ความเงียบระหว่างทั้งสองทอดยาว ก่อนที่หลงอินจะถอนหายใจออกมา ท่าทางของนางผ่อนคลายลง ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว

“งั้นเรอะ”

น้ำเสียงของนางกลับมาเป็นปกติ หากแฝงความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

“ดูเหมือนเจ้าจะเป็นลูกผู้ชายกว่าที่คิดไว้ละนะ”