สายฝนที่สาดซัดโหมกระหน่ำตลอดทั้งคืนเพิ่งจะซาเม็ดลงไปใน่ย่ำรุ่ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายดินและความชื้นแฉะที่เกาะกุมทั่วทุกอณูของชั้นบรรยากาศยามเช้าวันเสาร์ มินตราลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนหลังเล็กภายในห้องพักของตนเองด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก หญิงสาวนอนนิ่งสนิทขยับกายเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตามข้อกระดูก ร่องรอยััรักจากเพลิงเสน่หาที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อค่ำคืนก่อนยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ราวกับน้ำเสียงพร่าต่ำของปกป้องที่เอ่ยปลอบประโลมและกระซิบคำหวานซ้ำ ๆ ยังคงแว่วดังอยู่ข้างใบหู
มินตราเอียงใบหน้าซบลงกับหมอนใบโตที่วางอยู่เคียงข้าง หวังจะค้นหาไออุ่นหรือกลิ่นกายอันคุ้นเคยของชายคนรัก ทว่าสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นน้ำหอมไม้ผสมกลิ่นยาสูบจาง ๆ ของปกป้องที่ค่อย ๆ เจือจางลงไปตามกาลเวลา ชายหนุ่มจากไปั้แ่ก่อนที่แสงตะวันแรกของวันใหม่จะโผล่พ้นขอบฟ้าเพื่อกลับคืนสู่บ้านและบทบาทหัวหน้าครอบครัวอันสมบูรณ์แบบ ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความเงียบงันและเหน็บหนาวเพียงลำพังเช่นทุกครั้ง นี่คือความจริงอันเ็ปของความสัมพันธ์ในเงามืดที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปร แม้เขาจะยอมลดทิฐิลงคุกเข่ากอดสะโพกง้อและร่ำร้องบอกรักเธอสักกี่หน แต่สุดท้ายเมื่อฟ้าสว่าง เขาก็ต้องกลับไปเป็สามีและพ่อที่ดีในโลกอันถูกต้องของเขาอยู่ดี
ดวงตากลมโตลืมขึ้นมองเพดานห้องพักอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะเบนสายตาไปที่โต๊ะข้างหัวเตียง สร้อยคอทองคำขาวจี้เพชรรูปเชอร์รี่ที่ประกายระยิบระยับล้อแสงแดดอ่อน ๆ ยังคงวางอยู่ตรงนั้น แม้พยายามปฏิเสธเพราะรู้สึกราวกับศักดิ์ศรีถูกลดทอน แต่ปกป้องก็ยังแกมบังคับวางทิ้งไว้เพื่อชดเชยเวลาที่ไม่มีให้ มินตรามองดูเครื่องประดับล้ำค่าชิ้นนั้นด้วยความรู้สึกขื่นขมลึก ๆ ในใจ มันช่างสวยงามแต่กลับเต็มไปด้วยเงาแห่งความรู้สึกผิดบาปที่คอยทิ่มแทงหัวใจทุกครั้งที่มองเห็น
มินตราดึงตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนช้า ๆ ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มเล็กน้อยเมื่อต้องปะทะกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้อง หญิงสาวกอดเข่าตัวเองนิ่งอยู่บนฟูกนอน ปล่อยให้ความเงียบเข้าเกาะกุมจิตใจ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกายไร้สัญญาณแจ้งเตือนใด ๆ และเธอก็รู้ดีแก่ใจว่าในวันหยุดสุดสัปดาห์เช่นนี้ เธอไม่มีสิทธิ์คาดหวังข้อความทักทายหรือสายเรียกเข้าจากปกป้องเลยแม้แต่ครั้งเดียว ชายหนุ่มจะกลายเป็บุคคลที่ขาดการติดต่อเพื่อมอบเวลาทั้งหมดให้แก่รินรดาและลูก ๆ ความจริงข้อนี้ทำให้น้ำตาอุ่นร้อนรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาช้า ๆ มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดกลั้นก้อนความโศกเศร้าและหยาดน้ำตาเอาไว้
หญิงสาวตระหนักดีว่าหากเธอยังคงอุดอู้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แห่งนี้ ความคิดฟุ้งซ่านและกิเลสตัณหาปะทะศีลธรรมจะยิ่งรุมเร้าจนทำให้จิตใจฟุ้งซ่านและแหลกสลาย มินตราจึงตัดสินใจก้าวลงจากเตียงชำระล้างร่างกายชำระรอยจูบและไออุ่นที่ปกป้องฝังไว้บนผิวเนื้อนวลเนียน หญิงสาวเลือกสวมเสื้อสีพาสเทลอ่อนโยนกับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง หวังว่าผู้คนและแสงแดดภายนอกจะช่วยชะล้างความหมองเศร้าและลดทอนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจลงได้บ้าง
ห้างสรรพสินค้าหรูหราใจกลางเมืองในบ่ายวันเสาร์คลาคล่ำไปด้วยผู้คนหนาตา เสียงเพลงสากลจังหวะเบาสบายดังคลอเคลียบรรยากาศอันสว่างไสว แสงไฟสีนวลอบอุ่นสาดส่องลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาจนสะท้อนภาพผู้คนที่เดินสวนกันไปมา มินตราเดินทอดน่องอย่างไร้จุดหมายชั่วคราว หญิงสาวพยายามดึงดูดความสนใจของตนเองด้วยการเฝ้ามองตู้กระจกแสดงเครื่องสำอางแบรนด์ดังและการตกแต่งร้านค้าอันงดงาม ทว่าลึก ๆ ในใจเธอกลับรู้สึกเหมือนตนเองเป็เพียงิญญาเร่ร่อนที่เดินปะปนอยู่ท่ามกลางคนในโลกแห่งความเป็จริงอันสว่างไสว โลกที่เต็มไปด้วยคู่รักที่เดินจูงมือกันอย่างเปิดเผยและครอบครัวที่พากันออกมาพักผ่อนหย่อนใจในวันหยุดอย่างมีความสุข
ขณะเดินผ่านแผนกของแต่งบ้าน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำคุ้นหูก็ดังแว่วมาจากมุมหนึ่งใกล้คาเฟ่สำหรับครอบครัว เสียงนั้นอบอุ่น มั่นคง... เป็น้ำเสียงแบบเดียวกับที่เคยใช้กระซิบสั่งและพร่ำบอกคำรักกับเธอในความสลัวรางของห้องประชุมและบนเตียงนอน
หัวใจของมินตรากระตุกวูบอย่างรุนแรงจนรู้สึกหน่วงในอก ร่างกายบอบบางแข็งทื่อไปในทันที หญิงสาวค่อย ๆ หันหน้าไปตามทิศทางของต้นเสียงช้า ๆ ราวกับกลไกของร่างกายกำลังทำงานติดขัด ั์ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ตระหง่านอันแสนคุ้นเคย ปกป้องยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อโปโลสีครีมกับกางเกงสแล็กสีเทาเข้ม ชายหนุ่มไม่ได้เซ็ตผมเนี้ยบเหมือนยามทำงาน แต่ปล่อยให้เส้นผมปรกหน้าผากเล็กน้อยดูผ่อนคลาย ใบหน้าคมคายเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและแววตาสว่างไสวที่มินตราไม่เคยมีโอกาสได้เห็นเลยสักครั้ง
มินตราตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก สัญชาตญาณความกลัวและการเอาตัวรอดสั่งการให้เธอรีบก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว หญิงสาวเบี่ยงหลบเข้ามุมหลังเสาปูนต้นใหญ่ ใช้ขอบร้านค้าข้างเคียงเป็เกราะกำบังไม่ให้ปกป้องเห็น พยายามควบคุมลมหายใจสั่นสะท้าน พลางมองผ่านช่องว่างใบไม้ประดิษฐ์เฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนเจ็บในอก
บนลานกว้างหน้าคาเฟ่ ปกป้องไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง ทว่าเคียงข้างกายของเขาคือรินรดา ภรรยาผู้เพียบพร้อมและสง่างาม หญิงสาววัย 38 ปีสวมชุดเดรสยาวสีฟ้าอ่อนท่าทางเรียบร้อยและอ่อนโยน มือบางของรินรดาข้างหนึ่งถือกระเป๋าถือแบรนด์เนมเรียบหรู ขณะที่มืออีกข้างกำลังประคองจูงมือลูกชายคนโตวัยเก้าขวบที่สวมเสื้อเชิ้ตลายขวางสดใส และเดินเคียงข้างสามีด้วยรอยยิ้มแสนละมุนอบอุ่น
แต่สิ่งที่ทำให้น้ำตาของมินตราเกือบจะหยดร่วงลงมาในทันที คือภาพของลูกสาวตัวน้อยวัยเจ็ดขวบในชุดกระโปรงฟูสีชมพูหวาน เด็กหญิงตัวเล็กกำลังเอ่ยปากอ้อนงอแงพลางเขย่าแขนเสื้อโปโลของพ่อ ปกป้องหัวเราะเสียงเบา แววตาคมกริบที่มักเข้มงวดบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็ความอ่อนโยนและเอ็นดู ชายหนุ่มทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนเพื่อจัดแต่งสายรัดรองเท้าของลูกสาวตัวน้อยอย่างทะนุถนอม สองมือแกร่งประคองข้อเท้าเล็ก ๆ ของลูกด้วยความระมัดระวังสูงสุด ภาพการคุกเข่าต่อหน้าลูกสาว ช่างสะท้อนภาพการคุกเข่ากอดสะโพกสารภาพผิดกับเธอเมื่อคืนก่อนอย่างปวดร้าว
“คุณพ่อขา... หนูอยากกินเค้กช็อกโกแลตร้านนั้นจังเลยค่ะ” เสียงใสเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงเอ่ยอ้อนพลางใช้นิ้วป้อม ๆ ชี้ไปยังร้านขนมหวานฝั่งตรงข้าม
“ได้สิครับคนเก่งของพ่อ แต่ต้องสัญญาก่อนนะว่าจะทานให้หมดไม่เหลือน่ะ หืม?” ปกป้องเอ่ยตอบน้ำเสียงทุ้มหวาน อบอุ่นอย่างที่สุดที่มินตราไม่เคยได้รับ ชายหนุ่มยื่นมือไปบีบจมูกเล็ก ๆ ของลูกสาวด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะช้อนอุ้มร่างเล็กของเด็กหญิงขึ้นแนบกับลาดไหล่กว้างอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่มี เด็กหญิงตัวเล็กหัวเราะร่ากอดรอบลำคอหนาของพ่อแน่น ซบแก้มยุ้ยลงกับแก้มสากของปกป้องอย่างรักใคร่ ชายหนุ่มกดจูบแก้มใสของลูกสาวซ้ำ ๆ แววตาเต็มไปด้วยประกายความรักอันบริสุทธิ์ สะอาด และปราศจากเงามืดใด ๆ
รินรดาเดินเข้ามาเคียงข้าง มองสามีและลูกสาวด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ยื่นมือไปแตะปกเสื้อโปโลของปกป้องเบา ๆ คล้ายจะปรับให้เข้าที่ ปกป้องหันมาสบตากับภรรยา แววตาของคนทั้งคู่สะท้อนถึงความผูกพันและมั่นคงในฐานะคู่ชีวิต ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ภรรยาพลางเอ่ยคุยบางอย่างให้รินรดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนปกป้องจะโอบเอวบางของรินรดาไว้ ประคองเดินเคียงคู่กันไป โดยมีลูกชายคนโตเดินเกาะมือแม่อยู่ข้าง ๆ
ภาพครอบครัวสี่คนที่ดูอบอุ่น สว่างไสว และสมบูรณ์แบบจับตาในแสงแดดบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของห้างสรรพสินค้า ราวกับเป็ภาพวาดแสนสวยงามที่ไม่มีเนื้อที่ให้เงามืดชั่วคราวอย่างมินตราแทรกซึมเข้าไปได้เลยแม้แต่น้อย
มินตราเบียดตัวพิงแผ่นหลังกับเสาปูนเย็นเฉียบ ยกมือขึ้นปิดปากแน่นกั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดระบายความอึดอัด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักอาบสองแก้มจนภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน ความจริงตอกย้ำกลางหัวใจจนปวดแปลบ ทุกคำรักและอ้อมกอดอุ่นร้อนในห้องสลัวยามค่ำคืน บัดนี้ช่างไร้น้ำหนักเมื่อเทียบกับความถูกต้องตรงหน้าเธอ
ปกป้องที่อยู่บนเตียงกับเธอคือผู้ชายสีเทาที่้าเติมเต็มช่องว่างในใจ ทว่าปกป้องที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือเสาหลักของบ้าน เป็สามีและพ่อที่สมบูรณ์แบบ โลกของเขากว้างใหญ่และสง่างามต่อสายตาผู้คนนับร้อยในห้างแห่งนี้ ในขณะที่โลกของเธอเป็เพียงห้องพักมืดมนแคบ ๆ ที่ต้องลงกลอนแ่าและหลบพ้นสายตาผู้คน
มินตรามองมืออันสั่นเทาของตนเอง ััความละอายใจแล่นเกาะกุมจิติญญา รินรดาและเด็ก ๆ เป็ผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้ทำผิดอะไร แต่เธอกลับสมยอมแบ่งปันััจากผู้ชายคนนี้ ยอมเป็ความสุขสีเทาที่พร้อมจะทำลายครอบครัวแสนอบอุ่นหากความลับรั่วไหล ความคิดนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยบีบรัดแน่นจนเกือบหายใจไม่ออก
มินตราปาดน้ำตาพยายามหลบสายตามองตามแผ่นหลังของครอบครัวปกป้อง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยยังคงดังแว่วในโสตประสาท ย้ำเตือนฐานะคนนอกศีลธรรม หญิงสาวก้มหน้าต่ำหลบเลี่ยงสายตาผู้คน รีบก้าวเดินตรงไปยังทางออกอย่างเร่งรีบไร้เรี่ยวแรง
มินตราก้าวพ้นประตูห้างออกสู่ลานกว้างภายนอก แสงแดดจัดจ้า่บ่ายสาดส่องกระทบดวงหน้าหวานจนรู้สึกร้อนผ่าว แสงสว่างในโลกความจริงนี้ดูรุนแรงเหลือเกินสำหรับคนที่ควรอยู่แต่ในมุมมืด หญิงสาวพยายามกล้ำกลืนหยาดน้ำตาขณะเดินกลับหอพักเพื่อขังตัวเองไว้ในความสลัวรางแสนเปลี่ยวเหงา ตระหนักแก่ใจแล้วว่า ภาพสะท้อนของความจริงในวันนี้ คือเข็มเล่มยาวที่ปักตรึงและไม่มีวันถอนออก ย้ำเตือนว่าเส้นทางรักในความลับครั้งนี้ กำลังจะนำพาเธอดิ่งลงเหวแห่งความเ็ปที่ไม่มีวันสิ้นสุดต่อจากนี้
468
