ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 39 เจ้าของเพลิงทมิฬคนก่อน

ลมร้อนพัดผ่านทุ่งเถ้าถ่าน

ท้องฟ้าสีเลือดเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงเปลวไฟแตกตัวเบาๆ

ซูผิงยืนนิ่ง

สายตาจับจ้องชายตรงหน้า

ใบหน้าเหมือนเขาทุกอย่าง

ไม่ใช่แค่คล้าย…

แต่เหมือนราวกับกำลังมองตัวเองในอีกช่วงชีวิตหนึ่ง

ชายเสื้อคลุมดำมองเขา ก่อนยิ้มบางๆ

“สีหน้าแบบนั้น…ข้าก็เคยทำ”

ซูผิงถามทันที

“นายเป็นใคร”

ชายคนนั้นมองท้องฟ้า

ก่อนตอบเรียบๆ

“ไม่มีชื่อแล้ว”

“แต่ครั้งหนึ่ง…คนเคยเรียกข้าว่า ผู้ครอบครองเพลิงทมิฬ”

บรรยากาศเงียบลง

แม้ซูผิงจะคาดไว้แล้ว

แต่พอได้ยินจริงๆ เขายังรู้สึกหนักขึ้นเล็กน้อย

ชายคนนั้นเดินผ่านซากเมือง

ระหว่างทาง ซากอาคารและเถ้าถ่านค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเปลวไฟ

“เจ้ารู้ไหม…”

“ทำไมวิหารเงาถึงตามหาเพลิงทมิฬ”

ซูผิงไม่ตอบ

อีกฝ่ายจึงพูดต่อ

“เพราะพวกมันเข้าใจผิด”

เขาหยุดเดิน

ก่อนหันกลับมา

ดวงตาสีดำสนิท

“เพลิงทมิฬไม่ใช่อาวุธ”

“มันคือ กุญแจ”

ซูผิงชะงัก

กุญแจ?

ชายคนนั้นพยักหน้า

“กุญแจเปิดทางไปยังต้นกำเนิดของพลังทั้งหมด”

“และเมื่อเปิดสำเร็จ…”

เขาหยุด

ก่อนยิ้มจางๆ

“โลกจะเปลี่ยนไปตลอดกาล”

ซูผิงขมวดคิ้ว

“แล้วนายเปิดมันหรือยัง”

ชายคนนั้นเงียบ

ลมพัดผ่านอีกครั้ง

ก่อนตอบสั้นๆ

“…ข้าล้มเหลว”

ทันใดนั้น

ฟู่ม!!

ภาพรอบตัวเปลี่ยนทันที

ซูผิงเห็นเมืองใหญ่

ผู้คนจำนวนมาก

จากนั้น—

เปลวเพลิงสีดำลุกขึ้น

เมืองทั้งเมืองถูกเผา

เสียงร้องดังทุกทิศ

ผู้คนหายไปต่อหน้าต่อตา

ซูผิงนิ่ง

นี่คือ…

ชายคนนั้นพูดเสียงเรียบ

“ข้าทำเอง”

ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง

มีคนมากมายต่อสู้กับชายคนนี้

สุดท้าย…

มีชายสวมหน้ากากเงินถือดาบยืนอยู่

ประตูหินขนาดมหึมาปรากฏขึ้น

แล้วโลกทั้งหมดถูกปิดผนึก

ภาพดับลง

ทุกอย่างกลับมาเป็นทุ่งเถ้าถ่าน

ชายคนนั้นถอนหายใจ

“เพลิงทมิฬไม่เลือกคนดี”

“ไม่เลือกคนเก่ง”

“มันเลือกคนที่ยังไม่ยอมแพ้”

เขาหันมามองซูผิงตรงๆ

“และตอนนี้…”

“เจ้าคือคนต่อไป”

ทันใดนั้น

พื้นดินเริ่มสั่น

ท้องฟ้าเริ่มแตกร้าว

เสียงระบบดังขึ้น

ติ๊ง!

[เริ่มบททดสอบผู้สืบทอด]

[เป้าหมาย : เอาชนะผู้ครอบครองเพลิงทมิฬรุ่นก่อน]

[เงื่อนไขพิเศษ : ห้ามใช้เพลิงทมิฬ]

ซูผิงชะงักทันที

ห้ามใช้!?

ชายคนนั้นยิ้มเป็นครั้งแรก

ฟู่ม!

เพลิงทมิฬมหาศาลปะทุจากร่างเขา

แรงกดดันรุนแรงกว่าอสูรมารหลายสิบเท่า

“พิสูจน์ให้ข้าดู”

“ว่าทำไมเพลิงถึงเลือกเจ้า…”

พูดจบ

เขาหายไปจากจุดเดิม

ปังงงง!!

หมัดปะทะเข้ากลางท้องซูผิงทันที

ร่างซูผิงกระเด็นทะลุซากอาคารหลายหลัง

กระอักเลือดออกมา

เร็วเกินไป

แข็งแกร่งเกินไป

ชายคนนั้นเดินเข้ามาช้าๆ

“อย่าพึ่งตาย”

“เพราะข้ายังไม่ได้จริงจัง”

ซูผิงลุกขึ้นช้าๆ

เช็ดเลือดมุมปาก

ก่อนเงยหน้าขึ้น

สายตาค่อยๆ เปลี่ยน

ถ้าใช้เพลิงไม่ได้…

งั้นก็เหลือแต่สิ่งที่เขาฝึกมาทั้งหมด

ร่างกาย
การต่อสู้
การควบคุมพลัง

ซูผิงตั้งท่า

มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“ถ้างั้น…”

“ลองดู”

ฟึ่บ!!

ร่างของเขาหายไปจากจุดเดิม

ศึกผู้สืบทอด…

เริ่มต้นแล้ว

……จบตอน……

ตอนต่อไป : ตอนที่ 40 — ชนะโดยไม่ใช้พลัง