ตอนที่ 3
" เข้าไปกันเลยไหม? "เซย์หันมาถามฟาฟา เพราะเขาเห็นว่าเธอเอาเเต่ยืนนิ่งเงียบอยู่บริเวณหน้าห้องพักอย่างไต้ฝุ่นไม่ยอมขยับ
เเล้วเชื่อเถอะว่าถ้าเขาไม่เอ่ยชวนเธอ ด้วยนิสัยของฟาฟา
เธอก็คงจะไม่ยอมเปิดลูกบิดประตูเข้าไปด้านในง่ายๆเเน่!
" อื้อ ไปสิ "
" จะเปิดเเล้วนะ "
" อื้อ "ฟาฟาพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง ก่อนที่เซย์จะเปิดประตูห้องเเล้วเดินเข้าไปด้านในโดยมีเธอเดินตามเขาเข้าไปติดๆ
พอเปิดประตูเข้าไปด้านในแล้ว เซย์กับฟาฟาก็ได้เห็นว่าตอนนี้ภายในห้องไม่ได้มีแค่พวกเธอแต่ยังมีบิดามารดาของไต้ฝุ่นอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เซย์และฟาฟาที่ได้เห็นแบบนั้นเลย ยกมือไหว้บิดามารดาของอีกฝ่ายอย่างให้ความเคารพ
" สวัสดีครับ/ สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า "
" ไหว้พระเถอะลูก "มารดาเเละบิดาของไต้ฝุ่นมองมาที่เซย์เเละฟาฟาพร้อมกับยกมือรับไหว้อย่างใจดี
" ถ้างั้นเด็กๆคุยกันไปก่อนนะ ฝากจากไต้ฝุ่นด้วยนะหนูรันเวย์ ขอบฟ้า "บิดาของไต้ฝุ่นได้เอ่ยฝากฝังลูกชายสุดที่รักของเขากับทั้งสองคนอย่างสนิทสนม
"...."ซึ่งมันก็ทำให้ใครอีกคนที่พึ่งเข้ามาอย่างฟาฟาถึงกับสะอึก
เพราะในตอนนี้! เวลานี้!!
มันแทบจะไม่มีที่ยืนของเธออยู่เลย..
" ค่ะคุณลุงคุณป้า / ครับ "รันด์เวย์เเละขอบฟ้ารับคำบิดาของไต้ฝุ่นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆ
" จ๊ะ ตามสบายกันเลยนะ แม่ไปก่อนนะตาไต้ฝุ่นเดี๋ยวตอนเย็นๆแม่จะแวะมาหาใหม่ "
"....." ไต้ฝุ่นไม่ได้ตอบกลับอะไรมารดาของเขาไป เพราะเขากำลังมองไปที่หญิงสาวร่างบางที่อยู่ด้านหลังของเซย์มากกว่า
ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรแต่การปรากฏตัวของเธอมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก และเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่
" ไง ยังอุส่าห์รอดมาได้อีกนะแก "ทันทีที่บิดาเเละมารดาของไต้ฝุ่นเดินออกไป เซย์ที่เดินนำฟาฟาเข้ามาในห้อง ก็เอ่ยทักอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเเต่เเฝงความกวนประสาทเอาไว้
" เดี๋ยวเถอะเซย์ มันเป็คำพูดที่เอาไว้ใช้พูดกับคนที่พึ่งฟื้นหรือไงฮะ! "รันด์เวย์เลยอดไม่ได้ที่จะหันมาต่อว่า
" ก็นะ.. "เซย์ยักไหล่แบบกวนๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็ห่วงเพื่อนนะ
เเต่สำหรับผู้ชายด้วยกันเเล้ว การแสดงความห่วงใยกันจนมากเกินไป มันก็ดูไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้
ให้แสดงความรู้สึกมากกว่าเขา เขาคงได้รู้สึกขนลุกกันพอดีน่ะสิ!
" ใคร.. นายเป็ใคร? "สิ้นเสียงคำพูดแหบพร่าเเละสีหน้าสงสัยของไต้ฝุ่นที่เอื้อนเอ่ยออกมา
ทำให้ห้องทั้งห้อง ต้องตกอยู่ในความเงียบงันอย่างเลี่ยงไม่ได้
"...."เเละคนที่ใมากที่สุดในที่นี้! ก็คงจะเป็ใครไปไม่ได้ นอกจากฟาฟา
ขนาดเซย์เขายังจำไม่ได้
เเล้วเธอล่ะ!
' เขา... จะจำเธอได้เหรอ!? ' ฟาฟานึกอยู่ภายในใจด้วยใบหน้าซีดเจือน เธอมองไปที่เซย์เเล้วกัดปากตัวเองเเน่นอย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก
" เฮ้ย! พูดแค่นี้ถึงกับแกล้งลืมกันเลยเหรอ? "เซย์แกล้งพูดเพราะเขายังเชื่อว่าไต้ฝุ่นเเค่เเกล้งอำเขาเล่น
" แกล้ง? ทำไมต้องแกล้งด้วย นี่ไอ้ฟ้า หมอนี่เป็ใคร? "
" ไอ้ฝุ่น นี่แกถามจริงๆ หรือกำลังอำกันอยู่วะ? "พอโดนอีกฝ่ายถามมาแบบนั้น คราวนี้ขอบฟ้าเลยถามอีกฝ่ายกลับไปบ้าง
" จริงสิ จะอำทำไม?..."
" อยากจะบ้า เเล้วยัยนี่ล่ะ แกจำได้ไหม? "แยมส้มดึงเเขนฟาฟาออกมายืนตรงหน้าไต้ฝุ่นอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ
ถ้าอีกฝ่ายจำเพื่อนรักของเธอไม่ได้ละก็....
" จะรู้ได้ยังไง เเล้วนี่เธอเป็ใคร ฉันเคยรู้จักเธอด้วยเหรอ? "
" บ้าจริง หมอคอรับ หมอ? "ขอบฟ้าสบถออกมาก่อนที่เขาจะรีบหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวเตียงไต้ฝุ่นขึ้นมา เเล้วต่อสายหาคุณหมอประจำตัวของครอบครัวไต้ฝุ่นในทันทีอย่างร้อนใจ
ส่วนคนอื่นๆที่รู้ว่าไต้ฝุ่นอาจจะสูญเสียความทรงจำไปนั้นก็พากันอึ้งเเละใไปตามๆกัน
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังโหวกเหวกโวยวายกับสถานการณ์ตรงหน้า ฟาฟาที่ยังรับไม่ได้กับสิ่งที่พึ่งรับรู้ ก็ถึงกับเเทบจะทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นอย่างทำอะไรไม่ถูก
" อึก มะ ไม่จริงใช่ไหม? "ฟาฟามองไต้ฝุ่นเเล้วพึมพำออกมาเสียงสั่น
"....."เธอมองสบตากับเขา เเต่สายตาที่เขามองกลับมาที่เธอ มันมีเเต่ความสงสัย เเละความว่างเปล่าเพียงเท่านั้น!
เขาไม่ได้ล้อเล่น..
เเต่เขา ลืมเลือนเธอไปเเล้วจริงๆอย่างนั้นเหรอ
305
