กระบี่ฟ้าสังหาร

ผู้ชราเหลาไล่เหล่าศิษย์สายนอกไปฝึกฝน แลบอกใหัหนานชี่หลงไปพักผ่อน

" ไอ้หนู ศิษย์อ้วนนั่นมิมีพิษภัยใดมันเองก็รับใช้สำนักมานานปี เจ้าอย่ากังวล หากมีเรื่องราวใดข้าจะปกป้องเจ้าเอง " ชายชราเหลาเอ่ย

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า เวลานี้เด็กหนุ่มเบาใจลงเป็นอย่างมาก เมื่อไอ้อ้วนมิได้เข้ากับผู้ใด เช่นนั้นแล้วการไปหาไอ้อ้วนน่าจะปลอดภัย

" ผู้อาวุโสภูเขาหลงหยาเป็นเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ภูเขาหลงหยานั้นเป็นเสมือนแดนโชคชะตา หลายคนเข้าไปมิได้ออกมา หลายคนเข้าไปหลงลืมเลอะเลือน หลายคนเข้าไปพบเจอโชควาสนาใหญ่ " ผู้ชราเหลาเอ่ย

" ศิษย์อ้วนนั่นบอกให้เจ้าไปยังภูเขาหลงหยาเช่นนั้นรึ " ชายชราเหลาเอ่ย

" ใช่ " ชิงหยางพยักหน้า

" ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" ผู้อาวุโสผลึกฟ้าดินนี่มันเป็นเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ผลึกฟ้าดินก็คล้ายกับโอสถรวมปราณแต่เข้มข้นกว่ามากนัก ผลึกฟ้าดินหนึ่งก้อนเทียบเท่าโอสถรวมปราณห้าสิบเม็ด " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" ยอดเยี่ยมยิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ

" ทั้งยังใช้แลกซื้อสิ่งของแทนเหรียญทองได้อีกด้วย " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" เช่นนั้นแล้วราคาเป็นเช่นใดขอรับ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ราวยี่สิบเหรียญทองต่อผลึกฟ้าดินหนึ่งก้อน " ผู้ชราเหลาเอ่ยออกมา

" แพงถึงปานนั้น " ชิงหยางร้องออกมา

ที่ตัวเขาเวลานี้มีผลึกฟ้าดินมากถึงสามสิบก้อน หากนำไปแลกเป็นเหรียญทองแล้ว จะได้เหรียญทองมากถึงหกร้อยเหรียญทอง

" รวยแล้ว " ชิงหยางฉีกยิ้มจนหน้าบาน 

" หึ " ชายชราเหลาหัวเราะออกมา เขาเดาว่าเด็กหนุ่มคงสังหารผู้คนแลชิงเอาทรัพยากรมาเป็นแน่

" ก่อนออกจากบ้านไม้ซุงก็ระวังตัวให้ดี " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้า 

" เจ้าไปเถิด ข้าจะไปคุยกับเจ้าสำนักสักหน่อย " ผู้ชราเหลาทะยานร่างจากไป

" ไป " ชิงหยางเร่งทะยานร่างไปยังบ้านไม้ซุงของตนเองอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงบ้านไม้ซุง ชิงหยางเร่งจัดการทุกอย่างแล้วเสร็จ แลรอให้พลบค่ำ 

หลังจากได้เวลา ชิงหยางเร่งทะยานร่างออกจากบ้านไม้ซุงอย่างเร็วรี่ 

เขาวิ่งทะยานในป่าอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามก็เห็นไอ้อ้วนยืนอยู่หน้าซุ้มประตู 

ชิงหยางรั้งกายไว้ พลางกวาดสัมผัสออกทั่ว " ในรัศมีหนึ่งลี้มิมีสิ่งใด " ชิงหยางพึมพำ 

เด็กหนุ่มนำกระบี่สีฟ้าสะพายไว้ที่หลัง แลทะยานร่างเข้าหาไอ้อ้วน

" ข้ามาแล้ว " ชิงหยางเอ่ยออกมา สองตาของชิงหยางกวาดมองโดยรอบอีกครา 

" ข้าซื่อเสียนจื่อ " ไอ้อ้วนเอ่ยออกมา

" ข้าชิงหยาง " เด็กหนุ่มแนะนำตัว 

" เจ้าให้ข้ามาที่นี่เพราะเหตุใด " ชิงหยางเอ่ยถาม ไอ้อ้วนผู้นี้มิได้รู้จักแต่กลับเข้าหาเขา นั่นย่อมต้องมีบางอย่างที่มันต้องการจากเขา 

" ชิงหยาง เจ้าระวังข้ามากเกินไป " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา 

" เราเพิ่งเคยเจอกัน หากมิระวังเกรงว่าข้าจะลำบากภายหลัง " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ก็จริง " ซื่อเสียนจื่อพยักหน้า 

" ไปกัน " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา พลางก้าวเท้าเดินผ่านซุ้มประตู

ชิงหยางลังเลยืนมองยังไอ้อ้วน " เจ้ายังมิได้บอกข้าเลยว่าให้ข้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

" อ้อ " ซื่อเสียนจื่อพยักหน้า พลางฉีกยิ้มออกมา

" ชิงหยาง ข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าสักเรื่อง แล้วข้าจะปิดเรื่องของวันนั้นเป็นความลับสุดยอด " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" คิดจะใช้ข้ารึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" หากนับเพียงวันนั้น โทษของเจ้าก็มากพอที่จะบั่นศีรษะเจ้าได้แล้ว " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" ได้ " ชิงหยางพยักหน้าอย่างช้าๆ 

" จะให้ข้าช่วยทำสิ่งใด " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" ดี เช่นนี้ดี " ซื่อเสียนจื่อร้องออกมา 

" ในภูเขาหลงหยานี้มีปราณกระบี่อยู่หนึ่งสาย ข้าอยากได้มัน " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยเสียงเครียด

" ปราณกระบี่หนึ่งสาย " ชิงหยางพึมพำ 

" ปราณกระบี่ที่ว่าเป็นเช่นใดรึ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" เข้าไปก็จะรู้เอง " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา แลเร่งทะยานร่างเข้าไปในภูเขาหลงหยาอย่างรวดเร็ว

" ไป " ชิงหยางทะยานร่างตามติดในทันใด

ระหว่างที่เดินทางชิงหยางกวาดตามองยังสองข้างทาง เขาพบว่าที่นี่มีซากปรักหักพังอยู่เต็มทั่ว 

มิว่าจะเป็นตำหนัก บ้านพัก วิหารล้วนมีหมด แต่ทุกอย่างอยู่ในสภาพที่เหลือเพียงเศษอิฐ

ชิงหยางแลซื่อเสียนจื่อใช้เวลาราวสามชั่วยาม จึงมาถึงสระน้ำขนาดใหญ่ที่แห้งขอด 

" ตรงนี้น่าจะเป็นกึ่งกลางของที่นี่ " ชิงหยางพึมพำ

" เงียบ " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ชิงหยางพยักหน้าแลเดินเข้าใกล้ไอ้อ้วน สองตาของเด็กหนุ่มมองยังแสงวับวาบจากมุมมืดในป่าไผ่

" นั่นรึ " ชิงหยางเอ่ยเสียงเบา 

ชื่อเสียนจื่อส่ายหน้า พลางชี้ไปยังภูเขาอีกลูก 

" นั่น " ชิงหยางทำสีหน้าตกใจ 

ซื่อเสียนจื่อรอให้แสงวับวาบจางหาย แลเร่งทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว

ชิงหยางมิรอช้าเร่งทะยานร่างตามติด 

อีกหนึ่งชั่วยามชายหนุ่มแลเด็กหนุ่มจึงมาถึงตีนเขาเป้าหมาย 

ซื่อเสียนจื่อเร่งเดินเข้าหลบหลังชิงหยางอยางรวดเร็ว 

" ให้ข้าลุยรึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" ใช่ " ซื่อเสียนจื่อพยักหน้า เวลานี้ใบหน้าที่ย้อยๆซีดเซียวเป็นอย่างมาก

ชิงหยางชักกระบี่สีฟ้าออกมา แลก้าวเท้าเดินไปตามขั้นบันใด 

ซื่อเสียนจื่อมองยังกระบี่สีฟ้าในมือของเด็กหนุ่มพลางครุ่นคิดถึงวันนั้น " วันนั้น ชิงหยางใช้กระบี่สนิมเขรอะ งานประลองใช้กระบี่ไม้ ครานี้ใช้กระบี่สีฟ้า " ซื่อเสียนจื่อพูดในใจ

" กระบี่สนิมเขรอะนั่นต้องเป็นยอดกระบี่เป็นแน่ " ซื่อเสียนจื่อพูดในใจ 

" ฟิ้ว " เสียงบางสิ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็ว 

ชิงหยางปักหลักมองยังสิ่งนั้นที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามา 

ชิงหยางตวัดกระบี่สีฟ้าออกสุดแรง " เคร้ง " เสียงดังขึ้นราวกับเหล็กแข็งกล้ากระทบกัน 

" ขั้นที่หนึ่ง " ซื่อเสียนจื่อพึมพำ 

" ขั้นที่หนึ่งอันใดของเจ้า " ชิงหยางเอ่ยถาม 

" บันไดนี่มีร้อยขั้น แต่ละขั้นต้องพบเจอการการโจมตีของปราณกระบี่ " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" ต้องไปให้ถึงขั้นที่ร้อยเลยรึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ใช่ " ซื่อเสียนจื่อพยักหน้า พลางโบกมือเชิงไล่ 

" ฮึ " ชิงหยางพ่นลมออกจมูกแลผินกายมองไปยังขั้นบันได 

" ตุบ " สองเท้าแตะลงยังขั้นบันไดที่สอง สองตาของเด็กหนุ่มกวาดมองทั่ว กระบี่สีฟ้าในมือกระชับแน่น

" ฟิ้ว " ลมกระบี่พัดเฉียงมาทางซ้าย เด็กหนุ่มผินกายพลางวาดกระบี่ตัดเฉียง

" เคร้ง " สองลมกระบี่กระทบกัน แรงปะทะส่งออกจนเสื้อแสงโบกสะบัด 

" ได้อีกหนึ่ง " ไอ้อ้วนพึมพำ

" เจ้าขึ้นไปได้ที่ขั้นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ราวสามสิบ ข้าก็ถูกดีดตกลงมาแล้ว " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา 

" สามสิบ " ชิงหยางพึมพำ

" สถานที่แห่งนี้ใช่สำนักที่ล่มสลายรึไม่ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ใช่ ที่นี่คือสำนักสุสานกระบี่ ในอดีตรุ่งเรืองยิ่งนัก ศิษย์สายกระบี่ของที่นี่นั้นล้วนแล้วแต่ปีนไปจนจุดสูงสุดของวรยุทธ " ไอ้อ้วนเอ่ย

" เหตุใดจึงล่มสลาย " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ข้ามิรู้ " ไอ้อ้วนส่ายหน้า แก้มอ้วนๆของมันสะบัดไปมาตามแรงเหวี่ยง

" ไปเถิด " ไอ้อ้วนใช้มือดันหลังเด็กหนุ่มให้ก้าวไปบันไดขั้นต่อไป 

ชิงหยางวาดกระบี่ไปมานานนับชั่วยามจนเดินฝ่าลมกระบี่มาถึงขั้นที่แปดสิบ 

" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่างแรง เหงื่อเย็นหลั่งไหลชะโลมทั่วกายา

ปราณพลังทั่วร่างพร่องลงเหลือเพียงกึ่ง พละกำลังแทบหมดสิ้น 

" เจ้ามิให้โอสถฟื้นฟูแก่ข้าหน่อยรึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" ได้ ได้ ได้ " ไอ้อ้วนเร่งเอ่ยออกมาในทันใด

มันที่เป็นคนตระหนี่มิเคยให้สิ่งของแก่ผู้ใด แต่วันนี้มันใจดีเร่งส่งโอสถฟื้นฟูให้เด็กหนุ่ม

เพราะมันหวังว่าเมื่อเด็กหนุ่มฟื้นกำลังกลับคืน เด็กหนุ่มจะฝ่าลมกระบี่ไปถึงขั้นที่ร้อยได้ 

" อึก " โอสถฟื้นฟูสามเม็ดถูกกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว 

" ไอ้ " ซื่อเสียนจื่อถึงกับร้องมิออก เมื่อโอสถฟื้นฟูสามเม็ดที่มันหวงแหนถูกกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว

" ไอ้ อะไร โอสถสามเม็ดนี่ยังมิพอกึ่งตันเถียนของข้าด้วยซ้ำ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

ซื่อเสียนจื่อถึงกับอ้าปากค้าง มองยังเด็กหนุ่มอย่างโง่งม 

" เจ้าเป็นตัวอะไร " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา