เกิดใหม่เป็นเซียนทั้งที ขอประเดิมด้วยการรีดไถปีศาจหมู

คนผู้นั้นดูเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุราวสิบสามสิบสี่ปี ริมฝีปากแดงฟันขาวสะอาดสะอ้าน สวมชุดคลุมสีทองหลวมโพรก ให้ความรู้สึกอิสระเสรีและหล่อเหลาเอาการ

อี้ขวงขมวดคิ้ว จ้องมองเด็กหนุ่มผู้นั้นเขม็ง

คนคนนี้... แข็งแกร่งมาก!

แข็งแกร่งกว่าเขาอยู่หนึ่งส่วนเสียด้วยซ้ำ!

ทว่าในฐานะจ้าวสวรรค์ เขาย่อมไม่มีทางแสดงความหวาดหวั่นออกมา จึงเอ่ยถามเสียงเย็น "ท่านเป็นใคร?"

เด็กหนุ่มชุดทองเบิกตาโต "เจ้ามาลักพาตัวศิษย์สืบทอดสำนักจินหยางของข้าไปต่อหน้าต่อตา แถมยังลอบกัดศิษย์รุ่นหลังของข้าอีก แล้วยังมีหน้ามาถามอีกรึว่าข้าเป็นใคร?"

ซูหยุนได้ยินเช่นนี้ มีหรือจะไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือใคร?

เพียงแต่เขาทำใจลำบากเหลือเกินที่จะเชื่อมโยงเด็กหนุ่มหน้ามนคนนี้ เข้ากับภาพลักษณ์ของ 'ปรมาจารย์จินหยาง' ผู้ลึกลับและสูงส่ง... ได้แต่ยืนอึ้งจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ปรมาจารย์จินหยางเห็นซูหยุนยืนบื้อ ก็กระโดดตบกะโหลกซูหยุนไปหนึ่งฉาด

ผัวะ!

"ไอ้เด็กไม่มีสัมมาคารวะ! เจอปรมาจารย์แล้วยังยืนบื้อเป็นสากกะเบืออยู่ได้!"

อี้ชิงเสวี่ยเองก็เพิ่งเคยพบปรมาจารย์ผู้ลึกลับท่านนี้เป็นครั้งแรก นึกไม่ถึงเลยว่าตัวจริงจะมีรูปลักษณ์เช่นนี้ นางรีบระงับความตกใจ ย่อกายคารวะอย่างงดงาม "ศิษย์คำนับท่านปรมาจารย์เจ้าค่ะ"

ปรมาจารย์จินหยางเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันควัน "แม่หนูไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นๆ รีบลุกขึ้นเร็ว!"

ซูหยุนเพิ่งได้สติ รีบประสานมือ "ศิษย์คำนับท่านปรมาจารย์..."

แต่ปรมาจารย์จินหยางกลับเมินเขาอย่างสิ้นเชิง หันขวับไปจ้องหน้าอี้ขวง "เอาล่ะ ทีนี้มาเคลียร์บัญชีเรื่องระหว่างเรากันหน่อย"

อี้ขวงสีหน้าเรียบเฉย "นางเป็นลูกสาวข้า นี่เป็นเรื่องในครอบครัวข้า ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้าที่จะมาสอด"

ปรมาจารย์จินหยางแค่นเสียงหัวเราะ "ถ้าเจ้าไม่ใช่บิดาของแม่หนูคนนี้ คิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ามายืนเสนอหน้าในมหาพิภพจ้านกงได้ง่ายๆ งั้นรึ? ที่ข้าจะเคลียร์กับเจ้า... มันเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก!"

วูบ!

พูดจบเขาก็สะบัดมือไปทางซูหยุน ดึงเอาเส้นแสงสีเขียวขนาดเท่าเส้นผมที่กำลังดิ้นพล่านออกมาจากร่างซูหยุน

"ไหนลองอธิบายมาซิ ว่าทำไมต้องลอบกัดเด็กมัน?"

อี้ชิงเสวี่ยเห็นเส้นแสงสีเขียวนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที "ท่านพ่อ! ท่านทำแบบนี้..."

ซูหยุนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากปราณเขียวเส้นนั้น ก็เข้าใจได้ทันที หากปล่อยให้มันแผลงฤทธิ์อยู่ในร่างกาย ต่อให้เขาไม่ตาย ก็คงต้องกลายเป็นคนพิการวรยุทธ์เป็นแน่

สีหน้าของเขามืดครึ้มลงทันตา จ้องมองอี้ขวงเขม็ง รอบกายเริ่มมีแสงสีแดงแห่งการสังหารลอยวนเวียน "เจ้ากะจะเอาให้ตายเลยงั้นรึ?"

อี้ขวงยังคงสีหน้าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง "ถ้าไม่ใช่เพราะชิงเสวี่ยขอร้อง เจ้าตายไปนานแล้ว"

ปรมาจารย์จินหยางโบกมือปัดอย่างรำคาญ "เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระ! วันนี้ถ้าเจ้าไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจแก่ข้า อย่าหวังว่าจะได้ก้าวขาออกไปจากที่นี่!"

อี้ขวงเสียงเย็นชาลง "เจ้าต้องการคำตอบแบบไหน?"

ปรมาจารย์จินหยางชี้ไปที่อี้ชิงเสวี่ย "เจ้าต้องสาบานด้วยต้นกำเนิด ว่าภายในร้อยปีนี้ จะรับรองความปลอดภัยของแม่หนูนั่น ห้ามให้นางเป็นอันตรายเด็ดขาด!"

อี้ขวงตอบเสียงแข็ง "นางเป็นลูกสาวข้า ข้าย่อมต้องปกป้องนางอยู่แล้ว!"

ปรมาจารย์จินหยางส่ายนิ้ว "เจ้ารู้ดีว่าข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น!"

"เจ้าชักจะแส่เรื่องชาวบ้านมากเกินไปแล้ว!" อี้ขวงหน้าดำทะมึน "สวรรค์ชิงหลางของข้า ไม่เคยยอมรับคำขู่จากใคร!"

ปรมาจารย์จินหยางยกนิ้วโป้งให้ พร้อมเอ่ยชมประชดประชัน "เยี่ยม! จ้าวสวรรค์อี้ช่างมีกระดูกสันหลังที่แข็งแกร่งจริงๆ! งั้นข้าขอเปลี่ยนข้อเสนอ..."

เขาชี้ไปที่ซูหยุน

"ภายในหนึ่งร้อยปี ไอ้หนูคนนี้จะบุกไปที่สวรรค์ชิงหลางเพื่อรับแม่หนูนั่นกลับมา หากภายในร้อยปีมันทำไม่ได้ ก็ถือซะว่าคำพูดของข้าในวันนี้เป็นแค่เสียงตด!"

อี้ขวงปรายตามองซูหยุน เหยียดยิ้มเยาะ "แค่ไอ้สวะนี่น่ะรึ? ก็แค่โชคดีบรรลุกฎแห่งการสังหารได้ ในโลกกันดารอย่างที่นี่อาจจะนับว่าเป็นอัจฉริยะ แต่ในพหุสวรรค์ คนแบบนี้มีเกลื่อนกลาดดั่งฝูงสุนัข!"

ปรมาจารย์จินหยางเหล่ตามองซูหยุน "ไอ้หนู เก็บจิตสังหารของเจ้าซะ นั่นมันว่าที่พ่อตาเจ้านะเว้ย จะไปคิดฆ่าแกงกันได้ยังไง?"

อี้ขวงได้ยินคำว่า 'ว่าที่พ่อตา' เส้นเลือดที่ขมับก็เต้นตุบๆ แต่ก็ยังกัดฟันข่มอารมณ์ไว้

ซูหยุนดูออกแล้วว่า แม้ปรมาจารย์ท่านนี้จะมีตบะสูงส่งเทียมฟ้า แต่จิตใจยังคงยึดติดกับทางโลกไม่ต่างจากตาแก่ขี้เล่นทั่วไป จึงถามอย่างจนใจ "ท่านปรมาจารย์ แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรขอรับ?"

ปรมาจารย์จินหยางหันไปยิ้มเย็นให้อี้ขวง "ท่านจ้าวสวรรค์อี้สายตาสูงส่งนัก มองข้ามคนในมหาพิภพอย่างพวกเรา... มาๆๆ ไอ้หนู เอาของดีก้นหีบของเจ้าออกมาโชว์ให้ว่าที่พ่อตาดูเป็นขวัญตาหน่อยซิ!"

ซูหยุนได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าความลับของตนคงถูกปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้ล่วงรู้ไปจนหมดไส้หมดพุงตั้งนานแล้ว

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ส่งกระแสจิตเรียกโม่หินสีขาวดำขนาดมหึมาลอยออกมา พุ่งตรงเข้าไปหาอี้ขวงทันที!

ครืนนน!

สีหน้าของอี้ขวงเปลี่ยนไปเป็นครั้งแรก เขายื่นนิ้วหนึ่งออกมาหยุดยั้งโม่หินนั้นไว้ห่างจากตัว จ้องมองซูหยุนด้วยสายตาตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น "กฎแห่งชีวิตและความตาย? เจ้าบรรลุสิ่งนี้ได้อย่างไร? เจ้ากับ ตี้จวิน... มีความสัมพันธ์อะไรกัน?"

อี้ชิงเสวี่ยถอนหายใจแผ่วเบา สุดท้ายซูหยุนก็ต้องเปิดเผยมันออกมา...

ที่นางขวางซูหยุนไว้ก่อนหน้านี้ ก็เพื่อไม่ให้เขาเปิดเผยความลับนี้ เพราะยิ่งคนรู้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้น

แต่ในเมื่อซูหยุนกล้าเปิดเผยต่อหน้าทุกคน นางจึงช่วยยืนยันเสียงเบา "เขา... ความจริงแล้วคือผู้สืบทอดของตี้จวิน!"

ผู้สืบทอดตี้จวิน!

ตี้จวินมีผู้สืบทอดด้วยรึ?

รูม่านตาของอี้ขวงหดเกร็งลงทันที

ต่อหน้าชื่อของ 'ตี้จวิน' อย่าว่าแต่ระดับจ้าวสวรรค์อย่างพวกเขา หรือแม้แต่ระดับนิรันดร์เลย ต่อให้เป็นตัวตนระดับครึ่งก้าวหลุดพ้นที่อยู่จุดสูงสุดเหล่านั้น ก็ยังไม่กล้าแสดงความไม่เคารพแม้แต่น้อย

บัดนี้ได้มาเห็นผู้สืบทอดตัวจริงเสียงจริงของตี้จวิน ต่อให้อี้ขวงจะมีอายุยืนยาวผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน จิตใจก็ยังอดสั่นไหวไม่ได้

ปรมาจารย์จินหยางยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "เป็นไง? ข้อเสนอของข้าเข้าท่าขึ้นมาบ้างหรือยัง? ภายในร้อยปี หากไอ้หนูคนนี้ก้าวไปถึงจุดนั้นและไปเยือนสวรรค์ชิงหลางได้จริง การได้เขาเป็นเขย ย่อมดีกว่าไปเลียแข้งเลียขาพวกตระกูลนิรันดร์เหล่านั้นเป็นไหนๆ จริงไหม!"

อี้ขวงไม่มีอารมณ์จะสนใจคำเหน็บแนม สายตาของเขาวูบไหว คำนวณผลดีผลเสียในใจอย่างรวดเร็ว

เนิ่นนานกว่าเขาจะเอ่ยเสียงเครียด "เขาอ่อนแอเกินไป เกรงว่าจะตายเสียก่อนจะได้โต..."

ปรมาจารย์จินหยางแค่นเสียง "คนอื่นไม่รู้ แต่ระดับจ้าวสวรรค์อย่างเจ้าจะไม่รู้เชียวรึ? ต่อให้เอาต้นกำเนิดของตี้จวินมากองไว้ตรงหน้าเจ้า เจ้ากล้ารับมันไหม? เจ้ารับมันไหวหรือเปล่า? แต่ไอ้หนูคนนี้ที่มีตบะเพียงเท่านี้ กลับรองรับของของตี้จวินได้โดยไม่เป็นอะไร ใครจะกล้ารับประกันว่าในอนาคตมันจะไม่ใช่ตี้จวินคนที่สอง! หึๆ ได้ผู้สืบทอดตี้จวินมาเป็นลูกเขย หน้าตาของท่านจ้าวสวรรค์อี้คงจะใหญ่คับฟ้าเลยกระมัง!"

สีหน้าอี้ขวงเปลี่ยนไปมาหลายตลบ ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ "ตกลง! ข้ารับปาก! ภายในร้อยปี ข้าจะรับรองความปลอดภัยของชิงเสวี่ย!"

ปรมาจารย์จินหยางเบ้ปาก "พูดเหมือนเจ้าขาดทุนย่อยยับงั้นแหละ เวลาแค่ร้อยปีสำหรับพวกเรามันก็แค่กะพริบตา หากไอ้หนูคนนี้ดันตายไปกลางทาง ข้อตกลงของเราก็เป็นอันโมฆะ เจ้าเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรสักนิด!"

อี้ขวงคร้านจะต่อปากต่อคำ หันไปมองซูหยุน "หากภายในร้อยปี เจ้ามีความสามารถพอที่จะมาพาตัวชิงเสวี่ยไปจากสวรรค์ชิงหลางได้ ข้าจะไม่ขัดขวาง!"

ซูหยุนสบตาอี้ขวง ตอบกลับอย่างหนักแน่น "ข้าไม่เพียงจะไปพานางกลับมา แต่ข้าจะไปถล่มสวรรค์ชิงหลางให้เละด้วย!"

อี้ขวงหรี่ตาลง เอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าเจ้ามีปัญญาทำได้ ก็เชิญถล่มได้ตามสบาย!"

ปรมาจารย์จินหยางยกนิ้วโป้งให้ซูหยุนอีกรอบ "ใจถึง! สมแล้วที่เป็นศิษย์หลานข้า! พูดจาได้เข้าหูข้ายิ่งนัก!" 

ซูหยุนหันกลับไปมองอี้ชิงเสวี่ย "รอข้า! ข้าจะไปรับท่านกลับมาแน่นอน"

อี้ชิงเสวี่ยใจเต้นรัว แม้ซูหยุนจะเป็นผู้สืบทอดตี้จวิน แต่การจะบุกฝ่าเข้าไปในพหุสวรรค์ด้วยพลังของตัวเองภายในร้อยปีนั้น เป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญจนแทบมองไม่เห็นหนทาง

แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของชายคนรัก ความสุขก็เอ่อล้นในใจ นางส่งยิ้มอ่อนหวานให้เขา "ตกลง! ข้าจะรอ!"

ปรมาจารย์จินหยางยกมือพัดวีไปมา ทำหน้าเหม็นเบื่อ

"เลี่ยน! โคตรพ่อโคตรแม่เลี่ยน!"

อี้ขวงทำเมินกิริยาของทั้งคู่ เขาหยิบลูกแก้วเจ็ดสีออกมาเปิดประตูมิติอีกครั้ง ก่อนจะพาอี้ชิงเสวี่ยหายวับไปจากสายตาของซูหยุนในพริบตา

วูบ...

ซูหยุนยังคงยืนมองความว่างเปล่า ปรมาจารย์จินหยางจึงเอ่ยอย่างรำคาญ "คนเขาไปกันหมดแล้ว จะยืนมองหาพระแสงอะไร!"

ซูหยุนถอนสายตาจากจุดที่ประตูมิติหายไป เอ่ยเสียงแผ่ว "ถึงเขาจะเป็นบิดาของศิษย์พี่ชิงเสวี่ย แต่ข้าก็ยังอยากซัดหน้าเขาอยู่ดี!"

ปรมาจารย์จินหยางหัวเราะร่า "มีโอกาสแน่! รอให้เจ้าเก่งขึ้นกว่านี้ อย่าว่าแต่เขาเลย ในพหุสวรรค์หมื่นโลกธาตุนี้ เจ้าอยากจะซัดหน้าใคร ก็จัดไปได้เลย!"

ซูหยุนพรูลมหายใจยาว... หนึ่งร้อยปีงั้นรึ...

รอข้าก่อนเถอะ! ภายในร้อยปี ข้าต้องพาท่านกลับมาให้ได้!

เขากดความรู้สึกทั้งหมดลงไปในก้นบึ้งหัวใจ หันมาคุกเข่าโขกศีรษะให้ปรมาจารย์จินหยาง "ศิษย์ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์ขอรับ!"

หากวันนี้ไม่ได้ปรมาจารย์จินหยางยื่นมือเข้าช่วย เขาคงตายไปแล้ว และอี้ชิงเสวี่ยคงต้องตรอมใจตายตามเป็นแน่...

ปรมาจารย์จินหยางโบกมืออย่างเกียจคร้าน "ขอบอกขอบใจอะไรกัน? ข้าแค่เหม็นขี้หน้าไอ้แซ่อี้นั่นเฉยๆ ถ้าเป็นเมื่อสักไม่กี่ปีก่อน ข้าไม่มีทางยอมให้มันพาแม่หนูคนนั้นไปหรอก ป่านนี้คงไล่ตะเพิดมันหางจุกตูดไปแล้ว!"

เขาปรายตามองซูหยุน "แล้วเมื่อกี้ทำไมเจ้าไม่ขอให้ข้าช่วยขวางเขาไว้ล่ะ? ถึงมันจะเป็นจ้าวสวรรค์ แต่ระดับพลังน่ะ... หึๆ ยังอ่อนกว่าข้าอยู่นิดหน่อยนะ"

ซูหยุนส่ายหน้า "ท่านปรมาจารย์ทำเพื่อศิษย์มามากพอแล้ว ผลลัพธ์แค่นี้ข้าก็พอใจมากแล้วขอรับ อีกอย่าง... ผู้หญิงของข้า ข้าต้องไปพาตัวนางกลับมาด้วยตัวเอง!"

ปรมาจารย์จินหยางแคะหูยิกๆ "พอๆ เลิกพล่ามเรื่องเลี่ยนๆ ได้แล้ว ข้าฟังแล้วคันหู ตามข้ากลับไปได้แล้ว ข้ามีของจะให้!"

"ของ?" ซูหยุนงง "ของอะไรหรือขอรับ?"

"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง!"

"......"

ซูหยุนฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ จึงถามด้วยความสงสัย "ท่านปรมาจารย์... ท่านรู้เรื่องของชิงเสวี่ยมาก่อนหน้านี้แล้วหรือขอรับ?"

ปรมาจารย์จินหยางส่ายหน้า "ข้าผู้เฒ่าวันๆ งานยุ่งจะตายชัก จะเอาเวลาที่ไหนไปนั่งฟังเรื่องของเด็กตัวกะเปี๊ยก?"

ซูหยุนยิ่งงงหนัก "แล้วท่านรู้รายละเอียดเรื่องของนางชัดเจนขนาดนั้นได้ยังไง?"

ปรมาจารย์จินหยางโบกมือ "ก็แค่บังเอิญได้ยินเฉยๆ หรอกน่า"

ซูหยุนมองเขาตาค้าง...

ท่านเป็นถึงปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักจินหยาง ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในมหาพิภพจ้านกง... แต่ดันมีงานอดิเรกชอบแอบฟังชาวบ้านคุยกันเนี่ยนะ?

ปรมาจารย์จินหยางหน้าตึงขึ้นมาทันที

ซวยแล้ว! เผลอหลุดปากไปจนได้ ไอ้เด็กนี่มันหัวไวชะมัด!

จะบอกความจริงดีไหม? ว่าข้าผู้เฒ่ามีงานอดิเรกแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว?

ไม่ได้... แบบนั้นมันเสียภาพพจน์แย่...

ในขณะที่กำลังหาข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงกระแอมไอสองสามที ปั้นหน้าเคร่งขรึม "เรื่องหยุมหยิมพวกนั้นช่างมันก่อน มีคนมาแล้ว!"

ซูหยุนถึงกับพูดไม่ออก หากคนในสำนักรู้ว่าปรมาจารย์ของพวกเขามีรสนิยมแบบนี้ คงได้ตาถลนออกจากเบ้ากันเป็นแถบๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง...

แสงสีเงินสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา

เป็น เผยหว่านซิน ที่ขับเคลื่อนเรือเหาะดารามาด้วยความรีบร้อน พอนางเห็นปรมาจารย์จินหยางก็รีบคารวะ สีหน้าเจือความโศกเศร้า "ท่านปรมาจารย์ เมื่อครู่ข้าสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของชิงเสวี่ยหายไป นาง..."

ปรมาจารย์จินหยางโบกมือ "ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เจ้าคิดหรอก ถึงนางจะถูกบิดาใจดำของนางพาตัวไป แต่ภายในร้อยปี นางจะได้กลับมาแน่!"

เผยหว่านซินงุนงง "นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะ?"

ซูหยุนจึงต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟังอีกรอบ โดยละเว้นเรื่องผู้สืบทอดตี้จวินเอาไว้ แม้ปรมาจารย์จินหยางจะรู้ความลับนี้แล้ว แต่ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น

เผยหว่านซินฟังจบก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกระคนกังวล "ยังดีที่ไม่ใช่จุดจบที่เลวร้ายที่สุด เพียงแต่... ตอนนี้เจ้าเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขั้นเสินหยวน การจะไปให้ถึงจุดนั้นภายในร้อยปี..."

ปรมาจารย์จินหยางตบไหล่ซูหยุนป้าบๆ "นังหนูเผย เจ้าวางใจเถอะ ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะหมดหวัง แต่ถ้าเป็นไอ้หนูคนนี้... หึๆ บางทีมันอาจจะสร้างเรื่องตื่นตะลึงให้พวกเราทุกคนก็ได้!"

เผยหว่านซินได้ยินคำเรียกขานนั้นก็ได้แต่ทำหน้าปูเลี่ยน "ท่านปรมาจารย์เจ้าคะ... ต่อหน้าศิษย์รุ่นหลาน ช่วยสำรวมกิริยาหน่อยเถอะเจ้าค่ะ!"

ซูหยุนมองปรมาจารย์จินหยางด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

นังหนูเผย...

แล้วท่านเจ้าสำนักล่ะจะเรียกว่าอะไร?

ไอ้หนูเหริน? หรือเสี่ยวเหรินดีล่ะ?