สวรรค์นิรันดร์กาล

        ฉางเฟิงได้คุยกับพ่อค้านคนนี้อยู่นานและได้ซื้อเนื้อหมู่ป่าขนแดงและเนื้อกระทิงอัคคีรวมถึงกุ้งเนตรครามจากพ่อค้าคนนี้ไปจำนวนมากและหลังจากที่ฉางเฟิงซื้อเสร็จพ่อค้าก็รู้ทันทีว่าฉางเฟิงพึ่งมาใหม่เพราะร้านอาหารส่วนใหญ่จะไม่นิยมซื้อกุ้งเนตรครามเพราะพวกเขาไม่สามารถนำไปทำอาหารที่อร่อยออกมาได้

        “มันเป็นเพราะกุ้งเนตรครามไม่อร่อยงั้นเหรอ”ฉางเฟิงถามเหตุผลออกไป

        “ไม่เลยกุ้งเนตรครามนั้นหายากและอร่อยมาก แต่การจะทำให้มันอร่อยนั้นต้องใช้ฝีมือที่สูงในเมืองการค้ามีร้านอาหารไม่ถึง 10 ร้านที่สามารถสรรสร้างอาหารจากกุ้งเนตรครามได้และหนึ่งในนั้นมีร้านหนึ่งที่เป็นร้านอาหารอันดับหนึ่งที่นั่นมีคนที่ถูกเรียกว่าพ่อครัวจักรพรรดิอยู่” พ่อค้ากล่าว

        “แสดงว่าเขาจะต้องเก่งมากๆเลยสินะถึงได้รับฉายานี้”ฉางเฟิงตกตะลึง

        “ไม่ผิดมีเพียงตัวตนระดับเทพขึ้นไปที่จะได้ชิมอาหารของเขาส่วนขั้นเซียนอย่าได้หวัง”พ่อค้ากล่าว

        “น่าสนใจจริงๆเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาส” ฉางเฟิงกล่าว

        “ต่อให้เราสู้เขาไม่ได้แต่ในเมือแห่งนี้จำนวนขั้นเซียนมีมากอยู่แล้วขอแค่อาหารของเจ้าไม่แย่เกินไปยังไงก็มีคนเข้าร้าน”พ่อค้าแนะนำ

        “เอาละข้าต้องไปแล้วถ้าท่านสนใจสามารถมาชิมอาหารร้านเราได้และยังมีสุราที่น่าสนใจขายอีกด้วย”ฉางเฟิงกล่าว

        “โอ้เป็นสุราแบบใหนงั้นเหรอ ถ้าเจ้ามีของดีสามารถแบ่งให้ข้าชิมได้ถ้ามันดีจริงข้าจะช่วยเจ้ากระจายข่าวเองรับรองไม่นานร้านเจ้าจะมีชื่อเสียงทันที”พ่อค้าถึงกับตาโตมองฉางเฟิงด้วยความคาดหวัง

        ฉางเฟิงนำสุราเหยือกเล็กๆออกมาซึ่งสุรานี้ถูกแช่เอาไว้ในน้ำแข็งทำให้มันมีไอเย็นออกมา พ่อค้าแสดงสีหน้าสนใจก่อนจะรับสุรามาด้วยความตื่นเต้นเมื่อพ่อค้านเปิดฝาออกกลิ่นอันหอมหวานก็กระจายออกมา สุราที่ฉางเฟิงนำออกมาคือสุราร้อยบุปผาซึ่งฉางเฟิงคิดว่าที่แห่งนี้จะต้องไม่มีมันอย่างแน่นอน

        “นี่มันสุราอะไรกันทำไมมันหอมอย่างงี้ข้าขอรองหน่อย” พ่อค้ายกเหยือกดื่มทันที

        “โอ้!!!!!!!!!ไม่น่าเชื่อสุรานี่หวานกลมกล่อมแถมเมื่อผสมกับความเย็นมันทำให้ข้ารู้สึกสดชื่นความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไปในพริบตานี่มันของดีมากจริงๆ” พ่อค้าคำรามด้วยความสุข

        “ดีขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ”พ่อค้าคนอื่นๆได้ยินก็รู้สึกสนใจ

        “ข้าต้องไปแล้วเอาไว้ถ้าใครสนใจมารองกันได้” ฉางเฟิงกล่าวและรีบจากไป

        “นี่ข้าขอดื่มบ้าง”พ่อค้านร้านข้างๆกล่าวทันที

        “อย่าได้หวังนี่มันของข้า”ไม่รอช้าพ่อค้าที่ทำการซื้อขายกับฉางเฟิงดื่มสุราร้อยบุปผาจนหมดด้วยใบหน้าพึงพอใจ

        “ไอ้เจ้าบ้าไม่เหลือให้ข้าชิมเลยแต่กลิ่นมันหอมมากจริงๆ”พ่อค้าคนอื่นๆพากันสูดดมกลิ่นที่เหลือด้วยความสนใจ

        “ดูเหมือนว่าพวกเราควรจะไปรองบ้างร้านอาหารของเขาอยู่ตรงใหนนะ”

        “เห็นว่าอยู่ทางทิศตะวันตกใกล้ๆกับประตูเมือง”

        “ไม่ใกลจากพวกเรามากนักดีเมื่อร้านเปิดข้าจะไปชิมบ้าง”

        เหล่าพ่อค้าเห็นได้ชัดว่าแสดงความสนใจออกมาหลังจากกลับมาแล้วฉางเฟิงก็เตรียมเมนูอาหารและนำสุราจำนวนมากออกมาจากภาพสวรรค์นิรันดร์สุราของฉางเฟิงถูกหมักอยู่ในค่ายกลกาลเวลามาโดยตลอดซึ่งถ้านับเวลามันถูกหมักมาหลายร้อยหลายพันปีไปแล้ว

        “โชคดีที่เจ้าสามารถใช้เต๋าเหมันต์ได้ทำให้สามารถดึงรสชาติของสุราร้อยบุปผาออกมาได้สูงสุด”ฉางเฟิงกล่าว

        ซีรั่วหยานได้สร้างห้องน้ำแข็งเอาไว้หนึ่งห้องและแช่สุราร้อยบุปผาเอาไว้จากนั้นฉางเฟิงก็เตรียมเปิดร้านพร้อมกับจัดแจงงานให้กับพวกถูคงและลั่วจี

        วันต่อมาร้านอาหารของฉางเฟิงก็เปิดสำหรับอาหารของฉางเฟิง ฉางเฟิงเลือกเป็นพวกเมนูย่างกับการผัดซะส่วนใหญ่ตอนนี้ฉางเฟิงได้ย่างหมูป่าคนแดงทั้งตัวพร้อมกับทาซอสและโรยสมุนไพรทั้งตัวทำให้มีกลิ่นหอม

        ตมจริงร้านอาหารของฉางเฟิงอยู่ในจุดที่คนน้อยมากแต่ฉางเฟิงไม่มีทางเลือกเพราะมันไม่มีที่ว่างอีกแล้ว

        “หืมกลิ่นหอมมากจริงๆ” ทหารยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเมืองทางทิศตะวันตกกล่าวขึ้น

        “นั่นมันร้านที่พึ่งมาเปิดใหม่นี่น่าสนใจ เจ้าอยู่นี่แปปข้าจะไปซื้อหมู่ย่างมาแบ่งกันกิน” ทหารคนหนึ่งทนไม่ไหวจึงรีบเดินเข้าไปในร้านของฉางเฟิง

        “ยินดีร้อนรับไม่ทราบว่าจะรับอาหารหรือสุราดี”ลั่วจีกล่าว

        “ข้าขอซื้ออาหาร...”ทหารยามมองลั่วจีด้วยใบหน้าที่หลงใหลแม้อีกฝ่ายจะปกปิดใบหน้าแต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงเสน่ห์ที่เกินต้านทาน

        “ร้านของเรามีเมนูหลายเมนูไม่ทราบว่าลูกค้าอยากจะได้อาหารแบบใหน”ลั่วจียิ้ม

        “ข้าเอาหมูย่าง1 ตัว” ทหารยามกล่าว

        “เชิญท่านลูกค้านักรอสักครู่ข้าจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้”ลั่วจีเดินไปยังห้องครัวทันที

        “หมูย่าง1 ตัว”

        “กำลังเสร็จพอดีเลยให้ถูคงเตรียมห่อให้กับลูกค้าด้วย”ฉางเฟิงกล่าวและนำหมูย่างตัวหนึ่งออกมาและสับให้เป็นชิ้นและให้ถูคงห่อ

        หลังจากห่อเสร็จถูคงก็นำไปส่งให้กับทหารและลั่วจีก็เก็บเงินซึ่งราคาของหมู่ย่างทั้งตัวนั้นมีราคาอยู่ที่ 1000 ศิลาเซียนเพราะเนื้อหมู่ที่ฉางเฟิงซื้อมาคือตัวละ500 ศิลาเซียนบวกกับสมุนไพรที่ใช้ในการหมักฉางเฟิงจึงคิดว่าราคานี้ถือว่าเหมาะแล้ว

        “อืมถือว่าไม่แพง” ทหารยามจ่ายเงินและออกไป

        “ดูท่าพวกเราจะประเมินเมืองนี้ต่ำไปแม้แต่ทหารยามยังมั่งคั่งขนาดนี้แล้วคนปกติละ”ลั่วจีกล่าว

        “ไม่เป็นไรยังไงราคานี้พวกเราก็ได้กำไรอย่างน้อย 2-3 ร้อยศิลาเซียน” ฉางเฟิงกล่าว

        “โอ๊ะอยู่นี่เอง ข้าหาตั้งนาน สหายข้ามาแล้ว” พ่อค้าที่ขายเนื้อให้กับฉางเฟิงตรงเข้ามาหาฉางเฟิงทันที

        “ยินดีต้อนรับสหายอยากจะได้สุรางั้นเหรอ” ฉางเฟิงกล่าว

        “แน่นอนข้าอยากจะได้สุรา แต่ใหนๆก็มาแล้วข้าสนใจอยากจะรู้ว่าเจ้าสามารถปรุงเนื้อกุ้งเนตรครามได้ระดับใหน” พ่อค้ากล่าว

        “ย่อมได้ข้าจะทำให้เดี๋ยวนี้”

        “มันต้องแบบนี้สิแล้วขอเมนูด้วย”

        ลั่วจียื่นเมนูให้อีกฝ่ายซึ่งสายตาของพ่อค้าคนนี้ไปตกอยู่ที่สุราทั้งหมด

        “สุราเพลิงสุราหวนคำนึงงั้นเหรอ ของพวกนี้ไม่เคยเจอมาก่อน ข้าเอาสุราร้อยบุปผานี่ 2 ไหสุราเพลิง 2 ไห และสุราหวนคำนึง 1 ไห” ต้วนเหอกล่าว

        “รวมทั้งหมด3 หมื่นศิลาเซียน” ลั่วจีกล่าว

        “โอ้ถือว่าค่อนข้างมีราคาแต่ถ้ารสชาติมันดีราคาใหนก็ยอมจ่ายทั้งหมด” ต้วนเหอสองสุราทั้งห้าไหด้วยความสนใจก่อนจะค่อยๆเปิดสุราเพลิงกลิ่นที่รุนแรงและทำให้เลือดลมในร่างปะทุพุ่งออกมา

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า อย่างที่คิด สหายสุราของเจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวัง เจ้าสุราเพลิงนี่ของดีจริงๆเหมาะกับข้ามาก”ต้วนเหอดื่มสุราเพลิงลงไปอย่างบ้าคลั่งทำให้ผิวของต้วนเหอกลายเป็นสีแดงและมีควันลอยออกมา

        “ยอดเยี่ยมร่างกายของข้ารู้สึกมีพลังมากสุดยอด ราคานี้ไม่เสียเปล่าเหมาะสมแล้ว ไม่สิคุ้มค่าเสียด้วยซ้ำ”ต้วนเหอหัวเราะ

        “อาหารของข้าก็รสชาติดีไม่แพ้กันนะเจ้าดูทหารยามสองคนนั้นสิ” ฉางเฟิงกล่าวและชี้ไปทางทหารยามที่กำลังแย่งกันกินเนื้อหมูย่างอย่างบ้าคลั่งนี่ทำให้ต้วนเหอน้ำลายไหลและความอยากอาหารพุ่งขึ้นมา.........แต่น่าเสียดายที่จบตอนแล้ว5555