[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 29 หน้าไม้ปราบทัพ

เนี่ยเฉินครุ่นคิดคำของเวิงชิวฉานครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า

"เช่นนั้นก็หมายความว่า แม้โจรบนเขาเฮยเฟิงจะมีจำนวนมาก แต่แท้จริงแล้วล้วนเป็นชาวบ้านที่ถูกบังคับ แกนนำที่แท้จริงคือร้อยคนของจางเทาเหนียน" 

"ใช่แล้ว ร้อยคนนั้นล้วนชั่วช้าเลวทรามยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน มีพวกมันอยู่จึงควบคุมกองโจรอื่น ๆ ได้ โจรพวกนั้นต่างพากันเรียกพวกมันว่า 'โจรดำ' 

ชาวบ้านถูกรังแกจนสิ้นเนื้อประดาตัว ถูกบังคับขึ้นเขามาเป็นโจร แม้มีทุกข์ก็ไม่อาจเอ่ย ทนทุกข์อยู่ใต้เงื้อมมือของโจรเขาเฮยเฟิงโดยไม่อาจต่อต้าน

จางเทาเหนียนมีความทะเยอทะยานยิ่งนัก ไม่คิดหยุดอยู่เพียงเท่านี้ บัดนี้เขามีกองกำลังเพียงพันคน เพราะบริเวณโดยรอบไม่มีเสบียงอาหารเหลือแล้ว

ดังนั้นเขาจึงหมายตาค่ายชิงเฟิงของพวกเรา ต้องการคนและดินแดนของพวกเราเพื่อขยายอำนาจ" 

เนี่ยเฉินพยักหน้าแล้วกล่าวว่า  

"ที่พวกโจรไม่กล้าขัดขืน เพราะคิดว่าโจรดำนั้นเก่งกาจ และขาดผู้นำที่เหมาะสม ขาดคนที่กล้ายืนหยัดต่อต้าน

พวกเราต้องทำให้พวกเขารู้ว่า โจรดำที่พวกเขากลัวนั้นแท้จริงแล้วก็มิได้แข็งแกร่งอันใด ต่างก็มีหัวเดียวสองแขน สามารถถูกสังหารได้อย่างง่ายดาย"

"พวกมันสู้แบบไม่กลัวตายและดุร้ายยิ่งนัก เจ้าสู้ไหวหรือ"

"นี่เจ้าดูถูกสามีตนเองเกินไปแล้ว"

เนี่ยเฉินเย้ยหยัน

"ไป ไป ไป ใครเป็นสามีเจ้ากันเล่า อย่างข้ายังไม่รู้จักเจ้าอีกหรือ ฝีมือระดับแมวสามขา*[1] แบบเจ้า นอกจากข้าแล้ว ใครเจ้าก็สู้ไม่ได้หรอก"

เวิงชิวฉานเบ้ปาก

"ชิวฉาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งที่แตกต่างที่สุดระหว่างมนุษย์กับสัตว์เดรัจฉานคืออะไร"

"คืออะไรหรือ"

"มนุษย์ใช้อาวุธได้"

เนี่ยเฉินลุกขึ้นหยิบโครงที่ประกอบเสร็จแล้ว ก่อนจะเรียกชายสองคน

"เอาละ พวกเจ้ามาช่วยข้าขึงสายหน้าไม้หน่อย"

"ได้"

ด้วยแรงช่วยเหลือจากคนมากมาย คันหน้าไม้ใหญ่โตก็ถูกผูกเข้ากับสายหน้าไม้จนเสร็จสิ้น บัดนี้หน้าตาของมันคือหน้าไม้ยักษ์ขนาดกว้างยาวถึงสองเมตร 

"สิ่งนี้คืออะไรหรือ" 

เวิงชิวฉานเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้

"มันคือสิ่งที่จะมากั้นขีดความสามารถระหว่างมนุษย์กับสัตว์ร้ายอย่างไรเล่า" 

เนี่ยเฉินตอบพลางหัวเราะ ก่อนจะหันไปถามผู้ที่อยู่ด้านหลังว่า 

"ลูกศรพร้อมหรือไม่"

"รองหัวหน้า ขณะนี้พวกข้าติดตั้งหัวลูกศรได้เพียงสิบดอก ที่โรงตีเหล็กทำออกมาได้ช้านัก" 

"นำมาเท่าที่ทำได้ก่อน แล้วเร่งพวกเขาให้ทำงานเร็วขึ้น" 

เนี่ยเฉินกล่าวสั่ง ก่อนจะเรียกให้คนอื่นช่วยกันแบกหน้าไม้ยักษ์กับลูกศรออกไป 

ลูกศรนี้มีความยาวกว่าสองเมตร ในสายตาของเวิงชิวฉานแล้ว มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับทวนยาว แต่ส่วนปลายของมันกลับไม่เหมือนทวน คล้ายกับปลายลูกศรเสียมากกว่า 

“โอ้โห! ของชิ้นใหญ่นี่มันคืออะไรกัน?”

หัวหน้าใหญ่จ้องมองเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังของเนี่ยเฉิน ก่อนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ พวกโจรต่างหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“หัวหน้าใหญ่ สิ่งนี้ก็คือหน้าไม้ปราบทัพที่ข้าได้กล่าวถึง ครั้งนี้จะมาทดสอบอานุภาพของมันดูสักหน่อย” 

เนี่ยเฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ในตอนนั้นเอง พวกโจรตัวเล็ก ๆ หลายคนก็ยกแผ่นไม้ที่เตรียมไว้เดินเข้ามา

แผ่นไม้เหล่านั้นหนาถึงห้าเซนติเมตร เตรียมไว้สิบแผ่น แต่ละแผ่นห่างกันยี่สิบเซนติเมตร เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

เนี่ยเฉินเรียกพวกเขามาสามคน แล้ววางลูกศรยาวกว่าสองเมตรลงไป ก่อนจะให้พวกเขาทั้งสามออกแรงดึง พวกเขาต้องทุ่มเทแรงทั้งหมดที่มีจึงจะสามารถขึ้นสายหน้าไม้ได้

หัวหน้าใหญ่เอ่ยด้วยความรู้สึกทึ่ง

“แค่ดึงสายหน้าไม้ก็ต้องใช้แรงมากขนาดนี้ ข้าจินตนาการออกเลยว่าลูกศรนี้จะมีอานุภาพร้ายแรงขนาดไหน”

“หัวหน้าใหญ่ ข้ายังได้ติดตั้งกลไกไว้มากมายด้านบน ถึงทำให้คนสามคนดึงได้ แต่หากไม่มีกลไก คงต้องใช้ถึงสิบคนจึงจะดึงได้”

เนี่ยเฉินกล่าวจบก็ปรับมุมยิง แล้วจึงค่อย ๆ ปล่อยมือที่ง้างสายหน้าไม้อยู่

ตู้ม!

ลูกศรยาวกว่าสองเมตรพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แผ่นไม้ทั้งสิบแผ่นถูกยิงทะลุอย่างง่ายดาย จากนั้นลูกศรก็พุ่งไปกระทบกำแพงหินอย่างแรง

กำแพงเหล่านี้เพิ่งสร้างใหม่จึงแข็งแรงมาก เมื่อลูกศรใหญ่ปะทะเข้ากับกำแพง กำแพงก็ถึงกับสั่นสะเทือน

เมื่อมองดูอีกที ปลายลูกศรได้ฝังลึกเข้าไปในหินของกำแพงเรียบร้อยแล้ว

ลูกศรที่เดิมทีเป็น ←——— บัดนี้กลับกลายเป็น ———

ภาพที่เห็น ทำให้ทุกคนต่างตะลึงงัน

"นี่มันอาวุธร้ายแรงชัด ๆ ด้วยความเร็วและพลังขนาดนี้ คงไม่มีใครต้านทานได้"

หัวหน้าใหญ่เอ่ยชมไม่หยุดปาก

"เมื่อครู่ข้าเห็นกำแพงสั่นสะเทือน หากมีลูกศรใหญ่เช่นนี้สักสิบดอก ไม่เกินสองสามรอบ กำแพงคงพังทลายเป็นแน่" 

เนี่ยเฉินยิ้มกล่าวว่า 

“หัวหน้าใหญ่ พวกเราจะใช้หน้าไม้ทลายกำแพงเมืองในการโจมตีกำแพงเมืองขอรับ มันมีขนาดใหญ่กว่านี้มากนัก 

ส่วนหน้าไม้ปราบทัพนั้น ใช้ในการต่อสู้ระหว่างกองทัพ

กองทัพส่วนใหญ่ล้วนสวมเกราะหนัง หากข้าศึกตั้งขบวนทัพหนาแน่น เพียงดอกเดียวก็สามารถยิงทะลุได้ถึงห้านาย แม้ว่าจะพบกับทหารชั้นยอดที่สวมเกราะเหล็ก หนึ่งดอกก็สังหารได้อย่างน้อยสองนาย

หากเป็นทหารม้า เพียงดอกเดียวก็สามารถยิงทะลุได้ทั้งคนทั้งม้า แม้แต่ม้าที่อยู่ด้านหลังก็พลอยรับเคราะห์ สามารถชะลอการโจมตีของศัตรูได้เป็นอย่างมาก…”

กล่าวถึงตรงนี้ เนี่ยเฉินก็นึกขึ้นได้ว่ายุคนี้ยังไม่มีกองทหารม้า จึงไม่กล่าวต่อ

“ดี ดีมาก! มีของวิเศษเช่นนี้ เพียงนำไปติดตั้งบนกำแพง ไม่ว่าข้าศึกจะยกทัพมามากเพียงใดก็จะถูกยิงจนพรุนแน่" 

หัวหน้าใหญ่เคยเป็นแม่ทัพมาก่อน ย่อมทราบดีว่าอาวุธชนิดนี้ร้ายกาจเพียงใด

เวิงชิวฉานขมวดคิ้วกล่าว 

"แต่กำแพงของพวกเราก็ไม่ได้กว้างถึงหกฉื่อ จะตั้งของหนักขนาดนี้ได้อย่างไร"

"มิเป็นไร ข้าเพียงให้พวกเจ้าถมดินและก้อนหินบริเวณที่ต้องการติดตั้งหน้าไม้ปราบทัพแค่นั้นเอง ง่ายดายยิ่งนัก" 

เนี่ยเฉินผู้นั้นแย้มยิ้ม มอบหน้าไม้ปราบทัพให้หัวหน้าใหญ่ พร้อมทั้งสอนวิธีใช้และเล็งเป้า ก่อนจะหมุนกายกลับไปยังโรงตีเหล็ก

เมื่อเนี่ยเฉินประดิษฐ์สิ่งของวิเศษออกมาได้เรื่อย ๆ พวกโจรในค่ายต่างก็เลื่อมใสในตัวเขา ยกย่องให้เป็นรองหัวหน้า และยอมรับเขาเป็นพวกเดียวกันอย่างจริงใจ

เมื่อกลับถึงโรงตีเหล็ก เนี่ยเฉินก็ลงมือประดิษฐ์หน้าไม้ปราบทัพอันที่สองทันที บัดนี้โรงตีเหล็ก โรงหลอมเหล็ก และโรงหมักสุรา กลายเป็นเขตทางทหารที่สำคัญของค่ายชิงเฟิงไปแล้ว

เนี่ยเฉินทุ่มเททั้งกายใจ จดจ่ออยู่แต่ในโรงตีเหล็กจนลืมกินลืมนอน อากาศภายในนั้นช่างอุดอู้ เขาจึงไล่เวิงชิวฉานออกไป

ยามค่ำคืน บรรยากาศมืดมิด ช่างไม้และโจรน้อยใหญ่ต่างก็แยกย้ายไปพักผ่อน มีเพียงเนี่ยเฉินเท่านั้นที่ยังคงจุดตะเกียงทำงานอย่างขะมักเขม้น

ในความเงียบสงัดยามวิกาล เวิงชิวฉานเดินมายังนอกโรงตีเหล็กเพียงลำพัง นางมองลอดหน้าต่างเห็นเนี่ยเฉินยังคงทำงานอยู่ ภายในใจก็เกิดความสงสาร จึงหันหลังเดินไปยังโรงครัว 

เนี่ยเฉินทำงานพลางหาวตลอดเวลา ดวงตาแทบจะเปิดไม่ขึ้น จึงถอดผ้าโพกศีรษะและเสื้อคลุมที่เต็มไปด้วยขี้เลื่อยออก เดินออกไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่พักของเวิงชิวฉาน

เขาก้าวเข้าไปโดยไม่เคาะประตู เช่นเดียวกับเมื่อคืน

เวิงชิวฉานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหลือบมองเขาด้วยหางตา 

"นี่เจ้าเห็นที่นี่เป็นบ้านของเจ้าแล้วหรือ ถึงได้บุกมาถึงห้องข้ายามวิกาลเช่นนี้" 

[1] แมวสามขา หมายถึง คนที่มีทักษะหรือความสามารถธรรมดา ไม่ได้โดดเด่นหรือมีความเชี่ยวชาญ หรือบกพร่องหรือไม่สมบูรณ์