รักนี้ไม่มีนิยาม

เก่งกล้าแต่งตัวเสร็จเดินออกมาหน้ารีสอร์ตตรงจุดเช็คอินที่มีใบปอนั่งรออยู่ ใบปอเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินมาจึงลุกขึ้นเดินไปหา

“ไปนาย เราเรียกรถมารับแล้ว”

สักครู่มีรถยนต์เก่าๆ มาจอดรับและพาออกไปไม่ไกลจากรีสอร์ตนัก รถพาทั้งสองมาถึงบ้านลุงกำนันที่นั่นมีชาวบ้านรออยู่หลายคน พอเห็นเก่งกล้าและใบปอลงจากรถมาทุกคนลุกขึ้นและเดินเข้ามาหา บังเดเดินมาจับมือเก่งกล้าและพูดว่า

“เรานึกว่านายจะหายไปอีกคน ตามหากันจนทั่วก็ไม่เจอ ดีนะที่ใบปอไปเจอ”

ลุงกำนันก็เดินมาหา

“ลุงดีใจที่พ่อหนุ่มปลอดภัย”

ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มและเดินไปนั่งในศาลาเนื่องจากเหนื่อยหล้า ส่วนใบปอเดินแยกขึ้นบ้านไปเรียกป้าอ้วนหาข้าวกินก่อนแล้ว

“ป้าจ๋าๆ มีอะไรให้เรากินบ้าง หิวจนจะตายอยู่แล้ว” พูดพลางก็วิ่งขึ้นบันไดไป

ชายหนุ่มนั่งคุยอยู่ที่ศาลาสักครู่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

“พลเหรอ ว่าไงเพื่อน ห๊า...ตอนนี้อยู่สตูลแล้วเหรอ ได้ๆ เดี๋ยวกูจะออกไปรับ”

ทรงพลเพื่อนของเขามาหาเขาที่สตูลคงมาส่งข่าวเ๱ื่๵๹พาขวัญ เขารีบขับรถออกไปยังตัวอำเภอซึ่งเพื่อนเขาบอกว่าลงรถตู้และรออยู่ที่หน้าโรงพัก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาก็ขับรถมาถึงตลาดจอดหน้าโรงพัก เปิดกระจกกวักมือเรียกเพื่อน

“พลๆ ขึ้นรถ”

ทรงผลก้มลงมองที่กระจกเห็นว่าเป็๲เก่งกล้าจึงเปิดประตูเข้าไปนั่ง เก่งกล้าขับรถผ่านโรงพักไปจอดหน้าตลาดเป็๲ร้านน้ำชาชื่อว่า “ร้านน้ำชาครูบาหลี” ที่นั่นมีน้ำชา กาแฟ ข้าวแกง ขนมจีน โรตี ขนมพื้นบ้านต่างๆ มากมาย ชายหนุ่มจอดรถและบอกเพื่อนว่า

“ไปกินกาแฟกันก่อนเพื่อน”

ทั้งสองเดินเข้าร้านมานั่งสั่งกาแฟร้อนกันคนละแก้ว บนโต๊ะมีขนมมากมาย กินอะไรก็จ่ายตามที่กิน

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ จำครูได้ไหม”

ครูปาริชาตเอ่ยขึ้น

“อ่อ..จำได้ครับจำได้ ครูปา”

เขาเรียกตามณดา จำได้ขึ้นใจเพราะเป็๲แฟนของสาวอวบคนนั้นนั่นเอง ทรงผลจ้องครูปาริชาต ตะลึงในความสวยน่ารักของครูคนนี้เข้าแล้ว

“สวัสดีครับผมร้อยตำรวจเอกทรงพล รัตนโยธิน เป็๞เพื่อนของนายเก่งกล้าครับผม”

พร้อมยิ้มและตะเบะมองหน้าคุณครูคนสวย

“สวัสดีค่ะ เรียกครูปาก็ได้ค่ะ ปาเป็๞ครูของหนูณดาค่ะ”

ทรงพลพยักหน้ารับรู้ เพราะเก่งกล้าเล่าเ๱ื่๵๹ราวที่นี่ให้เขาฟังบ้างแล้ว

“นั่งด้วยกันครับครู”

ทรงพลเอ่ยขึ้น

“อ่อ..ปามากับครูที่โรงเรียนหลายคนค่ะ ไว้โอกาสหน้านะคะ ขอตัวค่ะ”

ครูปาริชาตพูดจบก็เดินไปที่กลุ่มครูที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว

“ไม่แนะนำให้รู้จักหนุ่มหล่อบ้างเลยนะครูปา”

เพื่อนครูแซวยิ้มๆ ปาริชาตยิ้มรีบตอบว่า

“คนหนึ่งก็คุณพ่อของน้องณดา อีกคนก็เพื่อนของเขา ชื่ออะไรปายังจำไม่ได้เลยจ้า”

เก่งกล้าขับรถพาทรงพลมาถึงบ้านพี่ชายของตนเอง มีเด็กหญิงวิ่งออกมาต้อนรับ

“พ่อจ๋าๆ กลับมาแล้ว หนูคิดถึงพ่อมากๆๆๆๆ เลยจ้า”

เก่งกล้าก้มลงกอดเด็กน้อยไว้

“พ่อจ๋าคิดถึงลูกมากๆๆๆๆๆๆๆ กว่าอีกจ้า”

ณดายิ้มตาหยี ผู้เป็๲พ่อหันไปทางทรงพลและบอกลูกสาวว่า

“นี่อาพลสุดหล่อ ไหว้อาเขาสิลูก”

เด็กน้อยไหว้ย่ออย่างสวยงาม ทรงพลเดินเข้าไปไกล้แล้วพูดว่า

“โอว..สวยมากๆ เลยจ้าหนูน้อย มาๆ ขออากอดบ้างสิคะ”

ณดาถอยห่างรีบบอกว่า

“ไม่ๆ ณดาโตแล้ว ไม่ให้ผู้ชายคนไหนกอดหรอกจ้า พี่ปอบอกว่าห้ามให้ผู้ชายกอด มันไม่งาม”

เด็กน้อยว่าพลางก็ถอยกรูด สองหนุ่มได้แต่หัวเราะตาม

เก่งกล้าพาทรงพลมานั่งศาลาหลังบ้าน เขาใช้ศรให้ไปหาเหล้า โซดา น้ำแข็ง กับแกล้มมาให้ ทรงพลเล่าว่า

“กูไปบ้านมึง เจอคุณบงกชกับน้องอรอนงค์ เขาถามถึงมึง กูก็ตอบไปตามที่มึงให้ตอบว่า กูก็ไม่รู้ติดต่อมึงไม่ได้ สองสาวนั่นทำท่าร้องห่มร้องไห้ จนกูเกือบจะใจอ่อนหว่ากล้า555”

เก่งกล้าหัวเราะตามและพูดว่า

“มึงก็ จะอะไรขนาดนั้น”

สองแม่ลูกที่หนุ่มๆ พูดถึงคือแม่เลี้ยงของเก่งกล้าและลูกติดของเธอนั่นเอง ศรหิ้วของพะรุงพะรังมาถึงพร้อมบอก

“นายๆ กินถั่วแกล้มไปก่อนส่วนกับแกล้มต้องรอแป้ป เชฟมือหนึ่งกำลังจัดการให้”

ว่าพลางก็วางของแล้ววิ่งไปในครัว ซึ่งตอนนี้ใบปอกำลังทำเครื่องแกงผัดเผ็ดหมูป่า และหันไปบอกศร

“ศรดูปลาย่างให้ทีน่าจะสุกแล้วนะ ได้ปลากระมงมาสดๆ เลยย่างให้นาย ถ้าสุกแล้วเอ็งก็ยกออกไปให้ก่อนนะ โน่นน้ำจิ้มเราทำไว้แล้ว”

ศรดูปลาย่างเห็นว่าสุกดีแล้วก็ยกออกไปให้สองหนุ่มที่ศาลา

“ปลาย่างครับนาย”

วางจานปลาและน้ำจิ้มให้สองหนุ่มแล้วเดินออกไป สองหนุ่มนั่งจิบเหล้า แกล้มปลาย่าง

“ปลาย่างเนื้อหวาน น้ำจิ้มนี้อร่อยสุด”

ทรงพลกล่าวขึ้น เก่งกล้าลองชิมตามอร่อยจริงๆ แม้จะเผ็ดไปนิดเพราะเขากินเผ็ดไม่ค่อยได้นั่นเอง

ใบปอตั้งกระทะใส่เครื่องแกงเผ็ดที่ปั่นไว้ลงไปผัดจนหอมไปทั่ว แล้วใส่หมูป่าลงไปผัดใช้เวลาพอสมควรเพราะหมูป่าเนื้อจะเหนียว ก่อนยกลงเธอใส่หัวกะทิลงไปนิดหน่อยเพื่อความหอมมัน วิ่งไปเก็บใบราหลังบ้านมาล้างน้ำเด็ดใส่ลงกระทะผัดให้เข้ากัน เด็ดพริกไทยอ่อนลงไปสองช่อ พร้อมเสิร์ฟ

“มาแล้วจ้าๆ ผัดเผ็ดหมูป่ารสเด็ด เผ็ดจัดจ้านที่สุดในย่านนี้”

ชายหนุ่มทั้งสองมองไปที่หญิงสาวอวบอ้วนที่ถือชามผัดเผ็ดหมูป่าอันหอมกรุ่นมาวางตรงหน้า ทรงพลมองหน้าหญิงสาวแล้วกล่าวยิ้มๆ อย่างเป็๲มิตร “นี่แม่ครัวที่นี่เหรอครับ หอมขนาดนี้อร่อยชัวร์ ผมฟันธง”

เก่งกล้าหันไปบอกทรงพล

“นี่ ใบปอหลานลุงกำนัน เธอมาช่วยดูแลณดา บ้านอยู่ติดกันนี่แหล่ะ”

และหันไปบอกใบปอ “อ่อ..ใบปอรู้จักคุณทรงพล เพื่อนชั้นสิ”

ใบปอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม มีรอยยิ้มเต็มหน้า

“เรียกพี่พลก็ได้จ้าน้องใบปอ” ทรงพลกล่าวอย่างเอ็นดู

“จ้าพี่พล เดี๋ยวเราไปดูน้องณดาก่อนนะจ้า”

พูดพลางก็วิ่งออกไป สองหนุ่มตักผัดเผ็ดหมูป่ามาชิม รสชาติจัดว่าเด็ดแต่เผ็ดสำหรับเก่งกล้า เขาบอก “

เผ็ดมากๆ กูไม่ไหวหว่าพล”

ทรงพลเล่าว่าเขาตามหาผู้หญิงคนที่สร้างเ๹ื่๪๫ให้เก่งกล้าที่ชื่อทัดทรวงตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอ ไม่รู้ทำงานให้ใคร หรือใครเป็๞คนจ้างมา เก่งกล้าได้แต่นิ่งเงียบคิดถึงพาขวัญจับใจ

“พลๆ กูทำให้ขวัญต้องตาย”

เขาบอกทรงพลแบบนั้น ทรงพลได้แต่ปลอบใจ

“ไม่ๆ มึงอย่าโทษตัวเอง กูว่ามันต้องมีใครจัดฉากให้มันเป็๲แบบนี้ มึงไม่ต้องห่วง ไอ้พลจะหาคำตอบมาให้มึงให้ได้ เชื่อกูๆ”

ศรลงมาดูสองหนุ่มที่นอนพับอยู่บนศาลาเกรงว่ายุงจะหาม เพราะตอนนี้ฤดูฝนยุงเยอะ

“นายๆ ลุกครับลุกไปนอนบนบ้าน”

เก่งกล้าและทรงพลเมาไม่ได้สติ

ที่นี่ นอนได้คนเดียว ศรไปหามุ้งมาให้ทรงพลซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาได้ ศรจัดมุ้งเรียบร้อย จึงเรียกเก่งกล้าให้ลุกขึ้น เขาจะพาไปนอน เก่งกล้าเมามากแต่ก็พอจะพยุงตัวขึ้นมาได้ กอดคอสอนพากันล้มไประหว่างทาง ใบปอได้ยินเสียงรีบลงมาดู เธอส่งณดาเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เดินงัวเงียลงมา “ปอๆ ช่วยหน่อยๆ ตัวใหญ่อย่างกับ๾ั๠๩์ กูลากไม่ไหว”

ศรบอก ณดาเดินอุ้ยอ้ายมาพยุงเก่งกล้าอีกข้าง หิ้วปีกคนละข้างกับศร ลากขึ้นบันไดอย่างทุลักทุเล เกือบจะพากันตกบันไดไปทั้งสามคน พอขึ้นบันไดมาได้ทั้งสองโยนร่างของเก่งกล้าลงบนโซฟาห้องโถง

“เหม็นเหล้าขนาดนี้ อย่าพาเข้าห้องเลย ให้นอนที่นี่เถอะศร”

ศรพยักหน้า

“กูง่วง ไปก่อนนะปอ”

พูดแล้วก็เดินลงบันไดไป

“ทิ้งงานยากไว้ให้เราเลยนะไอ้ศร”

หญิงสาวมองไปยังร่างชายหนุ่มสูงใหญ่ที่นอนไม่ได้สติอยู่บนโซฟา

“นายๆ ตื่นๆ ลุกไหวไหม”

เธอร้องเรียกถามเผื่อเขาตื่นจะได้ไปห้องน้ำชำระร่างกายได้ ไม่มีเสียงตอบหญิงสาวเดินไปเดินมา

“ปล่อยให้นอนตรงนี้แหล่ะ เป็๲อาหารยุงแต่ก็ไม่มากเท่าข้างล่าง”

หญิงสาวบอกตัวเองแล้วเดินกลับเข้าไปนอนกับน้องณดา ตกดึกเธอนอนไม่หลับเลยเดินออกมาดูเห็นเก่งกล้านอนคุดคู้คงจะหนาวหรือไข้ขึ้นมาอีก เธอเดินไปนั่งข้างๆ โซฟาที่ชายหนุ่มนอนอยู่เลยคิดว่าเขาคงนอนไม่หลับเพราะไม่ได้ล้างหน้าล้างตา เธอจึงเดินไปเอาขันและผ้าขนหนูผืนเล็กมาทำความสะอาดให้เขา ก็ไช่ว่าไม่เคยทำให้ นี่ไม่ไช่ครั้งแรก หญิงสาวนึกถึงเหตุการณ์หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอนที่เช็ดตัวให้เขาคลานั้น ในขณะที่ใบปอกำลังเช็ดตัวให้ เก่งกล้าลืมตาขึ้นมา เห็นใบหน้าอวบอิ่มแดงระเรื่อ ยิ้มทั้งในตามีความสุข เขาจ้องมองเธออยู่แบบนั้น หญิงสาวยังไม่รู้ว่าเขาตื่นแล้ว เช็ดตัวให้เขาจนทั่ว เธอถอดแค่เสื้อ ไม่กล้าที่จะล่วงล้ำไปใต้เข็มขัด เธอเขินอายที่จะทำแบบนั้น ชายหนุ่มหลับตาลง หญิงสาววางผ้าลงและใส่กระดุมเสื้อให้เขาทีละเม็ดทีละเม็ด เธอเหลือมองหน้าอันหล่อเหลงของเขา พร้อมกับยิ้มอย่างอารมณ์ดี เป็๞จังหวะที่เก่งกล้าลืมตาขึ้นมา จับมือเธอ

“นี่เธอ คิดอะไรกับชั้นหรือป่าวเนี่ย”

หญิงสาวรีบดึงมือออก ปฏิเสธเสียงหลง

“คิดอะไร จะบ้าเหรอนาย เราไม่ได้คิดอะไร แค่อยากให้นายนอนสบายๆ เลยเช็ดตัวให้ เราไปหล่ะ”

เธอรีบลุกขึ้นและเดินเข้าห้องไปด้วยใจที่เต้นเหมือนจะหลุดออกมา ปิดและล๊อคประตูยืนพึมพำ

“โอ๊ย..ชั้นจะตายๆ หรือป่าว หยุดสักทีนะหัวใจ จะหลุดออกมาแล้ว”

เก่งกล้าตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ

“เรามานอนที่นี่ได้ไง อ้าว..แล้วไอ้พลหล่ะอยู่ไหน”

เขารีบลุกมาที่หน้าต่างเห็นศรยืนอยู่จึงร้องถามไป

“ศรๆ มึงเห็นคุณทรงพลไหม” “นอนอยู่นี่ครับนาย”

ศรชี้ไปที่ศาลาซึ่งมีมุ้งกางอยู่ เขารีบเข้าห้องน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ เพื่อจะไปส่งณดาที่โรงเรียน แต่งตัวเสร็จเดินไปเคาะประตู ซึ่งใบปอล๊อคไว้เมื่อคืน เขาเปิดไม่ได้จึงเคาะประตูเรียก

“ณดาคนสวยตื่นยังคะลูก”

สองสาวในห้องตื่นมาพร้อมๆ กันใบปอหันมองนาฬิกานี่มัน 7 โมงกว่าแล้ว

“สายๆ แล้วจ้าหนูณดา รีบๆๆ แล้วไปโรงเรียนสาย”

หญิงสาวรีบไปเปิดประตู ณดาเข้ามากอด

“สวัสดีจ้าพ่อจ๋า เมื่อคืนทำไมไม่นอนกับหนูคะ”

คนเป็๞พ่อเกาหัวยิ้มบอกลูกไปว่า

“พอดีเพื่อนพ่อมาก็เลยมีดื่มนิดหน่อย หนูคงไม่ว่านะจ้า”

ณดากอดพ่อแล้วตอบว่า

“อ่ะ หนูให้อภัยก็ได้ค่ะแต่อย่าบ่อยนะพ่อ มันไม่ดีกับสุขภาพ”

พูดจบก็วิ่งไป หญิงสาวอีกคนที่ยืนหน้าตาดูไม่ได้อยู่ในห้องกำลังจะเดินออกไปเสียงเก่งกล้าก็ดังขึ้น

“วันหลังไม่ต้องเช็ดตัวให้ชั้นนะ”

พูดจบก็เดินออกไป ใบปอหน้าสลดเขาคงไม่ชอบเรา

เก่งกล้าขับรถมาส่งณดาโดยมีทรงพลติดรถมาด้วย เขาถูกใจครูคนสวยเลยตามมา

“ณดาครับ หนูบอกครูปานะว่าอาพลคิดถึง”

“แหน่ะ อาชอบครูปาเหรอจ้า ทำไมไม่ไปบอกเอง แมนๆ หน่อยสิคะอา”

เก่งกล้าหัวเราะก่อนที่จูงมือพาณดามาส่งที่หน้าโรงเรียน โดยทรงพลก็เดินตามมา

“สวัสดีค่ะครูปา เมื่อกี้อาพลบอกว่าคิดถึงครูปาค่ะ”

เสียงณดาเอ่ยขึ้น ทรงพลยิ้มแบบเขินๆ แต่ก็รู้สึกดีที่แม่สื่อทำงาน

“สวัสดีครับครูปา” เสียงทรงพลดังขึ้น

“สวัสดีค่ะคุณทรงพล” ครูปาริชาตตอบแบบเขินๆ นึกถึงคำที่เด็กหญิงพูดเมื่อครู่

“วันนี้หลังเลิกเรียนไปทานข้าวกันนะครับ ชวนเพื่อนไปด้วยก็ได้ พรุ่งนี้ผมก็จะกลับกรุงเทพฯแล้ว”

ทรงพลเอ่ยขึ้น สองหนุ่มส่งเด็กหญิงแล้วขับรถกลับมาทรงพลแวะไปโรงพักเพื่อพูดคุยกับร้อยเวรที่ทำคดีคนหายหมายถึงพี่ชายของเก่งกล้าที่หายไป ไม่ได้ข่าวคราวใดๆ เลย ไปคุยกันสักครู่ก็พากันกลับมายังบ้านลุงกำนัน ที่นั่นเก่งกล้าและทรงพลได้พบชาติชาย ลุงกำนันแนะนำว่าเป็๞ผู้มีอิทธิพลแถวนี้ เป็๞นักการเมืองเก่าและมีลูกเป็๞นักการเมืองในปัจจุบันด้วย ลุงกำนันบอกว่าชาติชายมีลูกน้องมากมายอาจจะช่วยหาเก่งกาจได้ไวขึ้น ชาติชายชายวัยกลางคนร่างท้วม มีเชื้อจีนอายุน่าจะหกสิบกว่า ยิ้มแย้มพูดคุยกับสองหนุ่มอย่างเป็๞มิตร

เลิกเรียนเก่งกล้าขับรถไปรับณดาที่โรงเรียนพร้อมกับทรงพลเพื่อนของเขา เจอครูปาริชาตทรงพลรีบนัดเธอ

“หกโมงเจอกันที่ร้านลานข้าวนะครับครู”

ร้านลานข้าวเป็๲ร้านอาหารขนาดใหญ่ของอำเภอละงูซึ่งเป็๲ที่รู้จัก ครูปารับคำและพูดว่า

“ค่ะคุณทรงพล ปาขอชวนเพื่อนไปด้วยนะคะ”

“ได้เลยครับ เดี๋ยวหกโมงผมมารับนะครับ”

ทรงพลเอ่ยขึ้นก่อนที่จะขึ้นกลับพาณดากลับบ้าน สองหนุ่มส่งหลานสาวเสร็จก็อาบน้ำ แต่งตัว เตรียมจะออกไปตามนัด

“ไม่ต้องหล่อมากนะมึง”

เสียงทรงพลดังขึ้น

“เดี๋ยวเหยื่อเปลี่ยนเป้าหมาย กูไม่อยากอกหัก”

“เออ..กูไม่แย่งซีนมึงหรอก”

เก่งกล้าหัวเราะร่วน ทั้งสองหนุ่มขับรถไปรับครูปาริชาตที่บ้านพักครู ทรงพลมองดูหญิงสาวสวย ใส่ชุดกระโปรงลายดอกน่ารัก เดินยิ้มมาอย่างน่ารัก รีบเปิดประตูและเดินลงไปรับ

“เชิญครับครูปา”

ปาริชาตเดินขึ้นไปบนรถและกล่าวขอบคุณเบาๆ

“อ้าว..ไหนครูว่าจะชวนเพื่อนมาด้วยหล่ะครับ”

เสียงทรงพลดังขึ้น

“อ่อ..เดี่ยวเพื่อนปาตามมาค่ะ”

เสียงหญิงสาวตอบกลับ สองหนุ่มพยักหน้ารับรู้

เก่งกล้าขับรถผ่านตลาดละงูมาทางไปท่าเรือปากบารา เป็๞ร้านจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ กว้างขวาง ที่จอดรถสะดวก เขาขับรถเข้ามาจอด ทั้งสามเดินไปในร้าน มีคนเข้ามาถาม

“จองไว้ไหมคะ กี่ที่คะ”

เก่งกล้าตอบ

“ไม่ได้จองไว้ 4 ที่ครับ”

“นั่งตรงไหนดี”

ทรงพลถามครูปา

“ชั้นล่างก็ได้ค่ะ”

“ที่นี่มีเมนูอะไรแนะนำไหมครับ”

เสียงทรงพลดังขึ้น

“มียำถั่วพู ปลากะพงสองใจ ห่อหมกทะเล กุ้งซ๊อสมะขาม”

เสียงบริกรตอบพร้อมกับยื่นเมนูให้ ทั้งสามสั่งอาหารมาหลายอย่าง รอไม่นานอาหารก็มาเต็มโต๊ะ

“นี่ยำถั่วพู นี่ปูนิ่มผัดพริกไทยดำ นี่หอยหลอดผัดฉ่า ห่อหมกทะเล ต้มยำกุ้ง ปลากะพงนึ่งมะนาว”

เสียงทรงพลทวนเมนูอาหาร

“ทานกันเลยครับ”

เขาพูดต่อ เสียงโทรศัพท์ของครูปาดังขึ้น

“มาถึงแล้วเหรอ ได้ๆ เดี๋ยวปาออกไปรับนะ”

ปาริชาตรับโทรศัพท์เสร็จก็ลุกขึ้นบอกกับสองหนุ่มว่า

“เดี๋ยวปาออกไปรับเพื่อนก่อนนะคะ”

“ให้ผมไปด้วยไหม” เสียงทรงพลดังขึ้น

“ไม่ต้องค่ะๆ ไม่ต้อง อยู่ข้างหน้านี่เอง”

พูดเสร็จปาริชาตก็เดินออกไปรับเพื่อน ใบปอนั่นเอง สองสาวตรงเข้าไปสวมกอดกัน

“รักเธอที่สุด”

เสียงใบปอพูดขึ้นมา

“จ้า รักเช่นกัน”

ปาริชาตตอบ แล้วเดินกอดกันเข้ามาที่โต๊ะ สองหนุ่มเห็นหญิงสาวที่เดินมากับครูปาริชาต ไม่ไช่ใครที่ไหน ใบปอนั่นเอง วันนี้เธอใส่เอี๊ยมยีนต์กระโปรงสั้น ข้างในมีเสื้อยืดที่เก่งกล้าซื้อให้ตอนไปนอนรีสอร์ต

“มาๆ นั่งสองสาว” เสียงทรงพลดังขึ้น

“นึกว่าใครที่ไหนที่แท้น้องใบปอนั่นเอง”

เก่งกล้านั่งนิ่งไม่พูดไม่จาอะไร ใบปอมาถึงเห็นว่าสองหนุ่มสั่งน้ำเปล่าไม่ได้ดื่มเหมือนเมื่อคืนก็ยังนึกว่าดีนะไม่ต้องมาลากกันขึ้นห้องอีก เธอรีบหยิบแก้วมาใส่น้ำแข็ง เติมน้ำ และเสิร์ฟให้ทุกๆ คน จริงๆ มีบริกรแต่ทรงพลอยากเป็๲ส่วนตัวเลยบอกว่าไม่เป็๲ไรจะจัดการกันเอง ใบปอเสิร์ฟน้ำเสร็จก็ตักข้าวให้เก่งกล้า ทรงพล ปาริชาตคนละ 2 ทัพพีและตักให้ตัวเอง4 ทัพพีเพราะว่าเธอหิวมาก ทรงพลคอยตักกับข้าวบริการครูปาริชาต ส่วนใบปอก็คอยตักให้คนโน้นที คนนี้ที หยอกล้อ คุยกันอย่างสนุกสนาน ยกเว้นเก่งกล้าที่ไม่ได้พูดอะไรเลย กินข้าวเสร็จทรงพลอาสาจะไปส่งครูปาริชาตเอง และให้เก่งกล้ากลับไปกับใบปอ เก่งกล้าไม่ทันจะปฏิเสธหรือพูดอะไรทรงพลก็ขับรถออกไปแล้ว ทิ้งเขาไว้กับใบปอ

“ไปจ้านาย”

เธอเดินไปจับมือเก่งกล้าและพากันเดินมาที่รถของเธอซึ่งเป็๲รถมอเตอร์ไซค์

“เธอมารถนี่เหรอ”

“จ้า..นายไม่ต้องห่วง เราเซียน ไม่มีล้ม ไม่มีชน เชื่อหัวไอ้ปอ”

ว่าพลางก็สตาร์ทรถ ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปซ้อนมอเตอร์ไซค์ของใบปอ เธอขับออกมาอย่างช้าๆ ลมเย็นปะทะใบหน้า ชายหนุ่มสูดอากาศได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูจากผมของหญิงสาว ลมพัดผมเธอเข้าหน้าชายหนุ่มเขาจึงเอามือรวบผมเธอไว้ เธอยิ้มนิดๆ ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งขับมาถึงบ้านถึงสาวจอดรถ

“ถึงโดยสวัสดิภาพแล้วจ้านาย..”

เธอยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างมีความสุข ชายหนุ่มหันมามองหน้าหญิงสาวด้วยใบหน้านิ่งๆ และบอกเธอว่า

“สระผมเป็๲ด้วยเหรอ” แล้วก็เดินขึ้นบ้านไป

“อะร๊ายย..ไปดมผมเราตอนไหนนะ