บัลลังก์นี้ ข้าขอพิชิต

แผ่นดินมังกรคล้ายกระเพื่อมคราหนึ่ง หลังเหตุการณ์บ้านเมืองแปรเปลี่ยน  กิจการที่ซบเซามานานอย่างสำนักคุ้มกันภัยเริ่มกลับมาครึกครื้นอีกครา   เหล่าโจรน้อยใหญ่ กระจายตัวไปตั้งกลุ่มกันเอง  พวกเดนตายจากเมืองไกลก็กล้าเข้ามารุกคืบแย่งชิงพื้นที่ปล้นชิงกันอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย  เส้นทางที่เคยปลอดภัยกลับกลายเป็นอันตราย    

“คนไม่พอแล้วโว้ย! คนไม่พอแล้วโว้ย!”  เสียงตวาดจากชายวัยกลางคนร่างอ้วน  ดังออกมาจากสำนักคุ้มกันภัย  มันคือหลี่ซี เจ้าสำนัก“คุ้มกันฟ้า”   

“สำนักท่านใหญ่โตเพียงนี้ คนไม่พอได้อย่างไร! สินค้าในรถม้าล้วนเป็นของมีค่า หากเดินทางโดยไร้ผู้คุ้มกันในยามที่โจรป่าชุกชุมเช่นนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการนำคอไปพาดแท่นประหาร”

เป็น“จางฟู่”  พ่อค้าร่างผอมที่เร่งรีบออกเดินทาง  มันตระเวนมาสามสำนัก ยังไม่ได้ผู้คุ้มกัน  หากช้ากว่านี้ สินค้าคงไปไม่ทันนัดหมาย  

 ทั้งสองโต้เถียงกันอยู่ครู่ใหญ่ จางฟู่จำต้องล้วงถุงเงินที่เจ้านายให้มา  จ่ายออกให้หลี่ซีอย่างลำบากใจ

  “เงินส่วนนี้ไม่รวมกับค่าจ้าง นี่เป็นค่าน้ำใจหากท่านดึงคนมาช่วยเรา”   

เมื่อตำลึงเงินถูกวางบนโต๊ะ  หลี่ซีกลายเป็นนอบน้อม  มันหายลับเข้าไปหลังห้องโถงครู่หนึ่ง  ก่อนกลับมาพร้อมทหารคุ้มกันหกนาย ที่เสื้อผ้ายังไม่เรียบร้อย เหมือนถูกจับใส่อย่างเร่งรีบเมื่อสักครู่ 

“นี่เป็นทหารข้างกายเรา  ที่คราแรกเราไม่อยากให้เพราะข้างกายข้าจะไร้คนคุ้มกัน     แต่เห็นนายท่านจางเร่งรีบถึงเพียงนี้ เราจะให้เป็นกรณีพิเศษ”    

 จางฟู่สำรวจมองเหล่าทหารคุ้มกัน พลันคิดในใจ

“ ทหารข้างกายมารดาใด  รูปร่างผอมบางดั่งคนไม่เคยฝึกยุทธ์”  

แต่เวลาบีบคั้น หากฟ้ามืดลงระหว่างเดินทางย่อมอันตรายกว่าเดิมหลายเท่าตัว  จางฟู่ถอนหายใจยาวจนหนวดเคราสั่นพริ้ว มันจำต้องโบกมือเรียกทหารคุ้มกันทั้งหกนายให้เดินตามมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศใต้ ที่นั่นมีกองคาราวานสินค้าขนาดกลางจอดสงบนิ่งรออยู่ บนม้าจูงรถสัมภาระ มีชายรูปร่างกำยำนั่งรอไว้ก่อนแล้ว ผู้นี้รูปร่างใหญ่โต ผิวตัวหยาบกร้าน อายุราว 40 ปีปลายๆ เป็น“ซีเกียง” พ่อค้าผู้นำกองคาราวาน จางฟู่ผงกหัวให้ซีเกียงคราหนึ่ง ก่อนหันไปตวาดสั่ง

“สายกว่านี้ไม่ได้แล้ว พวกเจ้าไปประจำตำแหน่งท้ายขบวน!” พลางรีบกระโดดขึ้นนั่งบนรถม้าคันหน้าสุด เสียงแส้สะบัดดัง เพียะ! กระตุ้นให้ม้าลากจูงเริ่มออกเดิน กงล้อไม้บดเบียดไปกับพื้นถนนหินส่งเสียงครืดคราด ขบวนสินค้าที่มีทั้งผ้าแพร เครื่องเทศ และของป่า เริ่มเคลื่อนตัวผ่านพ้นเขตเมืองเล็ก ทิ้งความวุ่นวายของตลาดไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่เส้นทางสายเปลี่ยวที่ถูกโอบล้อมด้วยแมกไม้  

  เวลาผ่านไปยิ่งนานเส้นทางยิ่งเปลี่ยว เสียงพูดคุยครึกครื้นค่อยๆทยอยหายไป  มีเพียงเสียงกระดิ่งผูกคอม้าที่ดังกรุ๊งกริ๊งเป็นจังหวะ  ซีเกียงเหลียวมองเหล่าทหารคุ้มกันที่หัวท้ายขบวนด้วยความทุลักทุเล  นายทหารที่นำอยู่เบื้องหน้าถึงกับเอามือบีบนวดก้นตลอดทาง  ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ผู้ที่จะฝากชีวิตไว้ได้ในยามคับขัน 

  “จางฟู่ ทำไมทหารคุ้มกันเราจึงเป็นลิงผอมเช่นนี้“      

จางฟู่เกิดสีหน้าสำนึกผิด กล่าวว่า

“ข้าตระเวนหาไปทั่วเมือง สำนักคุ้มกันแห่งใดล้วนไม่มีคนว่าง จำต้องนำพวกมันมา”

จางฟู่ตอบเสียงอ่อย  ซีเกียงมองไปที่นายทหารเบื้องหน้า ใจหนึ่งก็อยากสับมือมันทิ้ง อีกใจหนึ่งก็เกิดความเวทนา 

   “ทั้งหมด หยุดพัก ให้เวลาพัก*หนึ่งเค่อ!..แล้วจะไม่มีการพักอีก ต่อไปจะเป็นการเดินทางรวดเดียวจนถึงที่หมาย” 

 หลังสิ้นคำสั่งของซีเกียง เหล่าทหารคุ้มกันโห่ร้องด้วยความดีใจ  มีบางนายทิ้งอาวุธ วิ่งเข้าไปถ่ายหนักในป่าอย่างเร่งรีบ   คนที่เหลือต่างพักผ่อนตามอัธยาศัย 

“อ๊ากกก”  

ยังไม่ทันหายเหนื่อย เสียงหวีดร้องดังออกป่าจากป่าที่นายทหารผู้หนึ่งเข้าไป   “ข้าเหยียบๆศพคนๆ!” เสียงร้องแทบไม่เป็นภาษาแต่พอจับใจความได้  

 คำว่า“ข้าเหยียบศพคน”  ทำให้เหล่าพ่อค้าที่มีประสบการณ์คลายใจลง ยังดีที่ไม่ใช่การถูกโจรป่าโจมตี  

  ซีเกียงที่นั่งพักอยู่ดีดตัวลุกขึ้นยืน มือคว้าดาบข้างกายโดยสัญชาตญาณ ส่วนจางฟู่รีบกวักมือเรียกเหล่าทหารคุ้มกันที่ยืนทำตัวไม่ถูกให้เดินตามไปอย่างเกรงๆ  เมื่อแหวกพุ่มหนามเข้าไป กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่คละคลุ้งกับกลิ่นดินโคลนก็เตะจมูกทันที เบื้องหน้าพวกเขาพบเห็นซากศพหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่ในป่า มองไปร่างนี้เหมือนผ่านมาหลายเรื่องราวนัก ทั้งคราบเลือดแห้งที่เต็มตัว  เสื้อผ้าขาดโทรม มือข้างหนึ่งกระดุกหัก มืออีกข้างเนื้อหลุดวิ่น  ซีเกียงใช้เท้าเขียพลิกศพดูว่าเป็นผู้ใด  พอเห็นใบหน้าก็รู้สึกคุ้นตา  พอตั้งใจพินิจดูหัวใจมันเริ่มเต้นรัวดั่งกลองศึก

“ซูหมิง!!  น้องหมิงข้า!”

  มันตะโกนลั่น จางฟู่ตกใจไม่แพ้กัน   มันรีบนั่งคว้าชีพจรมาตรวจดู

  “ท่านซีเกียง น้องหมิงยังไม่ตาย!”  เพื่อความแน่ใจ จางฟู่ก้มหน้าลงทาบอกฟังเสียงหัวใจ

  “มันยังไม่ตายจริงๆ..!”  ทั้งสองเฮลั่น ต่างรีบเตรียมพาร่างซูหมิงขึ้นรถสัมภาระกันเป็นพัลวัน  ทั้งยาต้ม ทั้งผ้าชุบน้ำถูกจัดเตรียมอย่างเร่งรีบ  เวลาพักถูกยืดออก ซีเกียงประคองร่างที่บอบช้ำของซูหมิงขึ้นไปบนรถม้าคันสุดท้าย พื้นรถที่เคยเต็มไปด้วยม้วนผ้าถูกปูทับด้วยฟางหนาและผ้าห่มผืนเก่า เพื่อรองรับร่างที่แทบจะแหลกสลายของเด็กหนุ่ม

“พวกเจ้าหกคน! กลับไปประจำตำแหน่ง เดี๋ยวนี้!”

ซีเกียงตวาดสั่งทหารคุ้มกันเสียงเข้ม แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “จางฟู่... ออกเดินทางต่อทันที ห้ามหยุดพักจนกว่าจะข้ามพ้นเขตป่านี้!”

จางฟู่รีบกุลีกุจอขึ้นประจำที่นั่งคนขับ เสียงแส้สะบัดดัง เพียะ! พร้อมกับขบวนรถที่เริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ทว่าครานี้จังหวะการเดินรถกลับดูเร่งรีบและเงียบเชียบกว่าเดิม

ภายในรถม้าคันหลัง  ซีเกียงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายซูหมิง มือที่หยาบกร้านสั่นใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นค่อยๆ ซับคราบเลือดและดินโคลนออกจากใบหน้าซีดเซียว เขามองดูบาดแผลที่มือซึ่งเนื้อหลุดวิ่นจนเห็นกระดูกแล้วก็ได้แต่ขบกรามแน่น

“ชีวิตเจ้าจะบัดซบได้อีกเพียงใด  ห้าปีก่อนข้าพบเจ้านอนซมอยู่ข้างทางในสภาพปางตาย  มาวันนี้สภาพเจ้าดั่งคนตายไปแล้ว”

ท่ามกลางความมืดมิดและความเหน็บหนาวไร้ก้นบึ้ง สติของซูหมิงคล้ายล่องลอยอยู่ในม่านหมอกสีขาว ความเจ็บปวดที่รุมเร้ากลับมลายหายไป แทนที่ด้วยสัมผัสอันอ่อนโยนที่หน้าผาก ผ้าชุบน้ำอุ่นๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิป่าที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก

“หยินชิง..”

ซูหมิงพึมพำเสียงแผ่วในลำคอ ในนิมิตนั้นเขามองเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตา หญิงสาวในชุดผ้าป่านสีซีดกำลังนั่งส่งยิ้มให้เขาอยู่บนผืนหญ้าสีเขียวชอุ่ม แสงแดดรำไรส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงดงามของนาง 

ซูหมิงพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของนาง แต่ฝ่ามือนั้นกลับหนักอึ้งดั่งถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน หญิงสาวคนนั้นไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงแต่ใช้มือลูบหัวเขาเบาๆ แล้วค่อยๆ เลือนหายไปในม่านหมอก พร้อมกับความอบอุ่นที่เริ่มกลายเป็นความร้อนรุ่ม

กึก!

แรงกระแทกจากล้อรถม้าที่ตกหลุมอย่างแรงกระชากสติที่ขาดห้วงให้กลับคืนมา ซูหมิงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะสำลักเอาลิ่มเลือดออกมาคำหนึ่ง ความเจ็บปวดดั่งไฟเผาลามเลียไปทั่วร่างจนเขาต้องขบกรามแน่นจนแทบแตก  ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าไม่ใช้ท้องฟ้าสีทองที่สาดลงลำธารใส แต่เป็นเพดานรถม้าที่บุด้วยผ้าเก่าๆ และมีแสงตะเกียงสั่นระริกตามจังหวะการโคลงเคลง สัมผัสที่เขาคิดว่าเป็นมืออันอ่อนนุ่มของหยินชิง แท้จริงแล้วคือมือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของชายวัยกลางคน

“ฟื้นแล้วหรือ?เจ้าวัวถึก”

เสียงทุ้มต่ำของซีเกียงดังขึ้นข้างหู ใบหน้าที่เคร่งขรึมแสนคุ้นเคยปรากฏที่เบื้องหน้า ในมือยังถือเศษผ้าเปื้อนเลือดที่เพิ่งใช้  

“ทะ..ท่านอาเกียง“

ซูหมิงเค้นเสียงออกอย่างยากลำบาก ซูหมิงไม่เข้าใจ อาเกียงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือมันยังคงฝันไม่จบสิ้น     ซีเกียงเห็นหน้าโง่งมของชายหนุ่มก็คล้ายอ่านความคิดมันออก  “ข้าพบเจ้าสภาพเป็นตายเท่ากันอยู่ในป่า  จึงเก็บเจ้าขึ้นมา… ฮ่าฮ่าฮ่า นี่หากไม่ใช่ชะตาจะเรียกว่าอย่างไร“    

ซูหมิงนึกย้อนไปห้าปีก่อน  ตอนที่มันหนีจากการฝึกลมหายใจของเฒ่าประหลาดมาได้  ตัวซูหมิงที่ยังเยาว์วัยแทบตายตกอย่างไร้ค่า  ระหว่างที่มันหมดสติอยู่ข้างทาง กับมีกองคาราวานพ่อค้าผ่านทางมา และนั่นคือ ซีเกียง ซูหมิงจึงผันตัวเป็นพ่อค้าตั้งแต่วันนั้น

.

.

“ข้าไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณท่านอย่างไร“    

ซีเกียงส่ายหัวเบาๆ  

“นึกถึงเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนเจ้าขอแยกตัวกับคาราวานข้า ประกาศใหญ่โตว่าจะไปเป็นนายอำเภอ ฮ่าฮ่าฮ่า”     

 อา…ซูหมิงพลันย้อนนึกไป หน้ามันกลายเป็นแดงก่ำ  สมัยที่ซูหมิงอยู่กับซีเกียง มันมักทะเลาะกับ“ฉิงเอ้อ” เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับมัน   

บ่อยนัก ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดจากสหายกลายเป็นคู่กัด  มันสองคนทะเลาะกันได้ไม่เว้นวัน  แม้ซูหมิงไม่เคยต่อยตีชนะฉิงเอ้อ แต่มันใช้ความถึกทนเข้าสู้  จนครั้งหนึ่งทะเลาะกันสามวันสามคืนไม่ดีกัน  ต่างคนต่างท้ากันว่าใครจะเป็นนายอำเภอก่อน

ซูหมิงสุดท้ายกลายมาเป็นพ่อค้าเช่นเดิมเพียงหน้าอับอายไม่กล้าขอกลับไปหาซีเกียง ต้องแร่ร่อนไปกับพ่อค้ากองอื่นๆ    พอนึกย้อนไปช่วงเวลาเหล่านั้นมีความสุขยิ่ง   

ทว่าเพียงแค่เขาขยับยิ้มกว้างกว่าเดิมเล็กน้อย บาดแผลและกระดูกก็ประท้วงด้วยความเจ็บปวด ดึงสติสู่หมิงกลับมาสู่ปัจจบัน

  “ท่านอาเกียง ตอนนี้เรากำลังไปที่ใด” ซูหมิงเค้นถามถึงจุดมุ่งหมาย

 “เรากำลังเดินทางไปฉินตั้ว สินค้าเต็มสามคันรถนี่ช่วยให้พวกเราไม่ต้องออกไปเสี่ยงเดินทางได้อีกพักใหญ่ คาดว่าอีกไม่เกินสองชั่วยามคงถึงที่หมาย”

  ซีเกียงตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ใกล้พ้นขอบฟ้าไปทุกครา การเดินทางต้องช้าลงเนื่องจากในขบวนมีคนเจ็บ  สีหน้าซีเกียงเริ่มเคร่งเครียด   ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 “เห้อ..การจากไปของฉีซิ่นหาทำให้เหล่าโจรเรียบร้อยขึ้น  มีแต่พวกมันแก่งแย่งช่วงชิงผืนป่า บุกปล้นตามอำเภอใจ ทุกฝีเก้าที่ออกจากตัวเมืองนับว่าอันตรายยิ่ง”     

 ซูหมิงเมื่อได้ยินชื่อของอาจารย์ก็เกิดความรู้สึกยากจะบรรยาย  ตัวมันนับตั้งแต่พาฉีซิ่นหนีออกจากฉินตั้ว ผ่านมานานนับอาทิตย์ที่มันไม่รู้เรื่องราวโลกภายนอกเลย  ซีเกียง บุรุษร่างใหญ่ผู้มีพระคุณตรงหน้า ผู้เดินทางไปทั่วแดน ถือเป็นแหล่งข้อมูลชั้นดี 

  “แล้วทางการไม่ส่งคนไปกวาดล้างกองโจรบ้างหรือไร?”      

 ซีเกียงเลิกคิ้วหันกลับมามองซูหมิง “โฮ่! น้องหมิงของเราบัดนี้เริ่มสนใจการเมืองแล้ว หรือเจ้าเป็นนายอำเภอแล้วจริงๆ ฮ่าฮ่า!”……“ข้าควรถามเจ้ามากกว่า  เจ้าไปโดนใครทุบตีมาถึงบาดเจ็บถึงเพียงนี้”  

ซูหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่เคยสว่างไสวหม่นแสงลงคล้ายมีความลับหนักอึ้งกดทับไว้ มันอ้าปากพยายามจะเรียบเรียงคำบอกเล่าถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่ผ่านมา ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดแรกจะหลุดจากลำคอ...

“กึก! เอี๊ยดดด!”

ขบวนรถม้าหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันจนร่างของซูหมิงเกือบถลาตกจากกองฟาง ดีที่ซีเกียงคว้าไหล่เขาไว้ทัน แรงกระชากนั้นส่งผลให้ซูหมิงต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น!” ซีเกียงตวาดถามเสียงดังลั่น พลางแหวกม่านหน้าต่างรถม้าออกไปดู

“ท่านซีเกียง! ข้างหน้ามีเรื่องเล็กน้อย!” เสียงของจางฟู่ตะโกนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“มีขบวนคาราวานอีกชุดจอดขวางทางอยู่ดูเหมือนล้อเกวียนของพวกมันจะหักพังกลางถนนหินพอดี!” 

 ซีเกียงขมวดคิ้วแน่น มันรู้ดีว่าในเส้นทางสายเปลี่ยวที่โจรชุกชุมเช่นนี้ การมีสิ่งกีดขวางอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่สัญญาณที่ดีนัก เขาหันมาสำทับซูหมิงเสียงค่อย

“นอนอยู่นี่ ห้ามขยับเด็ดขาด”   

ระหว่างที่ด้านนอกกำลังวุ่นวาย  จิตของซูหมิงกลับนิ่งสงบ  ตึก!…ตึก…ตึก  เป็นเสียงฝีเท้าของพวกคนที่ขวางทาง หนักแน่นและเป็นจังหวะ ท่วงท่าการลงน้ำหนักสม่ำเสมอเช่นนี้ไม่ใช่ลักษณะของพ่อค้าที่เหนื่อยล้าจากการแบกหามสินค้า แต่มันคือเสียงของคนที่ฝึกปรือหรือทหารที่เจนจัดในการรบ   ซูหมิงพยายามอย่างมากในการดันกายขึ้น   ใจมันตกวูบอีกครั้ง เสียงร่างมนุษย์อีกสามคนพุ่งแหวกอากาศมาจากท้ายขบวน. . .